Από την "ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ" και "ΤΑ ΝΕΑ"
 |
| "Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ", 07/05/19 |
 |
| "ΤΑ ΝΕΑ", 07/05/19 |
Mετά την υπουργοποίηση του Θανάση Θεοχαρόπουλου ήρθε η ώρα να κλείσει η χώρα τους λογαριασμούς της με αυτό που ονομάστηκε ανανεωτική Αριστερά - τον πολιτικό χώρο που προέκυψε μετά τη διάσπαση του ενιαίου ΚΚΕ, με αφορμή την αντίθεση ορισμένων παλαιών κομμουνιστών στη σοβιετική επέμβαση εναντίον της «Ανοιξης της Πράγας», το 1968.
Είναι αλήθεια ότι ο πολιτικός αυτός χώρος, σε μεγάλο βαθμό, είχε περιβληθεί το φωτοστέφανο μιας κάποιας, ας πούμε, πολιτικής ιερότητας. Μόνο σε δύο περιπτώσεις δικαιολογημένα: Οταν υποστήριξε την ένταξη της Ελλάδας στην ΕΟΚ, μια περίοδο κατά την οποία όλη η αντιπολίτευση φώναζε «όχι στην ΕΟΚ των μονοπωλίων». Κι όταν, το 1992, τάχθηκε υπέρ της Συνθήκης του Μάαστριχτ, ουσιαστικά δηλαδή της συνθήκης που οδήγησε στην Ευρωπαϊκή Ενωση. Κατά τα άλλα, μάλλον υπερεκτιμήθηκε η πολιτική διορατικότητα του χώρου - ο οποίος, ως πολυσυλλεκτικός, απλώς είχε και ευτυχισμένες επιλογές.
Η αλήθεια είναι ότι όταν προέκυψε, το 2010, η ΔΗΜΑΡ, από ακραιφνείς ανανεωτές και ευρωπαϊστές (εκτιμούσαμε, τότε), που αποχώρησαν από τον ΣΥΡΙΖΑ, πολλοί πίστεψαν ότι επιτέλους χώρισε η ήρα από το στάρι, ότι ο ανανεωτικός χώρος θα μπορούσε να χρησιμεύσει ως κορμός γύρω από τον οποίο μπορούσαν να στοιχηθούν δυνάμεις με στόχο τη σωτηρία και τον ευρωπαϊκό εκσυγχρονισμό της Ελλάδας. Η πίστη αυτή διαψεύστηκε το 2012-13, στη διάρκεια της συγκυβέρνησης υπό τον Αντώνη Σαμαρά.
Τα κυβερνητικά στελέχη της ΔΗΜΑΡ φοβούνταν να τα βάλουν με τα μεταπολιτευτικά στερεότυπα. Και το υπό τον Φώτη Κουβέλη κόμμα, με πρόσχημα το «μαύρο» στην ΕΡΤ, η ΔΗΜΑΡ άφησε στη μέση κάτι που ουσιαστικά δεν πίστευε, για να αρχίσει το άγριο φλερτ του προέδρου με τον ΣΥΡΙΖΑ. Ο Κουβέλης αισθανόταν πιο άνετα στους ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ, επί των ημερών των οποίων υπουργοποιήθηκε - και κάπου εκεί, με την προσχώρησή του εκ νέου στον ΣΥΡΙΖΑ, η ΔΗΜΑΡ ετελεύτησε. Παρέμεινε, βεβαίως, η σφραγίδα των ρακών της δήθεν ανανέωσης - και χάρη σ' αυτή βρέθηκε βουλευτής μέσω ΠΑΣΟΚ ο διάδοχος Κουβέλη, Θανάσης Θεοχαρόπουλος. Η δοτή έδρα ήταν ωραίο δόλωμα, χάρη σ' αυτή βρήκε ο Τσίπρας υπουργείο στον Θεοχαρόπουλο.
Κάπως έτσι μπήκε η ταφόπλακα της ΔΗΜΑΡ, ουσιαστικά ενός μαγαζακίου στο όνομα της ιδεολογίας, και της λεγόμενης κομμουνιστικής ανανέωσης. Την είχαν ακολουθήσει πολλοί ιδεολόγοι. Αποδείχτηκαν (αποδειχτήκαμε) κορόιδα. Γι' αυτό δεν έμεινε κανείς να θρηνήσει.
 |
| "Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ", 07/05/19 |
του Τάκη Θεοδωρόπουλου
Στις ελληνικές κωμωδίες της δεκαετίας του εξήντα, μαζί με την Αλίκη, που ντυνόταν σαν παγωτό κασάτα και φορούσε κάτι δοχεία νυκτός στο κεφάλι, διέπρεπαν και διάφοροι βιομήχανοι. Αυτοί ζούσαν σε μονοκατοικίες με δανέζικα έπιπλα, φορούσαν ρόμπες με φουλάρι στον λαιμό για να χαλαρώσουν και κυκλοφορούσαν με αμερικανικά αυτοκίνητα. Εκαναν δεξιώσεις όπου καλούσαν στρατηγούς, πολιτικούς, διευθυντές, γιατρούς και δικηγόρους και όλοι μαζί ενορχήστρωναν την κοινωνική επιτυχία. Ο βιομήχανος ήταν η απόλυτη φαντασίωση της ψωροκώσταινας, όπως και η βιομηχανική παραγωγή της ελληνικής οικονομίας. Σοβαρή βιομηχανία δεν είχαμε ποτέ, όμως είχαμε δικαίωμα να την ονειρευόμαστε. Ο βιομήχανος ανταγωνιζόταν τον πρώτο τυχερό του λαχείου, αφού στο μυαλό των περισσοτέρων κι αυτός είχε κερδίσει κάποιο λαχείο για να φτάσει εκεί όπου έφτασε. Οι εφοπλιστές ήσαν πολύ απόμακροι για να ταυτιστείς μαζί τους. Ομως ποιος δεν θα ήθελε να ζήσει σαν τον Χρήστο Τσαγανέα;
Ο Θανάσης Θεοχαρόπουλος είναι τυχερός άνθρωπος. Τον βρήκαν κρυμμένο πίσω από μια κουρτίνα και τον ψήφισαν για πρόεδρο ενός ανύπαρκτου κόμματος, ως πρόεδρος αυτού του ανύπαρκτου κόμματος χρίσθηκε βουλευτής Επικρατείας στο ΚΙΝΑΛ, από όπου και διεγράφη όταν ψήφισε υπέρ της συμφωνίας των Πρεσπών. Και τώρα έγινε υπουργός. Κοινώς πηδούσε από πετρούλα σε πετρούλα για να αποφύγει τις λάσπες και να φτάσει με τα καλογυαλισμένα του υποδήματα στον προορισμό του. Ορισμένοι τον ψέγουν για την πολιτική του ευλυγισία, ήτοι τον καιροσκοπισμό του, παραγνωρίζοντας ότι η σχέση του με την πολιτική είναι ίδια με τη σχέση που είχαν οι βιομήχανοι στις κωμωδίες με τη βιομηχανία. Δεν νομίζω ότι τον Θανάση τον ενδιαφέρει η πολιτική σταδιοδρομία. Δεν έχει τη στόφα του πρώην ηγέτη του Φώτη Φανουρίου. Εκείνο που τον ενδιαφέρει είναι πώς θα περάσει το καλοκαίρι του. Κι από κει που θα την έβγαζε όπως όπως στην Αγίου Κωνσταντίνου με τον κλιματισμό να μουγκρίζει και την ώρα που δεν περνάει –αλήθεια πώς περνάει η ώρα ενός προέδρου της ΔΗΜΑΡ;– τώρα απέκτησε γραφείο στη λεωφόρο Αμαλίας, με οδηγό, σωματοφύλακες, γραμματείς, γεύματα, δείπνα και ταξίδια, όσα ταξίδια τραβάει η όρεξή σου. Σαν τον πεινασμένο που θέλει να φάει όλα τα πιάτα του καταλόγου.
Το καλοκαίρι του Θεοχαρόπουλου απαντά και σε όσους απορούν γιατί ο Τσίπρας θέλει να εξαντλήσει την τετραετία. Εμείς οι αφελείς ψάχνουμε την απάντηση στις δημοσκοπήσεις. Ξεχνάμε ότι τον Τσίπρα δεν τον ενδιαφέρουν οι αριθμοί. Τον ενδιαφέρει ο άνθρωπος. Δεν αντέχει να στερήσει τέτοιο καλοκαίρι από τους Θεοχαρόπουλους. Ούτε από τον εαυτό του. Κι αυτός άνθρωπος είναι, δεν δικαιούται μια θέση στο κατάστρωμα ενός σκάφους;
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου