"....Οσα συμβαίνουν στη Μόρια της Λέσβου αποδεικνύουν ότι το Προσφυγικό/Μεταναστευτικό δεν είναι πρόβλημα που μπορεί να αντιμετωπιστεί μόνο με διακηρύξεις ή με την επίκληση της Ευρώπης - που, όντως, τα περισσότερα κράτη της αποφεύγουν να εμπλακούν, για να μη χρεωθούν οι κυβερνήσεις τους τις συνέπειές του. Είναι μια συνεχής πρόκληση στην ψυχραιμία μας, που αν διαταραχτεί μπορεί να λειτουργήσει ως θρυαλλίδα ενός νέου αντισυστημισμού, ακροδεξιού αλλά και αριστερού, με τα όρια στην ιδεολογική ταυτότητα του τρόπου που εκφράζεται ξανά συγκεχυμένα. Ο περιφερειάρχης Βορείου Αιγαίου Κωνσταντίνος Μουτζούρης, για παράδειγμα, με ένσημα προοδευτισμού, χρησιμοποιεί τη γλώσσα της συνωμοσιολογίας για να περιγράψει ένα ζήτημα που το ζει καθημερινά. Ταυτόχρονα, στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ που με τους χειρισμούς τους συνέβαλαν στη διόγκωση του προβλήματος, ανακουφισμένοι από την ανευθυνότητα που τους εξασφαλίζει η απομάκρυνση από την εξουσία, επιβαίνουν ακόμα μια φορά στο αγριεμένο άλογο του προοδευτισμού για να βαφτίσουν ακροδεξιούς τους πολιτικούς αντιπάλους τους. Αλλά και στη βαθιά ΝΔ, εκεί όπου καλλιεργούνται φοβικά σύνδρομα και καραδοκεί η παραδοσιακή ξενοφοβική εθνικοφροσύνη, ονειρεύονται εσωτερική αναδιάταξη και ρεβάνς από τους μεταρρυθμιστές...."

Από "ΤΑ ΝΕΑ"

"ΤΑ ΝΕΑ", 05/02/20

Το προσφυγικό δεν είναι πρόβλημα των ΜΜΕ


Με αφορμή τα γεγονότα στη Μόρια, και επειδή απαιτείται πρωτίστως ψυχραιμία, καταγράφω πέντε οριακές φάσεις στην εξέλιξη του Προσφυγικού/Μεταναστευτικού, που εξηγούν τη σημερινή καμπή στην οποία βρίσκεται το πρόβλημα.

1. Πριν γίνει κυβέρνηση, ο ΣΥΡΙΖΑ συκοφάντησε το κλειστό κέντρο κράτησης μεταναστών που είχαν εισέλθει παρανόμως στη χώρα, στην Αμυγδαλέζα. Η αφέλεια της υποτίμησης των συνόρων και του ελέγχου των μεταναστών που εισέρχονται σε ξένη επικράτεια απέδωσε ρατσιστικές προθέσεις σε όσους υπερασπίστηκαν δράσεις με προοπτική - κορυφαία εκ των οποίων ήταν ο επαναπατρισμός όσων δεν αντιμετώπιζαν πρόβλημα ζωής ή ελευθερίας μετά την επαναπροώθησή τους.

2. Η ανοχή στη μετανάστευση, στο όνομα ενός ανέξοδου ανθρωπισμού, το πρώτο διάστημα της διακυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ, ήταν ένα κράμα δήθεν αθωότητας και αντιευρωπαϊσμού. Η δήθεν αθωότητα εκφραζόταν με τσιτάτα τύπου «Εχει σύνορα η θάλασσα και δεν το ξέραμε;» (Τσίπρας, Σεπτέμβριος 2015) και με την επίκληση ενός δήθεν ανθρωπιστικού ενδιαφέροντος για διωκόμενους που περνάνε μεν από την Ελλάδα αλλά για να πάνε στην Ευρώπη - μερικές φορές, κάποια στελέχη (π.χ. Κοτζιάς, Καμμένος) απειλούσαν την ΕΕ που μας υποχρέωσε σε Μνημόνια υπαινισσόμενοι ότι θα της στείλουν τζιχαντιστές. Οταν, στην πορεία, από κατάχρηση του δόγματος περί προσφύγων που «λιάζονται» και που «εξαφανίζονται» έκλεισαν τα σύνορα και οι μετανάστες και οι πρόσφυγες στριμώχτηκαν, σε άθλιες συνθήκες, στην Ειδομένη, η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ διαχειρίστηκε όσο μπορούσε το πρόβλημα - κι όταν δεν μπορούσε άλλο να χειριστεί επικοινωνιακά τη λειτουργία ενός στρατοπέδου προσφύγων στη μέση του πουθενά, απέκλεισε από την περιοχή τους δημοσιογράφους και έστειλε τις δυνάμεις καταστολής.

3. Η Μόρια, που υπολειτουργούσε από το 2013 ως κέντρο ταυτοποίησης, έγινε το μοντέλο ουσιαστικά «αποθήκευσης» ανθρώπων, που έπρεπε να περιμένουν Κύριος οίδε τι. Οι συνθήκες ζωής των τροφίμων της Μόριας, τελικά, συνυφάνθηκαν με τις συνθήκες ζωής των ντόπιων - που συχνά βρέθηκαν αντίδικοι με τους δυστυχισμένους των στρατοπέδων.

4. Η κοινή «δήλωση ΕΕ - Τουρκίας», που συμφωνήθηκε στις 18 Μαρτίου 2016, προβλέπει την επιστροφή στην Τουρκία μεταναστών που δεν τους χορηγείται καθεστώς ασύλου. Σε συνδυασμό με προγενέστερη συμφωνία, που μιλάει για παράτυπους μετανάστες «που συλλαμβάνονται σε τουρκικά ύδατα», αυτό σημαίνει ότι η Τουρκία δεν αποδέχεται την επιστροφή κανενός αν αποδεδειγμένα δεν προέρχεται από τα hot-spot των ελληνικών νησιών. Ο όρος αυτός, που η ελληνική πλευρά δεν τον είχε πάρει χαμπάρι, ευθύνεται για την υπερφόρτωση των στρατοπέδων στα νησιά. Τα στρατόπεδα γιγαντώθηκαν σε συνδυασμό με την αργή κρίση των αιτήσεων για απόδοση ασύλου ή μη στους αιτούντες.

5. Οι ΜΚΟ είναι το αναγκαίο κακό στην περίθαλψη των προσφύγων, μια που αυτές μπορούν να εισπράττουν και να διαχειρίζονται ευρωπαϊκούς πόρους. Δεν έχουν την τεχνογνωσία του κράτους, αλλά έχουν παθιασμένους και αφιερωμένους στο έργο τους λειτουργούς. Προφανώς, δεν είναι όλες οι ΜΚΟ ίδιες.

Η κυβέρνηση, χθες, αποφάσισε να ελέγξει τις ΜΚΟ και τον τρόπο με τον οποίο διαχειρίζονται τα ποσά, αλλά και τον ρόλο που παίζουν στα στρατόπεδα. Καλόδεχτο το Μητρώο Μελών ΜΚΟ, αλλά αυτό δεν θα λύσει το πρόβλημα. Διότι το πρόβλημα είναι αλλού.

Εχει να κάνει με την επίσπευση εξέτασης των αιτήσεων για απόδοση ασύλου. Χρειάζεται ταχύτητα άγνωστη στην ελληνική γραφειοκρατία και σχεδιασμός. Ελεγχος, απόδοση ασύλου και μεταφορά στην ενδοχώρα, μη απόδοση ασύλου, ταχύτητα με την εκδίκαση των εφέσεων και, δυστυχώς, επαναπροώθηση όσων απορρίφθηκαν στην Τουρκία. Απαιτούνται, δηλαδή, πολιτική βούληση και υπέρβαση της δημοσιοϋπαλληλικής νοοτροπίας. Χωρίς ιδεοληψίες και χωρίς γκρίνια.

Ενας νέος αντισυστημισμός

Οσα συμβαίνουν στη Μόρια της Λέσβου αποδεικνύουν ότι το Προσφυγικό/Μεταναστευτικό δεν είναι πρόβλημα που μπορεί να αντιμετωπιστεί μόνο με διακηρύξεις ή με την επίκληση της Ευρώπης - που, όντως, τα περισσότερα κράτη της αποφεύγουν να εμπλακούν, για να μη χρεωθούν οι κυβερνήσεις τους τις συνέπειές του. Είναι μια συνεχής πρόκληση στην ψυχραιμία μας, που αν διαταραχτεί μπορεί να λειτουργήσει ως θρυαλλίδα ενός νέου αντισυστημισμού, ακροδεξιού αλλά και αριστερού, με τα όρια στην ιδεολογική ταυτότητα του τρόπου που εκφράζεται ξανά συγκεχυμένα.

Ο περιφερειάρχης Βορείου Αιγαίου Κωνσταντίνος Μουτζούρης, για παράδειγμα, με ένσημα προοδευτισμού, χρησιμοποιεί τη γλώσσα της συνωμοσιολογίας για να περιγράψει ένα ζήτημα που το ζει καθημερινά. Ταυτόχρονα, στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ που με τους χειρισμούς τους συνέβαλαν στη διόγκωση του προβλήματος, ανακουφισμένοι από την ανευθυνότητα που τους εξασφαλίζει η απομάκρυνση από την εξουσία, επιβαίνουν ακόμα μια φορά στο αγριεμένο άλογο του προοδευτισμού για να βαφτίσουν ακροδεξιούς τους πολιτικούς αντιπάλους τους. Αλλά και στη βαθιά ΝΔ, εκεί όπου καλλιεργούνται φοβικά σύνδρομα και καραδοκεί η παραδοσιακή ξενοφοβική εθνικοφροσύνη, ονειρεύονται εσωτερική αναδιάταξη και ρεβάνς από τους μεταρρυθμιστές.

Η κυβέρνηση έχει υποχρέωση να κλείσει την κερκόπορτα του Μεταναστευτικού - για να μην μπει από εκεί το δηλητήριο του νέου αντισυστημισμού.

"ΤΑ ΝΕΑ", 05/02/20

ΤΗΣ ΕΛΕΝΗΣ ΕΥΑΓΓΕΛΟΔΗΜΟΥ

Οσα συμβαίνουν στη Μόρια της Λέσβου αποδεικνύουν ότι το Προσφυγικό/Μεταναστευτικό δεν είναι πρόβλημα που μπορεί να αντιμετωπιστεί μόνο με διακηρύξεις ή με την επίκληση της Ευρώπης - που, όντως, τα περισσότερα κράτη της αποφεύγουν να εμπλακούν, για να μη χρεωθούν οι κυβερνήσεις τους τις συνέπειές του. Είναι μια συνεχής πρόκληση στην ψυχραιμία μας, που αν διαταραχτεί μπορεί να λειτουργήσει ως θρυαλλίδα ενός νέου αντισυστημισμού, ακροδεξιού αλλά και αριστερού, με τα όρια στην ιδεολογική ταυτότητα του τρόπου που εκφράζεται ξανά συγκεχυμένα.

Ο περιφερειάρχης Βορείου Αιγαίου Κωνσταντίνος Μουτζούρης, για παράδειγμα, με ένσημα προοδευτισμού, χρησιμοποιεί τη γλώσσα της συνωμοσιολογίας για να περιγράψει ένα ζήτημα που το ζει καθημερινά. Ταυτόχρονα, στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ που με τους χειρισμούς τους συνέβαλαν στη διόγκωση του προβλήματος, ανακουφισμένοι από την ανευθυνότητα που τους εξασφαλίζει η απομάκρυνση από την εξουσία, επιβαίνουν ακόμα μια φορά στο αγριεμένο άλογο του προοδευτισμού για να βαφτίσουν ακροδεξιούς τους πολιτικούς αντιπάλους τους. Αλλά και στη βαθιά ΝΔ, εκεί όπου καλλιεργούνται φοβικά σύνδρομα και καραδοκεί η παραδοσιακή ξενοφοβική εθνικοφροσύνη, ονειρεύονται εσωτερική αναδιάταξη και ρεβάνς από τους μεταρρυθμιστές.

Η κυβέρνηση έχει υποχρέωση να κλείσει την κερκόπορτα του Μεταναστευτικού - για να μην μπει από εκεί το δηλητήριο του νέου αντισυστημισμού.

ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΥ ΣΤΕΦΑΝΑΔΗ

Αρκεί μία μόνο αναζήτηση στο Διαδίκτυο με τις λέξεις «Μεταναστευτικό - Προσφυγικό» για να διαπιστώσει κανείς, πως η χώρα μας εμφανίζεται σε μία πληθώρα αποτελεσμάτων. Μία πληθώρα, η οποία μας κάνει να αναρωτιόμαστε ποιο θα είναι το μέλλον. Το μέλλον, τόσο για εκείνους τους ανθρώπους που έρχονται κατά χιλιάδες - τις περισσότερες των περιπτώσεων πλέον παράνομα - στη χώρα μας, όσο το μέλλον των κατοίκων των νησιών του Ανατολικού Αιγαίου, που ασφυκτιούν από τις χιλιάδες που έχουν κατακλύσει τον ζωτικό τους χώρο. Αρκεί μία μόνο βόλτα στην πρωτεύουσα της Σάμου, το Βαθύ, μία πόλη κόσμημα, για να καταλάβει κανείς, με τον χειρότερο δυστυχώς τρόπο, ότι οι μετανάστες - πρόσφυγες έχουν ξεπεράσει σε αριθμό τους μόνιμους κατοίκους. Μετανάστες - πρόσφυγες που «στεγάζονται» κάτω από απερίγραπτα άθλιες συνθήκες σε καταυλισμό μέσα στον οικιστικό ιστό του νησιού! Αρκεί μία μόνο επίσκεψη στο Γενικό Νοσοκομείο Σάμου για να επιβεβαιώσει ο καθένας ότι οι ντόπιοι έχουν σχεδόν εκδιωχθεί, αφού εξυπηρετεί, σχεδόν αποκλειστικά, τον μεταναστευτικό - προσφυγικό πληθυσμό. Αναλογιστείτε, πόσο μεγάλος είναι ο φόρτος εργασίας του προσωπικού του νοσοκομείου, που συνεχώς γίνονται εκκλήσεις για περισσότερο ανθρώπινο δυναμικό. Κάποιοι στο παρελθόν θα έσπευδαν να μας πουν καταστροφολόγους. Τώρα βέβαια σιωπούν, καθώς γνωρίζουν πολύ καλά, πως είναι οι υπεύθυνοι για αυτή την κατάσταση, που πλέον έχει ξεφύγει. Η Σάμος, η Λέσβος και η Χίος, αλλά περισσότερο η Σάμος (λόγω της αναλογίας εκεί προσφύγων - μεταναστών προς τους μόνιμους κατοίκους) έχουν πληγεί σε τέτοιο βαθμό από το Προσφυγικό - Μεταναστευτικό που απειλείται η κοινωνική τους συνοχή. Δεν είμαστε επ' ουδενί εναντίον των ανθρώπων που έρχονται εδώ ως πολιτικοί πρόσφυγες. Αυτοί όμως αποτελούν σήμερα τη μειονότητα. Δεν είμαστε επ' ουδενί εναντίον της ενστικτώδους ανάγκης του ανθρώπου για επιβίωση. Ομως, είμαστε κάθετα αντίθετοι με όσα έχουν συμβεί στη χώρα μας εξαιτίας των ανεξέλεγκτων προσφυγικών - μεταναστευτικών ροών. Είμαστε κάθετα αντίθετοι με την ανεπαρκή πολιτική της προηγούμενης κυβέρνησης. Ο ρόλος της Τουρκίας είναι δυστυχώς αρνητικά καθοριστικός για όσα βιώνουμε, αφού, εσκεμμένα και συνεχόμενα, δεν χάνει ευκαιρία να χρησιμοποιεί το Μεταναστευτικό ως μοχλό πίεσης εναντίον της Ελλάδας, της Ευρώπης και της παγκόσμιας κοινότητας. Η κατάσταση που διάγει η χώρα μας είναι επικίνδυνη, και όπως δεν έχουμε σταματήσει να λέμε, οφείλουν και οι υπόλοιπες περιοχές της Ελλάδας να επωμιστούν το μέρος του βάρους που τους αναλογεί. Δεν ζητάμε να εγκαταστήσουν στις περιοχές τους ανθρώπους που θα δημιουργήσουν προβλήματα στην κοινότητά τους. Αυτό μπορεί να ελεγχθεί με τις κλειστές δομές. Ζητάμε να καταλάβουν το μέγεθος του προβλήματος των νησιών του Ανατολικού Αιγαίου που οι κάτοικοί τους ασφυκτιούν, αφού χάνεται συστηματικά ο ζωτικός τους χώρος. Ενας χώρος, που με θυσίες και στερήσεις απέκτησαν, τώρα κινδυνεύει! Οι κάτοικοι του Ανατολικού Αιγαίου ζητούν επιτακτικά την άμεση αποσυμφόρηση των νησιών τους, όχι αύριο αλλά χθες!


Ζητούν τον έλεγχο των συνόρων...

Ζητούν πίσω την υποβαθμισμένη ζωή τους... Η Σάμος εκπέμπει sos, η Μυτιλήνη επίσης, η Χίος, η Κως...

Η κυβέρνηση έχει αναγάγει το πρόβλημα σε ύψιστη προτεραιότητά της.

Αποσυμφόρηση - Ελεγχος συνόρων - Επαναπροώθηση...

«Οι καιροί ου μενετοί» (Θουκυδίδης)

ΤΟΥ ΔΗΜΗΤΡΗ ΣΕΒΑΣΤΑΚΗ
Θυμάμαι τις επιθετικές ανακοινώσεις των τοπικών οργανώσεων, των νεοδημοκρατών τοπαρχών, των μπλογκ, των τοπικών ΜΜΕ για το Προσφυγικό-Μεταναστευτικό, για τον ΣΥΡΙΖΑ και τα «ανοιχτά σύνορα», για την «ισλαμοποίηση της πατρίδας», την κυρα-Τασία κ.λπ . Ανακαλώ τις βεβαιότητες με τις οποίες τροφοδοτούσαν ορισμένα στελέχη της ΝΔ τον κόσμο. «Φταίνε αυτοί (σ.σ. οι συριζαίοι), μόλις έρθουμε εμείς λύθηκε το πρόβλημα. Ετελείωσε». Σήμερα γνωρίζουν, ιδίως οι κάτοικοι των νησιών, την αλήθεια. Τριπλάσιοι ή τετραπλάσιοι αριθμοί, ροές ακατάσχετες, εντάσεις, διοικητικό χάος, ένα τμήμα ψηφοφόρων της κυβέρνησης, απογοητευμένων, «κοψοχέρηδων». 

Επί τέσσερα και μισό χρόνια περάσαμε με την απαίτηση για συγγνώμη που έπρεπε να ζητήσει ο συριζαίος από τον θιγμένο νεοδημοκράτη για το «σανό» με τον οποίο τάιζε τον κόσμο, για το ότι άλλα έλεγε προεκλογικά και άλλα υπέγραψε το καλοκαίρι του 2015. Η δύσκολη θέση στην οποία βρίσκεται σήμερα η κυβέρνηση λόγω της ανακολουθίας και ανικανότητας στο θέμα του Προσφυγικού-Μεταναστευτικού κάνει δελεαστική τη δομική, την αποκαθηλωτική, τη «σαδιστική» αντιπολίτευση. Εχει όλα τα άλλοθι κανείς να γίνει εκμηδενιστικός. Στη θέση του αντιπολιτευτικού λόγου είχε υπονόμευση, ύβρεις, κινδυνολογία, επικοινωνιακή «καταστροφή» κάθε θετικού μέτρου διά του Προσφυγικού-Μεταναστευτικού. Εντούτοις, πέρα από το εσωτερικό μέτωπο, πέρα από τη διαπαραταξιακή σύγκρουση, πέρα από τον κόσμο που σπρώχνεται σε μια βαθύτατη θλίψη και απογοήτευση, υπάρχει το ίδιο το προσφυγικό-μεταναστευτικό πρόβλημα, με τα συμφέροντα που έχουν διασυνδεθεί με την αναπαραγωγή του, με το γεωπολιτικό πόκερ που παίζεται, με τη φθορά που υφίσταται το αίσθημα του συνανήκειν. 

Ο κάθε τοπικός αξιωματούχος που προβάλλεται διά του προβλήματος, καταγγέλλοντας, κλαίγοντας, διακηρύττοντας, απειλώντας με παραιτήσεις, με σκίσιμο του κομματικού του βιβλιαρίου, εξωθεί έναν άλλο τοπικό αξιωματούχο, άλλου τόπου, που δεν θα θέλει να δει πρόσφυγα ή μετανάστη ούτε ζωγραφιστούς, που δεν θα συνδράμει με τίποτα. Κατά κάποιον τρόπο, κάθε κραυγή διαμαρτυρίας μεγαλώνει την απομόνωση των νησιών, την αυτοσυντήρηση των άλλων περιοχών της χώρας, τον ωχαδερφισμό της πολιτικής σκηνής. Το ίδιο το πρόβλημα συγκροτεί μια διαφορετική σκηνή. Τη σκηνή μιας εμφύλιας, αντιουμανιστικής σιωπής, μια σκηνή υπόγειου μίσους, τη σκηνή μιας μεταφασιστικής αγανάκτησης. Μπροστά μας έχουμε το πρόβλημα στη βαθύτητά του και όχι τις επικοινωνιακές απεικονίσεις του. Πέρα από πρόσκαιρες και τυφλές χαιρεκακίες ή ευθυνόφοβες υπεκφυγές και ψευτιές.