"...Στους ταραγμένους καιρούς που ζοϋμε δεν υπάρχει σύγκρουση Πολιτισμών, άφοϋ κανένας πραγματικός Πολιτισμός δέν μπορεί, άπό τήν φύση του, νά συγκρούεται μέ άλλους, εξίσου πραγματικούς, Πολιτισμούς. Ή αλήθεια είναι, λοιπόν, ότι πολλές φορές, δυστυχώς -όπως συμβαίνει στην εποχή μας-ύπάρχει έλλειψη επικοινωνίας καί αλληλοκατανόησης μεταξύ Πολιτισμών, γεγονός πού δυσκολεύει επικίνδυνα τήν ειρηνική συνύπαρξη τών Λαών. Απέναντι σέ αυτή τήν έλλειψη επικοινωνίας καί αλληλοκατανόησης αντιστέκονται, μέ γενναιότητα καί αποφασιστικότητα, οι Χώρες μας καί οι Λαοί μας, μέ «ασπίδα» καί «δόρυ» τόν ειλικρινή καί ουσιαστικό διάλογο τών Πολιτισμών μας. Σέ αυτόν τόν διάλογο μεταξύ τών Πολιτισμών συμβάλλει, μέ καθοριστικό τρόπο, ό Κινεζικός Πολιτισμός, μεταξύ άλλων καί . μέσω μιάς κορυφαίας έννοιας τής κινέζικης σκέψης: τής έννοιας τοϋ τάο, τής «όδοϋ»...."

Από την "ΕΣΤΙΑ"

Γι' αυτό η Ελληνική Γλώσσα είναι καί θά είναι πανταχού παρούσα στίς Επιστήμες, άπό τά Μαθηματικά, τήν Φυσική, τήν Ιατρική, τήν Οικονομία ώς τήν Φιλοσοφία σέ όλο τόν Κόσμο, ακόμη δέ καί στην Λογοτεχνία καί τήν Τέχνη. 

Β. Βεβαίως στην εξάπλωση αυτή έχουν συμβάλει οι ινδοευρωπαϊκές ρίζες τής Ελληνικής Γλώσσας, κυρίως όμως έχει συμβάλει η ουσία τοϋ Ελληνικού Πολιτισμού, μέ βάση τήν Γλώσσα μας. Γι' αυτό καί ό Ελληνικός Πολιτισμός, ώς δημιουργός Επιστήμης καί Σοφίας, είναι κραταιός πυλώνας τοϋ Ευρωπαϊκού καί τοϋ Δυτικού Πολιτισμού, έξ ου καί η προαναφερόμενη απαστράπτουσα, μέσω τών λαμπρών ψηφίδων της, παρουσία τής Ελληνικής Γλώσσας σέ όλες τίς Γλώσσες τής Δύσης καί της Ευρώπης, καί όχι μόνο. 

Ή ιστορική εξέλιξη τής Ελληνικής Γλώσσας αποδεικνύει, επιπλέον, ότι η σχέση της μέ τόν Ελληνικό Πολιτισμό ήταν καί παραμένει διαλεκτική. 

Α. Μέ τήν έννοια, ότι βεβαίως όσο μιά γλώσσα είναι σέ θέση νά εκφράσει καί νά διατυπώσει -άρα ν' αποτυπώσει- μεγάλα νοήματα καί νά συμβάλει στην αναζήτηση τής Επιστημονικής Αλήθειας καί τήν στερέωση της «Σοφίας» -φυσικά πρωτίστως ώς Φιλοσοφίας- τόσο πιό σημαντικός είναι ό Πολιτισμός πού στηρίζεται σέ αυτή. Καί, ex contrario άλλα συνακόλουθα, όσο πιό σημαντικός, προς τήν ώς άνω κατεύθυνση, γίνεται ένας Πολιτισμός τόσο περισσότερο καί η γλώσσα καταξιώνεται ώς μέσο διαμόρφωσης καί μέσο έκφρασης του. 

Β. Έπέκεινα, η Γλώσσα αυτή επιτρέπει τόν διάλογο τών Πολιτισμών. Τό συμπέρασμα αυτό εδράζεται καί στό ότι ό πραγματικός Πολιτισμός, ό όποίος άπό τήν φύση του έχει στό επίκεντρο του τόν Άνθρωπο, σέβεται, δίχως εκπτώσεις καί συμβιβασμούς, τήν διαφορετικότητα τοϋ Ανθρώπου. Καί τοϋτο, διότι ώς ύψιστο δείγμα στοιχειώδους Ανθρωπισμού ό σεβασμός τής διαφορετικότητας ισοδυναμεί μέ τόν σεβασμό τής Δημοκρατίας καί τοϋ Πολιτισμού. Υπό τά δεδομένα αυτά, σέ θεσμικό καί άξιακό γενικότερα επίπεδο, ό σεβασμός τής διαφορετικότητας τοϋ Ανθρώπου καθίσταται θεμελιώδες πρόταγμα Δημοκρατίας καί Πολιτισμού. 

Γ. Μία τέτοια θεώρηση τής Γλώσσας καί τοϋ Πολιτισμού, μέ αφετηρία τήν Ελληνική Γλώσσα καί τόν Ελληνικό Πολιτισμό, αποδεικνύει, πρωτίστως έδώ στην Κίνα, μέ τήν πανάρχαια καί ανεκτίμητη Πολιτιστική της Κληρονομιά, ότι είναι ακριβώς αυτός ό Διάλογος τών Πολιτισμών πού δίνει ηχηρή απάντηση στους ανιστόρητους εκείνους, οι όποιοι ισχυρίζονται ότι υπάρχει σήμερα δήθεν «σύγκρουση» μεταξύ Πολιτισμών. Ισχυρισμός πού όδήγησε ώς καί σέ καταστροφικές επιλογές εξωτερικής πολιτικής άπό πλευράς Πολιτικών τής Δύσης καί τής Εύρώπης. 

Άς γίνει κατανοητό τοϋτο: στους ταραγμένους καιρούς που ζοϋμε δεν υπάρχει σύγκρουση Πολιτισμών, άφοϋ κανένας πραγματικός Πολιτισμός δέν μπορεί, άπό τήν φύση του, νά συγκρούεται μέ άλλους, εξίσου πραγματικούς, Πολιτισμούς. Ή αλήθεια είναι, λοιπόν, ότι πολλές φορές, δυστυχώς -όπως συμβαίνει στην εποχή μας-ύπάρχει έλλειψη επικοινωνίας καί αλληλοκατανόησης μεταξύ Πολιτισμών, γεγονός πού δυσκολεύει επικίνδυνα τήν ειρηνική συνύπαρξη τών Λαών. Απέναντι σέ αυτή τήν έλλειψη επικοινωνίας καί αλληλοκατανόησης αντιστέκονται, μέ γενναιότητα καί αποφασιστικότητα, οι Χώρες μας καί οι Λαοί μας, μέ «ασπίδα» καί «δόρυ» τόν ειλικρινή καί ουσιαστικό διάλογο τών Πολιτισμών μας. 

Δ. Σέ αυτόν τόν διάλογο μεταξύ τών Πολιτισμών συμβάλλει, μέ καθοριστικό τρόπο, ό Κινεζικός Πολιτισμός, μεταξύ άλλων καί . μέσω μιάς κορυφαίας έννοιας τής κινέζικης σκέψης: τής έννοιας τοϋ τάο, τής «όδοϋ». Καί τοϋτο διότι, όπως τονίζει ό François Julien στην μελέτη του «Conférence sur l’ efficacité» (Ρ.U.F, Ρaris, 2005, βλ. καί «Εγκώμιο της Απραξίας», Πανεπιστημιακές Εκδόσεις Κρήτης, 2012, σελ. 89-90), «αυτή ή έννοια τής όδοϋ ή τοϋ δρόμου μοιάζει σάν ένα κοινό στοιχείο πού συνδέει διαφορετικές κουλτούρες». Καί μάλιστα τό επεξηγεί, επισημαίνοντας τά ακόλουθα: 

«Γιατί ή κινέζικη οδός δέν είναι μιά οδός πού "οδηγεί προς", όπως συμβαίνει μέ τήν ευρωπαϊκή όδο τής φιλοσοφίας η οποία, π.χ. στην αρχή τοϋ ποιήματος τοϋ Παρμενίδη, οδηγεί προς τήν Αλήθεια ή μέ τήν ευρωπαϊκή θρησκευτική οδό πού, στό πλαίσιο τοϋ Χριστιανισμού, οδηγεί προς τόν Πατέρα (ή προς τη Σωτηρία ή προς την αιώνιο ζωή). Όταν οι Ευρωπαίοι στοχάζονται τήν έννοια τής όδοϋ, τή συνδέουν πάντοτε μέ τήν ιδέα μιας κατάληξης, μέ ένα τέλος. Αντίθετα, τό κινεζικό τάο δέν είναι μιά οδός πού οδηγεί προς, αλλά μιά οδός μέσα άπό τήν οποία περνούν οΐ εξελίξεις, μέσα άπό τήν οποία τά πράγματα καθίστανται δυνατά καί "βιώσιμα". Είναι ή οδός τής ρύθμισης, η οδός τής αρμονίας διαμέσου τής οποίας η διαδικασία, επειδή ακριβώς δέν ξεστρατίζει, ανανεώνεται αδιάκοπα». 

Αντιλαμβάνεται, λοιπόν, κανείς πόσο κρίσιμης χρησιμότητας είναι ή έννοια τοϋ τάο, που ό Julien τήν μετέφρασε -επιδιώκοντας ν' αποδώσει μέ μία λέξη τό βαθύτερο νόημα της- καί ώς «βιωσιμότητα», γιά τόν ειλικρινή καί ουσιαστικό διάλογο τοϋ Κινεζικού Πολιτισμού μέ όλους τους άλλους Πολιτισμούς τής Υφηλίου καί, έν προκειμένω, μέ τόν Ελληνικό καί τόν Ευρωπαϊκό Πολιτισμό. 

Καταλήγω, διαβεβαιώνοντας σας ότι ή Μεγάλη Χώρα σας, η Κίνα, μέ τήν μακραίωνη Πολιτιστική Κληρονομιά της που ώς άλλος «Ιανός» κοιτάζει κατά τήν Ανατολή, αφήνοντας πάντα τό «βλέμμα» της ν' άντικρύζει τήν Δύση, μέ εμπνέει στό μέγιστο βαθμό γιά νά μπορώ νά ισχυρισθώ καί ν' αποδείξω ότι η Ελληνική Γλώσσα καί ό Ελληνικός Πολιτισμός ευνοούν, έκ φύσεως, τήν επικοινωνία καί τόν Διάλογο μεταξύ τών Πολιτισμών. 

Θά δανεισθώ, καί πάλι, ορισμένες άπό τίς σκέψεις τοϋ Andre Malraux, στην προμνημονευόμενη ομιλία του τοϋ 1959 γιά τήν πρώτη φωταγώγηση τής Ακρόπολης, προκειμένου ν' αναδείξω τήν διαχρονική αξία της κορυφαίας διαπίστωσης, ότι τό Πνεύμα, ή Παιδεία καί ό Πολιτισμός δέν γνωρίζουν μικρά ή μεγάλα'Έθνη, γνωρίζουν μόνον άδελφά Έθνη. Μέ βασική άντηρίδα αυτής τής αδελφοσύνης καί τής συνακόλουθης συνάφειας καί επικοινωνίας τόν Διάλογο μεταξύ διαφορετικών Πολιτισμών. Νά γιατί, όπως είπα στην αρχή τής ομιλίας μου, ή διδασκαλία τής Ελληνικής Γλώσσας στην Κίνα, τήν οποία μέ τόσο σοφία καί «στοργή» καλλιεργεί τό Πανεπιστήμιο σας, είναι πέρα άπό τήν αυτονόητη άξια τής εκμάθησης της πραγματική προσφορά στον Διάλογο μεταξύ τών δύο μεγάλων Πολιτισμών μας. 

-Άπό τήν ομιλία τοϋ Προέδρου τής "Ελληνικής Δημοκρατίας στό Πανεπιστήμιο τής Κίνας (Πεκίνο) Τsinghua, έδρα Κλασικών καί Νεοελληνικών Σπουδών