προ πέντε ετών
 |
| "ΤΑ ΝΕΑ", 21/01/16 |
Αυτοί κι εμείς:
“ΕΝΟΧΟΠΟΙΗΤΙΚΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ”
του Γιάννη Πανούση, από “ΤΑ ΝΕΑ”
Γ. Παπούλιας,/ «Μονομαχία με τη σιωπή»
Κάθε άνθρωπος έχει την ίδια (αυτ)αξία και την ίδια σημασία, γι' αυτό η Πολιτεία τού οφείλει το ίδιο θεσμικό ενδιαφέρον ως ελεύθερου και ισότιμου ηθικού προσώπου.
Θα συνιστούσε αμοιβαίο πλεονέκτημα αν όλοι σέβονταν όλους και ιδίως αν η Πολιτεία δεν έθετε διαχωριστικές γραμμές που προκαλούν ανισότητες και αδικίες.
Αν πάψουμε να εκλαμβάνουμε τον πλαϊνό μας ως εχθρό ή αντίπαλο και αν η Νέα Τάξη πάψει να θέλει να «γραφικοποιεί» τους διαφορετικούς ή εναντιωνόμενους, αλλά να «συμβιβάζεται» με τους δυνατούς και «πετυχημένους», θα διαμορφώναμε στέρεους όρους του «συν-ανήκειν», που είναι αναγκαία προϋπόθεση για να πετύχει οποιοδήποτε σχέδιο ανάτασης και ανάπτυξης.
Οταν όμως η εξουσία βάζει μπροστά τις μηχανές εσωτερικής καύσης πελατειασμού και διακρίσεων, όταν ορισμένοι κλειδοκράτορες πιστεύουν ότι «είναι κάτι παραπάνω» από τους απλούς πολίτες, ότι «είναι τόσο καλοί» σ' αυτό που (δεν) κάνουν, ότι είναι πιο σοφοί από τους προηγούμενους (ή και τους επόμενους;), ότι «γνωρίζουν τα πάντα», ότι μπορεί να μας περιγελούν (χωρίς αιδώ), ότι αξίζουν (όση «αξία» τούς δίνει η θεσμική καρέκλα που κάθονται), τότε ο κοινός θνητός δικαιούται να τους επιστρέψει την προσβλητική αυτή συμπεριφορά ως πολιτικά και ηθικά απαράδεκτη.
Είναι όμως έτοιμοι οι «καθισμένοι, βολεμένοι, φοβισμένοι» Ελληνες να δώσουν ένα μάθημα αξιοπρέπειας;
Γιατί, ως γνωστόν, θέλει θάρρος να λες τ' όνομά σου στον ισχυρότερο αντίπαλό σου (κράτος, κόμμα, κυβέρνηση) έχοντας συνειδητοποιήσει ότι υπάρχει τίμημα που θα πληρώσεις. Είναι εύκολο να πολεμάς στα τυφλά όλους, ως υπέρτατος και ανώνυμος κριτής που αρνείται να κριθεί, αλλά θέλει καρδιά να θυσιάζεσαι φανερά για τους άλλους (πολλές φορές άγνωστους μελλοντικούς αποδέκτες της σημερινής σου μη υποταγής). Είναι εύκολο να θυσιάζεις τους άλλους (πολλές φορές πιο αδικημένους και εξεγερμένους από σένα) στο όνομα ενός «κοινωνικού (;) μίσους» (που κατά τη γνώμη μου συχνά κρύβει αντεστραμμένη αγάπη).
Το απαραβίαστο της περηφάνιας, της τιμής και της ανθρωπιάς δεν θα το προστατεύσουμε χρησιμοποιώντας τα ίδια μέσα μ' αυτά που χρησιμοποιούν όσοι στοχεύουν στην καταπάτησή τους.
Τη ζωή μας θα την προστατεύσουμε μαζί μ' εκείνους που έχουν διδαχθεί να εκτίθενται σε ανιδιοτελείς αγώνες, τους «ελεύθερους και ωραίους», και δεν θα την αφήσουμε στα χέρια των εμπόρων της (ένοχης) σιωπής και της υπερφίαλης εξουσίας.
ΥΓ1: Η Αριστερά δια-σώζει (χωρίς να όζει).
ΥΓ2: Η ανανέωση δεν ταυτίζεται με την εκκαθάριση.
ΥΓ3: Η Δημοκρατία δεν κινδυνεύει από τους κακόβουλους αφορισμούς κάποιων ιερέων αλλά από τη λογοκρισία των δίβουλων «αρχιερέων της νέας διαπλοκής;».
Κάθε άνθρωπος έχει την ίδια (αυτ)αξία και την ίδια σημασία, γι' αυτό η Πολιτεία τού οφείλει το ίδιο θεσμικό ενδιαφέρον ως ελεύθερου και ισότιμου ηθικού προσώπου.
Θα συνιστούσε αμοιβαίο πλεονέκτημα αν όλοι σέβονταν όλους και ιδίως αν η Πολιτεία δεν έθετε διαχωριστικές γραμμές που προκαλούν ανισότητες και αδικίες.
Αν πάψουμε να εκλαμβάνουμε τον πλαϊνό μας ως εχθρό ή αντίπαλο και αν η Νέα Τάξη πάψει να θέλει να «γραφικοποιεί» τους διαφορετικούς ή εναντιωνόμενους, αλλά να «συμβιβάζεται» με τους δυνατούς και «πετυχημένους», θα διαμορφώναμε στέρεους όρους του «συν-ανήκειν», που είναι αναγκαία προϋπόθεση για να πετύχει οποιοδήποτε σχέδιο ανάτασης και ανάπτυξης.
Οταν όμως η εξουσία βάζει μπροστά τις μηχανές εσωτερικής καύσης πελατειασμού και διακρίσεων, όταν ορισμένοι κλειδοκράτορες πιστεύουν ότι «είναι κάτι παραπάνω» από τους απλούς πολίτες, ότι «είναι τόσο καλοί» σ' αυτό που (δεν) κάνουν, ότι είναι πιο σοφοί από τους προηγούμενους (ή και τους επόμενους;), ότι «γνωρίζουν τα πάντα», ότι μπορεί να μας περιγελούν (χωρίς αιδώ), ότι αξίζουν (όση «αξία» τούς δίνει η θεσμική καρέκλα που κάθονται), τότε ο κοινός θνητός δικαιούται να τους επιστρέψει την προσβλητική αυτή συμπεριφορά ως πολιτικά και ηθικά απαράδεκτη.
Είναι όμως έτοιμοι οι «καθισμένοι, βολεμένοι, φοβισμένοι» Ελληνες να δώσουν ένα μάθημα αξιοπρέπειας;
Γιατί, ως γνωστόν, θέλει θάρρος να λες τ' όνομά σου στον ισχυρότερο αντίπαλό σου (κράτος, κόμμα, κυβέρνηση) έχοντας συνειδητοποιήσει ότι υπάρχει τίμημα που θα πληρώσεις. Είναι εύκολο να πολεμάς στα τυφλά όλους, ως υπέρτατος και ανώνυμος κριτής που αρνείται να κριθεί, αλλά θέλει καρδιά να θυσιάζεσαι φανερά για τους άλλους (πολλές φορές άγνωστους μελλοντικούς αποδέκτες της σημερινής σου μη υποταγής). Είναι εύκολο να θυσιάζεις τους άλλους (πολλές φορές πιο αδικημένους και εξεγερμένους από σένα) στο όνομα ενός «κοινωνικού (;) μίσους» (που κατά τη γνώμη μου συχνά κρύβει αντεστραμμένη αγάπη).
Το απαραβίαστο της περηφάνιας, της τιμής και της ανθρωπιάς δεν θα το προστατεύσουμε χρησιμοποιώντας τα ίδια μέσα μ' αυτά που χρησιμοποιούν όσοι στοχεύουν στην καταπάτησή τους.
Τη ζωή μας θα την προστατεύσουμε μαζί μ' εκείνους που έχουν διδαχθεί να εκτίθενται σε ανιδιοτελείς αγώνες, τους «ελεύθερους και ωραίους», και δεν θα την αφήσουμε στα χέρια των εμπόρων της (ένοχης) σιωπής και της υπερφίαλης εξουσίας.
ΥΓ1: Η Αριστερά δια-σώζει (χωρίς να όζει).
ΥΓ2: Η ανανέωση δεν ταυτίζεται με την εκκαθάριση.
ΥΓ3: Η Δημοκρατία δεν κινδυνεύει από τους κακόβουλους αφορισμούς κάποιων ιερέων αλλά από τη λογοκρισία των δίβουλων «αρχιερέων της νέας διαπλοκής;».
-Ο Γιάννης Πανούσης είναι καθηγητής Εγκληματολογίας
στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, πρώην υπουργός
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου