"...Το παιχνίδι της στοχοποίησης ξαναρχίζει. Δεν είναι απλώς επίθεση κατά ενός δημοσιογράφου, είναι επίθεση κατά της ελευθερίας της έκφρασης. Μέσω του Πορτοσάλτε, προειδοποιούνται αρκετοί ακόμα δημοσιογράφοι. Ο δημόσιος λόγος τίθεται υπό την εποπτεία του Ρουβίκωνα, ο οποίος θα αποφασίζει ποιοι θα δικαιούνται διά να ομιλούν και τι θα λένε. Ενα βίαιο παρατηρητήριο της δημόσιας συζήτησης επιδιώκει να επιβάλει τους όρους του. Τα πράγματα είναι πολύ σοβαρά. Και γίνονται σοβαρότερα επειδή όλος αυτός ο κόσμος που πιστεύει ότι έχουμε αστυνομοκρατία και καταφέρεται κατά των «μπάτσων» κάθε φορά που μια αστυνομική επιχείρηση θεωρούν ότι έχει στόχο κάποια από τις συγγενείς «συλλογικότητες» στην ουσία αδιαφορεί για την ελευθερία της έκφρασης, για το δικαίωμα των λειτουργών της να διατυπώνουν τις απόψεις τους..."

Από "ΤΑ ΝΕΑ/ΣΑΒΒΑΤΟΚΥΡΙΑΚΟ", και...

"ΤΑ ΝΕΑ/ΣΑΒΒΑΤΟΚΥΡΙΑΚΟ", 08-09/02/20

ΤΟΥ ΗΛΙΑ ΚΑΝΕΛΛΗ

Ο γνωστός Ρουβίκωνας, που ελεύθερα πριν από μερικές ημέρες διοργάνωσε εκδήλωση στρατολόγησης μελών σε χώρο του Δήμου Χαλανδρίου, ξαναχτύπησε. Μέλη του, πήγαν έξω από το σπίτι του δημοσιογράφου στον Σκάι, Αρη Πορτοσάλτε, και με σπρέι έγραψαν στους τοίχους υβριστικά συνθήματα εναντίον του.

Κατά μία εκδοχή, δεν έκαναν και τίποτα σοβαρό. Εξέφρασαν δημοσίως την απέχθειά τους για έναν δημοσιογράφο που δεν τους αρέσει ο τρόπος του και οι παρεμβάσεις του. Αλλά ήταν απλώς μια πράξη διεκδίκησης του δικαιώματος του Ρουβίκωνα να πει την άποψή του, να δηλώσει την απαρέσκειά του για τον δημοσιογράφο; Οχι βέβαια. Η επιχείρηση του Ρουβίκωνα είναι πρωτίστως μια βίαιη απειλή. Ξέρουμε πού μένεις, του λένε. Και θέλουμε να ξέρουν όλοι τι πιστεύουμε, τι πιστεύει για σένα το λαϊκό κίνημα που εμείς εκφράζουμε αυθεντικά. Στην ουσία, του λένε, σε έχουμε στο στόχαστρο της κριτικής μας και στο δηλώνουμε στο σπίτι σου για να ξέρει και η οικογένειά σου ότι σε έχουμε στο στόχαστρο.

Η πρακτική δεν είναι καινούργια. Δημοσιογράφοι έγιναν κι άλλες φορές στόχοι του «κινήματος», διαφόρων εκδοχών του. Ιδίως μετά τον Δεκέμβριο του 2008, όταν οι μπάχαλοι κέρδισαν την πρώτη μεγάλη νίκη τους διαλύοντας την οικονομική και την κοινωνική ζωή στο κέντρο της Αθήνας, και στη συνέχεια, τα πρώτα χρόνια της χρεοκοπίας και των Μνημονίων, φτιάχτηκε μια μυθολογία για τον κακό Τύπο που υπερασπίζοντας φοβερά και τρομερά συμφέροντα, χειραγωγεί τα πλήθη με αποτέλεσμα το κίνημα να μην μπορεί να πάρει την εξουσία και να επιβάλει τον παράδεισο. Με αυτό το παραμύθι κινήθηκε όλο το αντισυστημικό στρατόπεδο. Και τα μεν φρικιά κυκλοφορούσαν τις αφίσες με τους καταζητούμενους δημοσιογράφους, αλλά ο ΣΥΡΙΖΑ επιχειρούσε να κλείσει το Mega και τον ΔΟΛ. Τα ανώνυμα τρολ και τα σκοτεινά σάιτ φιλοτεχνούσαν το προφίλ των εχθρών του λαού δημοσιογράφων, αλλά ο ΣΥΡΙΖΑ ζητούσε την απόλυσή τους από «ΤΑ ΝΕΑ», πίεζε τον Ψυχάρη να φτιάχνει τα περίφημα κόκκινα πρωτοσέλιδα και προσπαθούσε μέσω του Παππά να στήσει ένα τοπίο απολύτως χειραγωγούμενων ΜΜΕ. Δεν ξεχνώ!

Το παιχνίδι της στοχοποίησης ξαναρχίζει. Δεν είναι απλώς επίθεση κατά ενός δημοσιογράφου, είναι επίθεση κατά της ελευθερίας της έκφρασης. Μέσω του Πορτοσάλτε, προειδοποιούνται αρκετοί ακόμα δημοσιογράφοι. Ο δημόσιος λόγος τίθεται υπό την εποπτεία του Ρουβίκωνα, ο οποίος θα αποφασίζει ποιοι θα δικαιούνται διά να ομιλούν και τι θα λένε. Ενα βίαιο παρατηρητήριο της δημόσιας συζήτησης επιδιώκει να επιβάλει τους όρους του.


Τα πράγματα είναι πολύ σοβαρά. Και γίνονται σοβαρότερα επειδή όλος αυτός ο κόσμος που πιστεύει ότι έχουμε αστυνομοκρατία και καταφέρεται κατά των «μπάτσων» κάθε φορά που μια αστυνομική επιχείρηση θεωρούν ότι έχει στόχο κάποια από τις συγγενείς «συλλογικότητες» στην ουσία αδιαφορεί για την ελευθερία της έκφρασης, για το δικαίωμα των λειτουργών της να διατυπώνουν τις απόψεις τους.

Ο Πορτοσάλτε δεν είναι μόνος, κάθε έναρθρη φωνή με άποψη που συμβάλει διά της πολυφωνίας στη στερέωση της δημοκρατίας είναι μαζί του. Ας ξέρουν οι πάντες, λοιπόν, ότι η ελευθερία της έκφρασης δεν εκβιάζεται και δεν τρομοκρατείται.

...από την "ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ"

Το πρώτο ερώτημα που προκύπτει είναι το qui bono. Ποιοι ωφελούνται από τη συντήρηση της εχθροπάθειας προσπαθώντας να δώσουν πολιτική χροιά στη δράση της συμμορίας. Είναι ο κ. Φίλης, που χαρακτήρισε τις ενέργειες του «Ρουβίκωνα» «παρεμβάσεις»; Είναι ο κ. Βούτσης, που τους προσέφερε περιπολικό για να επιστρέψουν στα γραφεία τους; Είναι το πειθαρχικό της ΕΣΗΕΑ, που είχε καλέσει τον Πορτοσάλτε σε απολογία επειδή είχε υποστηρίξει το «Ναι» στο δημοψήφισμα; Είναι ο κ. Δραγασάκης, που τους αποκάλεσε «δικά μας παιδιά»; Ας μην ξεχνάμε ότι ο «Ρουβίκωνας» γεννήθηκε και ανδρώθηκε όταν οι προαναφερθέντες είχαν την πολιτική εξουσία, την οποία απέκτησαν αναγορεύοντας την εχθροπάθεια σε μοχλό κοινωνικής προόδου. Την εξουσία την έχασαν και όσοι απ’ αυτούς έχουν δυο δράμια μυαλό ξέρουν πως το μέλλον τους υπόκειται στον νόμο της εντροπίας. Χωρίς πολιτική πρόταση είναι καταδικασμένοι να περιθωριοποιούνται μέρα με τη μέρα. Τους μένουν τα αντανακλαστικά του αυτοματισμού, για να θυμούνται και οι ίδιοι ότι είναι ζωντανοί. Ο ρόλος του «Ρουβίκωνα» είναι να συντηρεί την εντύπωση πως η κοινωνία είναι σε αναβρασμό ή ότι μπορεί, ανά πάσα στιγμή, να φτάσει σε αναβρασμό.

Το δεύτερο ερώτημα αφορά τα ίδια τα μέλη του «Ρουβίκωνα». Πώς περνούν τις μέρες τους; Πώς καλύπτουν τα λειτουργικά έξοδα της συμμορίας τους και τα ατομικά των μελών της; Πώς φτιάχτηκαν αυτά τα υπερτροφικά «εγώ»; Τους χουλιγκάνους τούς καθοδηγούν οι παράγοντες. Ποιοι καθοδηγούν τον «Ρουβίκωνα»; Γιατί η αστυνομία δεν έχει ακόμη καταφέρει να εξουδετερώσει τη συμμορία; Τον Αρη Πορτοσάλτε τον εκτιμώ ιδιαιτέρως. Είναι φίλος. Ομως το πρόβλημα δεν είναι μόνον η προσωπική του ταλαιπωρία. Το πρόβλημα είναι ο «Ρουβίκωνας» και οι λοιπές συμμορίες. Ποιος τους έδωσε το δικαίωμα να μας υποχρεώνουν να ασχολούμεθα μαζί τους;