Aπό "ΤΑ ΝΕΑ/ΣΑΒΒΑΤΟΚΥΡΙΑΚΟ"
"ΤΑ ΝΕΑ/ΣΑΒΒΑΤΟΚΥΡΙΑΚΟ", κύριο θέμα, 15-16/07/17
"ΤΑ ΝΕΑ/ΣΑΒΒΑΤΟΚΥΡΙΑΚΟ", 15-16/07/17
ΑΜΠΕΧΟΝΟ ΠΑΡΑΛΛΑΓΗΣ
Στην πραγματικότητα όμως ο Πάνος Καμμένος ήταν όμηρος του... συνεπώνυμού του βουλευτή. Διότι ο Δημήτρης Καμμένος είχε εκφράσει επανειλημμένα το τελευταίο διάστημα τάσεις αυτονόμησης και «ανταρσίας» απέναντι στις επιλογές της κυβέρνησης, με αποτέλεσμα ο πρόεδρος των ΑΝΕΛ να του προσφέρει τη θέση του αντιπροέδρου της Βουλής για να τον «καλμάρει». Αφήνοντας, ωστόσο, στην προκειμένη περίπτωση τον Θανάση Παπαχριστόπουλο ως δυσαρεστημένο...
Ανάλογη είναι η περίπτωση του Κώστα Κατσίκη, ο οποίος αποτελεί επίσης «κόκκινο πανί» για τους βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ, εξαιτίας ομοφοβικών και άλλων προκλητικών θέσεων που έχει εκφράσει εντός του Κοινοβουλίου. Ο βουλευτής των ΑΝΕΛ δήλωσε πρόσφατα χωρίς περιστροφές πως θα πρέπει να διερευνηθούν οι επικοινωνίες Καμμένου - Γιαννουσάκη, προκαλώντας εκνευρισμό στην ηγεσία των ΑΝΕΛ, παρά την εκ των υστέρων προσπάθειά του να ανασκευάσει και να κατηγορήσει τους δημοσιογράφους για παρερμηνεία των λεγομένων του.
Στους κόλπους των ΑΝΕΛ, εξάλλου, δεν αποτελεί μυστικό ότι δεν τρέφουν δα και ιδιαίτερη συμπάθεια για τον ΣΥΡΙΖΑ και τα στελέχη του - πόσω μάλλον για υπουργούς του. Συγκολλητικό στοιχείο βεβαίως αποτελεί η εξουσία, αλλά τοποθετήσεις στελεχών της Κουμουνδούρου, όπως π.χ. ο Νίκος Φίλης σχετικά με την εναλλακτική συνεργασίας με το ΠΑΣΟΚ και την Κεντροαριστερά, είναι λογικό να προκαλούν αναστάτωση. Με απλά λόγια, εάν ήταν στο χέρι των ΑΝΕΛ να επιλέξουν κυβερνητικό σύμμαχο, ουδέποτε θα επέλεγαν τον ΣΥΡΙΖΑ, αλλά τώρα συμβιβάστηκαν...
ΑΝΑΓΚΑ... Την άποψη περί «αναγκαστικής συμβίωσης» μοιράζονται πάντως και στον ΣΥΡΙΖΑ, με τον Πάνο Καμμένο να έχει επανειλημμένως ενοχλήσει σφόδρα με πράξεις ή παραλείψεις του. Τα παραδείγματα πολλά: η «αγάπη» του για τα στρατιωτικά ελικόπτερα που πιλοτάρει, οι αγωγές και μηνύσεις του κατά δημοσιογράφων και δημοσιολογούντων ή πολιτικών του αντιπάλων, οι ακραίες θέσεις του και οι «κορόνες» στα εθνικά θέματα ή ακόμη και οι απόψεις του για την... κομμουνιστική Αριστερά και την τρομοκρατία. Τελευταίο, αλλά όχι έσχατο: ο τρόπος με τον οποίο χειρίζεται επικοινωνιακά τα πεπραγμένα της κυβέρνησης, με αποκορύφωμα την... πρόστυχη γραβάτα τη νύχτα που έκλεισε η αξιολόγηση στο Eurogroup και την οποία ο υπουργός Αμυνας «φόρτωσε» στο παιδί του.
Οπως έλεγαν στα «ΝΕΑ» κοινοβουλευτικά στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ, η ανησυχία αυτή για τον χαρακτήρα και το μέλλον της συνεργασίας των δύο πλευρών εντείνουν οι αποκαλύψεις για τις συνομιλίες του Πάνου Καμμένου με τον ισοβίτη Ευθύμιο Γιαννουσάκη για το «Noor 1». Η άποψη που συζητείται, δηλαδή, στο εσωτερικό της Κοινοβουλευτικής Ομάδας είναι πως ο υπουργός Αμυνας θα πρέπει να προσέλθει στις εισαγγελικές Αρχές και να καταθέσει όλα τα στοιχεία για την υπόθεση, χωρίς, ωστόσο, αυτό να σημαίνει πως οι βουλευτές πιστεύουν απαραίτητα ότι είναι ένοχος. Το αντίθετο μάλιστα, αφού συντάσσονται με τη γραμμή του Μαξίμου που θέλει την απόλυτη κάλυψή του, αλλά υπερασπίζονται τη διαλεύκανση της υπόθεσης.
Αντιστοίχως, αρνητική είναι η απάντηση των βουλευτών του ΣΥΡΙΖΑ στο ενδεχόμενο σύστασης Εξεταστικής Επιτροπής, όπως προτείνει η ΝΔ. Ακόμη και ο Νίκος Φίλης, ο οποίος δήλωσε ότι δεν θα είχε αντίρρηση να προχωρήσει η Εξεταστική, διευκρινίζει πως δεν θα πρέπει να αποτελέσει αντικείμενο κομματικής αντιπαράθεσης ή εμπόδιο για τη Δικαιοσύνη - με αποτέλεσμα πρακτικά να απορρίπτει την προοπτική εξέτασης της υπόθεσης από τη Βουλή.
ΑΠΟΥΣΙΕΣ. Τούτο όμως δεν θα πρέπει να αποκλείσει, σύμφωνα με πληροφορίες των «ΝΕΩΝ», το ενδεχόμενο απουσίας βουλευτών του ΣΥΡΙΖΑ από τη (φανερή ονομαστική) ψηφοφορία της ερχόμενης Παρασκευής, ως έκφραση δυσφορίας απέναντι στον κυβερνητικό εταίρο. Οπως ακριβώς έγινε, δηλαδή, με την υπόθεση του Δημήτρη Καμμένου.
Η σχετική συζήτηση στην Ολομέλεια της Βουλής αναμένεται ούτως ή άλλως να οξύνει την αντιπαράθεση ανάμεσα σε κυβέρνηση και αντιπολίτευση, με τον Πάνο Καμμένο να βρίσκεται «γυμνός» εν μέσω των διασταυρούμενων πυρών. Η στρατηγική της πόλωσης αποτελεί επιλογή του Αλέξη Τσίπρα, καθώς επιδιώκει να τραβήξει διαχωριστικές γραμμές ανάμεσα στον ΣΥΡΙΖΑ και την αντιπολίτευση, βάζοντας στο ίδιο «τσουβάλι» ΝΔ και ΠΑΣΟΚ, ιδιαίτερα μετά την «πόρτα» από τη Φώφη Γεννηματά στο κάλεσμά του προς την Κεντροαριστερά. Μέσα από αυτό το διμέτωπο, ο Πρωθυπουργός θα προσπαθήσει να αναδείξει τα - κατά τον ίδιο - πλεονεκτήματα του ΣΥΡΙΖΑ, προκειμένου να συσπειρώσει τους ψηφοφόρους του, καθώς οι δημοσκοπήσεις δείχνουν πως ένας στους δύο που ψήφισαν ΣΥΡΙΖΑ το 2015 είτε τον εγκαταλείπει είτε το σκέπτεται - ακόμη και αν δεν κατευθύνεται απαραίτητα σε άλλο κόμμα, αλλά επιλέγει την αποχή.
ΠΟΡΕΙΑ ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΛΑΟ. Ο Αλέξης Τσίπρας και οι συνεργάτες του, εξάλλου, μέσα από τη «μεγάλη» εικόνα της επικείμενης εξόδου στις αγορές και το success story που επιχειρεί να στήσει στην οικονομία μετά την ολοκλήρωση της αξιολόγησης, προτίθεται να «κατέβει» στην κοινωνία. Στόχος του, να επανακτήσει τη σχέση που έχει χαθεί και αποτελεί μία από τις βασικές αιτίες της φθοράς του ΣΥΡΙΖΑ και του προφίλ του ίδιου του Πρωθυπουργού.
Με τη λογική αυτή «ανηφόρισε» στην Κοζάνη για το πρώτο περιφερειακό αναπτυξιακό συνέδριο, ενώ ετοιμάζεται για νέες εξορμήσεις στα υπουργεία. Εντός της ερχόμενης εβδομάδας, μάλιστα, θα επισκεφθεί το Εργασίας, προκειμένου να εξαγγείλει προγράμματα για κατάρτιση ανέργων και το συνολικό πλάνο της κυβέρνησης για δραστική μείωση της ανεργίας ακόμη έως το 2021.
Αντίστοιχα, στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ και κορυφαίοι υπουργοί «ξεχύνονται» στην επαρχία και ήδη επιχειρούν επικοινωνιακή αντεπίθεση μέσα από τον Τύπο της περιφέρειας. Ενδεικτικό είναι, για παράδειγμα, του άρθρο του αντιπροέδρου Γιάννη Δραγασάκη στην εφημερίδα «Πελοπόννησος», στο οποίο αναφέρεται στις αναπτυξιακές προοπτικές της περιοχής.
"ΤΑ ΝΕΑ/ΣΑΒΒΑΤΟΚΥΡΙΑΚΟ",15-16/07/17
Ο ΤΣΙΠΡΑΣ ΚΑΙ ΟΙ ΑΝΕΜΟΜΥΛΟΙ
Το Μαξίμου βλέπει παντού εχθρούς, από τη Δικαιοσύνη μέχρι την Τράπεζα της Ελλάδος και από την Τοπική Αυτοδιοίκηση μέχρι τον χώρο της Ενημέρωσης
Ο διορισμός της απερχόμενης προέδρου του Αρείου Πάγου Βασιλικής Θάνου στο πρωθυπουργικό γραφείο προκάλεσε έκπληξη και ερωτηματικά για το πώς ακριβώς επηρεάζει τους λογαριασμούς που έχουν ανοίξει υπουργοί με τη Δικαιοσύνη. Κυρίως επανέφερε στο προσκήνιο τη γνωστή συζήτηση για το «νόμιμο και ηθικό» του διορισμού της, δεδομένου ότι θεωρητικά μπορεί να λειτουργήσει ως Μεγάλος Αδελφός» του Μαξίμου στο Δικαστικό Σώμα - με ό,τι ενδέχεται να συνεπάγεται αυτό για τις κρίσεις των δικαστών σε μείζονος σημασίας υποθέσεις.
Η κυβέρνηση άλλωστε κατηγορήθηκε πως επανειλημμένως επιχείρησε μέσω της επίτιμης προέδρου του Αρείου Πάγου να αποκτήσει προσβάσεις στα ανώτατα κλιμάκια της Δικαιοσύνης, ενώ ιδιαίτερα είχε σχολιαστεί η διόλου εθιμοτυπική επίσκεψη των προέδρων των ανώτατων δικαστηρίων στο Μαξίμου. Η κυρία Θάνου, εξάλλου, είχε επιδιώξει - με την ανοχή της κυβέρνησης - την παράκαμψη της συνταγματικής διάταξης για το όριο ηλικίας των δικαστών, προκειμένου να παραμείνει στην ηγεσία του Ανώτατου Αναιρετικού. Ωστόσο, το σχέδιο δεν προχώρησε, κυρίως λόγω των αντιδράσεων των συναδέλφων της.
Το τηλε-φιάσκο στο ΣτΕ
Οι ανοιχτές επιθέσεις υπουργών κατά της Δικαιοσύνης και των δικαστών άρχισαν ουσιαστικά με αφορμή το κυβερνητικό φιάσκο με τις τηλεοπτικές άδειες. Περίπτωση κατά την οποία κορυφώθηκε και η «αλλεργία» της κυβέρνησης απέναντι στα μέσα ενημέρωσης, τα οποία συλλήβδην θεωρήθηκαν - και θεωρούνται, όπως και οι άνθρωποί τους - όργανα της διαπλοκής ή προπαγανδιστές και συνωμότες κατά της κυβέρνησης.
Στην εν λόγω περίπτωση των τηλε-αδειών, ύστερα από φοβερό παρασκήνιο και πιέσεις προς τους δικαστές του ΣτΕ, το γεγονός ότι κρίθηκαν αντισυνταγματικές οι διατάξεις του νόμου Παππά και η ακύρωση του διαγωνισμού προκάλεσαν την κυβερνητική οργή, η οποία εκφράστηκε διά της τότε εκπροσώπου Ολγας Γεροβασίλη σε τηλεοπτικό της διάγγελμα.
Ακολούθησαν οι αποφάσεις του Ελεγκτικού Συνεδρίου για την αντισυνταγματικότητα των περικοπών του νόμου Κατρούγκαλου στους συνταξιούχους και η απόφαση για τους συμβασιούχους των δήμων, με την οποία ακυρώνονταν οι διά νόμου (σ.σ. πάλι εμπνεύσεως Κατρούγκαλου) ανανεώσεις των συμβάσεών τους και τα εντάλματα πληρωμής τους. Και στις δύο περιπτώσεις, τόσο ο κυβερνητικός εκπρόσωπος Δημήτρης Τζανακόπουλος όσο και οι αρμόδιοι υπουργοί - με χαρακτηριστική περίπτωση αυτή του υπουργού Εσωτερικών Πάνου Σκουρλέτη - επιτέθηκαν με σφοδρότητα κατά των δικαστών κατηγορώντας τους ακόμη και για πολιτικά υποκινούμενες αποφάσεις.
Ο επίμονος τραπεζίτης
Η επίθεση της κυβέρνησης κατά της Δικαιοσύνης, ωστόσο, δεν είναι η μόνη απέναντι στους θεσμούς. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί ο τρόπος με τον οποίο αντιμετωπίζεται ο διοικητής της Τραπέζης της Ελλάδος Γιάννης Στουρνάρας, του οποίου η σχέση με το Μαξίμου έχει περάσει από σαράντα κύματα. Εύκολα το «κράτα με να σε κρατώ» της φορτισμένης περιόδου του δημοψηφίσματος - όταν η Ζωή Κωνσταντοπούλου επιδίωκε τη... σύλληψή του και εκείνος πάσχιζε για την παραμονή της Ελλάδας στην ευρωζώνη - μεταβλήθηκε σε μίσος.
Τόσο η πρόσφατη παρέμβαση Στουρνάρα για τα σχέδια της κυβέρνησης περί εξόδου στις αγορές όσο και αιχμηρές δηλώσεις του για την αξιολόγηση και τις αποκρατικοποιήσεις προκάλεσαν την οργή κυβερνητικών στελεχών, τα οποία του υπέδειξαν με διόλου κομψό τρόπο να... καθήσει στη γωνιά του. «Να μην πολιτικολογεί» σχολίασαν υπουργοί και κομματικά στελέχη, ενώ ο Δημήτρης Τζανακόπουλος τον κατηγόρησε μεταξύ άλλων για υπέρβαση του ρόλου του και πολιτικές βλέψεις.
Παράπονα και για τον δήμαρχο
Με ανάλογο τρόπο, η κυβέρνηση επιχειρεί να «αλώσει» τώρα έναν ακόμη θεσμό, την Τοπική Αυτοδιοίκηση. Το πρόσχημα είναι οι αλλαγές στον Καλλικράτη και η καθιέρωση του συστήματος της απλής αναλογικής για την εκλογή περιφερειακών και δημοτικών συμβούλων. Οι δήμαρχοι υποστηρίζουν ότι περιφέρειες και δήμοι θα μείνουν πρακτικά ακέφαλοι, αφού οι τοπικοί άρχοντες δεν θα μπορούν να έχουν την πλειοψηφία στα συμβούλια (εκτός αν εκλεγούν από τον πρώτο γύρο με 50%+1).
Η κυβέρνηση υποστηρίζει ότι ευνοεί τις συναινέσεις και συμμαχίες, αλλά παράγοντες της Αυτοδιοίκησης επιμένουν ότι στο πίσω μέρος του μυαλού της έχει την αποπολιτικοποίηση της εκλογικής αναμέτρησης, προκειμένου να κουρευτούν οι επιδόσεις ΝΔ και ΠΑΣΟΚ που διαθέτουν ισχυρό αυτοδιοικητικό πυρήνα, σε αντίθεση με τον ΣΥΡΙΖΑ. Οι διατάξεις άλλωστε του νομοσχεδίου για τους δήμους που κατατέθηκε προχθές στη Βουλή, με μπόνους για υπαλλήλους και αιρετούς, μαρτυρούν ότι η κυβέρνηση προσπαθεί να δημιουργήσει φίλιο πυρήνα.
Η... Αριστερά του Κυρίου
Αντιθέτως, ένας από τους θεσμούς που έχει παραμείνει στο απυρόβλητο είναι η Εκκλησία. Και αυτό δεν συμβαίνει μόνο λόγω της παρουσίας Καμμένου στον κυβερνητικό συνασπισμό - με τον υπουργό Αμυνας να παρεμβαίνει ως «διαιτητής» στη γνωστή αντιπαράθεση της Ιεραρχίας με τον Νίκο Φίλη για τα θρησκευτικά και να οδηγεί στην καρατόμηση του υπουργού Παιδείας. Συμβαίνει, προφανώς, και λόγω της προσωπικής σχέσης που έχει ο Πρωθυπουργός με τον Αρχιεπίσκοπο Ιερώνυμο.
Απόπειρα χειραγώγησης μετά το πρώτο «όχι» των δικαστών
ΜΑΝΤΙΝΑΔΕΣ ΚΑΙ ΜΠΑΛΟΘΙΕΣ
Της Μίνας Μουστάκα
Και ο πόλεμος καλά κρατεί. Εκατέρωθεν βολές, πότε ευθείες και πότε καλυμμένες, φραστικές υπερβολές και η αίσθηση ότι λείπουν πια τόσο η ψυχραιμία όσο και το (αναγκαίο) μέτρο - είναι το σκηνικό που έχει διαμορφωθεί, δυστυχώς εδώ και πολύ καιρό, ανάμεσα στον ΣΥΡΙΖΑ ως κυβέρνηση και τη Δικαιοσύνη ως θεσμό.
Ο θόρυβος που έχει σηκωθεί από μαντινάδες και άλλα τέτοια φαιδρά είναι τόσο εκκωφαντικός, που στερεί από πολλούς την ψυχραιμία και την ήρεμη εκτίμηση των πραγμάτων που τόσο ανάγκη έχουν οι τραυματισμένοι από την κρίση θεσμοί μας. Τελικά τι συμβαίνει; Είναι όντως τόσο εχθρική η συγκεκριμένη κυβέρνηση απέναντι στους δικαστές ή μήπως οι δικαστές επιδιώκουν να μην υπόκεινται σε κριτική; Ο ψύχραιμος παρατηρητής θα αποφαινόταν μάλλον αρνητικά και στα δύο.
Ας ξεκινήσουμε κατ' αρχήν από την αποτίμηση της όλης κυβερνητικής στάσης απέναντι στη Δικαιοσύνη. Πέρα από τη στάση του αναπληρωτή υπουργού Υγείας, που δυστυχώς για όλους έχει μονοπωλήσει τα φώτα της δημοσιότητας, οι δικαστές στις κατ' ιδίαν συζητήσεις εξαίρουν τη στάση του οικονομικού επιτελείου της κυβέρνησης, το οποίο έχει επιδείξει (απολύτως αθόρυβα) έναν χωρίς προηγούμενο σεβασμό στον συνταγματικό ρόλο της Δικαιοσύνης, εφαρμόζοντας με πρωτοφανή ταχύτητα τις δικαστικές αποφάσεις που επιδικάζουν απαιτήσεις των δικαστών οι οποίες απορρέουν από τη συνταγματικότητα του μισθολογίου τους και ικανοποιώντας αιτήματα ετών, όπως η εξίσωση της φορολογικής αντιμετώπισης με τους βουλευτές, έστω και αν ήταν βραχύβια η εφαρμογή της λόγω κατάργησης του μέτρου.
Η στάση αυτή του οικονομικού επιτελείου της κυβέρνησης συχνά αντιπαραβάλλεται, σε κατ' ιδίαν συζητήσεις, με τη συμπεριφορά των αντίστοιχων υπουργών άλλων κυβερνήσεων που αρνούνταν επίμονα την εφαρμογή τέτοιων αποφάσεων ή μιλούσαν για το φαινόμενο «Γιάννης κερνάει, Γιάννης πίνει».
Ταυτόχρονα, το αρμόδιο υπουργείο Δικαιοσύνης, αφού σεβάστηκε και συνέχισε τις μεταρρυθμιστικές προσπάθειες που είχαν ξεκινήσει από τις προηγούμενες κυβερνήσεις, αφήνοντας αναλλοίωτες τις συνθέσεις νομοπαρασκευαστικών επιτροπών (πρακτική όχι δεδομένη έως τώρα) για την αναμόρφωση βασικών κωδίκων, έθεσε τη βάση για τη δημιουργία νέων θεσμών, όπως της πολύπαθης Δικαστικής Αστυνομίας (για την οποία όλοι ελπίζουν αυτή τη φορά να πραγματωθεί), ενώ καταρτίζονται ήδη και νέοι κώδικες για τους δικαστικούς υπαλλήλους, τον Οργανισμό Δικαστηρίων και εισάγονται νέοι θεσμοί που μάλλον θετική αποδοχή έχουν από όλη την κοινωνία (επέκταση συμφώνου συμβίωσης σε ομόφυλα ζευγάρια κ.λπ.).
Οπότε γιατί αντιδρούν οι δικαστές; Είναι όντως συντεχνιακά δρώντες όσοι διαμαρτύρονται; Η απάντηση είναι ένα ξεκάθαρο όχι. Συγκεκριμένες επιλογές και συμπεριφορές προσώπων κομβικών για τη σχέση εκτελεστικής και δικαστικής εξουσίας επισκίασαν κάθε άλλη πτυχή της (πολύπαθης) αυτής σχέσης και βάρυναν το θεσμικό περιβάλλον της Δικαιοσύνης.
ΠΑΡΑΤΡΑΓΟΥΔΑ. Οι «βουτιές» στην επετηρίδα και οι επιλογές στελέχωσης καίριων θέσεων, που δεν ήταν πάντα οι βέλτιστες (για να το πούμε όσο πιο κομψά γίνεται), η (δικαιοπολιτικά και νομικά αμφισβητήσιμη) απονομή πειθαρχικών αρμοδιοτήτων στον πρόεδρο του Αρείου Πάγου, η κατάχρηση άσκησης πειθαρχικού ελέγχου εις βάρος δικαστικών και εισαγγελικών λειτουργών με αιτιολογίες που δεν έβρισκαν νομιμοποιητική βάση στη συνείδηση του Σώματος, η συνταγματικά καταδικασμένη σε αποτυχία προσπάθεια επιμήκυνσης των ορίων συνταξιοδότησης (την οποία ακόμη και ο αρμόδιος υπουργός Σταύρος Κοντονής αποδοκίμασε ανοικτά), η δημόσια διαπόμπευση επιφανών δικαστών με σκοπό τον εκφοβισμό και τη χειραγώγηση και η χωρίς μέτρο και θεσμική νομιμοποίηση - και δυστυχώς πολλές φορές λαϊκίστικη - κριτική βάρυναν τελικά περισσότερο στη συνείδηση του μέσου έλληνα δικαστή από τα όσα θετικά έχει να επιδείξει η κυβερνητική πολιτική στα λεγόμενα και συντεχνιακά τους.
Και βέβαια φαινόμενα μεταπήδησης από τη δικαστική στην εκτελεστική εξουσία είχαν προηγηθεί και σε άλλες περιόδους. Πλην όμως ουδέποτε αυτή η μετακίνηση δεν κοινολογούνταν στους διαδρόμους των δικαστικών μεγάρων από μήνες και ουδέποτε πρόσωπο τόσο υψηλά ιστάμενο στη Δικαιοσύνη δεν είχε ενεργήσει με τόσο «θορυβώδη» τρόπο, είτε μηνύοντας πρόσωπα για την άσκηση κριτικής είτε στηρίζοντας την ίδρυση συνδικαλιστικής ένωσης είτε με την επιδίωξη για επιμήκυνση της θητείας του με την παράταση του ορίου ηλικίας. Η αίσθηση ότι η κυβέρνηση προσπαθεί να «εργαλειοποιήσει» τη Δικαιοσύνη στο πλαίσιο του γενικότερου πολιτικού της σχεδίου είναι πια γενικευμένη στο δικαστικό σώμα αλλά και στον νομικό κόσμο γενικότερα.
Υπάρχει διέξοδος;
Η διαπίστωση ότι διανύουμε περίοδο (σχεδόν) θεσμικής κρίσης είναι το πρώτο βήμα για να αναζητήσουμε τη λύση. Μιλάμε για «σχεδόν» κρίση γιατί, παρά τις λεκτικές αψιμαχίες και κάποιες (διαφαινόμενες) συνταγματικές «παραφωνίες» από μέλη του Υπουργικού Συμβουλίου, οι δύο θεσμοί, κυβέρνηση και Δικαιοσύνη, συνεχίζουν να λειτουργούν στο συνταγματικό τους πλαίσιο και να επιτελούν η καθεμία το έργο της. Επιβάλλεται η όποια δυσαρμονία επιτέλους να φτάσει στο τέλος της.
ΤΟ ΠΡΩΤΟ ΒΗΜΑ. Η αποφυγή της αμετροέπειας και της υπερβολής από (όλους) τους θεσμικούς παράγοντες είναι ένα πρώτο αναγκαίο μέτρο το οποίο όλοι όσοι νοιάζονται για τη χώρα και το θεσμικό της οπλοστάσιο θα πρέπει να υιοθετήσουν. Ωστόσο, το ουσιαστικό βήμα μπορεί και πρέπει να το κάνει η κυβέρνηση. Αυτό επιβάλλουν και το Σύνταγμα και η ιδιοσυγκρασία των δύο θεσμών. Η πιο άμεση και έμπρακτη εκδήλωση σεβασμού της κυβέρνησης στον ισότιμο συνταγματικό πυλώνα της Δικαιοσύνης θα ήταν η αλλαγή στάσης στην επιλογή της ηγεσίας των ανώτατων δικαστηρίων, όπου επιβάλλεται τα κομματικά - πολιτικά κριτήρια να τεθούν εκποδών και διαπαντός και να επιλεγούν οι άριστοι, όσοι έχουν την αναγνώριση του δικαστικού σώματος και του νομικού κόσμου. Αναμφισβήτητα αυτό θα είναι ένα πρώτο μέτρο για την αποκατάσταση της ηρεμίας, που τόσο ανάγκη έχουν η Δικαιοσύνη και η χώρα.
"ΤΑ ΝΕΑ/ΣΑΒΒΑΤΟΚΥΡΙΑΚΟ", κύριο θέμα, 15-16/07/17
"ΤΑ ΝΕΑ/ΣΑΒΒΑΤΟΚΥΡΙΑΚΟ", 15-16/07/17
ΑΜΠΕΧΟΝΟ ΠΑΡΑΛΛΑΓΗΣ
ΚΑΙ ΑΝΑΡΜΟΣΤΗ ΓΡΑΒΑΤΑ
Η αναγκαστική συγκατοίκηση του Τσίπρα με τον Καμμένο στο Μαξίμου εξελίσσεται σε ολέθρια σχέση, με τις πρώτες εξάρσεις να καταγράφονται στα βουλευτικά έδρανα
Του Αιμίλιου Περδικάρη
Ο Πάνος Καμμένος δεν έγινε ποτέ ούτε πρόκειται να γίνει «σύντροφος» για τους βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ - κι ας τους αποκάλεσε έτσι στο τελευταίο συνέδριο. Αντιθέτως, οι αποκαλύψεις για την ανάμειξή του στην υπόθεση του «Noor 1» τον έχουν μετατρέψει σε βαρίδι για την κυβέρνηση μετά το κλείσιμο της αξιολόγησης και ενώ ο σχεδιασμός του Αλέξη Τσίπρα προϋπέθετε πολιτική νηνεμία και «καθαρό» πολιτικό πεδίο για τη μεγάλη αντεπίθεση που επιδιώκει, ώστε να ελπίζει σε κάτι καλύτερο από μία εκκωφαντική ήττα στην επόμενη εκλογική αναμέτρηση.
Μοιραία λοιπόν η σχέση Τσίπρα - Καμμένου εξελίσσεται σε ολέθρια. Αυτό όμως προκύπτει και από τα εσωτερικά ζητήματα που ταλανίζουν τους ΑΝΕΛ, μολονότι η Κοινοβουλευτική Ομάδα τους αποδείχθηκε «βράχος» στις κρίσιμες ψηφοφορίες των τελευταίων δυόμισι ετών. Ακόμη και στα δημοσιογραφικά πηγαδάκια, άλλωστε, θέμα συζήτησης ήταν οι υποψήφιοι «αντάρτες» του ΣΥΡΙΖΑ και ποτέ των ΑΝΕΛ. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι το κλίμα είναι ρόδινο στους κόλπους του συγκυβερνώντος κόμματος. Ευθύνη γι' αυτό, μάλιστα, φαίνεται πως έχει ο ίδιος ο Πάνος Καμμένος, εξαιτίας ενός περίεργου rotation που χρησιμοποιεί για τα στελέχη του.
Ο ΣΥΝΟΝΟΜΑΤΟΣ. Πρόσφατο και άκρως κατατοπιστικό παράδειγμα; Η προώθηση του Δημήτρη Καμμένου στη θέση του αντιπροέδρου της Βουλής. Ο βουλευτής των ΑΝΕΛ κατείχε, άλλωστε, το ρεκόρ του πιο βραχύβιου υπουργού της συγκυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, καθώς έμεινε στη θέση του υφυπουργού Μεταφορών μόλις για λίγες ώρες τον Σεπτέμβριο του 2015. Αιτία οι ρατσιστικές θέσεις που εξέφρασε επανειλημμένα μέσω των social media - για τις οποίες υποχρεώθηκε κατόπιν εορτής να ζητήσει συγγνώμη.
Κάπως έτσι, η υποψηφιότητά του για αντιπρόεδρος της Βουλής προκάλεσε την οργή 29 συναδέλφων του από τον ΣΥΡΙΖΑ που είτε απείχαν από την ψηφοφορία είτε δήλωσαν «παρών». Τούτο είχε ως αποτέλεσμα να περάσει στα «ψιλά» το γεγονός ότι ο ανελίτης Θανάσης Παπαχριστόπουλος επίσης απείχε από την ψηφοφορία. Εξέφρασε, άραγε, τη δυσαρέσκειά του για την επιλογή του προέδρου των ΑΝΕΛ; «Προφανώς», απαντούν οι γνωρίζοντες, διότι ο ίδιος θα ήθελε να αναβαθμιστεί από γραμματέας της Κοινοβουλευτικής Ομάδας σε αντιπρόεδρο της Βουλής.
Η αναγκαστική συγκατοίκηση του Τσίπρα με τον Καμμένο στο Μαξίμου εξελίσσεται σε ολέθρια σχέση, με τις πρώτες εξάρσεις να καταγράφονται στα βουλευτικά έδρανα
Του Αιμίλιου Περδικάρη
Ο Πάνος Καμμένος δεν έγινε ποτέ ούτε πρόκειται να γίνει «σύντροφος» για τους βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ - κι ας τους αποκάλεσε έτσι στο τελευταίο συνέδριο. Αντιθέτως, οι αποκαλύψεις για την ανάμειξή του στην υπόθεση του «Noor 1» τον έχουν μετατρέψει σε βαρίδι για την κυβέρνηση μετά το κλείσιμο της αξιολόγησης και ενώ ο σχεδιασμός του Αλέξη Τσίπρα προϋπέθετε πολιτική νηνεμία και «καθαρό» πολιτικό πεδίο για τη μεγάλη αντεπίθεση που επιδιώκει, ώστε να ελπίζει σε κάτι καλύτερο από μία εκκωφαντική ήττα στην επόμενη εκλογική αναμέτρηση.
Μοιραία λοιπόν η σχέση Τσίπρα - Καμμένου εξελίσσεται σε ολέθρια. Αυτό όμως προκύπτει και από τα εσωτερικά ζητήματα που ταλανίζουν τους ΑΝΕΛ, μολονότι η Κοινοβουλευτική Ομάδα τους αποδείχθηκε «βράχος» στις κρίσιμες ψηφοφορίες των τελευταίων δυόμισι ετών. Ακόμη και στα δημοσιογραφικά πηγαδάκια, άλλωστε, θέμα συζήτησης ήταν οι υποψήφιοι «αντάρτες» του ΣΥΡΙΖΑ και ποτέ των ΑΝΕΛ. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι το κλίμα είναι ρόδινο στους κόλπους του συγκυβερνώντος κόμματος. Ευθύνη γι' αυτό, μάλιστα, φαίνεται πως έχει ο ίδιος ο Πάνος Καμμένος, εξαιτίας ενός περίεργου rotation που χρησιμοποιεί για τα στελέχη του.
Ο ΣΥΝΟΝΟΜΑΤΟΣ. Πρόσφατο και άκρως κατατοπιστικό παράδειγμα; Η προώθηση του Δημήτρη Καμμένου στη θέση του αντιπροέδρου της Βουλής. Ο βουλευτής των ΑΝΕΛ κατείχε, άλλωστε, το ρεκόρ του πιο βραχύβιου υπουργού της συγκυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, καθώς έμεινε στη θέση του υφυπουργού Μεταφορών μόλις για λίγες ώρες τον Σεπτέμβριο του 2015. Αιτία οι ρατσιστικές θέσεις που εξέφρασε επανειλημμένα μέσω των social media - για τις οποίες υποχρεώθηκε κατόπιν εορτής να ζητήσει συγγνώμη.
Κάπως έτσι, η υποψηφιότητά του για αντιπρόεδρος της Βουλής προκάλεσε την οργή 29 συναδέλφων του από τον ΣΥΡΙΖΑ που είτε απείχαν από την ψηφοφορία είτε δήλωσαν «παρών». Τούτο είχε ως αποτέλεσμα να περάσει στα «ψιλά» το γεγονός ότι ο ανελίτης Θανάσης Παπαχριστόπουλος επίσης απείχε από την ψηφοφορία. Εξέφρασε, άραγε, τη δυσαρέσκειά του για την επιλογή του προέδρου των ΑΝΕΛ; «Προφανώς», απαντούν οι γνωρίζοντες, διότι ο ίδιος θα ήθελε να αναβαθμιστεί από γραμματέας της Κοινοβουλευτικής Ομάδας σε αντιπρόεδρο της Βουλής.
Στην πραγματικότητα όμως ο Πάνος Καμμένος ήταν όμηρος του... συνεπώνυμού του βουλευτή. Διότι ο Δημήτρης Καμμένος είχε εκφράσει επανειλημμένα το τελευταίο διάστημα τάσεις αυτονόμησης και «ανταρσίας» απέναντι στις επιλογές της κυβέρνησης, με αποτέλεσμα ο πρόεδρος των ΑΝΕΛ να του προσφέρει τη θέση του αντιπροέδρου της Βουλής για να τον «καλμάρει». Αφήνοντας, ωστόσο, στην προκειμένη περίπτωση τον Θανάση Παπαχριστόπουλο ως δυσαρεστημένο...
Ανάλογη είναι η περίπτωση του Κώστα Κατσίκη, ο οποίος αποτελεί επίσης «κόκκινο πανί» για τους βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ, εξαιτίας ομοφοβικών και άλλων προκλητικών θέσεων που έχει εκφράσει εντός του Κοινοβουλίου. Ο βουλευτής των ΑΝΕΛ δήλωσε πρόσφατα χωρίς περιστροφές πως θα πρέπει να διερευνηθούν οι επικοινωνίες Καμμένου - Γιαννουσάκη, προκαλώντας εκνευρισμό στην ηγεσία των ΑΝΕΛ, παρά την εκ των υστέρων προσπάθειά του να ανασκευάσει και να κατηγορήσει τους δημοσιογράφους για παρερμηνεία των λεγομένων του.
Στους κόλπους των ΑΝΕΛ, εξάλλου, δεν αποτελεί μυστικό ότι δεν τρέφουν δα και ιδιαίτερη συμπάθεια για τον ΣΥΡΙΖΑ και τα στελέχη του - πόσω μάλλον για υπουργούς του. Συγκολλητικό στοιχείο βεβαίως αποτελεί η εξουσία, αλλά τοποθετήσεις στελεχών της Κουμουνδούρου, όπως π.χ. ο Νίκος Φίλης σχετικά με την εναλλακτική συνεργασίας με το ΠΑΣΟΚ και την Κεντροαριστερά, είναι λογικό να προκαλούν αναστάτωση. Με απλά λόγια, εάν ήταν στο χέρι των ΑΝΕΛ να επιλέξουν κυβερνητικό σύμμαχο, ουδέποτε θα επέλεγαν τον ΣΥΡΙΖΑ, αλλά τώρα συμβιβάστηκαν...
ΑΝΑΓΚΑ... Την άποψη περί «αναγκαστικής συμβίωσης» μοιράζονται πάντως και στον ΣΥΡΙΖΑ, με τον Πάνο Καμμένο να έχει επανειλημμένως ενοχλήσει σφόδρα με πράξεις ή παραλείψεις του. Τα παραδείγματα πολλά: η «αγάπη» του για τα στρατιωτικά ελικόπτερα που πιλοτάρει, οι αγωγές και μηνύσεις του κατά δημοσιογράφων και δημοσιολογούντων ή πολιτικών του αντιπάλων, οι ακραίες θέσεις του και οι «κορόνες» στα εθνικά θέματα ή ακόμη και οι απόψεις του για την... κομμουνιστική Αριστερά και την τρομοκρατία. Τελευταίο, αλλά όχι έσχατο: ο τρόπος με τον οποίο χειρίζεται επικοινωνιακά τα πεπραγμένα της κυβέρνησης, με αποκορύφωμα την... πρόστυχη γραβάτα τη νύχτα που έκλεισε η αξιολόγηση στο Eurogroup και την οποία ο υπουργός Αμυνας «φόρτωσε» στο παιδί του.
Οπως έλεγαν στα «ΝΕΑ» κοινοβουλευτικά στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ, η ανησυχία αυτή για τον χαρακτήρα και το μέλλον της συνεργασίας των δύο πλευρών εντείνουν οι αποκαλύψεις για τις συνομιλίες του Πάνου Καμμένου με τον ισοβίτη Ευθύμιο Γιαννουσάκη για το «Noor 1». Η άποψη που συζητείται, δηλαδή, στο εσωτερικό της Κοινοβουλευτικής Ομάδας είναι πως ο υπουργός Αμυνας θα πρέπει να προσέλθει στις εισαγγελικές Αρχές και να καταθέσει όλα τα στοιχεία για την υπόθεση, χωρίς, ωστόσο, αυτό να σημαίνει πως οι βουλευτές πιστεύουν απαραίτητα ότι είναι ένοχος. Το αντίθετο μάλιστα, αφού συντάσσονται με τη γραμμή του Μαξίμου που θέλει την απόλυτη κάλυψή του, αλλά υπερασπίζονται τη διαλεύκανση της υπόθεσης.
Αντιστοίχως, αρνητική είναι η απάντηση των βουλευτών του ΣΥΡΙΖΑ στο ενδεχόμενο σύστασης Εξεταστικής Επιτροπής, όπως προτείνει η ΝΔ. Ακόμη και ο Νίκος Φίλης, ο οποίος δήλωσε ότι δεν θα είχε αντίρρηση να προχωρήσει η Εξεταστική, διευκρινίζει πως δεν θα πρέπει να αποτελέσει αντικείμενο κομματικής αντιπαράθεσης ή εμπόδιο για τη Δικαιοσύνη - με αποτέλεσμα πρακτικά να απορρίπτει την προοπτική εξέτασης της υπόθεσης από τη Βουλή.
ΑΠΟΥΣΙΕΣ. Τούτο όμως δεν θα πρέπει να αποκλείσει, σύμφωνα με πληροφορίες των «ΝΕΩΝ», το ενδεχόμενο απουσίας βουλευτών του ΣΥΡΙΖΑ από τη (φανερή ονομαστική) ψηφοφορία της ερχόμενης Παρασκευής, ως έκφραση δυσφορίας απέναντι στον κυβερνητικό εταίρο. Οπως ακριβώς έγινε, δηλαδή, με την υπόθεση του Δημήτρη Καμμένου.
Η σχετική συζήτηση στην Ολομέλεια της Βουλής αναμένεται ούτως ή άλλως να οξύνει την αντιπαράθεση ανάμεσα σε κυβέρνηση και αντιπολίτευση, με τον Πάνο Καμμένο να βρίσκεται «γυμνός» εν μέσω των διασταυρούμενων πυρών. Η στρατηγική της πόλωσης αποτελεί επιλογή του Αλέξη Τσίπρα, καθώς επιδιώκει να τραβήξει διαχωριστικές γραμμές ανάμεσα στον ΣΥΡΙΖΑ και την αντιπολίτευση, βάζοντας στο ίδιο «τσουβάλι» ΝΔ και ΠΑΣΟΚ, ιδιαίτερα μετά την «πόρτα» από τη Φώφη Γεννηματά στο κάλεσμά του προς την Κεντροαριστερά. Μέσα από αυτό το διμέτωπο, ο Πρωθυπουργός θα προσπαθήσει να αναδείξει τα - κατά τον ίδιο - πλεονεκτήματα του ΣΥΡΙΖΑ, προκειμένου να συσπειρώσει τους ψηφοφόρους του, καθώς οι δημοσκοπήσεις δείχνουν πως ένας στους δύο που ψήφισαν ΣΥΡΙΖΑ το 2015 είτε τον εγκαταλείπει είτε το σκέπτεται - ακόμη και αν δεν κατευθύνεται απαραίτητα σε άλλο κόμμα, αλλά επιλέγει την αποχή.
ΠΟΡΕΙΑ ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΛΑΟ. Ο Αλέξης Τσίπρας και οι συνεργάτες του, εξάλλου, μέσα από τη «μεγάλη» εικόνα της επικείμενης εξόδου στις αγορές και το success story που επιχειρεί να στήσει στην οικονομία μετά την ολοκλήρωση της αξιολόγησης, προτίθεται να «κατέβει» στην κοινωνία. Στόχος του, να επανακτήσει τη σχέση που έχει χαθεί και αποτελεί μία από τις βασικές αιτίες της φθοράς του ΣΥΡΙΖΑ και του προφίλ του ίδιου του Πρωθυπουργού.
Με τη λογική αυτή «ανηφόρισε» στην Κοζάνη για το πρώτο περιφερειακό αναπτυξιακό συνέδριο, ενώ ετοιμάζεται για νέες εξορμήσεις στα υπουργεία. Εντός της ερχόμενης εβδομάδας, μάλιστα, θα επισκεφθεί το Εργασίας, προκειμένου να εξαγγείλει προγράμματα για κατάρτιση ανέργων και το συνολικό πλάνο της κυβέρνησης για δραστική μείωση της ανεργίας ακόμη έως το 2021.
Αντίστοιχα, στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ και κορυφαίοι υπουργοί «ξεχύνονται» στην επαρχία και ήδη επιχειρούν επικοινωνιακή αντεπίθεση μέσα από τον Τύπο της περιφέρειας. Ενδεικτικό είναι, για παράδειγμα, του άρθρο του αντιπροέδρου Γιάννη Δραγασάκη στην εφημερίδα «Πελοπόννησος», στο οποίο αναφέρεται στις αναπτυξιακές προοπτικές της περιοχής.
"ΤΑ ΝΕΑ/ΣΑΒΒΑΤΟΚΥΡΙΑΚΟ",15-16/07/17
Ο ΤΣΙΠΡΑΣ ΚΑΙ ΟΙ ΑΝΕΜΟΜΥΛΟΙ
Το Μαξίμου βλέπει παντού εχθρούς, από τη Δικαιοσύνη μέχρι την Τράπεζα της Ελλάδος και από την Τοπική Αυτοδιοίκηση μέχρι τον χώρο της Ενημέρωσης
Του Αιμίλιου ΠερδικάρηΟι πρόσφατες επιθέσεις κυβερνητικών στελεχών κατά της Δικαιοσύνης και των λειτουργών της δεν είναι μεμονωμένο περιστατικό. Αντιθέτως, φαίνεται ότι περιλαμβάνονται σε ένα γενικότερο πλάνο της κυβέρνησης να επηρεάσει τους θεσμούς, με αποτέλεσμα να εκδηλώνει... αλλεργία απέναντί τους.
Είτε πρόκειται για τη δικαστική εξουσία είτε για την Τοπική Αυτοδιοίκηση είτε για τα μέσα ενημέρωσης είτε για άλλους φορείς της πολιτικής και κοινωνικής ζωής είτε για επαγγελματικές ομάδες όπως οι δικηγόροι, οι μηχανικοί και οι γιατροί με το Ασφαλιστικό και το Φορολογικό, το αποτέλεσμα είναι το ίδιο. Και την ίδια αλλεργία προκαλούν ασφαλώς στην κυβέρνηση οι Θεσμοί - με το «θ» κεφαλαίο. Αλλά αυτοί είναι ένα ξεχωριστό κεφάλαιο, το οποίο προς ώρας έχει μείνει πίσω, μετά την ολοκλήρωση της αξιολόγησης.
Είτε πρόκειται για τη δικαστική εξουσία είτε για την Τοπική Αυτοδιοίκηση είτε για τα μέσα ενημέρωσης είτε για άλλους φορείς της πολιτικής και κοινωνικής ζωής είτε για επαγγελματικές ομάδες όπως οι δικηγόροι, οι μηχανικοί και οι γιατροί με το Ασφαλιστικό και το Φορολογικό, το αποτέλεσμα είναι το ίδιο. Και την ίδια αλλεργία προκαλούν ασφαλώς στην κυβέρνηση οι Θεσμοί - με το «θ» κεφαλαίο. Αλλά αυτοί είναι ένα ξεχωριστό κεφάλαιο, το οποίο προς ώρας έχει μείνει πίσω, μετά την ολοκλήρωση της αξιολόγησης.
Ο διορισμός της απερχόμενης προέδρου του Αρείου Πάγου Βασιλικής Θάνου στο πρωθυπουργικό γραφείο προκάλεσε έκπληξη και ερωτηματικά για το πώς ακριβώς επηρεάζει τους λογαριασμούς που έχουν ανοίξει υπουργοί με τη Δικαιοσύνη. Κυρίως επανέφερε στο προσκήνιο τη γνωστή συζήτηση για το «νόμιμο και ηθικό» του διορισμού της, δεδομένου ότι θεωρητικά μπορεί να λειτουργήσει ως Μεγάλος Αδελφός» του Μαξίμου στο Δικαστικό Σώμα - με ό,τι ενδέχεται να συνεπάγεται αυτό για τις κρίσεις των δικαστών σε μείζονος σημασίας υποθέσεις.
Η κυβέρνηση άλλωστε κατηγορήθηκε πως επανειλημμένως επιχείρησε μέσω της επίτιμης προέδρου του Αρείου Πάγου να αποκτήσει προσβάσεις στα ανώτατα κλιμάκια της Δικαιοσύνης, ενώ ιδιαίτερα είχε σχολιαστεί η διόλου εθιμοτυπική επίσκεψη των προέδρων των ανώτατων δικαστηρίων στο Μαξίμου. Η κυρία Θάνου, εξάλλου, είχε επιδιώξει - με την ανοχή της κυβέρνησης - την παράκαμψη της συνταγματικής διάταξης για το όριο ηλικίας των δικαστών, προκειμένου να παραμείνει στην ηγεσία του Ανώτατου Αναιρετικού. Ωστόσο, το σχέδιο δεν προχώρησε, κυρίως λόγω των αντιδράσεων των συναδέλφων της.
Το τηλε-φιάσκο στο ΣτΕ
Οι ανοιχτές επιθέσεις υπουργών κατά της Δικαιοσύνης και των δικαστών άρχισαν ουσιαστικά με αφορμή το κυβερνητικό φιάσκο με τις τηλεοπτικές άδειες. Περίπτωση κατά την οποία κορυφώθηκε και η «αλλεργία» της κυβέρνησης απέναντι στα μέσα ενημέρωσης, τα οποία συλλήβδην θεωρήθηκαν - και θεωρούνται, όπως και οι άνθρωποί τους - όργανα της διαπλοκής ή προπαγανδιστές και συνωμότες κατά της κυβέρνησης.
Στην εν λόγω περίπτωση των τηλε-αδειών, ύστερα από φοβερό παρασκήνιο και πιέσεις προς τους δικαστές του ΣτΕ, το γεγονός ότι κρίθηκαν αντισυνταγματικές οι διατάξεις του νόμου Παππά και η ακύρωση του διαγωνισμού προκάλεσαν την κυβερνητική οργή, η οποία εκφράστηκε διά της τότε εκπροσώπου Ολγας Γεροβασίλη σε τηλεοπτικό της διάγγελμα.
Ακολούθησαν οι αποφάσεις του Ελεγκτικού Συνεδρίου για την αντισυνταγματικότητα των περικοπών του νόμου Κατρούγκαλου στους συνταξιούχους και η απόφαση για τους συμβασιούχους των δήμων, με την οποία ακυρώνονταν οι διά νόμου (σ.σ. πάλι εμπνεύσεως Κατρούγκαλου) ανανεώσεις των συμβάσεών τους και τα εντάλματα πληρωμής τους. Και στις δύο περιπτώσεις, τόσο ο κυβερνητικός εκπρόσωπος Δημήτρης Τζανακόπουλος όσο και οι αρμόδιοι υπουργοί - με χαρακτηριστική περίπτωση αυτή του υπουργού Εσωτερικών Πάνου Σκουρλέτη - επιτέθηκαν με σφοδρότητα κατά των δικαστών κατηγορώντας τους ακόμη και για πολιτικά υποκινούμενες αποφάσεις.
Ο επίμονος τραπεζίτης
Η επίθεση της κυβέρνησης κατά της Δικαιοσύνης, ωστόσο, δεν είναι η μόνη απέναντι στους θεσμούς. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί ο τρόπος με τον οποίο αντιμετωπίζεται ο διοικητής της Τραπέζης της Ελλάδος Γιάννης Στουρνάρας, του οποίου η σχέση με το Μαξίμου έχει περάσει από σαράντα κύματα. Εύκολα το «κράτα με να σε κρατώ» της φορτισμένης περιόδου του δημοψηφίσματος - όταν η Ζωή Κωνσταντοπούλου επιδίωκε τη... σύλληψή του και εκείνος πάσχιζε για την παραμονή της Ελλάδας στην ευρωζώνη - μεταβλήθηκε σε μίσος.
Τόσο η πρόσφατη παρέμβαση Στουρνάρα για τα σχέδια της κυβέρνησης περί εξόδου στις αγορές όσο και αιχμηρές δηλώσεις του για την αξιολόγηση και τις αποκρατικοποιήσεις προκάλεσαν την οργή κυβερνητικών στελεχών, τα οποία του υπέδειξαν με διόλου κομψό τρόπο να... καθήσει στη γωνιά του. «Να μην πολιτικολογεί» σχολίασαν υπουργοί και κομματικά στελέχη, ενώ ο Δημήτρης Τζανακόπουλος τον κατηγόρησε μεταξύ άλλων για υπέρβαση του ρόλου του και πολιτικές βλέψεις.
Παράπονα και για τον δήμαρχο
Με ανάλογο τρόπο, η κυβέρνηση επιχειρεί να «αλώσει» τώρα έναν ακόμη θεσμό, την Τοπική Αυτοδιοίκηση. Το πρόσχημα είναι οι αλλαγές στον Καλλικράτη και η καθιέρωση του συστήματος της απλής αναλογικής για την εκλογή περιφερειακών και δημοτικών συμβούλων. Οι δήμαρχοι υποστηρίζουν ότι περιφέρειες και δήμοι θα μείνουν πρακτικά ακέφαλοι, αφού οι τοπικοί άρχοντες δεν θα μπορούν να έχουν την πλειοψηφία στα συμβούλια (εκτός αν εκλεγούν από τον πρώτο γύρο με 50%+1).
Η κυβέρνηση υποστηρίζει ότι ευνοεί τις συναινέσεις και συμμαχίες, αλλά παράγοντες της Αυτοδιοίκησης επιμένουν ότι στο πίσω μέρος του μυαλού της έχει την αποπολιτικοποίηση της εκλογικής αναμέτρησης, προκειμένου να κουρευτούν οι επιδόσεις ΝΔ και ΠΑΣΟΚ που διαθέτουν ισχυρό αυτοδιοικητικό πυρήνα, σε αντίθεση με τον ΣΥΡΙΖΑ. Οι διατάξεις άλλωστε του νομοσχεδίου για τους δήμους που κατατέθηκε προχθές στη Βουλή, με μπόνους για υπαλλήλους και αιρετούς, μαρτυρούν ότι η κυβέρνηση προσπαθεί να δημιουργήσει φίλιο πυρήνα.
Η... Αριστερά του Κυρίου
Αντιθέτως, ένας από τους θεσμούς που έχει παραμείνει στο απυρόβλητο είναι η Εκκλησία. Και αυτό δεν συμβαίνει μόνο λόγω της παρουσίας Καμμένου στον κυβερνητικό συνασπισμό - με τον υπουργό Αμυνας να παρεμβαίνει ως «διαιτητής» στη γνωστή αντιπαράθεση της Ιεραρχίας με τον Νίκο Φίλη για τα θρησκευτικά και να οδηγεί στην καρατόμηση του υπουργού Παιδείας. Συμβαίνει, προφανώς, και λόγω της προσωπικής σχέσης που έχει ο Πρωθυπουργός με τον Αρχιεπίσκοπο Ιερώνυμο.
Απόπειρα χειραγώγησης μετά το πρώτο «όχι» των δικαστών
ΜΑΝΤΙΝΑΔΕΣ ΚΑΙ ΜΠΑΛΟΘΙΕΣ
ΜΕ ΣΤΟΧΟ ΤΗ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ
Της Μίνας Μουστάκα
Και ο πόλεμος καλά κρατεί. Εκατέρωθεν βολές, πότε ευθείες και πότε καλυμμένες, φραστικές υπερβολές και η αίσθηση ότι λείπουν πια τόσο η ψυχραιμία όσο και το (αναγκαίο) μέτρο - είναι το σκηνικό που έχει διαμορφωθεί, δυστυχώς εδώ και πολύ καιρό, ανάμεσα στον ΣΥΡΙΖΑ ως κυβέρνηση και τη Δικαιοσύνη ως θεσμό.
Ο θόρυβος που έχει σηκωθεί από μαντινάδες και άλλα τέτοια φαιδρά είναι τόσο εκκωφαντικός, που στερεί από πολλούς την ψυχραιμία και την ήρεμη εκτίμηση των πραγμάτων που τόσο ανάγκη έχουν οι τραυματισμένοι από την κρίση θεσμοί μας. Τελικά τι συμβαίνει; Είναι όντως τόσο εχθρική η συγκεκριμένη κυβέρνηση απέναντι στους δικαστές ή μήπως οι δικαστές επιδιώκουν να μην υπόκεινται σε κριτική; Ο ψύχραιμος παρατηρητής θα αποφαινόταν μάλλον αρνητικά και στα δύο.
Ας ξεκινήσουμε κατ' αρχήν από την αποτίμηση της όλης κυβερνητικής στάσης απέναντι στη Δικαιοσύνη. Πέρα από τη στάση του αναπληρωτή υπουργού Υγείας, που δυστυχώς για όλους έχει μονοπωλήσει τα φώτα της δημοσιότητας, οι δικαστές στις κατ' ιδίαν συζητήσεις εξαίρουν τη στάση του οικονομικού επιτελείου της κυβέρνησης, το οποίο έχει επιδείξει (απολύτως αθόρυβα) έναν χωρίς προηγούμενο σεβασμό στον συνταγματικό ρόλο της Δικαιοσύνης, εφαρμόζοντας με πρωτοφανή ταχύτητα τις δικαστικές αποφάσεις που επιδικάζουν απαιτήσεις των δικαστών οι οποίες απορρέουν από τη συνταγματικότητα του μισθολογίου τους και ικανοποιώντας αιτήματα ετών, όπως η εξίσωση της φορολογικής αντιμετώπισης με τους βουλευτές, έστω και αν ήταν βραχύβια η εφαρμογή της λόγω κατάργησης του μέτρου.
Η στάση αυτή του οικονομικού επιτελείου της κυβέρνησης συχνά αντιπαραβάλλεται, σε κατ' ιδίαν συζητήσεις, με τη συμπεριφορά των αντίστοιχων υπουργών άλλων κυβερνήσεων που αρνούνταν επίμονα την εφαρμογή τέτοιων αποφάσεων ή μιλούσαν για το φαινόμενο «Γιάννης κερνάει, Γιάννης πίνει».
Ταυτόχρονα, το αρμόδιο υπουργείο Δικαιοσύνης, αφού σεβάστηκε και συνέχισε τις μεταρρυθμιστικές προσπάθειες που είχαν ξεκινήσει από τις προηγούμενες κυβερνήσεις, αφήνοντας αναλλοίωτες τις συνθέσεις νομοπαρασκευαστικών επιτροπών (πρακτική όχι δεδομένη έως τώρα) για την αναμόρφωση βασικών κωδίκων, έθεσε τη βάση για τη δημιουργία νέων θεσμών, όπως της πολύπαθης Δικαστικής Αστυνομίας (για την οποία όλοι ελπίζουν αυτή τη φορά να πραγματωθεί), ενώ καταρτίζονται ήδη και νέοι κώδικες για τους δικαστικούς υπαλλήλους, τον Οργανισμό Δικαστηρίων και εισάγονται νέοι θεσμοί που μάλλον θετική αποδοχή έχουν από όλη την κοινωνία (επέκταση συμφώνου συμβίωσης σε ομόφυλα ζευγάρια κ.λπ.).
Οπότε γιατί αντιδρούν οι δικαστές; Είναι όντως συντεχνιακά δρώντες όσοι διαμαρτύρονται; Η απάντηση είναι ένα ξεκάθαρο όχι. Συγκεκριμένες επιλογές και συμπεριφορές προσώπων κομβικών για τη σχέση εκτελεστικής και δικαστικής εξουσίας επισκίασαν κάθε άλλη πτυχή της (πολύπαθης) αυτής σχέσης και βάρυναν το θεσμικό περιβάλλον της Δικαιοσύνης.
ΠΑΡΑΤΡΑΓΟΥΔΑ. Οι «βουτιές» στην επετηρίδα και οι επιλογές στελέχωσης καίριων θέσεων, που δεν ήταν πάντα οι βέλτιστες (για να το πούμε όσο πιο κομψά γίνεται), η (δικαιοπολιτικά και νομικά αμφισβητήσιμη) απονομή πειθαρχικών αρμοδιοτήτων στον πρόεδρο του Αρείου Πάγου, η κατάχρηση άσκησης πειθαρχικού ελέγχου εις βάρος δικαστικών και εισαγγελικών λειτουργών με αιτιολογίες που δεν έβρισκαν νομιμοποιητική βάση στη συνείδηση του Σώματος, η συνταγματικά καταδικασμένη σε αποτυχία προσπάθεια επιμήκυνσης των ορίων συνταξιοδότησης (την οποία ακόμη και ο αρμόδιος υπουργός Σταύρος Κοντονής αποδοκίμασε ανοικτά), η δημόσια διαπόμπευση επιφανών δικαστών με σκοπό τον εκφοβισμό και τη χειραγώγηση και η χωρίς μέτρο και θεσμική νομιμοποίηση - και δυστυχώς πολλές φορές λαϊκίστικη - κριτική βάρυναν τελικά περισσότερο στη συνείδηση του μέσου έλληνα δικαστή από τα όσα θετικά έχει να επιδείξει η κυβερνητική πολιτική στα λεγόμενα και συντεχνιακά τους.
Και βέβαια φαινόμενα μεταπήδησης από τη δικαστική στην εκτελεστική εξουσία είχαν προηγηθεί και σε άλλες περιόδους. Πλην όμως ουδέποτε αυτή η μετακίνηση δεν κοινολογούνταν στους διαδρόμους των δικαστικών μεγάρων από μήνες και ουδέποτε πρόσωπο τόσο υψηλά ιστάμενο στη Δικαιοσύνη δεν είχε ενεργήσει με τόσο «θορυβώδη» τρόπο, είτε μηνύοντας πρόσωπα για την άσκηση κριτικής είτε στηρίζοντας την ίδρυση συνδικαλιστικής ένωσης είτε με την επιδίωξη για επιμήκυνση της θητείας του με την παράταση του ορίου ηλικίας. Η αίσθηση ότι η κυβέρνηση προσπαθεί να «εργαλειοποιήσει» τη Δικαιοσύνη στο πλαίσιο του γενικότερου πολιτικού της σχεδίου είναι πια γενικευμένη στο δικαστικό σώμα αλλά και στον νομικό κόσμο γενικότερα.
Υπάρχει διέξοδος;
Η διαπίστωση ότι διανύουμε περίοδο (σχεδόν) θεσμικής κρίσης είναι το πρώτο βήμα για να αναζητήσουμε τη λύση. Μιλάμε για «σχεδόν» κρίση γιατί, παρά τις λεκτικές αψιμαχίες και κάποιες (διαφαινόμενες) συνταγματικές «παραφωνίες» από μέλη του Υπουργικού Συμβουλίου, οι δύο θεσμοί, κυβέρνηση και Δικαιοσύνη, συνεχίζουν να λειτουργούν στο συνταγματικό τους πλαίσιο και να επιτελούν η καθεμία το έργο της. Επιβάλλεται η όποια δυσαρμονία επιτέλους να φτάσει στο τέλος της.
ΤΟ ΠΡΩΤΟ ΒΗΜΑ. Η αποφυγή της αμετροέπειας και της υπερβολής από (όλους) τους θεσμικούς παράγοντες είναι ένα πρώτο αναγκαίο μέτρο το οποίο όλοι όσοι νοιάζονται για τη χώρα και το θεσμικό της οπλοστάσιο θα πρέπει να υιοθετήσουν. Ωστόσο, το ουσιαστικό βήμα μπορεί και πρέπει να το κάνει η κυβέρνηση. Αυτό επιβάλλουν και το Σύνταγμα και η ιδιοσυγκρασία των δύο θεσμών. Η πιο άμεση και έμπρακτη εκδήλωση σεβασμού της κυβέρνησης στον ισότιμο συνταγματικό πυλώνα της Δικαιοσύνης θα ήταν η αλλαγή στάσης στην επιλογή της ηγεσίας των ανώτατων δικαστηρίων, όπου επιβάλλεται τα κομματικά - πολιτικά κριτήρια να τεθούν εκποδών και διαπαντός και να επιλεγούν οι άριστοι, όσοι έχουν την αναγνώριση του δικαστικού σώματος και του νομικού κόσμου. Αναμφισβήτητα αυτό θα είναι ένα πρώτο μέτρο για την αποκατάσταση της ηρεμίας, που τόσο ανάγκη έχουν η Δικαιοσύνη και η χώρα.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου