ΑΡΞΑΜΕΝΗ ΔΙΟΛΙΣΘΗΣΗ ΜΕ ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΣΜΟΥΣ, ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΟΣΩΝ ΔΕΝ ΕΥΘΥΓΡΑΜΜΙΖΟΝΤΑΙ ΜΕ ΤΙΣ ΚΥΒΕΡΝΗΤΙΚΕΣ ΕΠΙΛΟΓΕΣ...

Από το ημερολόγιό μου στο fb

προ έξι ετών

Ο κίνδυνος του ολοκληρωτισμού:

Του Θεόδωρου Πάγκαλου,

από "ΤΟ ΒΗΜΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ"

Οταν η Hannah Arendt και άλλοι θεωρητικοί ανέπτυξαν, κυρίως στα αμερικανικά πανεπιστήμια, μια ενιαία θεωρία για τον ολο­κληρωτισμό στις πρώτες δεκαετίες με­τά το τέλος της μεγάλης παγκόσμιας σύρραξης, η προσπάθεια τους θεωρή­θηκε από πολλούς σαν μια ιδεολογική προέκταση του Ψυχρού Πολέμου. Ολες οι προσπάθειες να αναδειχθούν τα κοι­νά σημεία του φασισμού και του ναζι­σμού από τη μια πλευρά και της σταλι­νικής δικτατορίας του προλεταριάτου από την άλλη, συνάντησαν επιφυλάξεις και αντιδράσεις που προέρχονταν, όχι μόνο από στρατευμένους κομματικούς διανοουμένους, αλλά και από άλλους, που προέκτειναν με τον τρόπο αυτόν την αντιφασιστική συμμαχία στον άπειρο χρόνο. Ξέρουμε, λοιπόν, ότι η επισή­μανση ολοκληρωτικών στοιχείων στην κυρίαρχη ιδεολογία και η αναζήτηση των σημείων σύγκλισης και συχνά ταύτισης άκρας Αριστεράς και άκρας Δεξιάς στην Ελλάδα και μάλιστα στην κυβερνητική πλειοψηφία θα συναντήσει αντιδράσεις και απαιτεί τόλμη.

Το θέμα μας είναι ότι η συγκυβέρνηση από τον ΣΥΡΙΖΑ περιλαμβάνει εκτός από τη νεοκομμουνιστική συνιστώσα του και κάθε είδους αναρχοκομμουνιστές και άλλα ακραία αριστερά στοιχεία και τους Ανεξάρτητους Ελληνες, των οποίων και ο αρχηγός και τα βασικά στελέχη εκφρά­ζουν με συνέπεια τις πιο ακραίες δεξιές θέσεις, που είναι δυνατόν να βολευτούν στα πλαίσια μιας ενιαίας κυβερνητικής πρακτικής, ώριμο προϊόν μιας διαδικα­σίας σύγκλισης. Ο οπορτουνισμός και η αρχομανία της ηγεσίας των Ανεξάρτητων Ελλήνων από τη σκοπιά μας δεν έχει ιδι­αίτερο ενδιαφέρον. Αντίθετα στον λόγο και την πρακτική του ΣΥΡΙΖΑ τα στοιχεία ολοκληρωτισμού που αναφύονται είναι ιδιαίτερα αξιοσημείωτα.

Κατ' αρχήν συστηματικά, με ιδιαίτερη κορύφωση στις προγραμματικές δηλώ­σεις, χρησιμοποιείται το επιχείρημα ότι όσοι στη Βουλή και στη δημόσια ζωή γενικότερα, δεν υποστηρίζουν ανεπιφύ­λακτα το αλαλούμ, που εμφανίζεται από τους τυχάρπαστους υπουργούς ως κυ­βερνητική πολιτική, είναι όχι απλώς ηλί­θιοι και ανίκανοι, αλλά και πράκτορες μεγάλων συγκροτημάτων, ενδεχόμενα δε και υπονομευτές της «εθνικής πολιτικής». Με άλλα λόγια, όσοι διαμόρφωσαν και υπηρέτησαν την πολιτική των μνημονίων στην περίοδο που προηγήθηκε της 25ης Ιανουαρίου 2015 το έκαναν όχι γιατί είχαν μια άλλη αντίληψη της πραγματικότητας ή έστω μια άλλη ιεράρχηση αξιών, αλ­λά γιατί ήταν «πουλημένοι», «πράκτορες ξένων δυνάμεων» ή για να χρησιμοποιή­σουμε έναν παλιό και δοκιμασμένο όρο «εχθροί του λαού».

Για να μην υφίστανται οι ίδιοι και οι οικο­γένειες τους την κτηνώδη σταλινική επίθεση του κ. Τσίπρα και των συντρόφων του πρέπει να ομολογήσουν τα «εγκλήματα» τους, να κάνουν «αυτοκριτική» και να εναποθέσουν με ευχαριστίες τον γυμνό τράχηλο τους στον βωμό όπου ιερουργεί η αβυσσαλέα Πρόε­δρος της Βουλής κυρία Κωνσταντοπούλου με το σαρκαστικό της χαμόγελο.

Οι εξεταστικές των πραγμάτων επιτροπές είναι βέβαια τρόπος για να αναδειχθεί η αλή­θεια. Η Βουλή αναλαμβάνει και φέρει εις πέρας έρευνα γύρω από ένα συγκεκριμένο γεγονός, με όλα τα μέσα που η νομιμότης παρέχει και αποφασίζει αν θα αρκεστεί στη διατύπωση πολιτικού ψόγου και αποδοκι­μασίας ή θα προχωρήσει περαιτέρω στην αναζήτηση ποινικών ευθυνών. Οι εξετα­στικές επιτροπές του κ. Τσίπρα ποιον από τους δύο σκοπούς εξυπηρετούν;

Αν πρόκειται μόνο για την εκ των υστέ­ρων διατύπωση πολιτικής αποδοκιμασίας, τότε είναι τελείως περιττές. Το κατηγορη­τήριο με χίλιους δυο τρόπους - αληθείς, αληθοφανείς ή ψευδέστατους - έχει δι­ατυπωθεί σε όλους τους τόνους μέχρι το σημείο του κορεσμού από τον κ. Τσίπρα, τα φερέφωνα του και τα μέσα ενημέρω­σης της διαπλοκής που όλα, χωρίς εξαί­ρεση, είναι στην υπηρεσία της σημερινής κυβέρνησης.  

Αν πρόκειται πάλι για την περιθωριο­ποίηση μιας πολιτικής, αυτό όπως κατά κόρον μας θυμίζει ο κ. Τσίπρας, έχει ήδη συμβεί. Στις εκλογές, ο ίδιος και το κόμμα του επελέγησαν από το 36% του εκλογικού σώματος, δηλαδή από έναν ψηφοφόρο στους τρεις, πράγμα που επέτρεψε, χάρη στις 50 έδρες του καλπονοθευτικού νομο­σχεδίου και τη βοήθεια του «συντρόφου» Παν. Καμμένου, να σχηματιστεί κυβερνητι­κή πλειοψηφία.

Στην πραγματικότητα πρόκειται για νέες δίκες της Μόσχας. Για τη θέση του Βισίνσκι πολλοί από τους σημερινούς «γλειψιματίες» θα είναι πρόθυμοι έναντι κάποιου ανταλλάγματος. Εχει γίνει και η «πρόβα τζενεράλίε» το 1989.

Με τη διαφορά ότι η ιστορία την πρώτη φορά γράφεται ως τραγωδία, τη δεύτερη ως κωμωδία και την τρίτη... «κλάφ' τα, Χαράλαμπε».