Από "ΤΑ ΝΕΑ/ΣΑΒΒΑΤΟΚΥΡΙΑΚΟ"
 |
| "ΤΑ ΝΕΑ/ΣΑΒΒΑΤΟΚΥΡΙΑΚΟ", 13-14/07/19 |
"ΑΣΤΑΘΜΗΤΟΣ ΠΑΡΑΓΩΝ",
του Χρήστου Χωμενίδη
Από τη μετεκλογική Δευτέρα 8 Ιουλίου, οι διαδικτυακοί και μη «ανά την επικράτεια καφενέδες» - όπως τους έλεγε ο αείμνηστος μετρ της δημοσιογραφίας Χάρης Μπουσμπουρέλης - απέκτησαν καινούργιο παιχνιδάκι. Να περνάνε από κόσκινο την κυβέρνηση Μητσοτάκη. Να την παρατηρούν εξονυχιστικά, να την αναλύουν διεξοδικά. Προτού καν αναλάβει καθήκοντα.
«Μα για αυτό δεν τους βγάλαμε;» αναρωτήθηκε η ενενηντάχρονη θεία μου, με την αφοπλιστική ειλικρίνεια που χαρακτηρίζει τα παιδιά και τους γέρους. «Είχαμε σκυλοβαρεθεί τους προηγούμενους, είχαν πάψει ακόμα και να μας τρομάζουν… Θέλαμε φρέσκο κρέας στην αρένα!».
Τα πρώτα σχόλια ήταν και τα πιο ανάλαφρα. Αφορούσαν φουστάνια και κοστούμια, κομμώσεις και ξυρισμένες παρειές. Δύο μονάχα εκ των υπουργών τρέφουν περιποιημένο γενάκι. Aπαντες δε φορούν γραβάτα. «Νοικοκυρόπαιδα!» ευφράνθηκε η θεία μου. «Φλώροι!» σιχτίρισε η συριζαία εγγονή της. «Εμφανίστηκαν στην Ηρώδου Αττικού σαν να πήγαιναν σε κοσμικά βαφτίσια - πώς δεν τους μοίρασε ο Προκόπης και μπομπονιέρες; Αμ το άλλο, που όλοι συνοδεύονταν από συζύγους και τέκνα; Σίγουρα οι φωτογραφίες από τη "μεγάλη μέρα" θα στολιστούν στα σαλόνια τους σε ασημένιες κορνίζες…». «Μην καταντάς τώρα πικρόχολη!» την ενεκάλεσε ο μπαμπάς της. «Αμα γινόμουν εγώ υπουργός, δεν θα ερχόσουν να με καμαρώσεις;». «Σιγά μη γινόσουν ποτέ υπουργός!» κάγχασε άστοργα η θυγατέρα. «Ούτε δημοτικός σύμβουλος στο χωριό σου δεν κατάφερες να εκλεγείς…».
Η επόμενη διένεξη αφορούσε τον τύπο του όρκου. «Γέμισε το Προεδρικό κεριά και λιβάνια! Τέτοιος μεσαίωνας μονάχα σε εμάς και στο Ιράν!» σηκώθηκαν οι τρίχες των αντικληρικαλιστών. Στο σημείο εκείνο δεν κρατήθηκα. «Καθένας δεν ορκίζεται σε ό,τι έχει ιερότερο;». «Το πιο ιερό είναι η τιμή και η συνείδηση!». «Για σας. Για κάποιους άλλους είναι το Ευαγγέλιο - τι σας κόφτει; Σημασία έχει εάν θα τηρήσουν τον όρκο τους. Στο τέλος τέλος, όταν το 92% των Ελλήνων πιστεύει στον Θεό - σύμφωνα με έρευνα του 2018 -, όταν είμαστε οι πλέον θρήσκοι σε όλη την Ευρώπη, το να φρικιάς στην παρουσία του Αρχιεπισκόπου δεν σε καθιστά πρωτοπορία αλλά περιθώριο. Δείτε τον σαν κομμάτι της εθνικής μας ταυτότητας. Κοτζάμ Αρης Βελουχιώτης φιλούσε το χέρι του παπά…».
«Μόνο πέντε γυναίκες; Μα μόνο πέντε;». «Θα ήταν έξι, αλλά…». «Τι πέντε, τι έξι; Επειτα από τόσους αγώνες; Στον Καναδά, στη Νέα Ζηλανδία, οι γυναίκες πλειοψηφούν στα πολιτικά αξιώματα!». «Μην έχετε αμφιβολία ότι το ίδιο θα συμβαίνει και εδώ σε είκοσι χρόνια. Η θηλυκή ματιά, στοχοπροσήλωση και εργατικότητα, υπερέχει της αρσενικής. Η ρωμαίικη πατριαρχία - που θέλει τον άντρα να πρωταγωνιστεί στον δημόσιο βίο και τη γυναίκα να στέκει δίπλα του σαν μπιμπελό, συχνά δε να κινεί από πίσω τα νήματα - πνέει τα λοίσθια. Αρκεί να δει κανείς τις ακαδημαϊκές επιδόσεις των κοριτσιών. Αρκεί να θαυμάσει τον δυναμισμό που δείχνουν στα πρώτα τους επαγγελματικά βήματα… Δεν θα 'ταν προσβολή εντούτοις για τις ίδιες τις γυναίκες να επιλέγονται χάριν προοδευτικότητας; Ζητούμενο του φεμινισμού είναι η άρση των διακρίσεων. Οχι η ποσόστωσή τους».
Η κουβέντα κατρακύλησε ξανά από την κριτική στο κουτσομπολιό. Στο εάν η Δόμνα Μιχαηλίδου είναι τόσο ευειδής όσο η Εφη Αχτσιόγλου. Στο εάν πράγματι οι προηγούμενοι ντουμάνιαζαν το Μαξίμου όπως κατήγγειλε ένας μπάρμπας, προσθέτοντας ότι επρόκειτο - άκουσον άκουσον! - για χασισοκαπνό. Το ηθικολογείν - είτε εξ αριστερών είτε εκ δεξιών - προκαλεί γέλια. Οι μεν κατακεραύνωναν τους δε επειδή έτρωγαν αστακομακαρονάδες. Ωσπου ο Αλέξης Τσίπρας απαθανατίστηκε στη θαλαμηγό με το πούρο στο στόμα. Οι δε αναθεματίζουν τους «αναρχοάπλυτους χασικλήδες». Λησμονούν πως ο Ουίνστον Τσόρτσιλ κέρδισε τον πόλεμο ξεκινώντας τη μέρα του με κονιάκ. Οτι ο Ζίγκμουντ Φρόιντ είχε πάθος με την κοκαΐνη. Κακή, χωρίς αμφιβολία, η εξάρτηση. Τρισχειρότερη η στέρηση.
«Πώς σου φαίνεται με δυο κουβέντες η νέα κυβέρνηση;». «Δείχνει να διαθέτει τα εχέγγυα να πραγματοποιήσει όσα εξήγγειλε. Κινούμενη σε μια ήπια, κεντρώα - κεντροδεξιά κατεύθυνση. Αποφεύγοντας τα πυροτεχνήματα, τους λεονταρισμούς, τα εκβιαστικά διλήμματα. Υπερβαίνοντας την πόλωση που επικράτησε την τελευταία δεκαετία και δίχασε την κοινωνία. Κάνοντας τη δουλειά της, θα δώσει και σε μας την ελευθερία να κάνουμε τη δική μας ο καθένας δουλειά. Οι κυβερνήσεις πρέπει να μοιάζουν με εκείνο το υπερσύγχρονο τρένο με το οποίο ταξίδεψα πέρυσι από Ρώμη προς Νάπολι. Πήγαινε με τριακόσια χιλιόμετρα την ώρα κι οι επιβάτες του, αν δεν κοιτούσαν έξω απ' τα παράθυρα, δεν καταλάβαιναν τίποτα».
«Και η αρένα μας; Ποιους θα αποθεώνουμε; Σε ποιους θα πετάμε γιαούρτια;». «Η πολιτική είναι - λέει - η σόουμπιζνες των άσχημων. Μπορείς να γίνεις ίνδαλμα όπως σχεδόν κι αν μοιάζεις. Αρκεί όμως με τα ινδάλματα! Αν τα έχετε τόσο ανάγκη, ψάξτε τα στη λογοτεχνία και στον κινηματογράφο. Στις σειρές έστω που παρακολουθείτε με μανία στο Διαδίκτυο…».
«Μα για αυτό δεν τους βγάλαμε;» αναρωτήθηκε η ενενηντάχρονη θεία μου, με την αφοπλιστική ειλικρίνεια που χαρακτηρίζει τα παιδιά και τους γέρους. «Είχαμε σκυλοβαρεθεί τους προηγούμενους, είχαν πάψει ακόμα και να μας τρομάζουν… Θέλαμε φρέσκο κρέας στην αρένα!».
Τα πρώτα σχόλια ήταν και τα πιο ανάλαφρα. Αφορούσαν φουστάνια και κοστούμια, κομμώσεις και ξυρισμένες παρειές. Δύο μονάχα εκ των υπουργών τρέφουν περιποιημένο γενάκι. Aπαντες δε φορούν γραβάτα. «Νοικοκυρόπαιδα!» ευφράνθηκε η θεία μου. «Φλώροι!» σιχτίρισε η συριζαία εγγονή της. «Εμφανίστηκαν στην Ηρώδου Αττικού σαν να πήγαιναν σε κοσμικά βαφτίσια - πώς δεν τους μοίρασε ο Προκόπης και μπομπονιέρες; Αμ το άλλο, που όλοι συνοδεύονταν από συζύγους και τέκνα; Σίγουρα οι φωτογραφίες από τη "μεγάλη μέρα" θα στολιστούν στα σαλόνια τους σε ασημένιες κορνίζες…». «Μην καταντάς τώρα πικρόχολη!» την ενεκάλεσε ο μπαμπάς της. «Αμα γινόμουν εγώ υπουργός, δεν θα ερχόσουν να με καμαρώσεις;». «Σιγά μη γινόσουν ποτέ υπουργός!» κάγχασε άστοργα η θυγατέρα. «Ούτε δημοτικός σύμβουλος στο χωριό σου δεν κατάφερες να εκλεγείς…».
Η επόμενη διένεξη αφορούσε τον τύπο του όρκου. «Γέμισε το Προεδρικό κεριά και λιβάνια! Τέτοιος μεσαίωνας μονάχα σε εμάς και στο Ιράν!» σηκώθηκαν οι τρίχες των αντικληρικαλιστών. Στο σημείο εκείνο δεν κρατήθηκα. «Καθένας δεν ορκίζεται σε ό,τι έχει ιερότερο;». «Το πιο ιερό είναι η τιμή και η συνείδηση!». «Για σας. Για κάποιους άλλους είναι το Ευαγγέλιο - τι σας κόφτει; Σημασία έχει εάν θα τηρήσουν τον όρκο τους. Στο τέλος τέλος, όταν το 92% των Ελλήνων πιστεύει στον Θεό - σύμφωνα με έρευνα του 2018 -, όταν είμαστε οι πλέον θρήσκοι σε όλη την Ευρώπη, το να φρικιάς στην παρουσία του Αρχιεπισκόπου δεν σε καθιστά πρωτοπορία αλλά περιθώριο. Δείτε τον σαν κομμάτι της εθνικής μας ταυτότητας. Κοτζάμ Αρης Βελουχιώτης φιλούσε το χέρι του παπά…».
«Μόνο πέντε γυναίκες; Μα μόνο πέντε;». «Θα ήταν έξι, αλλά…». «Τι πέντε, τι έξι; Επειτα από τόσους αγώνες; Στον Καναδά, στη Νέα Ζηλανδία, οι γυναίκες πλειοψηφούν στα πολιτικά αξιώματα!». «Μην έχετε αμφιβολία ότι το ίδιο θα συμβαίνει και εδώ σε είκοσι χρόνια. Η θηλυκή ματιά, στοχοπροσήλωση και εργατικότητα, υπερέχει της αρσενικής. Η ρωμαίικη πατριαρχία - που θέλει τον άντρα να πρωταγωνιστεί στον δημόσιο βίο και τη γυναίκα να στέκει δίπλα του σαν μπιμπελό, συχνά δε να κινεί από πίσω τα νήματα - πνέει τα λοίσθια. Αρκεί να δει κανείς τις ακαδημαϊκές επιδόσεις των κοριτσιών. Αρκεί να θαυμάσει τον δυναμισμό που δείχνουν στα πρώτα τους επαγγελματικά βήματα… Δεν θα 'ταν προσβολή εντούτοις για τις ίδιες τις γυναίκες να επιλέγονται χάριν προοδευτικότητας; Ζητούμενο του φεμινισμού είναι η άρση των διακρίσεων. Οχι η ποσόστωσή τους».
Η κουβέντα κατρακύλησε ξανά από την κριτική στο κουτσομπολιό. Στο εάν η Δόμνα Μιχαηλίδου είναι τόσο ευειδής όσο η Εφη Αχτσιόγλου. Στο εάν πράγματι οι προηγούμενοι ντουμάνιαζαν το Μαξίμου όπως κατήγγειλε ένας μπάρμπας, προσθέτοντας ότι επρόκειτο - άκουσον άκουσον! - για χασισοκαπνό. Το ηθικολογείν - είτε εξ αριστερών είτε εκ δεξιών - προκαλεί γέλια. Οι μεν κατακεραύνωναν τους δε επειδή έτρωγαν αστακομακαρονάδες. Ωσπου ο Αλέξης Τσίπρας απαθανατίστηκε στη θαλαμηγό με το πούρο στο στόμα. Οι δε αναθεματίζουν τους «αναρχοάπλυτους χασικλήδες». Λησμονούν πως ο Ουίνστον Τσόρτσιλ κέρδισε τον πόλεμο ξεκινώντας τη μέρα του με κονιάκ. Οτι ο Ζίγκμουντ Φρόιντ είχε πάθος με την κοκαΐνη. Κακή, χωρίς αμφιβολία, η εξάρτηση. Τρισχειρότερη η στέρηση.
«Πώς σου φαίνεται με δυο κουβέντες η νέα κυβέρνηση;». «Δείχνει να διαθέτει τα εχέγγυα να πραγματοποιήσει όσα εξήγγειλε. Κινούμενη σε μια ήπια, κεντρώα - κεντροδεξιά κατεύθυνση. Αποφεύγοντας τα πυροτεχνήματα, τους λεονταρισμούς, τα εκβιαστικά διλήμματα. Υπερβαίνοντας την πόλωση που επικράτησε την τελευταία δεκαετία και δίχασε την κοινωνία. Κάνοντας τη δουλειά της, θα δώσει και σε μας την ελευθερία να κάνουμε τη δική μας ο καθένας δουλειά. Οι κυβερνήσεις πρέπει να μοιάζουν με εκείνο το υπερσύγχρονο τρένο με το οποίο ταξίδεψα πέρυσι από Ρώμη προς Νάπολι. Πήγαινε με τριακόσια χιλιόμετρα την ώρα κι οι επιβάτες του, αν δεν κοιτούσαν έξω απ' τα παράθυρα, δεν καταλάβαιναν τίποτα».
«Και η αρένα μας; Ποιους θα αποθεώνουμε; Σε ποιους θα πετάμε γιαούρτια;». «Η πολιτική είναι - λέει - η σόουμπιζνες των άσχημων. Μπορείς να γίνεις ίνδαλμα όπως σχεδόν κι αν μοιάζεις. Αρκεί όμως με τα ινδάλματα! Αν τα έχετε τόσο ανάγκη, ψάξτε τα στη λογοτεχνία και στον κινηματογράφο. Στις σειρές έστω που παρακολουθείτε με μανία στο Διαδίκτυο…».
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου