"...Πολύ πιο εύκολα αλλάζει αρχηγό ένα συντηρητικό κόμμα που έχασε στις εκλογές (και που είναι επ' αυτού απείρως προοδευτικότερο) παρά ένα αριστερώνυμο, όπου υπάρχουν μηχανισμοί χρονοκαθυστέρησης όπως στις τράπεζες, πατερούληδες, συντήρηση, χειρόφρενα και μηχανισμοί παστερίωσης. Οπότε και ο επικεφαλής του χοντρού Πόλου δεν θα παραιτηθεί αλλά θα πάει σε αυτο-παστερίωση, με την ετικέτα της ανανέωσης. (Των άλλων, βέβαια). Είναι έθιμο στον χώρο. Παράδοση. Θα πει ότι ανανέωση θέλουν οι άλλοι στο κόμμα, όχι ο ίδιος. Παλιό το κόλπο. Και οι λοιποί δεν θα αντιδράσουν. Διότι τις χαμηλές προσδοκίες που καλλιεργούσαν στον κόσμο, τις έχουν και οι ίδιοι. Και παρά τον δήθεν μαρξισμό, είναι ο Νίτσε (και η Νίτσα) που εμπνέει περισσότερο: ο Ενας. Ο μπροστάρης. Ο άχαστος. (Το ότι έχασε τις εκλογές πανηγυρικά είναι, βέβαια, fake news)...."

Από "ΤΑ ΝΕΑ/ΣΑΒΒΑΤΟΚΥΡΙΑΚΟ"

"ΤΑ ΝΕΑ/ΣΑΒΒΑΤΟΚΥΡΙΑΚΟ", 13-14/07/19

"ΠΡΟΑΣΤΙΑΚΟΣ",
του Γιώργου Σκαμπαρδώνη

Κάθε φορά που το κόμμα της Νέας Δημοκρατίας έχανε μια εκλογική αναμέτρηση, άλλαζε αμέσως και την ηγεσία, τον αρχηγό: Καραμανλής, Ράλλης, Αβέρωφ, Εβερτ, Μητσοτάκης, Καραμανλής, Σαμαράς και τώρα Κυριάκος Μητσοτάκης. Το αντίστοιχο συνέβη και στο ΠΑΣΟΚ - κάποιος έπαιρνε την ευθύνη και έφευγε. Μόνο σε ορισμένα αριστερώνυμα κόμματα οι λεγόμενοι ηγέτες παραμένουν ύστερα από οποιαδήποτε ήττα σαν να είναι διορισμένοι στο Δημόσιο, απαρασάλευτοι, ανέγγιχτοι και άλιωτοι ως εντοιχισμένοι μητροπολίτες. Σκεφτείτε: ο Νίκος Ζαχαριάδης μετά την οικτρή ήττα στον Γράμμο - Βίτσι και την αναγκαστική φυγή δεκάδων χιλιάδων ανθρώπων στο Ανατολικό Μπλοκ, συνέχισε να παραμένει αρχηγός για άλλα έξι ολόκληρα χρόνια, ως το 1955-56, όταν, πια καθαιρέθηκε μετά τα γεγονότα στην Τασκένδη. (Τότε που - ενδεικτικά- κατέφαγαν λαίμαργα και το αυτί του Πάνου Δημητρίου).

Κι έπεσε όχι λογικά κι αυτονόητα όπως θα γινόταν σε κάθε φυσιολογικό κόμμα, αλλά απλώς επειδή πέθανε ο Στάλιν (1953) και ανέλαβε ο Χρουστσόφ. Αν ο Πατερούλης επιβίωνε άλλη μια πενταετία, ο Ζαχαριάδης θα παρέμενε γενικός γραμματέας υπεράνω των γεγονότων, της φριχτής ήττας, της πραγματικότητας και της κοινής λογικής που ισχύει μεν στα αστικά κόμματα, αλλά όχι σε ορισμένα λεγόμενα αριστερά, όπου αν βγει κάποιος ηγέτης κατσικώνεται στην καρέκλα για καμιά εικοσαετία, στρειδιάζει, βεντουζάρει και δεν ξεκολλάει όχι με Γράμμο - Βίτσι, αλλά ούτε με βίντσι.

Μάλλον οι εν λόγω είναι πιο κοντά στις απόψεις περί superman του Νίτσε (ή της κυρα-Νίτσας;) που πάντα καταλήγουν σε κάποιον πατερούλη: Τσε, Φιντέλ, Μάο, Στάλιν, Τσάβες, Μαδούρο, Κιμ Γιονγκ Ουν. Οιδιπόδειο και Ιοκάστειο μαζί αυτό το σύμπλεγμα, αναζητά όχι τη διαλεκτική, τη συζήτηση, τον κριτικό, ορθό λόγο, την εναλλαγή, τη συλλογικότητα, την ανακλητότητα, αλλά μια ψευδο-αριστεία (την οποία δήθεν απορρίπτουν), στο πρόσωπο κάποιου Ενός, τον οποίο πάντα αφήνουν να κάνει τη δουλειά, βρέξει-χιονίσει, χάσει-κερδίσει. Κατά την παλιά εκείνη ρήση «Είτε βρεξ' είτε φ'σύξ', πάντα πάει μια μπίρα Fix».

Λένε δήθεν πως τα πρόσωπα δεν παίζουν ρόλο παρά μόνο οι ιδέες και μονίμως καταλήγουν σε ένα πρόσωπο. Πάτερ ημών ο εν τοις ουρανοίς. Και πάντα το πρόσωπο πασκίζει γρήγορα να κρυσταλλώσει γύρω του έναν εσμό από υποτακτικούς κλώνους που το υμνούν και δεν το κριτικάρουν ποτέ. Κι έτσι πορεύεται μονίμως η κατάσταση μέχρι του τελικού εκφυλισμού και του αιφνίδιου νταμπλά, οπότε, μόνο τότε, την πληρώνει ο Ενας (ο οποίος όμως δεν φεύγει παρά αναδρομικά, ετεροχρονισμένα, στιγματισμένος, μέχρι, πάλι, ύστερα από σαράντα χρόνια, να ξαναδικαιωθεί, εφόσον έχει πεθάνει, βέβαια). Ωραίο σύστημα. Ολοι δικοί μας είμαστε μακροπρόθεσμα. Τι Πλαστήρας, τι καυστήρας.

Κι αυτό είναι επίσης «προοδευτισμός». Τώρα, πάλι, θα δούμε το ίδιο έργο. Θα ακούσουμε τα ίδια παλιά ανέκδοτα - τα ακούμε ήδη. Το ψέμα παρά πόδα είναι πάντα στη μόδα. Τα ρόδα που τα πάτησε μια ρόδα. Ο κ. Τσίπρας θα ξαναφτιάξει το κόμμα κατ' εικόνα και καθ' ομοίωσιν. Τώρα κατά ποια εικόνα, δύσκολο να ξέρεις, εφόσον αλλάζει κάθε μέρα πολλές μάσκες. Εν πάση περιπτώσει θα δούμε νέους τυχοδιωκτισμούς, παραλλαγές, προσωπεία, κι αυτό είναι φυσικό εφόσον λείπει ο καθαρός πολιτικός λόγος, η ιδεολογία (που δεν υπάρχει) και η κουλτούρα της παραγωγικής, συμπερασματικής λογικής. Θα πάμε σε νέες εκδοχές του Μπάμπη του Φλου. Φλου, φίλε μου, όλα είναι φλου.

Διότι για να αλλάξει ένας πολιτικός αρχηγός το κόμμα, καταρχήν πρέπει να αλλάξει πραγματικά, βαθιά, υποστασιακά ο ίδιος - κι αυτό για να το κάνει ο επικεφαλής του Πόλου πρέπει να διαβάσει κάνα δυο χρόνια ανηλεώς τα βασικά (αρχίζοντας απ' τους Προσωκρατικούς), να μεταμορφωθεί εκ των ένδον πρώτα, να πιστέψει στη σοσιαλδημοκρατία και μετά να προσπαθήσει να μεταβάλει και το κόμμα, αν μπορέσει. Δύσκολο φυσικά, διότι αν ένα μυαλό κομμουνιστεί δεν ξεκομμουνίζεται εύκολα, αλλά μια μάταιη, έστω, προσπάθεια είναι πάντα θετική. Νιώθεται. Το πιο αναμενόμενο, βέβαια είναι ότι θα κάνει ψευδο-μερεμέτια, θα ξαναβάψει την πρόσοψη ολίγον πρασινωπή με υδρόχρωμα, θα υποδυθεί, θα μεταμφιεστεί, θα βάλει από δίπλα καμιά Νοτοπούλου με άσπρο φόρεμα (είναι και η κρίση ηλικίας στη μέση) και θα ξαναρχίσει τα γιουρούσια για πλιάτσικο στο ΚΙΝΑΛ.

Αλλά και ο χώρος της σοσιαλδημοκρατίας επίσης (μεγάλη συζήτηση) χρειάζεται ενυδάτωση και κινήσεις αντιγήρανσης - όχι κρέμες, κινήσεις πραγματικές. Υπάρχουν νέοι στο κόμμα εξαιρετικοί που πρέπει να βγούνε μπροστά, αμέσως κιόλας. Πέρα από το ότι γενικώς όφειλαν από πριν και οφείλουν να κινηθούν απολύτως επιθετικά στον χώρο των ιδεών, χρειάζονται έναν νέο, έναν νεαρό αρχηγό. Οχι μέτριο, ή ανεκτό, αλλά λαμπρό. Λαμπρότατο. Χαρισματικό. Τα λοιπά δεν τα πιστεύουν ούτε καν στον ΣΥΡΙΖΑ - διότι για σκεφτείτε: τι θα ήταν το ΠΑΣΟΚ χωρίς την προσωπικότητα του Αντρέα; Η ΝΔ χωρίς τον Κυριάκο Μητσοτάκη;

Ωστόσο, είπαμε: πολύ πιο εύκολα αλλάζει αρχηγό ένα συντηρητικό κόμμα που έχασε στις εκλογές (και που είναι επ' αυτού απείρως προοδευτικότερο) παρά ένα αριστερώνυμο, όπου υπάρχουν μηχανισμοί χρονοκαθυστέρησης όπως στις τράπεζες, πατερούληδες, συντήρηση, χειρόφρενα και μηχανισμοί παστερίωσης.

Οπότε και ο επικεφαλής του χοντρού Πόλου δεν θα παραιτηθεί αλλά θα πάει σε αυτο-παστερίωση, με την ετικέτα της ανανέωσης. (Των άλλων, βέβαια). Είναι έθιμο στον χώρο. Παράδοση. Θα πει ότι ανανέωση θέλουν οι άλλοι στο κόμμα, όχι ο ίδιος. Παλιό το κόλπο. Και οι λοιποί δεν θα αντιδράσουν. Διότι τις χαμηλές προσδοκίες που καλλιεργούσαν στον κόσμο, τις έχουν και οι ίδιοι. Και παρά τον δήθεν μαρξισμό, είναι ο Νίτσε (και η Νίτσα) που εμπνέει περισσότερο: ο Ενας. Ο μπροστάρης. Ο άχαστος. (Το ότι έχασε τις εκλογές πανηγυρικά είναι, βέβαια, fake news).

Μήπως και ο Ζαχαριάδης έπειτα από κάθε ήττα του δεν έκανε ανανέωση στο κόμμα με τους γνωστούς τρόπους; Είναι μια σωστή, δοκιμασμένη μέθοδος. Εγγύηση.