ΟΧΙ ΤΑ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΑ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΚΑΜΙΑ ΘΕΣΗ ΣΕ ΖΗΤΗΜΑΤΑ ΛΟΓΟΥ ΚΑΙ ΚΡΙΤΙΚΗΣ, ΛΑΘΟΣ Ο ΔΡΟΜΟΣ ΠΟΥ ΕΠΕΛΕΞΕ Ο ΣΜΑΡΑΓΔΗΣ...- ΦΡΕΝΟ ΓΑΒΡΟΓΛΟΥ ΣΤΑ ΝΕΑ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΑ ΣΠΟΥΔΩΝ ΓΙΑ ΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ, ΜΕΧΡΙ ΝΑ "ΕΜΠΛΟΥΤΙΣΘΟΥΝ" ΜΕ ΤΗΝ ΠΡΟΩΘΟΥΜΕΝΗ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ ΠΑΣΗ ΔΥΝΑΜΕΙ ΣΥΜΦΩΝΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΤΕΛΙΚΗ ΟΝΟΜΑΣΙΑ ΤΗΣ ΠΓΔΜ;

Δύο κείμενα παρέμβασης, από την "ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ"

"Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ", 05/01/18

"ΑΠΟΓΡΑΦΕΣ",
του Πάσχου Μανδραβέλη

Στην Ελλάδα, για κάθε πρόβλημα ποτέ δεν βρίσκουμε κάποια λύση. Ανακαλύπτουμε πάντα μια συνωμοσία. Είναι γνωστό πως οι φθονεροί ξένοι μάς ανάγκασαν να υπερδανειστούμε, έτσι ώστε να μας βάλουν σε μνημόνια, και να αγοράσουν τη χώρα που όλοι ζηλεύουν. Παλιότερα το «εθνικό μας θέμα» της ακατονόμαστης χώρας είχε μπλέξει με κάτι περίεργα ισλαμικά τόξα που σχηματίζονταν στον Βορρά και εις βάρος μας. Είναι περίεργο πως η (τότε) κεμαλική Τουρκία, μαζί με τις ορθόδοξες Βουλγαρία και ΠΓΔΜ και την Αλβανία, της οποίας οι κάτοικοι επί καθεστώτος Χότζα ήταν κατά κανόνα άθεοι, θα έφτιαχναν ένα ισλαμικό τόξο. Αλλά στις θεωρίες συνωμοσίας δεν χρειάζεται λογική, παρά μόνον πίστη.

Γράφαμε πως ο όρος «κάποιος» πρέπει να βρίσκεται ψηλά στο «τοπ - 10» των πλέον χρησιμοποιούμενων λέξεων στον ελληνικό δημόσιο διάλογο. Ειδικά όταν συνοδεύεται από τη λέξη «κέντρο». «Κάποια κέντρα» μονίμως υποσκάπτουν κάτι σ’ αυτή τη χώρα. Από την εδαφική της ακεραιότητα μέχρι τα ήθη και από τη γλώσσα μέχρι το φρόνημα. Ενίοτε «κάποια κέντρα υποσκάπτουν και ανθρώπους», ειδικώς αν είναι σκηνοθέτες.

Ετσι ο κ. Γιάννης Σμαραγδής αποκάλυψε ότι υπάρχει μία ακόμη συνωμοσία κατά του έθνους, η οποία ξεκινά με τις αρνητικές κριτικές για το έργο του «Νίκος Καζαντζάκης». Οπως είπε στην εκπομπή «Εμείς» της κ. Χριστίνας Λαμπίρη, έχει επιβεβαιωμένες πληροφορίες ότι μια ομάδα κριτικών «είπαν “μπαίνουμε τώρα να λιώσουμε τον Σμαραγδή”... [διότι] όταν βγήκε το πρώτο τρέιλερ ακουγόταν η φράση του Καζαντζάκη, που λέει “χαίρομαι που είμαι άνθρωπος και Ελληνας”, αυτό τους ενόχλησε. Ηταν συντονισμένο όλο αυτό να με χτυπήσουν».

Βεβαίως, καθείς μπορεί να εξηγεί τη στάση των άλλων –ειδικά απέναντι στα έργα του– με όποιον τρόπο θέλει. Μπορεί να αμυνθεί αποδίδοντας την αρνητική κριτική στην «κακοψυχιά», όπως είπε στην ίδια συνέντευξη ο κ. Σμαραγδής, ή και σε κάποια συνωμοσία κατά της ελληνικότητας. Ομως τα δικαστήρια δεν έχουν θέση στη διαμάχη. Ακόμη κι αν έχει δίκιο ο κ. Σμαραγδής, τα κίνητρα των κριτικών ποτέ δεν μπορούν να επιβεβαιωθούν και επιπλέον, περί ορέξεως κολοκυθόπιτα: οποιοσδήποτε έχει το δικαίωμα να μην του αρέσει μια ταινία, ένα έργο τέχνης, ένα φαγητό ή ακόμη και κάποιος άνθρωπος.

Δυστυχώς, στην Ελλάδα τα ζητήματα λόγου και κριτικής συνήθως καταλήγουν στα δικαστήρια. Οπως είπε ο κ. Σμαραγδής, «αυτά όλα θα πάνε στα δικαστήρια, θα κινηθώ νομικά. Αυτοί οι κριτικοί καθοδηγούνται από ένα σύστημα. Θα πάω στη Δικαιοσύνη γιατί δεν επιτρέπεται άνθρωποι που με κάποιον τρόπο έχουν σχέση με το δημόσιο χρήμα να στρέφονται ενάντια στα πολιτιστικά προϊόντα της χώρας». Δηλαδή; Αν οι κριτικοί (οι οποίοι εκ των πραγμάτων δεν σιτίζονται από το κράτος) ήταν δημόσιοι υπάλληλοι, έπρεπε να ενθουσιάζονταν υποχρεωτικώς με κάθε ελληνική ταινία;

"Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ", 05/01/18

"ΑΝΤΙΛΟΓΟΙ",
του Απόστολου Λακασά

Το υπουργείο Παιδείας είχε αναθέσει προ έτους σε ιστορικούς την εκπόνηση νέων προγραμμάτων σπουδών για το μάθημα της Ιστορίας, από το δημοτικό έως και το λύκειο. Η ομάδα των εμπειρογνωμόνων παρουσίασε στα μέσα του 2017 τα σχέδια για τα νέα προγράμματα σπουδών, τα οποία σχολιάστηκαν από την επιστημονική κοινότητα χωρίς όμως να λείψουν οι ακραίες αντιδράσεις.

Τότε ο υπουργός Κώστας Γαβρόγλου, κατά την προσφιλή πρακτική του για να αποφεύγει τα δύσκολα, παρέτεινε τον διάλογο έως τα τέλη Δεκεμβρίου. Ακολούθησε ακόμη περισσότερη... ζύμωση, αλλά και επί της ουσίας διορθώσεις στα πρώτα σχέδια. Τελικά, τα προγράμματα σπουδών ολοκληρώθηκαν, όπως παρουσίασε η «Κ» στις 12 Νοεμβρίου. Μέσω αυτών η διδασκαλία του μαθήματος αλλάζει άρδην φιλοσοφία και μέθοδο, «με στόχο να ξεφεύγουμε από την παπαγαλία και οι μαθητές να αποκτήσουν ιστορική σκέψη και συνείδηση», όπως λένε τα μέλη της ομάδας εμπειρογνωμόνων.

Οι αλλαγές είναι απαραίτητες, αφού η διδασκαλία της Ιστορίας στα σχολεία κακοπαθαίνει, καθώς ουκ ολίγες φορές γίνεται διεκπεραιωτικά από άσχετες ειδικότητες εκπαιδευτικών. Αποτέλεσμα είναι οι μαθητές να μη μαθαίνουν ούτε τα βασικά. Ας το αναλογιστούν αυτό όσοι πολίτες (γονείς και μη) πομπωδώς διαμαρτύρονται για την Ιστορία που διδάσκονται τα παιδιά «μας», αλλά μπροστά στις όποιες αλλαγές στο μάθημα εμφανίζονται μισαλλόδοξοι, «ξερόλες» και απορρίπτουν ό,τι προτείνεται.

Την ίδια στιγμή, στην ελληνική πολιτική σκηνή η πορεία των μεταρρυθμίσεων εξαρτάται πρωτίστως από το πολιτικό κόστος της στιγμής και δεν βασίζεται στον σχεδιασμό και στη στρατηγική. Ετσι, είναι σαφές ότι πλέον το άνοιγμα των συζητήσεων για το Σκοπιανό θέτει μια ισχυρή τροχοπέδη για να προωθηθούν σε παράλληλο χρόνο αλλαγές και στο ευαίσθητο εθνικά μάθημα της Ιστορίας στα σχολεία. Το βάρος πρέπει να δοθεί στο ακαδημαϊκό σκέλος του εγχειρήματος, χωρίς κραυγές και διάτρητα επιχειρήματα, σαν αυτά που ακούστηκαν με τα νέα προγράμματα των Θρησκευτικών. Εάν τα νέα προγράμματα της Ιστορίας μείνουν στο υπουργικό συρτάρι, η ευθύνη του Κώστα Γαβρόγλου θα είναι αποκλειστική. Εξήγγειλε αλλαγές στην Ιστορία, ανέθεσε το έργο, πήρε παραδοτέα ύλη, αλλά στην πράξη μηδέν.