Το δόγμα της αντιπολίτευσης είναι να εκφοβίζει την κυβέρνηση ώστε να επιβάλλει την παρουσία της, τις απόψεις της ή τα σχέδιά της. Πότε με τον Κουφοντίνα. Πότε με το «ρίσκο» για τις διαδηλώσεις. Πότε με τις επιθέσεις στον Τύπο. Είναι η λογική μιας φοιτητικής ομάδας που θέλει να εκβιάσει τον πρύτανη. Προσπαθεί να τον οδηγήσει στα άκρα των αντοχών του για να υποκύψει επειδή θα του κοστίσει ακριβά αν δεν το κάνει. Δεν ξέρω αν η ιδέα αξίζει και στην πολιτική, ούτε αν αποδίδει. Αλλά μπορώ να διαβεβαιώσω τους ενδιαφερόμενους ότι τελικά κανείς δεν εκβιάζεται. Ούτε η κυβέρνηση ούτε ο Τύπος ούτε καν ο Κουφοντίνας, θα τολμούσα να προσθέσω. Κι αυτό ίσως έπρεπε να το λάβει υπόψη του ο αρχηγός της αντιπολίτευσης. Ότι ακριβώς επειδή η δημοκρατία δεν εκβιάζεται, ο εκβιασμός δεν θεωρείται μέθοδος άσκησης δημοκρατικής πολιτικής. Δεν αποδίδει. Ούτε για τον Μητσοτάκη. Ούτε για τον Παππά. Ούτε καν για τους «δέκα λεβέντες άνδρες».....

Από "ΤΑ ΝΕΑ", και...

"ΤΑ ΝΕΑ", 19/03/21

...από την "ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ"

Είναι προφανές πως η πρόταση του αρχηγού της αξιωματικής αντιπολίτευσης είναι ετεροβαρής, καθώς καλεί την κυβέρνηση να παραιτηθεί ουσιαστικά από την άσκηση των καθηκόντων της για ένα μήνα. Γιατί τι άλλο σημαίνει η φράση «αντί να πολώνετε και να νομοθετείτε προκλητικά νομοθετήματα, να ζητήσετε πολιτικό μορατόριουμ». Μάλιστα, δεν προτείνει ο Αλ. Τσίπρας πολιτικό μορατόριουμ, απαιτεί από την κυβέρνηση αυτή να το ζητήσει, κάτι που συμβολίζει ότι βρίσκεται σε κατάσταση αδυναμίας.

Το κυβερνητικό σκέλος του μορατόριουμ είναι σαφές, όπως το περιέγραψε ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Το δικό του σκέλος ποιο είναι; Ενώ περιέγραψε με ακρίβεια τι ζητάει από την κυβέρνηση, δεν μας είπε τι προσφέρει αυτός. Και πώς να τολμήσει να το πει; Πώς να πει ότι η δική του συνεισφορά είναι το «πάγωμα» των διαδηλώσεων; Γιατί μόνον αυτό το αντάλλαγμα μπορεί να προσφέρει. Πώς να παραδεχθεί πως οι διαδηλώσεις συμβάλλουν στην υπερμετάδοση του ιού και αυτός, στο πλαίσιο του μορατόριουμ, θα τις αναστείλει για ένα μήνα;

Αν τολμήσει και εκστομίσει τη δική του προσφορά, θα φανεί πως αυτός και το κόμμα του υποκινούν τις πορείες και τις χρησιμοποιούν ως διαπραγματευτικό όπλο στη σχέση τους με την κυβέρνηση. Θα αποδειχθεί, με τα δικά του λόγια, αυτό που του προσάπτει η κυβέρνηση, ότι έχουν μετατρέψει την εξάπλωση του ιού σε πολιτικό εργαλείο, αδιαφορώντας παντελώς για την υγεία των πολιτών.

Ενα υπεύθυνο κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης θα έθετε την καταπολέμηση της πανδημίας ως εθνικό στόχο και θα συνέβαλλε με τις δυνάμεις του στην επίτευξη αυτού του στόχου. Θα απευθυνόταν στο εθνικό ακροατήριο, κάνοντας τη μεγάλη υπέρβαση που επιτάσσουν οι έκτακτες συνθήκες. Αντί γι’ αυτό, προσπαθεί να διαπραγματευθεί την παραπάνω αυτονόητη υποχρέωσή του με αντάλλαγμα να εξαναγκάσει ουσιαστικά την κυβέρνηση, για όσο διαρκεί το μορατόριουμ, να θέτει τη δραστηριότητά της υπό την έγκριση του ΣΥΡΙΖΑ. Κυνισμός ή αφέλεια;

"Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ", 19/03/21

στη διάρκεια τηλεοπτικής συνέντευξης στο κανάλι Open. Του χρωστώ ευγνωμοσύνη, αφού μου έδωσε την ευκαιρία να εκθέσω και εγώ το άκακον του χαρακτήρος μου. Και μου έδωσε τη δυνατότητα να δω με τελείως διαφορετικό μάτι ορισμένα γεγονότα των τελευταίων μηνών. Οργάνωνε, ας πούμε, διαδηλώσεις και συγχρόνως κατηγορούσε την κυβέρνηση για αποτυχία στον περιορισμό της διάδοσης του ιού. Θα τολμήσω να το πω: διέκρινα έλλειψη σοβαρότητος. Ομως, από τη στιγμή που ο ίδιος δήλωσε πως είναι σοβαρός, είμαι αναγκασμένος να αναθεωρήσω την κρίση μου. Απορούσα ο αφελής, πώς είναι δυνατόν ένα κοινοβουλευτικό κόμμα να υπερασπίζεται έναν δολοφόνο τρομοκράτη; Μήπως κάποιοι του δημιούργησαν και πάλι αυταπάτες; Εξήγησε ο άνθρωπος ότι ήθελε να αποτρέψει την ηρωοποίηση του εγκληματία. Από τη στιγμή που δήλωσε σοβαρός είμαστε υποχρεωμένοι να τον πάρουμε στα σοβαρά.

Θα με ρωτήσετε για ποιον λόγο κάποιος άνθρωπος αισθάνεται την ανάγκη να δηλώσει ότι είναι σοβαρός. Η απάντηση είναι απλή. Γύρω μας κυκλοφορούν πολλοί κακοί άνθρωποι. Δύσπιστοι, έτοιμοι ακόμη και να αμφισβητήσουν τη σοβαρότητα του κ. Τσίπρα. Τον ακούν να προτείνει στην κυβέρνηση εκεχειρία διαδηλώσεων, αρκεί να σταματήσει να κυβερνά, θυμούνται ότι μόλις πριν είπε ότι δεν τις οργανώνει αυτός και αναρωτιούνται. «Μα τι λέει; Είναι σοβαρός;». Τους αποστόμωσε με ένα λακωνικό «ναι, είμαι σοβαρός». Με μπέρδεψε λίγο είναι η αλήθεια, διότι διευκρίνισε ότι δεν είναι τυχοδιώκτης. Πώς του πέρασε από το μυαλό ότι μπορεί να υπάρχουν άνθρωποι ανάμεσά μας, όσο κακοί κι αν είναι, που τον θεωρούν τυχοδιώκτη; Φίλος μού είπε ότι ξέρει τον γνωστό κάποιου γνωστού του που είχε αποκαλέσει τον Τσίπρα τυχοδιώκτη το 2015. Εκτοτε χώρισε, έχασε τους φίλους του και ζει μόνος κι έρμος σε ένα ψαροχώρι του Αιγαίου.

Ηταν τόσο διαφωτιστική η δημόσια εξομολόγηση του κ. Τσίπρα που σκέφτηκα ότι θα πρέπει να την επαναλαμβάνει σε τακτά χρονικά διαστήματα. Αν όχι δις εβδομαδιαίως, που θα ήταν το ευκταίο, τουλάχιστον άπαξ. Ανθρωποι είμαστε και ξεχνάμε εύκολα. Καλόν θα ήτο να μας υπενθυμίζει πως είναι σοβαρός. Οχι τίποτε άλλο, γιατί τόσον καιρό ανησυχούσα για τη σοβαρότητά του και μέσα μου είχα αρχίσει να την αμφισβητώ.

"Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ", 19/03/21