"....Ο ΣΥΡΙΖΑ, το κόμμα που προχώρησε στον δυσκολότερο συμβιβασμό της νεότερης ελληνικής Ιστορίας, έπειτα από τέσσερα χρόνια εφαρμογής σκληρών μέτρων λιτότητας ώστε να ξαναφτάσει η Ελλάδα στα επίπεδα του 2014, άρχισε να ρητορεύει όπως άλλοτε. Το παλιό αντιμνημονιακό κοστούμι, όμως, δεν τους χωράει πια. Αν, παρ' όλα αυτά, μπουν στο ρούχο παρά τα σκισίματα στις ραφές, κανείς δεν πιστεύει όνειρα που θυμίζουν Θεσσαλονίκη. Κάπως έτσι, οι συνταξιούχοι όχι μόνο πήραν το επίδομα που τους δόθηκε, αλλά καταψήφισαν την κυβέρνηση που τους έκανε να το έχουν τόσο ανάγκη. Ισως και με έναν θυμό, αναγνωρίσιμο σε εκείνους που τους περνούν για χαζούς...."

Από "ΤΑ ΝΕΑ"

"ΤΑ ΝΕΑ", 10/06/19

ΤΗΣ ΜΥΡΤΟΥΣ ΛΙΑΛΙΟΥΤΗ


Για όσους αγαπούν να μισούν το ΠΑΣΟΚ, ο ΣΥΡΙΖΑ πήγε στις ευρωεκλογές ακολουθώντας την κλασική «πράσινη», πελατειακή συνταγή - την παροχολογία. Το προεκλογικό επιχείρημα είχε ως εξής: στον ΣΥΡΙΖΑ διατείνονταν πως, στην ουσία, κυβερνούν από τον Αύγουστο του 2018 που «έβγαλαν την χώρα από τα Μνημόνια». Η ΔΕΘ του 2014 μπορεί τόσα χρόνια να ακούγεται ως ανέκδοτο, όμως πλέον, κατά την ανεξήγητη συριζαϊκή λογική, είναι εφαρμόσιμη. Ετσι, τρεις εβδομάδες πριν από τις ευρωεκλογές, ο Αλέξης Τσίπρας μαζεύει τα στελέχη του στο Ζάππειο και με κάθε επισημότητα εξαγγέλλει «μέτρα ελάφρυνσης». Τα περισσότερα, κατά έναν βολικό για την κυβέρνηση τρόπο, τίθενται σε εφαρμογή από το 2020 και έπειτα - είναι, επομένως, αρμοδιότητα της επόμενης κυβέρνησης. Μαζί, όμως, αναγγέλλει μείωση του ΦΠΑ στην εστίαση και στην ενέργεια από το 2019 και την παροχή μόνιμης 13ης σύνταξης.


ΤΟ ΚΟΥΤΣΟΥΡΕΜΕΝΟ ΕΠΙΔΟΜΑ. Λίγες μόνο ημέρες πριν από τις κάλπες, οι συνταξιούχοι ενημερώνονται ότι οι συντάξεις του Ιουνίου θα πληρωθούν νωρίτερα και πως, μαζί, θα δουν στους τραπεζικούς τους λογαριασμούς και την έξτρα σύνταξη που τους υποσχέθηκε ο Πρωθυπουργός. Οσοι έζησαν τα γεγονότα του 2015 από κοντά, παρομοίαζαν με πίκρα τις ουρές στα ΑΤΜ εκείνο το απόγευμα με αυτές που στήθηκαν μετά την ανακοίνωση του δημοψηφίσματος. Οι συνταξιούχοι έψαξαν να βρουν τα χρήματα που είχαν εξαγγελθεί, μόνο για να διαπιστώσουν πως η 13η σύνταξη δεν υπάρχει. Πως είναι κι αυτή κομμάτι ενός χολιγουντιανού πολιτικού παραμυθιού που έμεινε στις τηλεοπτικές οθόνες και στα «λεφτόδεντρα» των κυβερνητικών πρωτοσέλιδων. Στη θέση της υπήρχε ένα κουτσουρεμένο προεκλογικό επίδομα - αυτό το ίδιο για το οποίο ο Γιάννης Μπαλάφας «μάλωσε» τους δημοσιογράφους της δημόσιας ραδιοφωνίας όταν το αποκάλεσαν με τ' όνομά του.


ΑΠΕΛΠΙΔΑ ΠΡΟΣΠΑΘΕΙΑ. Ο Αλέξης Τσίπρας έβγαλε από το ντουλάπι το κοστούμι του 2014, τότε που ο ίδιος και ο ΣΥΡΙΖΑ βρίσκοταν στις πιο αντιμνημονιακές εξάρσεις τους. Αφηνε δημοσίως να εννοηθεί ότι αψηφά τις προειδοποιήσεις των Ευρωπαίων για το κόστος των παροχών. Και παράλληλα, προειδοποιούσε τους πολίτες ότι στις κάλπες των ευρωεκλογών κρίνονται και αυτές οι παροχές. «Θέλω να απευθυνθώ σε κάθε συνταξιούχο: η ψήφος σου είναι ψήφος εμπιστοσύνης και έγκρισης της 13ης σύνταξης και διατήρησης της ή είναι ψήφος απόρριψης. Βλέπετε πως καιροφυλακτούν τα κοράκια να ακυρώσουν τα μέτρα στήριξης», ανέφερε σε προεκλογική του ομιλία. «Αν οι πολίτες δώσουν ψήφο εμπιστοσύνης στην πολιτική μας, κανείς διευθυντής τράπεζας και κανείς τεχνοκράτης δεν θα μπορέσει να αμφισβητήσει τα μέτρα αυτά. Αν όμως ψηφιστεί το ψηφοδέλτιο που γράφει κατάργηση της 13ης σύνταξης, κατάργηση του οκταώρου, κατάργηση του πενθήμερου, θα είναι μήνυμα αμφισβήτησης αυτής της πολιτικής». Στην πραγματικότητα, είναι μόνο επιφανειακά πασοκική η λογική που ώθησε τον ΣΥΡΙΖΑ στην παροχολογία και στα ρουσφέτια πάσης φύσεως. Το ΠΑΣΟΚ είχε πάντα στόχο να δημιουργεί περισσότερους «δικούς του». Το απερχόμενο κυβερνών κόμμα ξέρει πως δεν έχει πια δεξαμενές. Κάθε κίνηση είναι στρατηγικά μελετημένη για να δυσκολέψει το έργο των επόμενων. Οι εξαγγελίες για το 2020, το «φόρτωμα» του κρατικού μηχανισμού είναι ένας τρόπος να διατηρήσουν εξουσία από το παράθυρο.

ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΗΣ ΑΥΤΑΠΑΤΗΣ. Το δόλωμα, όμως, δεν έπιασε. Οχι μόνο γιατί τα ίδια τα χρήματα ήταν κοροϊδευτικά λίγα. Κυρίως, γιατί στην περίπτωση της παροχολογίας επιβεβαιώθηκε το γνωστό ρητό περί επανάληψης της Ιστορίας: το 2015 οι έλληνες ψηφοφόροι εξέλεξαν ένα φρέσκο κόμμα που τους έταξε ό,τι του στέρησαν οι προηγούμενοι. Το πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης ήταν ένα όνειρο, ένα μαγικό rewind των θυσιών της κρίσης. Σωστά ή λάθος, το άπιαστο που τους έταξε ο ΣΥΡΙΖΑ το ψήφισαν με πάθος - και το υπερασπίστηκαν, στην πλειοψηφία τους, κατακαλόκαιρο στις πλατείες, χορεύοντας συρτάκι, πανηγυρίζοντας για το «Οχι» στις προτάσεις των Ευρωπαίων. Χρειάστηκε το χαστούκι των 15 ωρών διαπραγμάτευσης για να τελειώσουν οι αυταπάτες. Οχι μόνο των κυβερνώντων, αλλά και των πολιτών. Οι λύσεις δεν έρχονται ως μάννα εξ ουρανού. Και όποιος διατείνεται κάτι τέτοιο, είναι εξ ορισμού ψεύτης.

Ο ΣΥΡΙΖΑ, το κόμμα που προχώρησε στον δυσκολότερο συμβιβασμό της νεότερης ελληνικής Ιστορίας, έπειτα από τέσσερα χρόνια εφαρμογής σκληρών μέτρων λιτότητας ώστε να ξαναφτάσει η Ελλάδα στα επίπεδα του 2014, άρχισε να ρητορεύει όπως άλλοτε. Το παλιό αντιμνημονιακό κοστούμι, όμως, δεν τους χωράει πια. Αν, παρ' όλα αυτά, μπουν στο ρούχο παρά τα σκισίματα στις ραφές, κανείς δεν πιστεύει όνειρα που θυμίζουν Θεσσαλονίκη. Κάπως έτσι, οι συνταξιούχοι όχι μόνο πήραν το επίδομα που τους δόθηκε, αλλά καταψήφισαν την κυβέρνηση που τους έκανε να το έχουν τόσο ανάγκη. Ισως και με έναν θυμό, αναγνωρίσιμο σε εκείνους που τους περνούν για χαζούς.