"...Τα Βαλκάνια είναι γεωστρατηγικός κόμβος διακλάδωσης ανταγωνιστικών ενεργειακών αγωγών. Εδώ στήνονται και οι βάσεις, και τα άλλοθι, και οι προβοκάτσιες και οι αυτοφυείς εθνικισμοί, ώστε να υπάρχει ανα πάσα στιγμή εύφορο έδαφος για την από καιρό προετοιμαζόμενη πολεμική σύγκρουση της νατοϊκής Δύσης με τη Ρωσία. Στους ενδοκαπιταλιστικούς ανταγωνισμούς τρέχει παράλληλα, ολοφάνερα μετά τον κατακερματισμό της Γιουγκοσλαβίας, είκοσι χρόνια τώρα, και ο πόλεμος κεφαλαίων μεταξύ ΗΠΑ και ΕΕ. Η συμφωνία, λοιπόν, είναι η συνέχιση του πειράματος Ελλάδα. Και πείραμα εστί μια κυβέρνηση αριστερή πιο πρόθυμη και πιο αποτελεσματική από τη δεξιότερη που θα μπορούσε ποτέ να φανταστεί η... Δύση. Τα δίνει όλα σε προσιτή τιμή, και Μνημόνια, και Πρέσπες και ανακεφαλαιοποίηση τραπεζών με λίγο θάλασσα, λίγο κρασί και τ' αγόρι τους...."

Από "ΤΑ ΝΕΑ/ΣΑΒΒΑΤΟΚΥΡΙΑΚΟ"

"ΤΑ ΝΕΑ/ΣΑΒΒΑΤΟΚΥΡΙΑΚΟ", 16-17/02/19

Η ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΣΤΟ ΔΗΜΗΤΡΗ Ν. ΜΑΝΙΑΤΗ

Εφ όλης της ύλης αποτίμηση του ταξιδιού Τσίπρα σε Τουρκία και της συζήτησης για τη συνταγματική αναθεώρηση η βουλευτής Α' Αθηνών του ΚΚΕ, Λιάνα Κανέλλη, κρούει τον κώδωνα του κινδύνου για «μυστική διπλωματία» από την πλευρά της κυβέρνησης, για «το τσιμέντωμα του συστήματος σε συνταγματικό επίπεδο», για τον κίνδυνο νέων μετώπων σε Θράκη και Αλβανία (με role model τις Πρέσπες), ενώ βλέπει προετοιμαζόμενη πολεμική σύγκρουση της νατοϊκής Δύσης με τη Ρωσία.

• Ενα σχόλιο για την επίσκεψη Τσίπρα σε Τουρκία. Πήγε για να διαμορφώσει διαύλους με τον Ερντογάν ή κάτι άλλο;

Οπωσδήποτε άλλη εκτίμηση από αυτήν, τη μονίμως αγιογραφική των πρωτοβουλιών Τσίπρα περί διαύλων κ.λπ. Η επίσκεψή του είχε δύο όψεις. Μια εύπεπτη χολιγουντιανή με Χάλκη και Αγιά Σοφιά, και μια σκοτεινή και επικίνδυνη, αυτή των δυόμισι ωρών τετ-α-τετ συνομιλιών, χωρίς την παρουσία  υπηρεσιακών παραγόντων... Εκεί  ο πρωθυπουργός, που βρήκε διαβολικά καλό τον Τραμπ, οπότε και γεμίσαμε διαβολικά καλές βάσεις και διαβολικές νατοϊκές υποχρεώσεις κι έξοδα, προφανώς βρήκε διαβολικά χρήσιμο τον κ. Ερντογάν. Και ποιος μου λέει ότι δεν διαπραγματεύτηκε εν κρυπτώ την τύχη των «οκτώ» μετά την προκήρυξη των κεφαλών τους; Ποιος μας λέει ότι δεν πέρασε από το παλάτι στην Αγκυρα για να πάει ως φορέας μυστικής διπλωματίας στη Μόσχα; Επί μυστικής διπλωματίας, κάθε εκτίμηση εδράζεται στη δυσπιστία του τσιπρέικου δείγματος γραφής μέχρι τώρα.

• Πώς εκτιμάτε την ανάγκη για συζήτηση πάνω σε αναθεωρητέες διατάξεις του Συντάγματος; Τι εξυπηρετεί το άνοιγμα ενός τέτοιου κύκλου συνταγματικής μεταβολής;  

Καταρχάς διευκολύνει το δίπολο ΣΥΡΙΖΑ - ΝΔ, κατά τα πρότυπα ΠΑΣΟΚ - ΝΔ. Επειτα, προδιαγράφει το τσιμέντωμα του συστήματος σε συνταγματικό επίπεδο διασφαλίζοντας την επιβίωσή του. Κράτησε σε αντιδραστική κατεύθυνση όλες εκείνες τις διατάξεις,  από την Κατάσταση Πολιορκίας ώς την ομηρία της ΟΝΕ, με λίγες γιρλάντες συγκρατημένου ώς και ύπουλου προοδευτισμού. Γι' αυτό έγινε και τώρα, και έτσι ώστε να φύγει από την πρώτη γραμμή της επικαιρότητας το Μακεδονικό, και να εξασφαλιστεί η σταθερότητα της βαθιάς αντιλαϊκής πολιτικής στο διηνεκές. Από το δε πνεύμα της συζήτησης προκύπτει ότι στα σκούρα για το ευρωπαϊκό και ντόπιο κεφάλαιο που έρχονται, μια μεγάλη συνεργασία των δύο πόλων μεσοπρόθεσμα δεν αποκλείεται. Ετσι ο άνθρωπος, που ανδρώθηκε μεταξύ Δήμα και Παπαδήμα, και πάτησε σε δύο δεξιούς πυλώνες ,τους κ. Παυλόπουλο και Καμμένο, επιχείρησε αναθεωρητική κοπτοραπτική, βάζοντας και το Σύνταγμα, με αστικούς όρους, στο μπλέντερ των μικροπολιτικών σκοπιμοτήτων διατήρησης της εξουσίας.

• Πώς σχολιάζετε την εικόνα με τις μετακινήσεις βουλευτών αλλά με το γεγονός πως έχουμε κυβέρνηση που έχει χάσει την πλειοψηφία;

Ως κυβέρνηση δεν την είχε ποτέ. Ούτε τον Γενάρη, ούτε το φθινόπωρο του '15. Συγκυβέρνηση είχαμε ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ. Τώρα συγκροτήθηκε μια κυβέρνηση των προθύμων έξι με δήλωση, σαν κι αυτή του νόμου 105 περί του γνησίου της υπογραφής της νοθευμένης βούλησης των ψηφοφόρων. Ο θαυμαστός καινούργιος κόσμος του κ. Τσίπρα έχει πάντα έτοιμα βουλευτικά διχτάκια ασφαλείας που μετριάζουν την πτώση στο ιδεολογικό κενό. Ο Αλέξης έμαθε πιο γρήγορα τα τερτίπια των σάπιων δεινοσαύρων απ' ό,τι αγγλικά με τη βούλα της Βουλής.

• Σε σχέση με τη Συμφωνία των Πρεσπών. Υπάρχει μια ανάγνωση πως ήδη καταπατείται από την πλευρά Ζάεφ -παρότι είδαμε προσφατα την τελετή «νομιμοφροσύνης στον ΝΑΤΟ» στη γείτονα χώρα. Πιστεύετε πως θα «τσουλήσει»;

Γι' αυτό που καταρτίστηκε, δηλαδή τα ευρωατλαντικά συμφέροντα, μια χαρά τσουλάει. Παίζει το χαρτί του διχασμού, του αποπροσανατολισμού των λαϊκών μαζών στη Βαλκανική και χρησιμεύει σαν μοντελάκι για την επιβολή «λύσεων» της αστικής τάξης, από το Μακεδονικό ώς το Κοσοβάρικο, κι από το Κυπριακό ώς τα μέτωπα που δεν θα διστάσουν ενδεχομένως να ανοίξουν στη Θράκη και στην Αλβανία.

• Γιατί πιστεύετε είχαμε αυτήν τη Συμφωνία; Ποια είναι η ευρύτερη εικόνα που διαμορφώνεται στα Δυτικά Βαλκάνια;

Τα Βαλκάνια είναι γεωστρατηγικός κόμβος διακλάδωσης ανταγωνιστικών ενεργειακών αγωγών. Εδώ στήνονται και οι βάσεις, και τα άλλοθι, και οι προβοκάτσιες και οι αυτοφυείς εθνικισμοί, ώστε να υπάρχει ανα πάσα στιγμή εύφορο έδαφος για την από καιρό προετοιμαζόμενη πολεμική σύγκρουση της νατοϊκής Δύσης με τη Ρωσία. Στους ενδοκαπιταλιστικούς ανταγωνισμούς τρέχει παράλληλα, ολοφάνερα μετά τον κατακερματισμό της Γιουγκοσλαβίας, είκοσι χρόνια τώρα, και ο πόλεμος κεφαλαίων μεταξύ ΗΠΑ και ΕΕ. Η συμφωνία, λοιπόν, είναι η συνέχιση του πειράματος Ελλάδα. Και πείραμα εστί μια κυβέρνηση αριστερή πιο πρόθυμη και πιο αποτελεσματική από τη δεξιότερη που θα μπορούσε ποτέ να φανταστεί η... Δύση. Τα δίνει όλα σε προσιτή τιμή, και Μνημόνια, και Πρέσπες και ανακεφαλαιοποίηση τραπεζών με λίγο θάλασσα, λίγο κρασί και τ' αγόρι τους.

• Είναι ικανό το ΚΚΕ από μόνο του να διαμορφώσει όρους μεγάλης συμμαχίας και αντιπαράθεσης;

Σε μια εποχή που οι πρωτοκλασάτοι του ΣΥΡΙΖΑ διατυμπανίζουν από βήματος Βουλής ότι η πάλη των τάξεων «που λέγαμε παλιά», σήμερα είναι ένας απλός, μοδέρνος «κοινωνικός ανταγωνισμός» μεταξύ διαφόρων κοινωνικών ομάδων, δηλαδή η διαχείριση του καπιταλιστικού συστήματος πετυχαίνει μόνο με τον κατακερματισμό του λαού σε χειραγωγημένες και αρκούμενες σε ψίχουλα συνιστώσες συμφερόντων, νομοτελειακά το ΚΚΕ είναι η μόνη πολιτική δύναμη που μπορεί να λειτουργήσει ως εμπροσθοφυλακή της λαϊκής αντίστασης.

Τους όρους της συμμαχίας τους συνδιαμορφώνει άλλωστε το σύγχρονο εργατικό, αγροτικό και επιστημονικό προλεταριάτο, ακόμα και σε συνθήκες υποχώρησης του κινήματος, πατώντας στην εκατοντάχρονη αγωνιστική πείρα των κομμουνιστών. Τα μέτωπα δεν είναι πολλά, ακόμα κι όταν ξεγελούν ως τέτοια. Είναι ο καπιταλισμός - ιμπεριαλισμός, αγαπητέ μου, και καθόλου ηλίθιε. Μεγάλη λαϊκή συμμαχία, χωρίς να ανυψωθεί το επίπεδο ταξικής συνείδησης δεν μπορεί να υπάρξει, γι' αυτό και οι οπορτουνιστές εναντίον της βάλουν με βόμβες σοσιαλδημοκρατικής διασποράς. Κι επειδή ξεμύτισαν για τα καλά οι βρικόλακες της σβάστικας, ο λαός ξέρει πως χωρίς σφυροδρέπανο, μήτε ξορκίζονται, μήτε σκορπάνε!

Στο τουρκοελληνικό πολιτικό / στρατιωτικό / διπλωματικό «παίγνιο» έχουμε δύο παίκτες. Η Τουρκία απειλεί έχοντας κλιμακώσει επιχειρησιακά τις νομικές της αμφισβητήσεις και τις πολιτικές της διεκδικήσεις. Η Ελλάδα αισθάνεται ότι απειλείται. Επειδή καθημερινά ακούμε περί ετοιμότητας κ.λπ., ισχυρίζομαι ότι η προϋπόθεση περί αποκατάστασης και διατήρησης της ισορροπίας ισχύος:
1. Πρέπει να ανταποκρίνεται στις πραγματικές επιχειρησιακές δυνατότητες. Να κυριαρχεί η «αντίληψη του μέτρου». 2. Θεμέλιό της δεν μπορεί να είναι αποκλειστικά ο στρατιωτικός βραχίονας, οι ένοπλες δυνάμεις. 3. Μεγαλύτερη προσπάθεια χρειάζεται εκεί όπου διαπιστώνεται έλλειμμα. Απαιτείται εθνική συνεννόηση, θεσμική συνέχεια και γνώση. Στο πεδίο όπου ως εθνικό δόγμα επιλέγουμε να υστερούμε.

"ΤΑ ΝΕΑ/ΣΑΒΒΑΤΟΚΥΡΙΑΚΟ",
16-17/02/19

ΤΟΥ ΠΡΕΣΒΕΩΣ ε.τ. ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ Π. ΜΑΛΛΙΑ

Δεν υπάρχει περιθώριο για πρωτοτυπία και αυτοσχεδιασμό στην αξιολόγηση και αποτίμηση των επισκέψεων ελλήνων πρωθυπουργών στη γειτονική Τουρκία. Το πραγματικό δίλημμα / στοίχημα των διπλωματών που εδώ και καιρό με καρτερία, επιμονή και υπομονή εργάσθηκαν ήταν ένα: να αποφύγουμε τη φορά αυτή την επανάληψη των δυσάρεστων αποτυπωμάτων που έχει αφήσει η δημόσια εικόνα της επίσημης επίσκεψης του Προέδρου Ερντογάν στην Ελλάδα τον Δεκέμβριο του 2017.

Ναι μεν διακηρυγμένος στόχος της Αθήνας είναι να προσπαθήσουμε να προχωρήσουμε μπροστά, το χειροπιαστό όμως ρεαλιστικό αποτέλεσμα είναι να μην ολισθαίνουμε και διολισθαίνουμε… Αν πράγματι αυτή είναι η ανάλυση που επικρατεί, τότε η ατμόσφαιρα της επίσκεψης του κυρίου Πρωθυπουργού στην Τουρκία δεν μας άφησε πικρή γεύση. Προτιμώ να αναφερθώ στην ατμόσφαιρα διότι εξ ιδίας πείρας γνωρίζω ότι ακόμη και οι πλέον παραγωγικές, κεκλεισμένων των θυρών, συνομιλίες μπορούν να χαλάσουν από τη δημόσια εικόνα. Οπως και το αντίστροφο. Δύσκολες και συγκρουσιακές εμπιστευτικές συζητήσεις καλύπτονται από τα συμβατικά χαμόγελα προσυμφωνημένης ευπρεπούς δημόσιας εικόνας. Το ευρωπαϊκό πλαίσιο υπήρξε περίπου για δύο δεκαετίες το θεμέλιο της πολιτικής μας έναντι της Αγκυρας. Σήμερα, η ευρωπαϊκή αυτή διάσταση λόγω των εξελίξεων στην Ευρωπαϊκή Ενωση, κυρίως όμως στην Τουρκία, περιορίζεται και υποχωρεί. Δεν πείθει, δεν ελκύει, δεν έχει δυναμική. Ελλείψει εναλλακτικών επιλογών, ορθώς εξακολουθούμε να υποστηρίζουμε ότι η πλήρης εφαρμογή από την Τουρκία των δεσμεύσεων που έχει αναλάβει θα την οδηγήσει σε πλήρη ένταξη. Ποιος αλήθεια στην Ευρώπη και στη Τουρκία μάς ακολουθεί; Εμείς το πιστεύουμε; Αλλοι δρόμοι δεν ήταν και δεν είναι η δική μας βέλτιστη επιλογή. Εντούτοις, μια ρεαλιστική ανάλυση των συσχετισμών δυνάμεων και συμφερόντων θα μας οδηγούσε τα τελευταία χρόνια στο συμπέρασμα ότι εκόντες άκοντες δεν έχουμε πολλές καλές επιλογές πλέον. Το ευρωπαϊκό ενταξιακό χαρτί απλά θεωρητική σημασία έχει. Τώρα και στο προβλέψιμο μέλλον. Η αποκλειστική «διμεροποίηση» του εντοπισμού των προβλημάτων και η αναζήτηση λύσεων ήταν ήδη από το 1976 η σταθερή προτίμηση της Τουρκίας. Σήμερα σε αυτόν τον στενάχωρο «οδικό χάρτη» όπου κυριαρχεί το στοιχείο της ισορροπίας / ανισορροπίας ισχύος των δύο μερών προσπαθούμε μέσω της πολιτικής του κατευνασμού να αναζητήσουμε τα «θετικά στοιχεία» της διμερούς συνεργασίας. Η πολιτική αυτή δεν είναι νέα. Στη δεκαετία του 2000 τη λέγαμε προώθηση θεμάτων «χαμηλής έντασης». Σήμερα «θετική ατζέντα».

Αν πράγματι αυτό είναι το πλαίσιο της πολιτικής εντοπισμού, οριοθέτησης και αναζήτησης λύσεων, τότε επιβάλλεται τώρα, όχι αύριο, να αποκατασταθεί στο μέτρο του εφικτού ως θεμελιώδης προϋπόθεση η ισορροπία ισχύος, η οποία δεν είναι αποκλειστικά στρατιωτικής / αμυντικής μορφής.



Στο τουρκοελληνικό πολιτικό / στρατιωτικό / διπλωματικό «παίγνιο» έχουμε δύο παίκτες. Η Τουρκία απειλεί έχοντας κλιμακώσει επιχειρησιακά τις νομικές της αμφισβητήσεις και τις πολιτικές της διεκδικήσεις. Η Ελλάδα αισθάνεται ότι απειλείται. Επειδή καθημερινά ακούμε περί ετοιμότητας κ.λπ., ισχυρίζομαι ότι η προϋπόθεση περί αποκατάστασης και διατήρησης της ισορροπίας ισχύος:

1. Πρέπει να ανταποκρίνεται στις πραγματικές επιχειρησιακές δυνατότητες. Να κυριαρχεί η «αντίληψη του μέτρου».

2. Θεμέλιό της δεν μπορεί να είναι αποκλειστικά ο στρατιωτικός βραχίονας, οι ένοπλες δυνάμεις.

3. Μεγαλύτερη προσπάθεια χρειάζεται εκεί όπου διαπιστώνεται έλλειμμα. Απαιτείται εθνική συνεννόηση, θεσμική συνέχεια και γνώση.

Στο πεδίο όπου ως εθνικό δόγμα επιλέγουμε να υστερούμε.

• Ο Αλέξανδρος Π. Μαλλιάς είναι πρέσβης επί τιμή και συγγραφέας των βιβλίων «Στον αστερισμό του Τραμπ - Η Νέα Τουρκία και Εμείς» και «Ελλάδα και Βόρεια Μακεδονία - Αυτοψία της Συμφωνίας των Πρεσπών» (εκδόσεις Ι. Σιδέρης)