"...Με αυτή την έννοια, το χθεσινό της σχόλιο για τους «μπάτσους» ήταν μάλλον μετριοπαθές. Και αν προερχόταν από κάποιον άλλον, θα μπορούσε να είναι και χιουμοριστικό. Το υπέγραφε όμως ένα μέλος του ελληνικού Κοινοβουλίου, που πρέπει να προσέχει τη γλώσσα του ακόμη κι αν εκφράζεται στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Στη συγκεκριμένη περίπτωση, επιπλέον, η δικαιολόγηση του ολισθήματος ήταν ακόμη χειρότερη από το ίδιο το ολίσθημα. Αντί η Κασιμάτη να πει ένα «σόρι παιδιά, το παίρνω πίσω», ζήτησε και τα ρέστα. Με μια επιθετική ιερεμιάδα 500 λέξεων, ισχυρίστηκε ότι χρησιμοποίησε μια στερεοτυπική φράση που έχει καθιερωθεί στις νεότερες γενιές, κατηγόρησε τους αστυνομικούς για πολιτικά ελατήρια και κατέληξε με το απίθανο επιχείρημα ότι επί διακυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ δεν υπήρξε κανένας νεκρός πολίτης ή αστυνομικός, ενώ επί άλλων κυβερνήσεων έχασαν τη ζωή τους 19 αστυνομικοί σε ώρα υπηρεσίας! Αλλά φυσικά δεν θα υποστεί και πάλι καμιά κύρωση. Αντιθέτως, ο συνάδελφός της Γιάννης Μπαλάφας σκέφτηκε να πλειοδοτήσει με ένα άλλο χαριτωμένο, ομοιοκατάληκτο σύνθημα - προφανώς για να αποδείξει τον πλούτο της γλώσσας των νεότερων γενιών. Από τη μια μεριά, εξοργίζεσαι. Από την άλλη, βγάζεις έναν αναστεναγμό ανακούφισης: αυτοί οι άνθρωποι μέχρι πριν από λίγο καιρό κυβερνούσαν...."

Από τα φύλλα της Παρασκευής, γιά τη ρουκέτα 

της ΣΥΡΙΖΑιας βουλεύτριας, συντρόφισσας Νίνας Κασιμάτη

"ΤΑ ΝΕΑ", 13/12/19

ΤΟΥ ΜΙΧΑΛΗ ΜΗΤΣΟΥ

Τo δίλημμα είναι πάντα το ίδιο για έναν δημοσιογράφο. Να ασχοληθεί με ένα πρόσωπο που έχει εμφανώς περάσει τον Ρουβίκωνα ή να το αποφύγει για να μην τον διαφημίσει ακόμη περισσότερο στο ακροατήριό του; Οι αφορμές είναι έτσι κι αλλιώς καθημερινές και η κόπωση δεδομένη. Αλλά η απάντηση δεν μπορεί παρά να είναι μία: όταν το πρόσωπο αυτό έχει εκλεγεί με τις ψήφους των ελλήνων πολιτών, και άρα πληρώνεται από αυτούς, δεν μπορείς να αφήσεις ασχολίαστες τις προκλήσεις του.

Κι από προκλήσεις, η Νίνα Κασιμάτη άλλο τίποτα. Η βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ, που προέρχεται από ιστορική οικογένεια του ΠΑΣΟΚ στον Πειραιά, επιβεβαιώνει τη ρήση ενός πρώην υπουργού ότι το χειρότερο είδος πολιτικού είναι οι «μεταλλαγμένοι πασόκοι». Αλλοτε υποστηρίκτρια του Γιώργου Παπανδρέου, έγραφε στο Twitter τον Απρίλιο του 2013, λίγες μέρες μετά την τρομοκρατική επίθεση στον Μαραθώνιο της Βοστώνης: «Κάτι μού λέει ότι κάποιος δικός μας fit freak έτρεχε στο Μαραθώνα της Βοστόνης. Αλλά, ως γνωστόν, μόνο οι καλοί πεθαίνουν».

Δεν τη μάζεψε κανείς. Ετσι, τον Αύγουστο του 2017 επανήλθε, χαρακτηρίζοντας τον Αρκά «απροκάλυπτο νοσταλγό παλατιανών πραξικοπημάτων και της χούντας των συνταγματαρχών». Η βουλευτής που είχε βγει φωτογραφία λίγους μήνες νωρίτερα στο Καστελλόριζο μαζί με τον Καμμένο, τον Κασιδιάρη και τον Χρήστο Παππά χαρακτήριζε τη ΝΔ ακροδεξιό κόμμα και κατηγορούσε τον δημοφιλή σκιτσογράφο ότι αναπολεί τη δικτατορία. Αλλά και πάλι δεν ίδρωσε το αφτί κανενός στο κόμμα της. Λογικό, και ηγετικά στελέχη τα ίδια έλεγαν.

Με αυτή την έννοια, το χθεσινό της σχόλιο για τους «μπάτσους» ήταν μάλλον μετριοπαθές. Και αν προερχόταν από κάποιον άλλον, θα μπορούσε να είναι και χιουμοριστικό. Το υπέγραφε όμως ένα μέλος του ελληνικού Κοινοβουλίου, που πρέπει να προσέχει τη γλώσσα του ακόμη κι αν εκφράζεται στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.

Στη συγκεκριμένη περίπτωση, επιπλέον, η δικαιολόγηση του ολισθήματος ήταν ακόμη χειρότερη από το ίδιο το ολίσθημα. Αντί η Κασιμάτη να πει ένα «σόρι παιδιά, το παίρνω πίσω», ζήτησε και τα ρέστα. Με μια επιθετική ιερεμιάδα 500 λέξεων, ισχυρίστηκε ότι χρησιμοποίησε μια στερεοτυπική φράση που έχει καθιερωθεί στις νεότερες γενιές, κατηγόρησε τους αστυνομικούς για πολιτικά ελατήρια και κατέληξε με το απίθανο επιχείρημα ότι επί διακυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ δεν υπήρξε κανένας νεκρός πολίτης ή αστυνομικός, ενώ επί άλλων κυβερνήσεων έχασαν τη ζωή τους 19 αστυνομικοί σε ώρα υπηρεσίας!

Αλλά φυσικά δεν θα υποστεί και πάλι καμιά κύρωση. Αντιθέτως, ο συνάδελφός της Γιάννης Μπαλάφας σκέφτηκε να πλειοδοτήσει με ένα άλλο χαριτωμένο, ομοιοκατάληκτο σύνθημα - προφανώς για να αποδείξει τον πλούτο της γλώσσας των νεότερων γενιών. Από τη μια μεριά, εξοργίζεσαι. Από την άλλη, βγάζεις έναν αναστεναγμό ανακούφισης: αυτοί οι άνθρωποι μέχρι πριν από λίγο καιρό κυβερνούσαν.

ΤΟΥ Ι.Κ. ΠΡΕΤΕΝΤΕΡΗ

Μια βουλευτίνα του ΣΥΡΙΖΑ σχολίασε κάτι στα social media με το υβριστικό σύνθημα «μπάτσοι, γουρούνια, δολοφόνοι».

Προφανώς η ανάρτησή της ήταν κάτι ανάμεσα σε κουταμάρα και σαχλαμάρα. Οι αντιδράσεις όμως ήταν πολλές.

Οι αστυνομικοί ξεσηκώθηκαν, η ΠΟΑΣΥ κατέθεσε μήνυση εναντίον της, ο Πρόεδρος της Βουλής ζήτησε να ανακαλέσει και η ΝΔ κάλεσε τον Τσίπρα να την αποβάλει από την Κοινοβουλευτική Ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ.

Κάποιοι πρότειναν ακόμη και να της αφαιρεθεί η αστυνομική προστασία που δικαιούται.

Τελικά, κι αφού έγινε ρόμπα, η βουλευτίνα ζήτησε συγγνώμη.

Φυσικά, η υπόθεση θα είχε λήξει νωρίτερα κι απλούστερα αν είχε πει μια συγγνώμη από την αρχή. Αλλά αντί γι' αυτό, προσπάθησε με τυπική παλαιοπασοκική κουτοπονηριά να τους την πει κι από επάνω.

Εστειλε μια επιστολή στην Ενωση Αστυνομικών Υπαλλήλων Πειραιά και τα έκανε χειρότερα.

Με την επιστολή χαρακτήριζε το υβριστικό σύνθημα «γνωστή στερεοτυπική φράση η οποία έχει καθιερωθεί στην ελληνική κοινωνία και ειδικότερα στις νέες γενιές».

Ετσι η βουλευτίνα εκτός από κουτοπόνηρη αποδεικνύεται και ανόητη. Αντί να δείξει λίγο θάρρος, προσπάθησε να κρυφτεί πίσω από πολύ θράσος.

Λάθος. Διότι το θράσος ούτε κρύβει, ούτε κρύβεται.

Μόλις προ ημερών ο Φίλης δήλωνε με στόμφο ότι το Mega «ήταν στην αιχμή της μνημονιακής προπαγάνδας» αλλά έκλεισε «εξαιτίας των θαλασσοδανείων του» («ΤΑ ΝΕΑ», 7/12).

Ουδέποτε είχα μεγάλη εμπιστοσύνη στη δημοσιογραφική επάρκεια του Φίλη, αλλά πίστευα ότι τουλάχιστον θα έχει πληροφορηθεί πως «θαλασσοδάνεια» δεν υπήρξαν. Η Δικαιοσύνη ερεύνησε, δεν διαπίστωσε κάτι επιλήψιμο κι έβαλε τη σχετική δικογραφία στο αρχείο - επί ΣΥΡΙΖΑ, μάλιστα!...

Ηλπιζα ότι θα διάβαζε τουλάχιστον την εφημερίδα που διηύθυνε όταν ο Καρτερός κόμπαζε «εμείς σπρώξαμε στη χρεοκοπία τον Ψυχάρη και σε λουκέτο το Mega» («Η Αυγή», 11/7/18).

Ή όταν άλλοι αρθρογράφοι της ίδιας εφημερίδας επαίρονταν για τον «ηλεκτρονικό στρατό» που υπό τις διαταγές τους απειλούσε ένα κανάλι.

Αλλά το θράσος είναι η σημαία ευκαιρίας στην πολιτική. Αρκεί να μην έχεις άλλη σημαία και να αρπάξεις την ευκαιρία.

Ετσι μπορείς από βλακεία να βρίζεις «μπάτσοι, γουρούνια, δολοφόνοι» κι από φανατισμό ή κόμπλεξ να κλείνεις το Mega, αλλά μετά να κάνεις ότι δεν ξέρεις τίποτα.

Οτι δηλαδή οι βρισιές δεν είναι παρά ένα στερεότυπο της νέας γενιάς κι ότι το λουκέτο το ζητούσαν «χιλιάδες διαδηλωτές» που γύριζαν σπίτι τους από την πλατεία των Αγανακτισμένων. Πάλι καλά δηλαδή που τους άκουσε ο Καρτερός!

Απλώς με το θράσος δεν πας ποτέ πολύ μακριά. Αλλά θέλει λίγο θάρρος για να το καταλάβεις.

"ΤΑ ΝΕΑ", 13/12/19

"Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ", 13/12/19

ΤΟΥ ΠΑΣΧΟΥ ΜΑΝΔΡΑΒΕΛΗ

Με έκπληξη, λέει η βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ Νίνα Κασιμάτη, διάβασε «την ανακοίνωση της Ενωσης Αστυνομικών Υπαλλήλων Πειραιά, όπου με κατηγορείτε για μια γνωστή στερεοτυπική φράση, η οποία έχει καθιερωθεί στην ελληνική κοινωνία...». Η φράση είναι το «Μπάτσοι γουρούνια δολοφόνοι» και επειδή είναι «στερεοτυπική», μπορεί να τη λέει κάποιος βουλευτής δημοσίως.

Υπάρχουν όμως και άλλα στερεότυπα που δυστυχώς «έχουν καθιερωθεί στην ελληνική κοινωνία», όπως «λαθραίοι», «λαθρομετανάστες» κ.λπ.· μην αναφέρουμε πολλά, διότι κινδυνεύουμε με μήνυση από τον κ. Παναγιώτη Δημητρά. Εκείνοι δε που εκφέρουν αυτές τις φράσεις χρησιμοποιούν το ίδιο σκεπτικό με την κ. Κασιμάτη περί «θλιβερών, αλλά υπαρκτών, εξαιρέσεων συναδέλφων σας που κάνουν παράνομη χρήση βίας». Να θυμηθούμε ότι και η πρώην βουλευτής της Χρυσής Αυγής Ελένη Ζαρούλια στην απολογία για τον χαρακτηρισμό των μεταναστών ως «υπάνθρωπων», είπε ότι εννοούσε μόνο εκείνους που βιάζουν και σκοτώνουν. Οσο δε για το επιχείρημα της βουλευτού, «έχω υπερασπιστεί εμπράκτως τα δίκαια των βιοπαλαιστών αστυνομικών», θυμίζει εκείνο τον ρατσιστή που λέει «οι καλύτεροι φίλοι μου είναι αράπηδες».

Το πιο εντυπωσιακό στα παραπάνω δεν είναι η υποκριτική στάση της Αριστεράς· συνηθισμένα τα βουνά... Είναι πως αυτό και μια σειρά άλλων συνθημάτων όπως το «να καεί, να καεί το μπ... η Βουλή», γεννήθηκαν στον αναρχικό χώρο, υιοθετήθηκαν από τη νέα Αριστερά (προφανώς νιώθει μειονεκτικά διότι δεν είναι τόσο επαναστατημένη, όσο οι μπάχαλοι) και έγιναν «στερεοτυπικές φράσεις», που λέει και η κ. Κασιμάτη. Και δεν είναι μόνο η νέα Αριστερά που υιοθετεί τα στερεότυπα των επαναστατημένων. Αυτά έχουν εμφιλοχωρήσει και στον πιο επίσημο δημόσιο λόγο.

Προ μηνών έγινε χαμός διότι αστυνομικοί μπήκαν έπειτα από καταγγελία σε κινηματογραφική αίθουσα για εξακρίβωση στοιχείων κάποιων ανηλίκων που έβλεπαν την ταινία «Τζόκερ». Η υπουργός Πολιτισμού Λίνα Μενδώνη δήλωνε «με ενοχλεί η εικόνα να δημιουργούνται προβλήματα από δυνάμεις καταστολής σε ανήλικα παιδιά και τις οικογένειές τους», ενώ η Πανελλήνια Ομοσπονδία Θεάματος Ακροάματος (ΠΟΘΑ) ανακοίνωνε ότι «δεν μπορεί να εφαρμόζεται με τις δυνάμεις καταστολής η διαβάθμιση της καταλληλότητας ενός οπτικοακουστικού θεάματος» (21.10.2019).

«Δυνάμεις καταστολής» που κατέστειλαν τι; Υπήρξε κάποιο κίνημα ανηλίκων υπέρ του «Τζόκερ» ή κάποια επανάσταση κατά της «διαβάθμισης της καταλληλότητας ενός οπτικοακουστικού θεάματος»; Είναι εντυπωσιακό πως υιοθετήθηκε και αυτός ο όρος που εξήχθη από τη γνωστή Πλατεία. «Ψιλά γράμματα», θα πει κάποιος. Ισως, αλλά όπως τραγουδούσε ο Κώστας Χατζής: «Πρέπει να μάθεις και να σέβεσαι τις λέξεις (...) αν τις προδώσεις ξαφνικά / οι λέξεις γίνονται καρφιά / οι λέξεις γίνονται καρφιά και σε τρυπάνε».

επαναλαμβανόμενο μονότονα ούτε θυμάμαι από πότε, εμπνέει όσους το υιοθετούν. Κοινώς, νομιμοποιεί ψυχολογικά τη διάθεσή τους να χρησιμοποιήσουν τα δικά τους όπλα, να ψήσουν τα «γουρούνια» με τις μολότοφ τους και να σπάσουν τα κεφάλια των «δολοφόνων». Επειδή ευτυχώς η νεολαία δεν υιοθετεί στην πλειονότητά της τις δολοφονικές διαθέσεις των πρωτοπόρων της, κανείς δεν μπορεί να ισχυρισθεί πως είναι μια από τις εκφράσεις που χρησιμοποιεί. Oπως, ας πούμε, το «πού χάθηκες, ρε μ...» – που μεταφράζεται «σε επιθύμησα, φίλε μου». Ή το «άι γ...», που σημαίνει «δεν μπορώ απόψε, έχω δουλειά και μην προσπαθείς να με παρασύρεις». Τούτων δοθέντων, η έκπληξη που αισθάνθηκε η κ. Κασιμάτη στην αντίδραση των «μπάτσων» για την ανάρτηση του συνθήματος, τρία τινά δηλοί: Είτε δεν καταλαβαίνει τι λέει –ευήθεια το λένε– είτε δεν αντιλαμβάνεται τη σημασία των λέξεων –συγγνωστή αδυναμία κατανόησης κειμένου– είτε υιοθετεί το σύνθημα. Θα έλεγα, παραφράζοντας τον Ελύτη, ότι αν διέλυες την κ. Κασιμάτη –συμβολικά το εννοώ–, θα έβρισκες και τις τρεις αυτές ιδιότητες σε μία συσκευασία. Για τους υπερασπιστές της, τον κ. Μπαλάφα και τον κ. Βίτσα, μπορώ μόνο να υποκλιθώ στον ιπποτισμό τους.

Η ανάρτηση της κ. Κασιμάτη θα περνούσε απαρατήρητη, όπως εκατομμύρια βλακείες που συνθέτουν τον ιστό της κοινωνικής δικτύωσης. Θα περνούσε απαρατήρητη αν ήταν απλώς ένα σύμπτωμα πολιτικής ανοησίας, της συγγενούς διαμαρτίας που εμποδίζει το κόμμα της να αντιληφθεί τους λόγους οι οποίοι το οδηγούν στο περιθώριο που το γέννησε. Και εκεί εντοπίζεται το πρόβλημά της. Μας πρόσφερε μια επίδειξη κοινωνικής ή κοινής ανοησίας. Είναι ένας άνθρωπος που ζει σε καιρούς που γέρασαν πριν ωριμάσουν και απέτυχαν να παρασύρουν την ελληνική κοινωνία στην άνοιά τους, παρότι το προσπάθησαν και την τραυμάτισαν.

Ο κ. Τασούλας, ως πρόεδρος της Βουλής, θα πρέπει να αντιμετωπίσει με φιλανθρωπία την περίπτωσή της. Και να απαλλάξει την κ. Κασιμάτη από την καθημερινή συναναστροφή με τον χοίρο που υποτίθεται ότι την προστατεύει, ενώ στα άδυτα της ψυχής του θάλπουν δολοφονικά ένστικτα εναντίον της. Ας μην συνεχισθεί αυτό το μαρτύριο.

"Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ", 13/12/19

 ....και όλως ιδιαιτέρως από τα ΣΥΡΙΖΑίϊκα φύλλα,
με κατανόση, ευαισθησία και στοργή!...

"Η ΑΥΓΗ", 13/12/19

"Η ΑΥΓΗ", 13/12/19

"Η ΑΥΓΗ", 13/12/19

"Εφ.Συν", 13/12/19

ΚΑΙ Η ΠΡΟΣΩΠΙΚΗ ΜΟΥ ΜΑΡΤΥΡΙΑ: Σε όσα προηγουμένως έχω παραθέσει, να προσθέσω και το δικό μου σχόλιο, αυτήκοος μάρτυς της συντρόφισσας Κασιμάτη, συνεντευξιαζόμενης χθες Παρακευή -εάν αυτό λεγόταν συνέντευξη...-από τους "Αταίριαστους" στην Τ/Ο του "ΣΚΑΪ". Δίχως να αφήνει περιθώριο απαντήσεων στους οικοδεσπότες της εκπομπής Γιάννη Ντζούνο και Χρήστο Κούτρα, θα ενόμισε προφανώς όιτι είχε κληθεί προκειμένου να απευθύνει τηλεοπτικό διάγγελμα....μετάθεσης  των ευθυνών από το τη δική της ακατανόητη δήλωση  με την κορώνα της γιά "Μπογδάνο, Άδωνι, Πλεύρη, τους ακροδεξιούς, όλο το κακό συναπάντημα της ΝΔ" (...).Ποιόν χαρακτηρισμό να τής αποδώσεις, ώστε να μην την αδικήσεις γιά το πολιτικό της βάθος; Θρασύδειλη, απερίσκεπτη, ανεύθυνη, απαράδεκτη από κάθς άποψη; Και λίγα τής είναι. Ας τή χαίρονται στην ΚΟ του ΣΥΡΙΖΑ, δικαιώνοντας όλους εμάς, τους πολλούς που -εκτός εξαιρέσεων, διότι υπάρχουν, λίγες, έως ελάχιστες- βλέπουμε ή ακούμε ΣΥΡΙΖΑ και φεύγουμε τρέχοντας! Πάντως με τρώει η περιέργεια, πώς θα αντίκρυσε, μετά  την ανάρτησή της στο fb, τους "ασφαλίτες΅της αστυνομικής της φρουράς, τί μπορεί να τούς είπε και πώς οι τελευταίοι θα αντέδρασαν....Σεραφείμ Χ. Μηχιώτης