προ έξι ετών
Το σχόλιο της Κύρας Αδάμ από τον "Επενδυτή"
«Προαπαιτούμενα», «ορόσημα», «διαρκείς δείκτες» και διαρκής εποπτεία είναι οι λέξεις που θα συνοδεύουν από σήμερα την καθημερινότητα των Ελλήνων και το βίο αυτής αλλά και των επόμενων κυβερνήσεων στη χώρα.
Η απελευθέρωση της πολυ-δόσης, από την οποία η τρικομματική κυβέρνηση πιάστηκε όπως ο πνιγμένος από τα μαλλιά του, δεν είναι ελεύθερη πρόσθετων, κρυμμένων και φανερών άμεσων δεσμεύσεων, από την υλοποίηση των οποίων εξαρτάται η καταβολή των υπόλοιπων υπο-δόσεων μέχρι την άνοιξη του 2013.
Να υπενθυμίσουμε, για παράδειγμα, ότι «προαπαιτούμενο» για την απελευθέρωση της υποδοσης του Ιανουαρίου 2013 είναι η αύξηση των τιμολογίων της ΔΕΗ, ενώ για την απελευθέρωση της υπό-δόσης του προσεχούς Μαρτίου θα έχει ολοκληρωθεί ο κατάλογος των «περιττών θέσεων» στα υπουργεία..
Και να μην ξεχνάμε ότι από τούδε και στο εξής πάνω από τη χώρα κρέμεται μια δαμόκλειος σπάθη νέων μέτρων και οριζόντιων περικοπών, αν η «απόδοση» της γενικής κυβέρνησης ξεπεράσει την επιτρεπτή απόκλιση στις δαπάνες και τα έσοδα της.
Με δύο λόγια η τρικυμιώδης πολύμηνη διαπραγμάτευση της κυβέρνησης Σαμαρά για την εκταμίευση της δόσης-μαμούθ έχει κάποιες επιπτώσεις στην προσπάθεια μικρής μείωσης του δημοσίου χρέους, αλλά δεν αγγίζει την ελληνική κοινωνία.
Η ελληνική κοινωνία έχει αρχίσει πλέον να πλησιάζει επικίνδυνα τα τρικοκοσμικα επίπεδα, με συστηματική και διαρκή υποτίμηση του βιοτικού επιπέδου των ελλήνων και διάλυση των κοινωνικών κατακτήσεων του περασμένου αιώνα.
H κυβέρνηση κάνει ότι δεν βλέπει το παγόβουνο των συνεχών δεσμεύσεων της έναντι των δανειστών και επιμένει να βάζει πλώρη για την «ανάπτυξη» στη χώρα, τοποθετώντας την μάλιστα στο τέλος του 2013, «προς όφελος» της κοινωνίας.
Ουδείς μπορεί να προσάψει τίποτα στην έκφραση «ευγενών προθέσεων». Όταν όμως ο συγκεκριμένος «ονειροπόλος» είναι η κυβέρνηση της χώρας, τα κριτήρια γίνονται αυτομάτως πολύ αυστηρά και συγκεκριμένα.
Η κυβέρνηση έχει υποσχεθεί ότι δεν θα υπάρξουν άλλα οριζόντια μέτρα. Αυτό δεν εξαρτάται από την ίδια, αλλά από τους «επόπτες» της χώρας. Αν πέσει έξω στους προϋπολογισμούς δαπανών και εσόδων της, αναγκαστικά θα πάρει νέα μέτρα.Για την ώρα αυτό που κρίνεται δεν είναι τα «οριζόντια», αλλά τα «κάθετα» μέτρα που βρίσκονται προ των πυλών, όπως πχ η αύξηση του τιμολογίου της ΔΕΗ και η αύξηση της φορολόγησης των εισοδημάτων, γιατί πολύ απλά το κράτος έχει ανάγκη από έσοδα.
Η κυβέρνηση, ως εκ των δομικής αδυναμίας της, επιμένει να μην βλέπει ότι τα έσοδα που περιμένει δεν μπορεί να τα εισπράξει, γιατί πολύ απλά όλο και περισσότεροι έλληνες πολίτες αδυνατούν πλέον να πληρώσουν τις υποχρεώσεις τους .
Επιπροσθέτως, η κυβέρνηση δεν μπορεί να βάλει μια τάξη στο αλαλούμ των «καινοτόμων μέτρων»που έχουν επιβληθεί από τους τροϊκανούς.
Τι πρακτικό νόημα έχει για παράδειγμα η εξίσωση Πετρελαίου κίνησης και θέρμανσης όταν όλο και περισσότεροι έλληνες στρέφονται σε ηλεκτρικές συσκευές, (μέχρι να αυξηθεί το ρεύμα), ή σε καυσόξυλα, με αυξανόμενο τον αριθμό των επικίνδυνων τύπων ξυλόσομπας; Και τι νόημα έχει το «πράσινο πιστοποιητικό» στα ενοικιαζόμενα σπίτια, όταν ιδιοκτήτες και ενοικιαστές καταφεύγουν .. στο μπουρί της σόμπας στον τοίχο, καταρρίπτοντας κάθε έννοια «πράσινης τεχνολογίας»…
Το καθημερινό αλαλούμ στην εφαρμογή των «καινοτόμων μέτρων» της τρόικας με απώτερο στόχο να καταστεί η ελληνική οικονομία «ανταγωνιστική» (;) δεν απελευθερώνει τους απλούς πολίτες από πρόσθετα βάρη και υποχρεώσεις.
Η παρούσα κυβέρνηση «παίζει το κεφάλι» της προκαλώντας συνεχώς τις ανοχές και αντοχές της ελληνικής κοινωνίας. Το πλήθος παραμένει βουβό και συνοφρυωμένο. Και για αυτό κανείς δεν μπορεί να κρίνει με ασφάλεια πού τοποθετείται το όριο τους.
Ως αυτόπτης μάρτυρας μεταφέρω τα λεγόμενα μιας καλοβαλμένης κυρίας , μέσης ηλικίας, άγνωστης σε μένα, σε μια διαδρομή λεωφορείου σε κάποια συνοικία της Αθήνας:
«Όταν έρθει η ώρα, εγώ θα πάρω στο χέρι μου μια μικρή βομβιτσα, δεν θέλω τις μεγάλες..» είπε η κυρία με χαμηλή αλλά σταθερή φωνή. Και συμπλήρωσε και κάτι ακόμα, που παραπέμπει σε κάποια γεγονότα παρελθόντων Νοεμβρίων…
Ως αυτόπτης μάρτυρας μεταφέρω τα λεγόμενα μιας καλοβαλμένης κυρίας , μέσης ηλικίας, άγνωστης σε μένα, σε μια διαδρομή λεωφορείου σε κάποια συνοικία της Αθήνας:
«Όταν έρθει η ώρα, εγώ θα πάρω στο χέρι μου μια μικρή βομβιτσα, δεν θέλω τις μεγάλες..» είπε η κυρία με χαμηλή αλλά σταθερή φωνή. Και συμπλήρωσε και κάτι ακόμα, που παραπέμπει σε κάποια γεγονότα παρελθόντων Νοεμβρίων…
 |
| "Επένδυση",19/12/12 |
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου