Ακόμα υπάρχουν πολιτικές νοοτροπίες και πρακτικές που αρνούνται αυτή τη θεμελιώδη ρήτρα των δημοκρατικών πολιτευμάτων· και δυστυχώς δεν χαρακτηρίζουν μόνο τους τρομοκράτες της Άκρας Αριστεράς ή της Άκρας Δεξιάς. Χαρακτηρίζουν πολλούς βουλιμικούς της εξουσίας που κρύβουν τις ορέξεις τους: αυτοί είτε για τον λαό είτε για το έθνος νοιάζονται - υποστάσεις ανώτερες από τους κανόνες που διέπουν τον πολιτικό ανταγωνισμό, από τον οποίο άλλωστε είναι «υπεράνω» και οι ίδιοι οι βουλιμικοί. Ο αγανακτισμένος λαός ορμούσε στη βουλή την περίοδο 2010-12, καμιά σχέση με τις τωρινές επιθέσεις των συνωμοτών τραμπιστών στο κογκρέσο, διαβάζουμε σε αναλύσεις νοσταλγών της της ΟΠΛΑ και του Βελουχιώτη. Την ψυχή του έθνους, το «Όνομα» υπερασπίζονταν όσοι όρμησαν στη βουλή το 2019, καμιά σχέση με τον όχλο που καταλαμβάνει κτίρια και πανεπιστήμια, διακηρύσσουν νοσταλγοί του Μεταξά και του Παπαδόπουλου....

Από "ΤΑ ΝΕΑ"

"ΤΑ ΝΕΑ", 21/01/21

Με αφορμή όσα έγιναν τις τελευταίες ημέρες, ασχολήθηκα με την τελετή ορκωμοσίας του προέδρου των ΗΠΑ και μου έκαναν εντύπωση οι πολλές αναφορές (πολύ παλαιότερες της επίθεσης των τραμπιστών) στο γεγονός ότι η τελετή σηματοδοτεί την ειρηνική μεταβίβαση της εξουσίας από τον ένα πρόεδρο στον άλλο - ακόμα και σε προτάσεις για εργασίες μαθητών δημοτικού υποδεικνυόταν αυτό το κρίσιμο χαρακτηριστικό της τελετής.

Αποδείχθηκε λοιπόν πως είναι απαραίτητη η υπενθύμιση της ρήτρας «ειρηνική μεταβίβαση της εξουσίας», του θεμέλιου καθεστωτικού λίθου των πολιτευμάτων μας - γιατί δημοκρατία είναι πρώτα από όλα αυτό: συμβόλαιο για μη χρήση βίας για την κατάληψη της εξουσίας. Μπορεί ως πριν λίγες δεκαετίες να μην ψήφιζαν οι γυναίκες, μπορεί κάποτε το εκλογικό δικαίωμα να αποδιδόταν με οικονομικά ή μορφωτικά κριτήρια, μπορεί να μην ψήφιζαν οι μαύροι στην Αμερική -όμως οι πολιτικές δυνάμεις είχαν αποδεχθεί τον κανόνα της ειρηνικής διεκδίκησης και εναλλαγής στην εξουσία δια των εκλογών.

Αισιόδοξα δηλωνόταν μετά την επανάσταση του 1848 στη Γαλλία που καθιέρωσε την καθολική (ανδρική) ψηφοφορία ότι τώρα θα εξαφανίζονταν εξεγέρσεις, επαναστάσεις, δολοφονίες αντιπάλων. Το σύνθημα aux urnes citoyens! (στις κάλπες, πολίτες!) θα αντικαθιστούσε την πολεμόχαρη έκκληση aux armes, citoyens! (στα όπλα, πολίτες!). Αποτυχημένη πρόβλεψη, ακόμα υπάρχουν πολιτικές νοοτροπίες και πρακτικές που αρνούνται αυτή τη θεμελιώδη ρήτρα των δημοκρατικών πολιτευμάτων· και δυστυχώς δεν χαρακτηρίζουν μόνο τους τρομοκράτες της Άκρας Αριστεράς ή της Άκρας Δεξιάς.

Χαρακτηρίζουν πολλούς βουλιμικούς της εξουσίας που κρύβουν τις ορέξεις τους: αυτοί είτε για τον λαό είτε για το έθνος νοιάζονται - υποστάσεις ανώτερες από τους κανόνες που διέπουν τον πολιτικό ανταγωνισμό, από τον οποίο άλλωστε είναι «υπεράνω» και οι ίδιοι οι βουλιμικοί. Ο αγανακτισμένος λαός ορμούσε στη βουλή την περίοδο 2010-12, καμιά σχέση με τις τωρινές επιθέσεις των συνωμοτών τραμπιστών στο κογκρέσο, διαβάζουμε σε αναλύσεις νοσταλγών της της ΟΠΛΑ και του Βελουχιώτη. Την ψυχή του έθνους, το «Όνομα» υπερασπίζονταν όσοι όρμησαν στη βουλή το 2019, καμιά σχέση με τον όχλο που καταλαμβάνει κτίρια και πανεπιστήμια, διακηρύσσουν νοσταλγοί του Μεταξά και του Παπαδόπουλου.


Δεν έχω ακούσει ποτέ να αναδεικνύεται η σημασία των τελετών παράδοσης-ανάληψης της εξουσίας στη χώρα μας μετά από εκλογές σαν σήμα ειρηνικής μεταβίβαση της εξουσίας και καταδίκης της πολιτικής βίας - και δύο φορές δεν έχει γίνει τα τελευταία 30 χρόνια αυτό που έχει συμβεί στις ΗΠΑ δύο φορές στα 250 χρόνια: επί ΠαΣοΚ το 1989, επί ΝΔ το 2015. Είναι μάλλον χαρακτηριστικό του πόσο λίγο δεσμευτικό θεωρείται στη χώρα μας το συμβόλαιο της ειρηνικής πολιτικής συνύπαρξης.