Αν το αισιόδοξο σενάριο επιβεβαιωθεί και, εντός του 2021, αποκατασταθεί η καθημερινότητα και η οικονομική ζωή, είναι προφανές ότι η αντιπολίτευση, μείζων και ελάσσων, θα ζήσει εσωστρέφεια, αλλά και ωσμώσεις και μετασχηματισμούς. Οι πολώσεις της πλάκας, οι καταγγελίες που καταρρίπτονται και η επανάληψη της αντιμνημιακής εχθροπάθειας οδηγούν σταθερά στην πολιτική περιθωριοποίηση. Ποιος πολιτικός χώρος όμως επιλέγει να ζήσει στο περιθώριο, ακολουθώντας ηγεσίες ηττοπαθών;....

Από "ΤΑ ΝΕΑ"

"ΤΑ ΝΕΑ", 21/12/20

Μία ηττοπαθής αντιπολίτευση

Η Ελλάδα περνά μια από τις βαθύτερες κρίσεις στην πρόσφατη ιστορία της, με σοβαρό αντίκτυπο στις ζωές μας. Μια άγνωστων διαστάσεων υγειονομική κρίση, με σοβαρές επιπτώσεις την οικονομία - αλλά και την υποχρεωτική αναβολή αναμενόμενων μεταρρυθμίσεων. Κοντά σε αυτή τη συγκυρία, συνεχίζεται μια περίοδος με ελληνοτουρκική ένταση. Και τα τρία κορυφαία προβλήματα αντιμετωπίζονται από το κυβερνητικό επιτελείο, όχι πάντα με την ίδια σταθερότητα, την ίδια ευθύτητα, την ίδια σαφήνεια στους στόχους και την ίδια αποφασιστικότητα. Τα λάθη, οι υπαναχωρήσεις, μαζί με την παρατεταμένη αβεβαιότητα και τα πλήγματα που δέχεται κυρίως ο κόσμος της εργασίας, θεωρητικά, είναι σοβαρή πηγή κοινωνικής δυσαρέσκειας, που θα μπορούσε να επιταθεί από τη μιντιακή έκθεση της εικόνας των κυβερνητικών στελεχών και την εύκολη κριτική της. Επιπλέον, τόσο η μείζων όσο και η ελάσσων αντιπολίτευση καλλιεργούν έναν συγκρουσιακό πολιτικό λόγο στόχος του οποίου είναι η πρόκληση χάσματος ανάμεσα στους πολίτες και στην υπεύθυνη για τη διαχείριση κυβέρνηση.

Κι όμως. Παρ' όλα αυτά, η κυβέρνηση δεν κλυδωνίζεται. Οι δυο πρόσφατες δημοσκοπήσεις που δημοσιεύτηκαν, της MRB και της Pulse, τη δείχνουν ισχυρή, παρότι ο πληθυσμός δεν είναι αισιόδοξος για τις προοπτικές της πανδημίας και της χώρας την επόμενη χρονιά. Είναι ενδεικτικό ότι, κατά τις μετρήσεις της Pulse, η ΝΔ συγκεντρώνει 40% των προτιμήσεων του εκλογικού σώματος, 16% πάνω από τον δεύτερο ΣΥΡΙΖΑ (24%), παρότι κυριαρχεί ένα γενικό κλίμα απαισιοδοξίας για τις άμεσες προοπτικές της χώρας: στη δημοσκόπηση της Pulse, μόνο 22% αισιοδοξεί ότι η οικονομία θα πάει καλύτερα το 2021 ενώ μόνο 39% συμμερίζεται την πίστη ότι η πανδημία θα νικηθεί - μολονότι το 67% των ερωτηθέντων δηλώνει ότι θα κάνει το εμβόλιο.

Τι δείχνουν τα στοιχεία αυτών των μετρήσεων, που επιβεβαιώνουν τη γενική τάση; Οτι η κοινωνία, παρότι κουρασμένη και απαισιόδοξη, θεωρεί την κυβέρνηση και τη ΝΔ μονόδρομο. Ο ΣΥΡΙΖΑ έχει εγκλωβιστεί σε ποσοστά χαμηλότερα του εκλογικού του ποσοστού, κάνοντας μια πολιτική ευκαιριακών αποστασιοποιήσεων (δεν είναι δυνατόν να διεκδικείς να μην κλείσει το λιανικό εμπόριο την εποχή της έξαρσης των κρουσμάτων στη Θεσσαλονίκη και, στη συνέχεια, να επικρίνεις την κυβέρνηση ότι έκλεισε την πόλη αργά, δεν είναι δυνατόν να επικρίνεις την κυβέρνηση για αστυνομοκρατία και την ίδια στιγμή να λες ότι δεν τηρούνται τα μέτρα εγκλεισμού - που έπρεπε να είναι αυστηρά για την Εκκλησία αλλά να μη λαμβάνονται στις διαδηλώσεις και στις εκδηλώσεις των κομματικών ιερατείων...). Το ΠΑΣΟΚ, με ανάλογο καταγγελτικό λόγο, ακολουθεί.

Ενόψει της διοργάνωσης και της προσπάθειας εκτέλεσης ενός μαζικού εμβολιασμού του πληθυσμού, με προοπτική στις αρχές του καλοκαιριού να έχει η χώρα θωρακιστεί με αποτελεσματική ανοσία, η κυβέρνηση παραμένει ισχυρή. Οι αντίπαλοί της μένουν αναξιόπιστοι επειδή δεν έχουν ρητές, σαφείς, ουσιαστικές προτάσεις. Και το χειρότερο γι' αυτούς: δεν μπορούν να διορθώσουν πορεία πλεύσης διότι ούτε ξέρουν τι να πουν ούτε μπορούν να αλλάξουν τη μόνη ρητορική που γνωρίζουν.

Αν το αισιόδοξο σενάριο επιβεβαιωθεί και, εντός του 2021, αποκατασταθεί η καθημερινότητα και η οικονομική ζωή, είναι προφανές ότι η αντιπολίτευση, μείζων και ελάσσων, θα ζήσει εσωστρέφεια, αλλά και ωσμώσεις και μετασχηματισμούς. Οι πολώσεις της πλάκας, οι καταγγελίες που καταρρίπτονται και η επανάληψη της αντιμνημιακής εχθροπάθειας οδηγούν σταθερά στην πολιτική περιθωριοποίηση. Ποιος πολιτικός χώρος όμως επιλέγει να ζήσει στο περιθώριο, ακολουθώντας ηγεσίες ηττοπαθών;

Ανυπότακτος αριστερισμός

Πριν από λίγες ημέρες, ο Χρήστος Σπίρτζης και άλλα τέσσερα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ (Καλαματιανός, Λάππας, Ξανθόπουλος και η αγαπημένη μας τροφοδότρια ανεκδότων Σουλτάνα Ελευθεριάδου) κατέθεσαν τροπολογία στη Βουλή με την οποία ζητούσαν να δοθεί έκτακτο μπόνους ενός μισθού στους αστυνομικούς για τον κόπο που καταβάλουν «στην κρίσιμη μάχη κατά της πανδημίας του κορωνοϊού». Η πασοκικής και πελατειακής εμπνεύσεως πρωτοβουλία προσεταιρισμού μερίδας μιας μεγάλης επαγγελματικής κατηγορίας που έχει βαπτιστεί σοσιαλδημοκρατία σκόνταψε στην αριστερή κοινοτοπία: ε, όχι και στην αστυνομία. Επικράτησε ένας εσωκομματικός αναβρασμός, η πρωτοβουλία αποσύρθηκε και οι εμπνευστές της πρόσθεσαν μερικές ακόμα επαγγελματικές κατηγορίες στους διεκδικητές μπόνους. Το αφεντικό τρελάθηκε και μοιράζει (στα λόγια) λεφτά. Αλλά έλα που και στο κόμμα πολλοί πιστεύουν ότι η αστυνομία είναι κάτι κακό - και στη νεολαία όλοι. Κι ότι δίνοντας λεφτά στους αστυνομικούς, συμβάλλεις (όπως λέει η ανακοίνωση της νεολαίας ΣΥΡΙΖΑ) στην «ενίσχυση ενός καθεστώτος αστυνομοκρατίας και εντεινόμενης καταστολής». Ο κλασικός αριστερισμός, δηλαδή, ακόμα μια φορά φαίνεται να νικά τη σοσιαλδημοκρατία, ακόμα και σε θέματα πελατειακών χειρισμών και ρουσφετιού. Ο ΣΥΡΙΖΑ πορεύτηκε και συνεχίζει να πορεύεται πίσω από το κλισεδάκι περί «μπάτσων κ.λπ.». Τέτοιες ιδεολογικές μάχες έχουν μάθει να δίνουν, τέτοιες θα συνεχίζουν να δίνουν. Εκτός τόπου και εκτός χρόνου.