Τι συμβολίζει, λοιπόν, η πρόσληψή του στο επιτελείο του προέδρου Κασσελάκη για την οποία γίνεται τόσος ντόρος; Τίποτα! Πολιτικά, ο κ. Σπηλιωτόπουλος είναι «dead as a dodo», για να το πω με τρόπο που θα καταλάβει ο Στέφανος. Ενας επαγγελματίας είναι, ο οποίος βρήκε ξανά δουλειά στον τομέα του, έπειτα από χρόνια ενασχόλησης με τη Μύκονο. Το μοναδικό μήνυμα που βλέπω εγώ τουλάχιστον στην περίπτωση της αξιοποίησης του κ. Σπηλιωτόπουλου είναι υπέρ της ανακύκλωσης των χρησιμοποιημένων υλικών. Κάτι είναι κι αυτό! Μπορεί στα πλαστικά, το γυαλί και το χαρτί να μην τα καταφέρνουμε καλά, αλλά στην πολιτική πετυχαίνουμε άθλους στην ανακύκλωση. Μακάρι να συνεχίσει έτσι ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ. Υπάρχει πλήθος γερασμένων ταλέντων στους εναπομείναντες «λοχαγούς» του Νεοκαραμανλισμού, που έχουν ακόμη να προσφέρουν πολλά. Και στο βάθος, περιμένει ο Πανίκας ο Ψωμιάδης...

"ΤΑ ΝΕΑ/ΣΑΒΒΑΤΟΚΥΡΙΑΚΟ", 11-12/05/24

 

ΤΟΥ ΣΤΕΦΑΝΟΥ ΚΑΣΙΜΑΤΗ

Και ξαφνικά το τίποτα γίνεται κάτι και αποκτά αξία! Πρόκειται μάλλον για ένα ακόμη θαύμα, από αυτά που προκαλεί ο Στέφανος Κασσελάκης, η επανεμφάνιση του Αρη Σπηλιωτόπουλου. Αν και ασπρομάλλης πια, στα 58 του, ο κ. Σπηλιωτόπουλος παραμένει ίδιος και απαράλλακτος: ο αιώνιος έφηβος της ΟΝΝΕΔ, όπως τότε που σέρβιρε σφηνάκια πίσω από την μπάρα και τραγουδούσε το σουξέ της εποχής «Υπάρχει καλύτερη Ελλάδα και τη θέλουμε».

Οτι παραμένει ο ίδιος φρόντισε να μας το γνωστοποιήσει αμέσως, με τη σαχλή δήλωση για τα νέα παιδιά που λένε ότι «αυτό το παγωτό σκοτώνει», την οποία έκανε επιχειρώντας να δικαιολογήσει τον πρόεδρο του ΣΥΡΙΖΑ για τους «υπουργούς που σκοτώνουν». Προτού δηλαδή συμπληρώσει εβδομάδα στη νέα δουλειά του ως συριζαίος, ο κ. Σπηλιωτόπουλος φρόντισε να μας υπενθυμίσει γιατί η πολιτική τον είχε ξεβράσει εδώ και τουλάχιστον δέκα χρόνια.

Στην πολιτική, ο κ. Σπηλιωτόπουλος μπήκε νωρίς και με μεγάλες φιλοδοξίες, τις οποίες όμως διέκοψε ο τότε πρόεδρος της ΝΔ, Μιλτιάδης Εβερτ, όταν τον απομάκρυνε από τη θέση που είχε στον πολιτικό σχεδιασμό. Ο διάδοχος του Εβερτ, Κώστας Καραμανλής ο Ακάματος, αποκατέστησε τον κ. Σπηλιωτόπουλο και τον επανέφερε θριαμβευτικά ως στενότερο σύμβουλό του. Μέσω του ρόλου του αυτού, ο νεαρός επικοινωνιολόγος με την (πικάντικη) πατρινή προφορά ταυτίστηκε με αυτό που ονομάζουμε «γαλάζια πασοκαρία». Εξέφρασε, με άλλα λόγια, τη σύγκλιση των ιδεολογιών κατά το πρότυπο της Μυκόνου, μέσω της αστακομακαρονάδας και της σπατάλης. Η τραγική κατάληξη αυτής της περιόδου είναι γνωστή σε όλους μας.

Ούτε όμως ως υπουργός ή διοικητικό στέλεχος ήταν τίποτα ιδιαίτερο ο Αρης. Ως υπουργός Τουρισμού, αντελήφθη τον ρόλο του ως εκείνον του κορυφαίου τουρίστα της χώρας, γι’ αυτό και έκανε κυρίως τουρισμό πολυτελείας, δαπάναις του υπουργείου. Στο Παιδείας, επίσης, το μόνο που άφησε πίσω του ήταν το ανακαινισμένο γραφείο του υπουργού. Επειτα, του δόθηκε η ευκαιρία να δοκιμαστεί ως υποψήφιος δήμαρχος Αθηναίων και όχι μόνον απέτυχε οικτρά, αλλά αμέσως μετά την πανωλεθρία του τα παράτησε όλα και σηκώθηκε να φύγει, αδιαφορώντας ακόμη και για τα στοιχειώδη προσχήματα, σε μια επίδειξη σπάνιας ανευθυνότητας για πολιτικό στέλεχος. Ο Αρης Σπηλιωτόπουλος είχε πια εξαντλήσει τις όποιες δυνατότητές του στην πολιτική. Τα όριά τους τα είχαν θέσει ο ναρκισσισμός του, που τον απολαύσαμε μέσω των φωτογραφίσεων, η πολύ στενή αντίληψη του συμφέροντος και, τέλος, η ρηχότητα της σκέψης, που μας την υπενθύμισε με τη δήλωση για τα παγωτά που σκοτώνουν.

Τι συμβολίζει, λοιπόν, η πρόσληψή του στο επιτελείο του προέδρου Κασσελάκη για την οποία γίνεται τόσος ντόρος; Τίποτα! Πολιτικά, ο κ. Σπηλιωτόπουλος είναι «dead as a dodo», για να το πω με τρόπο που θα καταλάβει ο Στέφανος. Ενας επαγγελματίας είναι, ο οποίος βρήκε ξανά δουλειά στον τομέα του, έπειτα από χρόνια ενασχόλησης με τη Μύκονο. Το μοναδικό μήνυμα που βλέπω εγώ τουλάχιστον στην περίπτωση της αξιοποίησης του κ. Σπηλιωτόπουλου είναι υπέρ της ανακύκλωσης των χρησιμοποιημένων υλικών. Κάτι είναι κι αυτό! Μπορεί στα πλαστικά, το γυαλί και το χαρτί να μην τα καταφέρνουμε καλά, αλλά στην πολιτική πετυχαίνουμε άθλους στην ανακύκλωση. Μακάρι να συνεχίσει έτσι ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ. Υπάρχει πλήθος γερασμένων ταλέντων στους εναπομείναντες «λοχαγούς» του Νεοκαραμανλισμού, που έχουν ακόμη να προσφέρουν πολλά. Και στο βάθος, περιμένει ο Πανίκας ο Ψωμιάδης.

Να κλείσω θυμίζοντας ότι ο Στέφανος Κασσελάκης μας συστήθηκε ως αριστερός, δηλώνοντας τον θαυμασμό του για τον Αρη Βελουχιώτη. Εκτοτε, πολλά γεγονότα ακολούθησαν και σε ρυθμό καταιγιστικό. Ισως να άνοιξε κανένα βιβλίο και να διάβασε για το ίνδαλμά του. Επίσης, έκανε και δεκαπενθήμερη κατασκήνωση στο Στρατόπεδο Υποστρατήγου Δημητρίου Ψαρρού, οπότε ίσως λοιπόν να ρώτησε ποιος ήταν, βρε παιδιά, αυτός ο Ψαρρός και να του αφηγήθηκαν τη σχετική ιστορία. Εν πάση περιπτώσει, έπειτα από μια ενδιαφέρουσα διαδρομή που ξεκίνησε από τον Αρη Βελουχιώτη, ο Στέφανος κατέληξε στον Αρη Σπηλιωτόπουλο. Είναι η σύγχρονη εκδοχή του προϊόντος, για όσους τους αρέσουν τα εφαρμοστά και, συνεπώς, πρέπει να προσέχουν τη σιλουέτα τους…

....και από την "ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ"

"Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ", 11/05/24

ΤΟΥ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΛΑΜΨΙΑ

Κάθε εποχή διαθέτει και τα... φαντάσµατά της, όπως και κάθε πολιτική περίοδος χαρακτηρίζεται από τους πρωταγωνιστές της αλλά και από κάποιους δακτυλοδεικτούµενους που παρελαύνουν στο προσκήνιο και στο παρασκήνιο µε κάθε ευκαιρία. ∆εν είναι απαραιτήτως ασήµαντος ο ρόλος των πάσης φύσεως γραφικών ή των νάρκισσων που περιφέρονται στην πολιτική χωρίς αιδώ και µέτρο. Για τον συγκεκριµένο τύπο πολιτικάντηδων δεν υπάρχουν όρια, δεν υπάρχουν ιδεολογίες, ούτε καν φιλίες και προσωπικές σχέσεις. Ολα είναι δυνατά, αρκεί να εξυπηρετείται η εκάστοτε φιλοδοξία ή η ανάγκη επιβίωσης και συχνά απλώς η πάση θυσία «καλοπέραση».

Εχουµε δει για δεκαετίες τώρα οβιδιακές πολιτικές µεταµορφώσεις που ξεπέρασαν το όριο του αµοραλισµού και όχι σπάνια του φαιδρού σε όλο το πολιτικό φάσµα. Φυσικά υπήρξαν και αξιοπρεπείς πολιτικές µεταγραφές που δεν µπορεί κανείς να τις ψέξει και δεν µας αφορά το πώς επιλέγει κανείς να πολιτευθεί.

Υπήρξε όµως µια κρίσιµη περίοδος (2015-2019) για τη χώρα που µια παρέα από αιθεροβάµονες µε «ανίερες» συµµαχίες λίγο έλειψε να τη ρίξουν στον γκρεµό. Για να παραδώσουν µαθήµατα στους νεοφερµένους στην εξουσία χρησιµοποιήθηκαν διάφοροι πρώην οπλαρχηγοί και «ακόλουθοι» του Κώστα Καραµανλή, παριστάνοντας τους ειδήµονες, µε τα γνωστά καταστροφικά αποτελέσµατα. Γνωστές οι περιπτώσεις της λεγόµενης «καραµανλικής συνιστώσας» του ΣΥΡΙΖΑ που περιλάµβανε –µεταξύ πολλών άλλων...– τον ∆ηµήτρη Παπαγγελόπουλο και τον Ευάγγελο Αντώναρο. Ο καθένας εξ αυτών έχει αφήσει µε τον έναν ή τον άλλον τρόπο κάποιο ίχνος στην πολιτική ζωή, όπως και αν το κρίνει κανείς. Πολλές φορές βεβαίως και αυτοί οι θεωρούµενοι σοβαροί ταυτίστηκαν ως υπηρέτες των χειρότερων στιγµών του Αλέξη Τσίπρα.

∆ιαφορετική όµως είναι η περίπτωση του Αρη Σπηλιωτόπουλου, ο οποίος αφού περιπλανήθηκε καµιά δεκαριά χρόνια στην έρηµο της πολιτικής ανυπαρξίας αποφάσισε να επιστρέψει µε κάθε τρόπο. Είναι λογικό, καθώς φαίνεται ότι τον εγκατέλειψαν από καιρό οι φίλοι της «χρυσής εποχής», µιας και θεώρησαν ότι εξόφλησαν τα γραµµάτιά τους για τις καλές σχέσεις την εποχή που ήταν ισχυρός. Ο ξαφνικός θαυµασµός του κ. Σπηλιωτόπουλου για τον Στέφανο Κασσελάκη και η ανάληψη ρόλου στο επικοινωνιακό του επιτελείο δεν θα έπρεπε να ξαφνιάζει, καθώς µοιάζουν στον τρόπο που πολιτεύονται. Εως ένα βαθµό ο Αρης υπήρξε πρωτοπόρος στον συνδυασµό ενός φανταχτερού lifestyle και πολιτικής µε κενολογίες, όπως αυτές που αραδιάζει µε κάθε ευκαιρία ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ.

Για αυτές τις µετακινήσεις άκουσε «τα εξ αµάξης» ο πρώην πρωθυπουργός Κώστας Καραµανλής χωρίς να ευθύνεται και κανείς δεν ξέρει έως πότε θα πληρώνει τις «αµαρτίες» πρώην συνεργατών του. Ανεξαρτήτως της γνώµης που µπορεί να έχει κανείς για την περίοδο του Κώστα Καραµανλή στην ηγεσία της Ν.∆. και στη διακυβέρνηση του τόπου, δεν µπορεί να τον ταυτίσει σε καµία περίπτωση µε τα... «παρατράγουδα» των µεταγραφών που στήριξαν και συνεχίζουν να στηρίζουν τον ΣΥΡΙΖΑ.

Εχουµε δει για δεκαετίες τώρα οβιδιακές πολιτικές µεταµορφώσεις που ξεπέρασαν το όριο του αµοραλισµού και όχι σπάνια του φαιδρού σε όλο το πολιτικό φάσµα. Φυσικά υπήρξαν και αξιοπρεπείς πολιτικές µεταγραφές.