"...Απαιτείται πριν και πάνω απ' όλα η επένδυση στο θεμελιώδες οπλικό σύστημα. Σε μια εθνική στρατιωτική σκέψη, που θα είναι φτιαγμένη από εμάς για εμάς και θα αναπτύσσει λύσεις ειδικά για τις πολύπλοκες και ιδιαίτερες ελληνικές συνθήκες. Και βάση αυτής της προσπάθειας δεν μπορεί παρά να είναι τα Ανώτατα Στρατιωτικά Εκπαιδευτικά Ιδρύματα (ΑΣΕΙ). Δηλαδή, η Σχολή Ευελπίδων, η Σχολή Ναυτικών Δοκίμων και η Σχολή Ικάρων. Ομως, σήμερα τα ΑΣΕΙ έχουν εγκλωβιστεί σε ένα επικίνδυνα παρωχημένο μοντέλο λειτουργίας που δεν συνάδει με την κρισιμότητα της αποστολής τους. Καθίσταται κρίσιμης σημασίας, λοιπόν, η δημιουργία ενός ενιαίου Πανεπιστημίου Εθνικής Αμυνας που θα ενσωματώσει στη δομή του τα τρία ΑΣΕΙ, θα λειτουργήσει ως η γέφυρα με την ευρύτερη ελληνική ακαδημαϊκή κοινότητα και θα επιτρέψει μια ριζική αναβάθμιση της εγχώριας έρευνας και ανάπτυξης σε θέματα αμυντικών τεχνολογιών έτσι ώστε να αναπτύξουμε λύσεις κομμένες και ραμμένες στις δικές μας ανάγκες και να πάψουμε, επιτέλους, να λειτουργούμε ως «μεγάλοι ευεργέται» αμυντικών βιομηχανιών του εξωτερικού...."

"ΤΑ ΝΕΑ", 06/03/20

Από "ΤΑ ΝΕΑ"

Η ασύμμετρη επίθεση της Τουρκίας στον Εβρο με τη χρησιμοποίηση ανθρώπινων κυμάτων αμάχων, πλαισιωμένων και υποστηριζόμενων από τον τουρκικό κρατικό μηχανισμό, θέτει νέα δεδομένα όσον αφορά τη μακρόπνοη ελληνική αμυντική στρατηγική.

Πλέον, οι ελληνικές Ενοπλες Δυνάμεις δεν έχουν να αντιμετωπίσουν μόνον το τουρκικό στράτευμα αλλά και να αντεπεξέλθουν σε ένα νέο είδος πολέμου ο οποίος, αν και αναίμακτος, εντούτοις είναι ολοκληρωτικού χαρακτήρα.

Πράγματι, αν οι ελληνικές δυνάμεις δεν κατάφερναν να αντέξουν στην πίεση των ανθρώπινων κυμάτων που εξαπέλυε στα σύνορα της η Τουρκία, τότε η περιοχή του Εβρου θα μετατρεπόταν σε χώρο ασαφούς κυριαρχίας και η Ελλάδα εν συνόλω θα αποκτούσε χαρακτήρα «αποτυχημένης χώρας» (failed state), εμφανιζόμενη ως μη δυνάμενη να ασκήσει στοιχειώδη έλεγχο του εθνικού της εδάφους.

Ομως, ο κίνδυνος δεν έχει περάσει. Κάθε άλλο. Αντιθέτως, η Τουρκία αναμένεται να επανέλθει με ανανεωμένη στρατηγική για να αποδομήσει την Ελλάδα ως κρατική οντότητα και να επιβάλει την κυριαρχία της στο Αιγαίο και τη Θράκη.

Σήμερα η Ελλάδα αντιμετωπίζει συνδυασμό αυξανόμενης συμβατικής και ασύμμετρης απειλής από την Τουρκία.

Θα πρέπει λοιπόν να συνδυάσει τις προσπάθειες για την ενίσχυση των ικανοτήτων αντιμετώπισης απειλών και των δύο ειδών έτσι ώστε να επιτύχει συνέργειες μεταξύ τους.

Για παράδειγμα, θα μπορούσε να χρησιμοποιήσει μη επανδρωμένα ταχύπλοα σκάφη για να αποτρέπει την είσοδο βαρκών με παράνομους μετανάστες στα νησιά, τα οποία σε καιρό επιχειρήσεων θα μπορούσαν να παρέχουν δεδομένα στοχοποίησης για οπλικά συστήματα προσβολή ακριβείας των ελληνικών Ενόπλων Δυνάμεων.


Για να ευδοκιμήσει όμως αυτή η προσπάθεια απαιτείται πριν και πάνω απ' όλα η επένδυση στο θεμελιώδες οπλικό σύστημα. Σε μια εθνική στρατιωτική σκέψη, που θα είναι φτιαγμένη από εμάς για εμάς και θα αναπτύσσει λύσεις ειδικά για τις πολύπλοκες και ιδιαίτερες ελληνικές συνθήκες.

Και βάση αυτής της προσπάθειας δεν μπορεί παρά να είναι τα Ανώτατα Στρατιωτικά Εκπαιδευτικά Ιδρύματα (ΑΣΕΙ). Δηλαδή, η Σχολή Ευελπίδων, η Σχολή Ναυτικών Δοκίμων και η Σχολή Ικάρων. Ομως, σήμερα τα ΑΣΕΙ έχουν εγκλωβιστεί σε ένα επικίνδυνα παρωχημένο μοντέλο λειτουργίας που δεν συνάδει με την κρισιμότητα της αποστολής τους.

Καθίσταται κρίσιμης σημασίας, λοιπόν, η δημιουργία ενός ενιαίου Πανεπιστημίου Εθνικής Αμυνας που θα ενσωματώσει στη δομή του τα τρία ΑΣΕΙ, θα λειτουργήσει ως η γέφυρα με την ευρύτερη ελληνική ακαδημαϊκή κοινότητα και θα επιτρέψει μια ριζική αναβάθμιση της εγχώριας έρευνας και ανάπτυξης σε θέματα αμυντικών τεχνολογιών έτσι ώστε να αναπτύξουμε λύσεις κομμένες και ραμμένες στις δικές μας ανάγκες και να πάψουμε, επιτέλους, να λειτουργούμε ως «μεγάλοι ευεργέται» αμυντικών βιομηχανιών του εξωτερικού.

-Ο Κωνσταντίνος Γρίβας είναι αναπληρωτής καθηγητής Γεωπολιτικής και Σύγχρονων Οπλικών Τεχνολογιών στην Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων. Διδάσκει επίσης Γεωγραφία της Ασφάλειας στην Ευρύτερη Μέση Ανατολή στο Τμήμα Τουρκικών και Σύγχρονων Ασιατικών Σπουδών του Πανεπιστημίου Αθηνών