Προφανώς, είναι σημαντικό για την Ευρώπη να κρατά ανοιχτές τις διόδους συνεννόησης με την Τουρκία, να επιμένει σε μια δεύτερη ευκαιρία που θα της επιτρέψει να προσεγγίσει τη Δύση. Αλλά είναι αναγκαίο να γίνει σαφές ότι η Δύση δεν προσφέρεται α λα καρτ. Το πακέτο είναι ολόκληρο και δεν τεμαχίζεται. Και αφορά εξίσου τις φαντασιώσεις και τις παρεκτροπές μιας περιφερειακής δύναμης που δρα χωρίς αρχές, και τις παραβιάσεις των δημοκρατικών κανόνων στο εσωτερικό της χώρας - των εγγυήσεων δηλαδή προς τους πολίτες ενός κράτους δικαίου και των ατομικών ελευθεριών. Στη δεδομένη συγκυρία, η Τουρκία παραβιάζει όσο μπορεί το διεθνές δίκαιο και φαλκιδεύει τις ατομικές ελευθερίες. Ο δυτικός κόσμος γνωρίζει άριστα τι συμβαίνει στη χώρα. Γνωρίζει πως ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν άδραξε την ευκαιρία του αποτυχημένου πραξικοπήματος του 2016 για ένα μεγάλο ξεκαθάρισμα με πολιτικούς αντιπάλους και με ένα κύμα αντιφρονούντων. Γνωρίζει πως βρίσκονται στη φυλακή, με χαλκευμένο κατηγορητήριο, δικαστικοί, στρατιωτικοί, αλλά και δημοσιογράφοι και συγγραφείς....

Από "ΤΑ ΝΕΑ"

"ΤΑ ΝΕΑ", 15/02/21

Ο τουρκικός αυταρχισμός μάς αφορά

Την ίδια ώρα που η Ελλάδα κρατά χαμηλούς τόνους με την Τουρκία, προκειμένου να μη διαταραχθεί το κλίμα εμπιστοσύνης που είναι αναγκαίο να οικοδομηθεί μέσω των διερευνητικών συνομιλιών ανάμεσα στις δύο χώρες, την ώρα που η Ευρώπη, προεξαρχούσης της Γερμανίας, υπολογίζει τις οικονομικές σχέσεις της με την Τουρκία, το καθεστώς του Ερντογάν σκληραίνει. Τελευταίο κρούσμα αυταρχισμού, η προσπάθεια άλωσης του δυτικόφρονος Πανεπιστημίου του Βοσπόρου, με τον έλεγχο της πρυτανείας του και με την κατάπνιξη της αγωνιστικής διάθεσης ενός πολύμορφου φοιτητικού κινήματος - η κινητοποίηση του οποίου μπορεί να κοστίσει όχι μόνο τις σπουδές σε μαχητικούς φοιτητές, αλλά και την ελευθερία τους.

Προφανώς, είναι σημαντικό για την Ευρώπη να κρατά ανοιχτές τις διόδους συνεννόησης με την Τουρκία, να επιμένει σε μια δεύτερη ευκαιρία που θα της επιτρέψει να προσεγγίσει τη Δύση. Αλλά είναι αναγκαίο να γίνει σαφές ότι η Δύση δεν προσφέρεται α λα καρτ. Το πακέτο είναι ολόκληρο και δεν τεμαχίζεται. Και αφορά εξίσου τις φαντασιώσεις και τις παρεκτροπές μιας περιφερειακής δύναμης που δρα χωρίς αρχές, και τις παραβιάσεις των δημοκρατικών κανόνων στο εσωτερικό της χώρας - των εγγυήσεων δηλαδή προς τους πολίτες ενός κράτους δικαίου και των ατομικών ελευθεριών. Στη δεδομένη συγκυρία, η Τουρκία παραβιάζει όσο μπορεί το διεθνές δίκαιο και φαλκιδεύει τις ατομικές ελευθερίες.

Ο δυτικός κόσμος γνωρίζει άριστα τι συμβαίνει στη χώρα. Γνωρίζει πως ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν άδραξε την ευκαιρία του αποτυχημένου πραξικοπήματος του 2016 για ένα μεγάλο ξεκαθάρισμα με πολιτικούς αντιπάλους και με ένα κύμα αντιφρονούντων. Γνωρίζει πως βρίσκονται στη φυλακή, με χαλκευμένο κατηγορητήριο, δικαστικοί, στρατιωτικοί, αλλά και δημοσιογράφοι και συγγραφείς. Προσωπικότητες όπως ο δημοσιογράφος Τζαν Ντουντάρ που ζει εξόριστος στη Γερμανία έχοντας καταδικαστεί σε 27½ χρόνια φυλακή (το βιβλίο του «Μας συνέλαβαν» κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Κριτική), ή η συγγραφέας Ασλί Ερντογάν που ζει περιπλανώμενη στην Ευρώπη (τα βιβλία της κυκλοφορούν στις εκδόσεις Ποταμός) έχουν περιγράψει αδρά, και με μελανά χρώματα, τι ακριβώς συμβαίνει στη χώρα. Ο πρώτος είναι σαφής στις συνεντεύξεις του: «Ποτέ δεν ήταν εύκολη δουλειά να είσαι δημοσιογράφος στην Τουρκία. Ποτέ, όμως, δεν ήταν τόσο επικίνδυνη όσο σήμερα». Η δεύτερη είχε δηλώσει, σε πρόσφατο ταξίδι της στην Ελλάδα: «Στην Τουρκία γίνονται πράγματα που δεν έκαναν ούτε οι Ναζί».


Ειδικά η Ευρώπη δεν θα έπρεπε να παραβλέπει το αυταρχικό πρόσωπο του Ερντογάν, την απόλυτη περιφρόνησή του στα δημοκρατικά δικαιώματα και στις εγγυήσεις του κράτους δικαίου. Ο τούρκος πρόεδρος που απαιτεί να κατεβεί κουρδική αφίσα από τοίχο του Οσλο στην οποία επικρίνεται η Τουρκία για τη θέση της γυναίκας, πήρε την ενδεδειγμένη απάντηση από τη δήμαρχο της πόλης: στο ευρωπαϊκό έδαφος δεν μπορεί κανείς να ζητεί λογοκριτικά μέτρα, διότι εδώ υπάρχει ελευθερία στην έκφραση, είπε η δήμαρχος.

Αλλά τα ευρωπαϊκά κράτη δεν συμπεριφέρονται με τον ίδιο τρόπο. Σχετικοποιούν και συχνά κλείνουν τα μάτια. Αλλά η Ευρώπη οφείλει να προασπίσει τις ελευθερίες στην Τουρκία. Για τις αξίες της, αλλά και για το πολιτικό συμφέρον της: στην τουρκική επικράτεια, περίπου ο μισός πληθυσμός ονειρεύεται την ευρωπαϊκή προοπτική, μια κοσμοπολίτικη, ελεύθερη και δημοκρατική Τουρκία.

Ο πληθυσμός αυτός περιμένει τη δημοκρατική συμπαράσταση της Ευρώπης. Και τον απομακρύνει από τη Δύση η παθητική παρακολούθηση ενός αυταρχισμού που γιγαντώνεται.

Η παρουσίαση του νέου μγάλου εμβολιαστικού κέντρου στο Μαρούσι, σε συνδυασμό με την απρόσκοπτη συνέχεια των εμβολιασμών όπως έχουν προγραμματιστεί, και τη διεύρυνσή τους, με καινούργιες ομάδες, αποδεικνύει ότι η χώρα αλλάζει - κι οι αλλαγές κατευθύνονται στους πολίτες. Στον Κυριάκο Πιερρακάκη οφείλουμε πολλά για την αισιόδοξη προοπτική σε ζοφερούς καιρούς. (Και μια αναγκαία επισήμανση: υπάρχουν ευπαθείς ομάδες που εξαιρούνται σήμερα από τους προγραμματισμούς, αλλά θα ήταν ελπιδοφόρο αν αυτό άλλαζε.)

Οι Κασσάνδρες της καταστροφής

Η χθεσινή συγκέντρωση στο Σύνταγμα (έγινε τουλάχιστον ακόμα μια στη Θεσσαλονίκη) από αρνητές του κορωνοϊού, που αμφισβητούν το λοκντάουν και τις απαγορεύσεις και, ασφαλώς, τα εμβόλια, είχε τα χαρακτηριστικά των πρώτων συγκεντρώσεων των Αγανακτισμένων, μετά το πρώτο Μνημόνιο: υποτίθεται ότι ήταν αυθόρμητη εκδήλωση πολιτών «από τα κάτω», είχε συνθήματα που θα μπορούσαν να θεωρηθούν «προοδευτικά» και επικαλούνταν τη δυναμική της άμεσης δημοκρατίας.

Στην τωρινή συγκυρία, εκείνο το κύμα δεν είναι δυνατόν να ξανασυγκεντρωθεί - επειδή έχουν λιγοστέψει οι τυχοδιώκτες του αριστερού ριζοσπαστισμού, αλλά και επειδή, παρά τα όσα γράφει ο ετερόκλητος Τύπος που κάνει αντιπολίτευση πάσης φύσεως με τον κορωνοϊό, ο κόσμος ξέρει ότι δεν υπάρχει άλλη λύση πλην εκείνης που συντονίζει το κράτος, σε συνεργασία με τους ειδικούς επιστήμονες και πάντα σε σχέση με τις επιλογές της Ευρωπαϊκής Ενωσης. Και μοναδική ευκαιρία να κλονισθεί αυτή η πίστη του είναι να αμφισβητηθεί με αποδείξεις ότι τα εμβόλια κάνουν κακό - κάτι που έως τώρα ουδείς μπορεί να το επικαλεστεί, πλην ανεύθυνων συνδικαλιστών και μιας ανεύθυνης σκανδαλοθηρικής δημοσιογραφίας (το παράδειγμα της νοσοκόμας που παρέλυσε, υποτίθεται, από το εμβόλιο είναι τέτοιο κακό παράδειγμα).

Κατά τα άλλα, περιμένουμε τον πολλαπλασιασμό των εμβολιασμών. Και αισιοδοξούμε. Οι Κασσάνδρες της καταστροφής ακόμα μια φορά θα διαψευστούν.

****