"...Τι χρειάζεται να συμβεί περισσότερο για να πεισθούμε εμείς οι Ελληνες ότι η Ευρώπη δεν διατίθεται να προστατεύσει έμπρακτα τα σύνορά της; Αλλωστε, σχεδόν καθημερινά πλέον, παρακολουθούμε την Τουρκία να απειλεί την Ε.Ε. και όχι την Ε.Ε. να τιμωρεί την Τουρκία για τις παράνομες, αυθαίρετες ενέργειες που διαπράττει μέσα στην «επικράτειά» της. Παραμένει, λοιπόν, ακατανόητη για όσους παρακολουθούν τα ελληνοτουρκικά και γνωρίζουν την πρόσφατη ιστορία μας η έλλειψη σωστής και ισορροπημένης ενημέρωσης. Η σημερινή Τουρκία του Ερντογάν είναι για τη χώρα μας μια ανερχόμενη υπερδύναμη με κυρίαρχο ρόλο στην περιοχή. Η Ελλάδα πρέπει επιτέλους να εκτιμήσει σωστά τις δυνατότητές της και να διαμορφώσει μια μακροπρόθεσμη εξωτερική πολιτική, ανεξάρτητη από κομματικές ιδεολογίες και επιδιώξεις. Μόνον έτσι θα μπορέσει να πείσει τους συμμάχους της για αδιαπραγμάτευτα κοινά συμφέροντα και να συνδιαλλαγεί με την Τουρκία με παρρησία και αποτελεσματικότητα...."

Από την "ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ", από...

"Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ", 03/12/19

1. Σκέψεις, διαβάζοντας την «Καθημερινή»

Κύριε διευθυντά,

Ηταν μια Τρίτη του περασμένου Δεκεμβρίου και προσπαθώντας να βάλω σε μια σειρά την εβδομάδα –οι γιορτές έφταναν με τις αόρατες υποχρεώσεις τους– αγόρασα την εφημερίδα. Σαν αυτονόητη ένδειξη συμπαράστασης μετά το τρομοκρατικό χτύπημα, τόσο αυτόματη που δεν πρόλαβα να διαβάσω ούτε καν τους τίτλους.

Η μέρα έτρεξε ασυγκράτητα και κάπου το βράδυ θυμήθηκα πως την είχα χωμένη και αδιάβαστη. Και τότε ήταν που πρόσεξα τη φωτογραφία του εξωφύλλου για τα καλά. Προσπάθησα να συσχετίσω βλέμματα και κείμενα, φαλάκρες και σκίτσα. Και αναρωτήθηκα εάν η εφημερίδα διαβάζει τον αναγνώστη ή ο αναγνώστης την εφημερίδα. Θα την τοποθετήσω και αυτή με όλα τα υπόλοιπα ιστορικά φύλλα από τις Τρίτες που ακολούθησαν, κομμάτι μιας ιστορίας που συνεχίζεται.

Δ. Μακρίδης, Πάτρα
2. H Pax Ottomana, εμείς και οι εταίροι μας

Κύριε διευθυντά,

Οσοι από εμάς παρακολουθούν την κάλυψη των ελληνοτουρκικών στα ΜΜΕ τους τελευταίους μήνες θα πρέπει να αισθάνονται απογοητευμένοι. Οι επιθετικές δηλώσεις της Τουρκίας για τα δικαιώματά της στην υφαλοκρηπίδα και στα ενεργειακά αποθέματα της Κύπρου, οι χάρτες με τις γκρίζες ζώνες στο Αιγαίο και τη «Γαλάζια Πατρίδα» να εκτείνεται μέχρι τη Λιβύη, οι καθημερινές εισβολές στον ελληνικό εναέριο χώρο από άκρου εις άκρον του Αιγαίου υποβαθμίζονται από όλα τα ΜΜΕ με διάφορες ανιστόρητες δικαιολογίες. Εχουμε ακούσει πολλές φορές για την πλήρη επάρκεια των Ενόπλων Δυνάμεων, για την ενισχυμένη συμμαχική (και ΝΑΤΟϊκή;...) παρουσία των ΗΠΑ, για τη διπλωματική / πολιτική συμπαράσταση της Ε.Ε. σε διεθνή φόρουμ (με τη Γαλλία και τη Γερμανία να πρωτοστατούν). Με αυτούς τους τρόπους υποτίθεται ότι εξασφαλίζεται η εθνική μας ακεραιότητα και ταυτόχρονα καταδικάζεται διεθνώς η Τουρκία σαν παράνομος καταπατητής και εισβολέας.

Είναι πλέον προφανές ότι αυτό δεν συμβαίνει. Αντί καταδίκης ή κυρώσεων, η Τουρκία εισπράττει ενισχύσεις των στρατιωτικών της δυνάμεων από τη Ρωσία (S-400) και ίσως (πρωτοφανές για ΝΑΤΟϊκή χώρα) επιπρόσθετα και από τις ΗΠΑ (F-35). Οι παράνομες πολεμικές κατακτήσεις της στη Συρία και ο εξανδραποδισμός του κουρδικού έθνους έχουν ήδη λάβει χρίσμα νομιμότητος από τους πλανητάρχες Τραμπ και Πούτιν. Παράλληλα, η δημοτικότητα του σουλτάνου Ερντογάν στη χώρα του αυξάνεται συνεχώς. Η λαθραία Pax Ottomana που διατυμπανίζει του εξασφαλίζει ένα μεγάλο συγχωροχάρτι για το αιμοσταγές παρελθόν των Νεότουρκων (πρόσφατα για τη σφαγή των Αρμενίων από τη Γερουσία των ΗΠΑ). Και ενώ ο τουρκικός στρατός εισβάλλει και καταπατά ανενόχλητος τα εδάφη της Συρίας, το τουρκικό ναυτικό προστατεύει τουλάχιστον τρεις επεκτατικές γεωτρήσεις στις θάλασσες της Κύπρου, καθώς ταυτόχρονα η τουρκική αεροπορία ενισχύει με καθημερινές πτήσεις τα φιλόδοξα σύνορα της γείτονος χώρας στο Αιγαίο.

Τι χρειάζεται να συμβεί περισσότερο για να πεισθούμε εμείς οι Ελληνες ότι η Ευρώπη δεν διατίθεται να προστατεύσει έμπρακτα τα σύνορά της; Αλλωστε, σχεδόν καθημερινά πλέον, παρακολουθούμε την Τουρκία να απειλεί την Ε.Ε. και όχι την Ε.Ε. να τιμωρεί την Τουρκία για τις παράνομες, αυθαίρετες ενέργειες που διαπράττει μέσα στην «επικράτειά» της.

Παραμένει, λοιπόν, ακατανόητη για όσους παρακολουθούν τα ελληνοτουρκικά και γνωρίζουν την πρόσφατη ιστορία μας η έλλειψη σωστής και ισορροπημένης ενημέρωσης. Η σημερινή Τουρκία του Ερντογάν είναι για τη χώρα μας μια ανερχόμενη υπερδύναμη με κυρίαρχο ρόλο στην περιοχή.

Η Ελλάδα πρέπει επιτέλους να εκτιμήσει σωστά τις δυνατότητές της και να διαμορφώσει μια μακροπρόθεσμη εξωτερική πολιτική, ανεξάρτητη από κομματικές ιδεολογίες και επιδιώξεις. Μόνον έτσι θα μπορέσει να πείσει τους συμμάχους της για αδιαπραγμάτευτα κοινά συμφέροντα και να συνδιαλλαγεί με την Τουρκία με παρρησία και αποτελεσματικότητα.

Μιχάλης Μόσχος

3. Η διάγνωση οιωνών και η εθνική ασφάλεια
Κύριε διευθυντά,

Η δωρική λιτότητα λόγου του επιστολογράφου σας αντιναυάρχου Π.Ν. ε.α. κ. Ε.Δ. Σακελλαρίου, περιγράφοντος ένα από τα δραματικότερα και λιγότερο αναδειχθέντα –επειδή δεν είχαν ορισμένη ιδεολογικοπολιτική καταγωγή– επεισόδια της Εθνικής μας Αντίστασης, και η καίρια ευστοχία των επισημάνσεων του συνεργάτη σας κ. Βασίλη Νέδου, αποσαφηνίζοντος την ουσία του προβλήματος της «εγγενούς αδυναμίας των ελληνικών ελίτ των τελευταίων δεκαετιών στην ανάγνωση των συνθηκών και στην κατάρτιση εθνικών σχεδίων (για τη στρατηγική εθνικής ασφαλείας – της διηνεκώς υπ’ αριθμόν ένα προτεραιότητας κάθε πολιτικής και κάθε κυβέρνησης), κατέστησαν για μία ακόμη φορά προφανές το γιατί οι σελίδες της «Καθημερινής» εκπληρώνουν ήδη τον ρόλο της «Κιβωτού της Διαθήκης» για την εν ροή ζωή της χώρας μας, για τη μελέτη (διάγνωση) των οιωνών, την ακριβή περιγραφή της πρόγνωσής τους και τη συνταγογράφηση της αποτελεσματικότερης θεραπείας.

Ομολογώ ότι «έμεινα» από το θουκυδίδειο ύφος και ήθος γραφής του επιστολογράφου σας, που αποστραγγίζει τον λόγο του από κάθε συναισθηματική «εκτροπή» και αφήνει τα γεγονότα τόσο γυμνά, ώστε να συνταράσσουν και το βλέμμα και το πνεύμα και την καρδιά. Καθομολογώ επίσης ότι η εικόνα ενός Αγελάου, που κρούει επιμόνως τα καμπανάκια, όχι για τα «εξ Εσπερίας νέφη», αλλά για τους εξ Ανατολών μελανοσωρείτες, είναι εκείνη που προβαίνει από τα κείμενα του κ. Νέδου.

Και αναρωτιέμαι – ίσως μαζί του: άραγε εις ώτα μη ακουόντων, όπως είχε συμβεί και πριν από περίπου 23 αιώνες;

Γεράσιμος -Μιχαήλ Δώσσας, Θεσσαλονίκη

4. Προσφυγόπουλα, Ε.Ε. και φραγγέλιο
Κύριε διευθυντά,

Η σύγχρονη Ευρώπη, προδίδοντας την αποστολή της και τον πολιτισμό της, έγινε σύγχρονος Ηρώδης! Από τα 5.000 προσφυγόπουλα δεν δέχεται να φιλοξενήσει ούτε ένα. Είπε ο Ελληνας πρωθυπουργός: «Η χώρα μου κρατά τα μισά. Η Ευρώπη των 27 κρατών δεν θα φιλοξενήσει ούτε ένα;» Ντροπή σου, Ευρώπη! Πού είναι ο δημοκρατικός σου πολιτισμός; Πού είναι οι μεγάλες αρχές του ηθικού και του πνευματικού σου πολιτισμού; Πού είναι η δικαιοσύνη σου, ο αλτρουισμός και η ανθρωπιστική αλληλεγγύη σου; Ευρώπη, με την άρνηση αυτή αρνήθηκες τον πολιτισμό σου. Πού είσαι, Πάπα της Ρώμης, να υψώσεις το φραγγέλιο της χριστιανικής αγάπης και της δικαιοσύνης κατά του σύγχρονου Ηρώδη;

Πού είναι, Ευρώπη, η ανθρωπιστική σου παιδεία; Πού είναι, αντιρατσιστικές οργανώσεις, εδώ και στην Ευρώπη, η ηθική σας συνείδηση και οι ευαισθησίες σας για τον πάσχοντα; Πού είναι η φωνή σας, πού είναι η διαμαρτυρία σας; Ντροπή σας. Ντροπή σου, Ευρώπη!

Η Ελλάδα θα προσφέρει πάλι καταφύγιο για το νέο προσφυγόπουλο για να σώσει την τιμή του ανθρώπου και την τιμή του ευρωπαϊκού πολιτισμού. Ντροπή σου, Ευρώπη! Η Αγία μας Εκκλησία, ο Αρχιεπίσκοπός μας και η Ιερά Σύνοδος ας υψώσουν το φραγγέλιο της χριστιανικής αγάπης και της χριστιανικής αλληλεγγύης προς την άστοργη Ευρώπη. Ερχονται οι άγιες ημέρες της γέννησης του πρόσφυγα Ιησού.

ΥΓ.: Ο Πολ Βαλερί έγραψε: «Ο χρυσός τρίποδας της ανθρωπότητας είναι η Ιερουσαλήμ, η Ελλάδα και η Ρώμη». Ο γλυκός Ιησούς έφερε την αγάπη και ο πολιτισμός της αγάπης είναι ο πολιτισμός των πολιτισμών.

Γ. Σταράντζης, Δικηγόρος στον Αρ. Πάγο και στο ΣτΕ, 

πρ. επιστημονικός συνεργάτης «Αρχείου Νομολογίας» Νομικός συγγραφέας
...."ΤΑ ΝΕΑ", και...

"ΤΑ ΝΕΑ", 03/12/19

5. Τί απέγιναν οι εξαγωγές μας

Κύριε Διευθυντά,

Για πολλά χρόνια, στο παρελθόν, ο μέσος Ελληνας γνώριζε λαθεμένα ότι πρώτο λιμάνι της Ελλάδας μας ήταν του Πειραιά... Ηταν αλλά το λιμάνι ΕΙΣΑΓΩΓΩΝ!

Οικονομικά και οικονομολογικά πρώτο ήταν το λιμάνι της Θεσσαλονίκης μας ως ΕΞΑΓΩΓΙΚΟ! Ως χώρα Αγροτική (και Οικονομία) οι εξαγωγές μας που στήριζαν την αναγκαιότατη εισροή συναλλάγματος, βασικό «οξυγόνο» της οικονομίας μας, είχαν τα ΚΑΠΝΑ («ανατολικού τύπου» αρίστης ποιότητας) περιζήτητα διεθνώς για να στηρίζουν το χαρμάνι των μεγάλων Καπνοβιομηχανιών (σιγαρέτων, Φίλιπ Μόρις κ.ά.) αναμειγνυόμενα με τα δικά τους (τύπου Μπέρλεϋ)!

Το άλλο, δεύτερο, πολύ αξιόλογο εξαγώγιμο αγροτικό προϊόν, ο σίτος μας από τον σιτοβολώνα του ευλογημένου Θεσσαλικού κάμπου, τύπου Μυτιλήνης μας κ.ά. Ο Ελλαδικός ήλιος βοηθούσε τον τύπο του σκληρού σίτου, ζητήσιμο από τις χώρες της κεντρικής Ευρώπης (κυριότερα Γαλλία) με τα μαλακά τους στάρια βελτιώνοντας από την ανάμειξη με τον δικό μας. Οι τράπεζές μας είχαν βασικό τους πυλώνα τις Διευθύνσεις εξωτερικού εμπορίου, τομέας της χώρας ως Αγροτικής Οικονομίας...

Και σήμερα; Σήμερα, δεν παράγουμε ούτε τα βασικά αγροτικά είδη της τόσο σημαντικής Ελληνικής κουζίνας και για την οποία έρχονται (30.000.000) τριάντα και πλέον εκατομμύρια Τουρίστες – δηλαδή η «ΑΓΟΡΑ» στα πόδια μας εντός της χώρας μας αλλά με προϊόντα διατροφής ΕΙΣΑΓΟΜΕΝΑ: ΟΧΙ μόνο κρέας (Γερμανικό, Ολλανδικό κλπ.) αλλά μέχρι και ντομάτες Μαρόκου, Πολωνίας, Σκοπίων κλπ.!! με ανεξέλεγκτη χρήση φυτοφαρμάκων, λιπασμάτων κ.λπ. απαγορευμένων στην ΕΕ.

Ο πρωτογενής τομέας της χώρας υστερεί και από την Εγκατάλειψη της περιφέρειας της Ελλάδας με την τραγική αστυφιλία (Αττική ζώνη) και την «εξαγωγή» των νέων μας μεταναστών (πάνω από 500.000, οι περισσότεροι μορφωμένοι, που πολλοί φυτοζωούν στην ξενιτιά) την τελευταία τετραετία με ασυγχώρητη αδιαφορία της χθεσινής Διακυβερνήσεως. Η πολιτική εξουσία στους κομματικούς προγραμματισμούς, φαίνεται, δεν είχε σε προτεραιότητες δημιουργικότητας τη Νεολαία στο σύνολό της, παρά μόνο εξάρτηση και γενικά εκμετάλλευσή της σε χαμερπείς «ΕΞΑΡΧΕΙΑΚΟΥΣ» στόχους. Οι Κυβερνήσεις αλλά και η σημερινή δεν έχει κάνει, ακόμη, ορατούς στόχους δυναμικής αναγέννησης του ΠΡΩΤΟΓΕΝΟΥΣ τομέα.

Στις περισσότερες αγροτικές εργασίες είναι αλλογενείς λαθρομετανάστες απασχολούμενοι (συλλογή καρπών - φρούτων κλπ.) στα ερημωμένα χωριά ιδιαίτερα του Βορειοελλαδικού χώρου με αυξανόμενο το εγκληματικό στοιχείο και την εν γένει ΑΣΦΑΛΕΙΑ.

Γιατί οι νέοι μας περιφρονούν τις όποιες απασχολήσεις στον τόπο τους παραχωρώντας τες στους λαθρομετανάστες;

Γιατί οι νέοι μας δέχονται αυτές τις κάκιστες πολιτικές δυνάμεις που βάζουν στα χέρια τους «βαριοπούλες» μάρμαρα πέτρες, μολότοφ κ.λπ. ενάντια στα της ίδιας ηλικίας, αδέλφια που τρέχουν εργασιακά μέρα - νύχτα στο «μεροκάματο του τρόμου» και καίγονται κυριολεκτικά αδελφοκτόνα από το «Μολοτωφικό πετρέλαιο» πολλά χρόνια πια...

Γιατί οι νέοι μας «βαδίζουν» προς όνειρα - ιδεοληψίες καταστροφικές αντί να κτίζουν με τα ικανά χέρια τους «ΜΑΡΜΑΡΑ»;

Ποιος «ΓΙΑΤΙ και ΓΙΑΤΙ» φταίει; Οι γονείς, τα «Σχολεία» κ.λπ.; Ασφαλώς φταίει η πολιτική ηγεσία που δεν δείχνει καμία ωριμότητα, ατομική κοινωνική προσαρμογή στην Ελλαδική αναγκαιότητα - ορθότητα.

Ολοι ας αφήσουν επιτέλους την Ελλαδική Νεολαία σε πορεία αναγέννησης παραγωγική για τη σωτηρία τους και ασφαλώς τη σωτηρία του τόπου μας.

Με τιμή,

Βασίλειος Δ. Βασιλειάδης

Πολιτικός επιστήμων - Οικονομολόγος ΑΠΘ

6. Γιατί οι άνθρωποι ακολουθούν τους ισχυρούς

Κύριε Διευθυντά,

Ξανά και ξανά στην ιστορία και σήμερα ακόμη και σε χώρους εργασίας και πέρα από αυτούς, φαίνεται ότι ένας συγκεκριμένος τύπος προσωπικότητας εξακολουθεί να καταλαμβάνει θέσεις εξουσίας: ο ισχυρός – ο υπό την αρχαιο-ελληνική έννοια «τύραννος». Είναι συνήθως ο τύπος του λεγόμενου χαρισματικού ή/και γοητευτικού, αλλά επίσης υπολογιστικού και φαύλου.

Θέλω να πιστεύω ότι η κριτική μελέτη της ιστορίας αλλά και της καθημερινότητάς μας τείνουν να υποδείξουν μερικούς από τους λόγους, που κάνουν τους ανθρώπους να ακολουθούν τους ισχυρούς (τυράννους) και αυτοί είναι:

* Αίσθημα αδυναμίας ή αβεβαιότητας στην προσωπική ζωή

* Ανάγκη για ισχυρό πατρονάρισμα

* Δειλία/παθητικότητα/ανασφάλεια/επιβίωση

* Στηρίζοντας πολλά στην πίστη προς κάποιον άλλο ή αφελής ιδεαλισμός

* Περίεργος (πλην ανθρώπινος) θαυμασμός προς τους έχοντες παραβατική συμπεριφορά και ελλιπή αξιοπιστία – ό,τι ακριβώς θα απεχθανόταν ο καθένας στην προσωπική του ζωή

* Ελξη προς επιφανειακούς δείκτες (όπως χρήματα, εμφάνιση, status κ.τ.λ.)

* Δύναμη/δημοτικότητα ή ακόμη και ευθυγράμμιση με τους αποδεκτούς, αυτούς που είναι «in»

* Ελλειψη κριτικής σκέψης/λογικής/εκπαίδευσης

Συμπερασματικά, θα λέγαμε ότι υπάρχουν τάσεις, εκκεντρικότητες, ανασφάλειες και φιλο/ματαιοδοξίες της ανθρώπινης φύσης, που τρέφουν την έλξη προς το επιδεικνυόμενο θράσος των ισχυρών (τυράννων), πλην όμως αφήνοντας ταυτόχρονα τους ελκόμενους, ευάλωτους στη σκληρότητα, την αδιαφορία και την εκμετάλλευσή των ισχυρών. Η «σωτηρία» μπορεί να έλθει όταν καθένας ξεχωριστά παλεύει στο να διατηρεί έναν υγιή σκεπτικισμό απέναντι σε κάθε άτομο που δημιουργεί γύρω του μία περίεργη και υπερβολική έλξη (δηλαδή αυτό που συνηθίζουμε να χαρακτηρίζουμε ως μια «too good to be true» κατάσταση), που ποτέ δεν φαίνεται να αμφιβάλλει για τον εαυτό του, διότι τελικά είναι φυσιολογικό να έχει φθάσει κανείς σε ένα επίπεδο αυτογνωσίας, έτσι ώστε να αντιλαμβάνεται την κατάσταση του να «γνωρίζει ό,τι νομίζει και να νομίζει ότι γνωρίζει». 

Η υπερβολική αυτοπεποίθηση μπορεί να είναι ελκυστική, αλλά τελικά είναι μια τακτική – μερικές φορές μια επικίνδυνη τακτική.

Δεν μπορούμε, λοιπόν, να ακολουθούμε τους ισχυρούς (τυράννους) «ελαφρά τη καρδία».

Αντώνης Δερνέλλης

 ...από την "ΕΣΤΙΑ"

"ΕΣΤΙΑ", 03/12/19