Τι να θυμηθώ, τι να ξεχάσω, δηλαδή. Τον πρόεδρο Κάρτερ; Πραγματικό δημοκράτη και φίλο της Ελλάδας, στον οποίο είχαμε εναποθέσει όλες τις ελπίδες για την επίλυση του Κυπριακού και την αποχώρηση των Τούρκων από την Κύπρο; Τον πρόεδρο Μπιλ Κλίντον, επίσης γνωστό φιλέλληνα και με πολλές σχέσεις με το ελληνικό πολιτικό προσωπικό, στον οποίο είχαμε εναποθέσει επίσης τις ελπίδες για το Κυπριακό (ευτυχώς αυτός αποσόβησε τον πόλεμο με την Τουρκία για τα Ιμια); Τους Μπους πατέρα και γιο; Τον Μπαράκ Ομπάμα; Και τι είδαμε σχεδόν από όλους; Χαϊδέματα στην Τουρκία, και αποφυγή κυρώσεων. Σαράντα έξι χρόνια το Κυπριακό παραμένει μια υπόθεση εισβολής και κατοχής σε βάρος ενός ανεξάρτητου κράτους, και ουδείς αμερικανός πρόεδρος τράβηξε το αφτί στους Τούρκους, ουδείς τους επέβαλε να αποχωρήσουν από την Κύπρο, με συνέπεια να αυξάνονται συνεχώς οι διεκδικήσεις και η επιθετικότητα του γειτονικού κράτους....

 Από "ΤΑ ΝΕΑ"

"ΤΑ ΝΕΑ", 09/11/20

Αλλαγή

Τελείωσε επιτέλους το θρίλερ των προεδρικών εκλογών στις ΗΠΑ, Κυριακή ξημερώματα, και έπειτα από πέντε ημέρες καταμέτρησης ψηφοδελτίων, ενστάσεων, επανακαταμετρήσεων κ.λπ. η Αμερική έχει πρόεδρο: ονομάζεται Τζο Μπάιντεν, είναι παλιός γνωστός μας, δημοκράτης και προοδευτικός άνθρωπος εκτός από Δημοκρατικός υποψήφιος. Και με άποψη για την κοινωνία, τους θεσμούς, την ισονομία και την ισοπολιτεία - έννοιες άγνωστες για τον προηγούμενο, τον απερχόμενο πρόεδρο Τραμπ, που έκανε ό,τι μπορούσε για να ξεφτιλίσει τον θεσμό του προέδρου των ΗΠΑ. Και τον εαυτό του - κανονικός παλιάτσος.

Δεν ξέρω πώς ο νέος πρόεδρος θα καταφέρει να κάνει την Αμερική και πάλι μεγάλη, «great again» όπως υποσχόταν και διαβεβαίωνε ο άλλος, αλλά είναι σίγουρο ότι η υφήλιος προσμένει από τον πρόεδρο Μπάιντεν να κάνει όλες εκείνες τις κινήσεις που θα αποκαταστήσουν την τάξη - όσο γίνεται, τέλος πάντων, δεν λέμε και όλα - στον ταραγμένο κόσμο μας. Αρκετά έζησε η υφήλιος με τη διοίκηση Τραμπ, κι όλες αυτές τις ταρζανιές που έκανε. Ηρθε η ώρα να μπει ένα τέλος. Ο κόσμος δεν μπορεί να περιμένει άλλο, και υπό συνθήκες πανδημίας μάλιστα τα πράγματα είναι ακόμα δυσκολότερα...

Ο Μπάιντεν και ο Γιώργος

Σε ό,τι αφορά τα δικά μας τώρα, το βασικό ερώτημα είναι αν ο Μπάιντεν θα παραμείνει Μπάιντεν ή θα μεταβληθεί σε Τζο Μπαϊντενόπουλος, όπως έλεγε παλιά! Από το ελληνικό πολιτικό προσωπικό μπορώ να αναφέρω ότι είναι πολύ φίλος με τον Γιώργο Παπανδρέου. Μάλιστα έχω τύχει σε παγκόσμιο συνέδριο στη Χιλή, με τον Γιώργο να αποχωρεί από εκεί όπου διεξαγόταν το συνέδριο και να κατευθύνεται με τα πόδια στο ξενοδοχείο του (καθόλου περίεργο για τον Γιώργο), και λίγο αργότερα να αποχωρεί με αυτοκινητοπομπή (τα κλασικά αλεξίσφαιρα μαύρα τζιπ) ο Μπάιντεν. Οταν (μας) έφτασε, σταμάτησε το αυτοκίνητο, άνοιξε την πόρτα, και κάλεσε τον Γιώργο πολύ φιλικά να μπει στο τζιπ (...εμένα, όχι!). Ο Γιώργος, νεοεκλεγείς πρωθυπουργός τότε, και ο Μπάιντεν, νεοεκλεγείς αντιπρόεδρος του Ομπάμα. Ο δικός μας είπε ένα «λέω να περπατήσω ως το ξενοδοχείο», ο άλλος επέμενε, και τελικά ο Μπάιντεν τον έπεισε να τον μεταφέρει στο ξενοδοχείο όπου διέμενε η ελληνική αποστολή - εκείνος κατοικούσε αλλού. Φυσικά τα είπαν στη διαδρομή - ήταν η περίοδος που η ελληνική οικονομική κρίση είχε αρχίσει να αχνοφαίνεται...

Σκληρό παιχνίδι

Κάτι τέτοια ήταν που πήραν στον λαιμό τους τον Γιώργο Παπανδρέου, και εμάς μαζί του. Γιατί πιστεύω (και το πιστεύω ακράδαντα) ότι ο Γιώργος με το που φάνηκαν τα πρώτα σημάδια της βαθιάς οικονομικής κρίσης, πίστευε ότι λόγω των ισχυρών δεσμών που είχε με το μεγαλύτερο μέρος της παγκόσμιας ηγεσίας, θα έλυνε το πρόβλημα με πέντε τηλεφωνήματα. Ομπάμα, ευρωπαίους ηγέτες, παγκόσμια τράπεζα, Διεθνές Νομισματικό Ταμείο. Και θα τους έπειθε - το πίστευε βαθιά - ότι είναι προς το συμφέρον όλων να μην αφεθεί μια ευρωπαϊκή χώρα, μέλος της Ευρωπαϊκής Ενωσης, μέσα στις 20 πιο ανεπτυγμένες χώρες του κόσμου, να χρεοκοπήσει.

Αλλά το παιχνίδι ήταν πιο σκληρό και πιο μεγάλο, και τον υπερέβη, και εκείνον και τη χώρα, δεν το κατάλαβε έγκαιρα (ή για να είμαι πιο ακριβής όταν το κατάλαβε ήταν πια αργά), και ακολούθησαν όσα ακολούθησαν με τα Μνημόνια και τις επιπτώσεις τους για όλους. Δυστυχώς.

Μικρό καλάθι

Και επειδή κάθε φορά που έχουμε μια εκλογή προέδρου στις Ηνωμένες Πολιτείες, κάθε φορά ανιχνεύουμε τις διασυνδέσεις που έχει μαζί του το ελληνικό στοιχείο της Αμερικής, θα συνιστούσα ψυχραιμία και αυτοσυγκράτηση. Οχι πως δεν είναι ωραία αυτά τα περί... Τζο Μπαϊντενόπουλος και τέτοια. Ή ότι την Κάμαλα Χάρις την πρότεινε στον Μπάιντεν η Ελένη Τσακοπούλου, κόρη του μεγιστάνα του Real Estate Τσακόπουλου, καθότι οι δυο γυναίκες συνδέονται με στενή οικογενειακή φιλία. Ωραία είναι και πολύ γλυκά, και πολύ ανθρώπινα αν θέλετε. Ακόμη και αυτά που ανέφερα εγώ στην αρχή περί της ισχυρής σχέσης του Γιώργου Παπανδρέου με τον νέο πρόεδρο των ΗΠΑ.

Αλλά επιμένω να συνιστώ να κρατήσουμε μικρό καλάθι ως χώρα και ως πολίτες. Διέγνωσα ήδη από τα συγχαρητήρια μηνύματα της ελληνικής πολιτικής ηγεσίας μία υπερβάλλουσα αισιοδοξία ότι οι ελληνοαμερικανικές σχέσεις εισέρχονται σε μια νέα φάση, ασφαλώς καλύτερη απ' ό,τι προηγουμένως. Ομως, επειδή αυτό μας έχει συμβεί από τη Μεταπολίτευση και μετά αρκετές φορές, και η απογοήτευσή μας στη συνέχεια ήταν τεράστια επειδή διαψεύσθηκαν παταγωδώς οι προσδοκίες που μας είχαν καλλιεργήσει, καλόν είναι να μην παρασυρόμαστε.

Τι να θυμηθώ, τι να ξεχάσω, δηλαδή. Τον πρόεδρο Κάρτερ; Πραγματικό δημοκράτη και φίλο της Ελλάδας, στον οποίο είχαμε εναποθέσει όλες τις ελπίδες για την επίλυση του Κυπριακού και την αποχώρηση των Τούρκων από την Κύπρο; Τον πρόεδρο Μπιλ Κλίντον, επίσης γνωστό φιλέλληνα και με πολλές σχέσεις με το ελληνικό πολιτικό προσωπικό, στον οποίο είχαμε εναποθέσει επίσης τις ελπίδες για το Κυπριακό (ευτυχώς αυτός αποσόβησε τον πόλεμο με την Τουρκία για τα Ιμια); Τους Μπους πατέρα και γιο; Τον Μπαράκ Ομπάμα; Και τι είδαμε σχεδόν από όλους;

Χαϊδέματα στην Τουρκία, και αποφυγή κυρώσεων. Σαράντα έξι χρόνια το Κυπριακό παραμένει μια υπόθεση εισβολής και κατοχής σε βάρος ενός ανεξάρτητου κράτους, και ουδείς αμερικανός πρόεδρος τράβηξε το αφτί στους Τούρκους, ουδείς τους επέβαλε να αποχωρήσουν από την Κύπρο, με συνέπεια να αυξάνονται συνεχώς οι διεκδικήσεις και η επιθετικότητα του γειτονικού κράτους.

Αλήθειες

Δεν άρεσε καθόλου στην «Αυγή» το σαββατιάτικο βαρυσήμαντο, από κάθε άποψη, άρθρο του κυρίου Κώστα Σημίτη στα «ΝΕΑ», όπου ο πρώην πρωθυπουργός χωρίς περιστροφές κατηγορεί την αντιπολίτευση, ΣΥΡΙΖΑ και ΚΙΝΑΛ, ότι εξαντλούνται σε στείρα αντιπολίτευση για την πανδημία, αντί να επεξεργαστούν το πρόβλημα και να εισηγηθούν λύσεις. Υπενθυμίζω σχετικά την τελευταία παράγραφο του άρθρου, που έκανε έξαλλη την «Αυγή», μία ακόμη ένδειξη ότι (τους) πόνεσαν πολύ οι αλήθειες του Κώστα Σημίτη:

«Η κοινή γνώμη δεν χρειάζεται την άρνηση. Για να απαιτήσει τα αναγκαία και σωστά από την κυβέρνηση χρειάζεται πληροφόρηση, τεκμηρίωση, δημιουργικότητα. Τότε μόνο θα είναι πρόθυμη να ακολουθήσει δρόμους άλλους από εκείνους που της υπαγορεύει η κυβέρνηση και να αναθέσει σε όσους έχουν διαφορετικές ευθύνες την εξουσία».

Ενδεικτικό της οργίλης αντίδρασης της εφημερίδας του ΣΥΡΙΖΑ ήταν ότι κατέφυγε σε αθλιότητες σε βάρος ενός πρωθυπουργού που διοίκησε τη χώρα για οκτώ χρόνια, και την πήγε μερικά (εκσυγχρονιστικά) βήματα μπροστά (σε αντίθεση με μερικούς μερικούς που την πήγαν ολόκληρες δεκαετίες πίσω):

«Στον γνωστό ρόλο του σπόνσορα του Μητσοτάκη, ο πρώην πρωθυπουργός επιτέθηκε στον ΣΥΡΙΖΑ, αλλά και στο ίδιο του το κόμμα για την κριτική τους για την πανδημία», ανέφερε στην εισαγωγή του θέματος, σε μια πλήρη επίδειξη δημοσιογραφικής αντικειμενικότητας. «Σπόνσορας του Μητσοτάκη»!!

Ασε δε που τον κατηγόρησε ακόμη ότι εθελοτυφλεί «μπροστά στα πακέτα μέτρων που έχει προτείνει επανειλημμένα ο ΣΥΡΙΖΑ» - ποια πακέτα; Πού; Πότε; Πακέτα μέτρων η συρραφή ανοησιών και ανεφάρμοστων δήθεν προτάσεων; Θα μας τρελάνει ο ΣΥΡΙΖΑ; Διότι δεν μπορείς να την πεις και πρόταση για την αντιμετώπιση της πανδημίας «κλείστε και τα δημοτικά σχολεία». Ετσι δεν είναι; Εγώ άλλο τίποτε δεν άκουσα...

ΤΟ ΣΧΟΛΙΟ ΤΟΥ ΚΟΜΜΑΤΙΚΟΥ ΔΕΛΤΙΟΥ ΤΗΣ "ΑΥΓΗΣ"
(ηλεκτρονική έκδοση)

Όλες οι εφεδρείες προς διάσωση του Μητσοτάκη

Τι θα περίμενε κανείς από την παρέμβαση ενός πρωθυπουργού εν μέσω πανδημίας; Να κρούσει τον κώδωνα τον κινδύνου για τις επιπτώσεις της στη δημόσια υγεία, να προειδοποιήσει για τις ολιγωρίες, τις καθυστερήσεις και τα λάθη στη διαχείρισή της, να επισημάνει στην κυβέρνηση λύσεις για την αποφυγή της κοινωνικής τραγωδίας, να ζητήσει μέτρα στήριξης για τους αδύναμους του λαού, να απευθύνει κάλεσμα στους πολίτες να παραμείνουν αλληλέγγυοι σε μια δύσκολη στιγμή για ολόκληρη την υφήλιο.

Αντ’ αυτού ο Κώστας Σημίτης επέλεξε να ερμηνεύσει το ρόλο του υπερασπιστή του Κυριάκου Μητσοτάκη. Επιτέθηκε στον ΣΥΡΙΖΑ -οποία έκπληξη!-, αλλά και στο ίδιο του το κόμμα και την πρόεδρό του, τη Φώφη Γεννηματά. Τους καταλόγισε εν συνόλω πως δεν βοήθησαν «σε μια πληρέστερη εικόνα της αντιμετώπισης των προβλημάτων», αλλά επιβεβαιώνουν «κάθε φορά τη γνωστή αντιπαλότητα».

Πέρα από το πολιτικό unfair του υποτιθέμενου «πιο ευρωπαίου πρωθυπουργού που είχε η χώρα» να μην κατονομάζει καν την πρόεδρο του κόμματος που τον καλεί στα συνέδριά του ως έναν από του Νέστορές του, ο Κώστας Σημίτης δεν επέλεξε τυχαία τη στιγμή της παρέμβασής του.

Η χώρα διέρχεται μια ακραία ανθρωπιστική κρίση, πλέον πάνω από 30 άνθρωποι χάνονται καθημερινά, το δημόσιο Εθνικό Σύστημα Υγείας κοντεύει στα όριά του, η κοινωνική καταστροφή είναι πια γεγονός. Και υπεύθυνος γι αυτό είναι ο Κυριάκος Μητσοτάκης, που νωθρός μαζί με το επιτελείο του έκανε διακοπές όταν όλη η υφήλιος προετοιμαζόταν, ώστε το δεύτερο κύμα της πανδημίας να μην βρει ανυπεράσπιστες τις χώρες, τις οικονομίες και τις κοινωνίες τους.

Για όλα αυτά ο Κώστας Σημίτης δεν έχει κουβέντα να προφέρει. Διαστρέφει την αλήθεια όταν λέει ότι η αντιπολίτευση δεν έχει προτάσεις. Και αρκείται τελικά μόνο στο να κινητοποιήσει όσους ακόμα τον ακούν υπέρ ενός διεφθαρμένου πρωθυπουργού, που κυβερνά με τη ρεμούλα, τα ρουσφέτια και το ψεύδος. Και μάλιστα σε μια στιγμή που το πολιτικό του τέκνο φοβάται να βρεθεί στη Βουλή μην ακουστεί η απολύτως δικαιολογημένη κριτική των αντιπάλων του, καθώς δεν έχει καμία σοβαρή απάντηση να δώσει.