ΑΝΤΙ ΠΕΡΙΣΚΕΨΗΣ ΚΑΙ ΨΥΧΡΑΙΜΙΑΣ, ΠΟΛΥ ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΗ ΕΠΙΠΟΛΑΙΟΤΗΤΑ ΜΕ ΑΦΘΟΝΟ ΒΟΛΟΝΤΑΡΙΣΜΟ ΚΑΙ ΑΛΛΟΘΙ ΤΗ "ΛΑΪΚΗ ΥΠΟΣΤΗΡΙΞΗ".....

Από το ημερολόγιό μου στο fb
προ πέντε ετών

Aπό την "ΕΣΤΙΑ"

Πολιτική όπισθοδρόμησις 

 Γράφει o Εύθ. Π. Πέτρου 

 H άσκησις πολιτικής απαιτεί περίσκεψη καί ψυχραιμία. Ούτε κορώνες ούτε βέβαια συγκεντρώσεις υποστηρί­ξεως, οί όποιες κάθε άλλο παρά αυθόρμητες είναι. Τήν «κι­νηματική» αυτή λογική εισήγαγε πρώτος ό Ανδρέας Παπαν­δρέου μέ τίς «πανηγυρικές» συγκεντρώσεις στό Σύνταγμα γιά τήν επέτειο της «αλλαγής». Συγκεντρώσεις τίς όποιες τότε, ό αείμνηστος Ευάγγελος Άβέρωφ-Τοσίτσας είχε χαρακτηρίσει «μουσολινικοϋ τύπου». Ατυχώς μετά τήν απο­χώρηση του εύπατρίδου-πολιτικοϋ καί ή Νέα Δημοκρατία κατρακύλησε στην λογική τών συγκεντρώσεων, ή όποια δυ­νάστευσε γιά αρκετά χρόνια τήν πολιτική μας ζωή.

Ένώ δέ, έδώ καί καιρό είχαμε θεωρήσει ότι ήλθε ή εποχή νά έμπεδωθή ή καθιέρωσις ενός ευρωπαϊκού πο­λιτικού πολιτισμού, στηριγμένου στον διάλογο καί όχι στις κραυγές, βλέπουμε νά ξανακυλάμε σέ πρακτικές πα­ρωχημένες, όχι μόνο γιά τήν Ευρώπη, άλλα γιά ολόκληρο τόν πολιτισμένο κόσμο.

Ή αλήθεια είναι, ότι ώς σύμπτωμα τής κρίσεως, ενεφανί­σθησαν πριν λίγα χρόνια τά κινήματα τών «αγανακτισμένων» μέ συγκεντρώσεις σέ κεντρικές πλατείες (κυρίως έδώ καί στην Ισπανία) τά οποία όμως πολύ σύντομα εκφυλίσθηκαν σέ συγκεντρώσεις περιθωριακών στοιχείων πού αναζη­τούσαν τήν οπισθοδρόμηση τής πολιτικής εκφράσεως.

Σήμερα λοιπόν, αντιμετωπίζουμε μιά διακρατική δια­πραγμάτευση, ή οποία πρέπει νά στηρίζεται σέ υπολογι­σμούς, προσεκτικό σχεδιασμό καί εκτιμήσεις συμβι­βασμών. Αυτό ούτε γίνεται ούτε κάν υποβοηθείται μέ επι­κοινωνιακές κορώνες περί «κόκκινων γραμμών» οί όποιες πυροδοτούν ακόμη περισσότερο τίς προσδοκίες εκείνων οι όποιοι ανταποκρίνονται στην πρόσκληση γιά συμμετο­χή σέ συγκεντρώσεις συμπαραστάσεως.

Είναι γεγονός ότι τέτοιες συγκεντρώσεις βοηθούν την διαπραγμάτευση όσο οί κόρνες τών αυτοκινήτων συμ­βάλλουν στην διάλυση της κυκλοφοριακής συμφορήσεως ή τά τύμπανα τών αφρικανών στην... έλευση βροχής. Οί δέ μεγάλες προσδοκίες εμπεριέχουν καί τόν κίνδυνο μεγάλων απογοητεύσεων.

Έάν μάλιστα ή Κυβέρνησις, σκοπεύει νά προβάλλη κα­τά τήν διαπραγματευτική διαδικασία τήν «λαϊκή ύποστήριξη» προς τίς προτάσεις της, μάλλον έχει πάρει τόν δρόμο πολύ επικίνδυνης έπιπολαιότητος. Τά αντικειμενικά δεδομένα δέν αλλάζουν επειδή απλώς εκφράζουμε τήν αντίθεση μας προς αυτά.

Φοβούμεθα όμως ότι ή τακτική τών συγκεντρώσεων, οδηγεί σέ πολύ διαφορετική κατάληξη. Έάν δηλαδή ή έκβασις δέν είναι ή προσδοκώμενη, μπορεί άραγε κανείς νά προβλέψη τήν αντίδραση ενός συγκεντρωμένου πλή­θους στό όποιο ακόμη καί σήμερα καλλιεργούνται τόσο μεγάλες προσδοκίες;

Αντιλαμβανόμεθα ότι ή επαφή τών κυβερνώντων μας μέ τήν σκληρή πραγματικότητα θά πρέπει ήδη νά τους έχη δεί­ξει ότι έάν παραμείνουν εγκλωβισμένοι στις προεκλογικές εξαγγελίες τους, οι επόμενες ήμερες θά είναι πάρα πολύ δύσκολες. Διότι δέν συγχωρούνται έμμονές, άλλα απαι­τείται ρεαλισμός, ευελιξία και προσαρμοστικότης. Αποφεύ­γουμε έδώ τήν χρήση υποτιμητικών εκφράσεων γιά νά πε­ριγράψουμε τήν στροφή προς τόν ρεαλισμό. Διότι θέλουμε νά τήν ενθαρρύνουμε. Όχι νά τήν αποτρέψουμε.

Αλλά πώς θά μπορούσε νά έξηγηθή αυτή ή άναγκαιότης ρεαλισμού καί ευελιξίας, σέ μιά συγκέντρωση-συλλαλητήριο.Έστω καί άν αυτή είναι συγκέντρωσις φίλων καί συμπαραστατών; Εκτός έάν δέν ύπάρχη πρόθεσις ρεαλι­στικής αντιμετωπίσεως τών πραγμάτων...

Είναι δυνατόν αυτό; Φοβούμεθα ότι μπορεί οί μαρξι­στικές ιδεοληψίες, νά οδηγούν κάποιους σέ πλέον εξω­πραγματικές θεωρήσεις. Ότι δηλαδή ή «βούλησις» είναι αρκετή γιά τήν επίτευξη πολιτικών στόχων. Ή θεώρησις αυτή ονομάσθηκε «βολονταρισμός» καί ατυχώς γιά τους σημερινούς μαρξιστές, εξέλιπε μαζί μέ τόν Τρότσκυ κατά τήν δεκαετία του '30!

Ή άκαταλληλότης τής αριστερής διακυβερνήσεως διεφάνη στον κόσμο 50 χρόνια αργότερα. Μόνον στην Ελλάδα δέν τό έχουμε άντιληφθή. Όπου ούτε τό πρό­σφατο παράδειγμα τής οικονομικής καταστροφής τήν όποια υπέστη ή Κύπρος, έξ αιτίας της διακυβερνήσεως Χριστόφια, μας έδίδαξε τό παραμικρό.

Ελπίζουμε ότι δέν θά χρειασθή νά διαπιστώσουμε τήν πραγματικότητα, υφιστάμενοι καί στην Ελλάδα τίς συνέ­πειες. Διότι καί έδώ ή κρίσις είναι αποτέλεσμα αριστερών πρακτικών στην Κυβέρνηση άπό τό 1981 καί μετά. Καί αντί να τό αναγνωρίζουμε, υπάρχουν πολλοί πού επιμένουν ότι γιά τήν κατάσταση φταίνε οί «φιλελεύθερες» πολιτικές, οί όποιες ουδέποτε έφηρμόσθησαν στην Ελλάδα. Φταίνε βέ­βαια γι' αυτό, οί κατ' όνομα φιλελεύθεροι οί όποιοι ευθύ­νονται γιά τόν κρατισμό καί τήν γραφειοκρατία πού μας δυναστεύουν. Γιά αυτά δηλαδή, τά όποια ή Κυβέρνησις τοϋ ΣΥΡΙΖΑ υπόσχεται ότι θά γιγαντώση.

ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΑΚΟΛΟΥΘΕΙ ΤΗΝ ΟΡΘΟΓΡΑΦΙΑ ΤΟΥ ΥΠΟΓΡΑΦΟΝΤΟΣ ΣΥΝΑΔΕΛΦΟΥ ΚΑΙ ΑΠΟΤΕΛΕΙ ΜΕΡΙΚΗ ΜΕΤΑΦΟΡΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΟΛΥΤΟΝΙΚΗ ΓΡΑΦΗ ΣΤΗΝ ΑΝΤΙΣΤΟΙΧΗ ΜΟΝΟΤΟΝΙΚΗ. ΟΙ ΕΜΦΑΝΙΖΟΜΕΝΟΙ ΩΣ ΤΟΝΟΙ ΣΕ ΜΟΝΟΣΥΛΛΑΒΕΣ Ή ΔΙΣΥΛΛΑΒΕΣ ΛΕΞΕΙΣ ΑΦΟΡΟΥΝ ΠΝΕΥΜΑΤΑ 'Η/ΚΑΙ ΤΟΝΟΥΣ ΤΗΣ ΠΟΛΥΤΟΝΙΚΗΣ ΓΡΑΦΗΣ