"....Ο Π. Καμμένος είναι πια ενα άχθος. Αλλα ο κ. Τσιπρας τον έχει φορέσει σαν χιτώνα του Νέσσου. Η απαλλαγή και η διατήρηση έχουν το ίδιο μοιραίο κόστος..."

Από την "Επένδυση"

"Επένδυση", 16/07/17

Το μοιραίο φορτίο 
«Πάνος Καμμένος»

Του Φοίβου Καρζή
fkarzis@gmail.com

Ο Πάνος Καμμένος και η λοϋμπεν Δεξιά του, ακραία λαϊκιστική, ακραία εθνικιστική και φανατικά θρησκόληπτη, νομιμοποιήθηκαν πολιτικά στο πλαίσιο του σχεδίου για την άνοδο του ΣΥΡΙΖΑ στην εξουσία. Ακόμη και ως τέταρτο κόμμα στις δύο εκλογές του 2012, με πάνω από 10% τον Μάιο και 7,5% τον Ιούνιο, αντιμετωπιζόταν, περισσότερο ως ένα σύμπτωμα της κρίσης, ως μια εξαιρετική κατάσταση που έδετχνε τη σύγχυση του εκλογικού σώματος, παρά ως έκφραση μιας υπαρκτής κοινωνικής δυναμικής. Υστερα ο ΣΥΡΙΖΑ αποφάσισε δύο πράγματα: Πρώτον, ότι η αντίθεση Αριστε ράς/Δεξιάς έπρεπε να αντικατασταθεί από το Μνημόνιο/ Αντιμνημόνιο (αντο θυμάστε...). Η μνημονιακή διαίρεση έπρεπε να εκτείνεται και πέρα απο τη «ριζοσπαστική», σε εκείνη τη φάση, Αριστερά, για να είναι πειστική τόσο ως εκλογικό όχημα όσο και ως μηχανισμός σπίλωσης της άλλης πλευράς (είτε των παλαιότερων κομμάτων Ν.Λ και ΠΑΣΟΚ που ψήφισαν το πρώτο
και το δεύτερο Μνημόνιο, είτε των νέων που δεν προσχωρούσαν σε αυτήν τη λογική, όπως το Ποτάμι και η τότε ΔΗΜ.ΑΡ.). Δεύτερον, η ομάδα που έκανε τον πολιτικό σχεδιασμό για την προοπτική διακυβέρνησης από τον ΣΥΡΙΖΑ όταν ξεκαθάρισε αυτή η δυναμική μετά τις ευρωεκλογές του 2014, πίστεψε πως θα έπρεπε να έχει έναν σύμμαχο από τον πιο σκληρό πυρήνα της δεξιάς παράταξης, ώστε να μην αντιμετωπίσει προβλήματα ελέγχου του κρατικού μηχανισμού, κυρίως στις Ενοπλες Δυνάμεις και προπάντων στην Αστυνομία, όπου ενισχυόταν εκθετικά η επιρροή της Χρυσής Αυγής. Ετσι δεν είχε σημασία πια η συρρίκνωση των ΑΝ.ΕΛ. στο 3,5% σε εκείνες τις ευρωκάλπες. Ο κ. Κομμένος ήταν ο εκλεκτός για τη μετεκλογική συνεργασία εάν χρειαζόταν, όπως και συνέβη, αλλά ακόμη και αν δεν είχε επιβληθεί από την κοινοβουλευτική αριθμητική.

Η ΑΝΤΙΣΤΡΟΦΗ της κεντρικής αυτής επιλογής είναι εξαιρετικά δύσκολη για τον κ. Τσίπρα. Ο κ. Καμμένος έχει καταλάβει την ισχύ που του έδινε και εξακολουθεί να του δίνει αυτή η επιλογή, φτάνοντας ακόμη και σε ακροβασίες, όπως η διαφήμιση με τον Αλέξη και το τρενάκι. Αλλά η παρουσία του γίνεται κάθε μέρα και μεγαλύτερο βάρος, γιατί η προτεραιότητα για τον ΣΥΡΙΖΑ σήμερα είναι η παραμονή παντί τρόπω στην εξουσία και ο κ. Καμμένος συνιστά μια διαρκή εστία φθοράς και κινδύνων. Αρχικά ο αρχηγός των ΑΝ.ΕΛ. δεν έχει κρύψει ούτε στιγμή πως δεν θεωρεί τον εαυτό του κοινοβουλευτικό συμπλήρωμα ή ελάσσονα κυβερνητικό εταίρο, παρά πιστεύει πως συγκυβερνά. Με ελάχιστες εξαιρέσεις έχει αποδειχθεί ότι δυ<αιούται όντως να το πιστεύει. Η πιο χαρακτηριοτυαί περίπτωση, βέβαια, είναι η φράση που φέρεται να έχει πει στον Αρχιεπίσκοπο «αν θέλεις να τους ρίξω σήμερα για τα Θρησκευτικά, τους ρίχνω». Ο κ. Τσίπρας πίστεψε ότι το εννοεί και ο κ. Φίλης εκπαραθυρώθηκε μετ' επαίνων, για να επιβεβαιωθεί ότι οτην πολπχκή κανείς δεν είναι ασφαλέστερα αγνώμων από τον ευεργετηθέντα.

ΑΛΛΑ ΠΕΡΑ από το ότι ο κ. Καμμένος δημιούργησε έτσι μια ηγεσία για την αριστερή πτέρυγα του ΣΥΡΙΖΑ, την ώρα που ο κ. Τσακαλώτος εξελισσόταν στον αγαπημένο υπουργό του κ. Σό-ιμπλε, αλλεπάλληλες υποθέσεις Κομμένου και ΑΝ.ΕΛ δοκιμάζουν τα ακρότατα όρια αντοχής όσων στελεχών του κόμματος έχουν ακόμη όρια. Δεν είναι πολλά, αλλά όσα έχουν απομείνει διαθέτουν ένα πολιτικό βάρος.

Ο ΕΞΕΥΤΕΛΙΣΜΟΣ των βουλευτών του ΣΥΡΙΖΑ να ψηφίζουν για την αντιπροεδρία της Βουλής έναν δηλωμένο αντισημίτη και στρατευμένο ομοφοβικό δεν είναι ακόμη ένα κοινοβουλευτικό επεισόδιο μέσα στα πολλά. Οι ίδιοι, βέβαια, δεν εξανέστη-σαν όταν κατά το δημοψήφισμα ο κ. Δημήτρης Καμμένος παρομοίαζε τους «μενουμευρώιτηδες» με το Νταχάου. Αλλά οι αναφορές του σε Εβραίους και ομοφυλόφιλους είναι για τον ΣΥΡΙΖΑ και τα στελέχη του πιο δύσκολη δοκιμασία από το τρίτο (και το τέταρτο) Μνημόνιο.

ΕΠΙΠΛΕΟΝ, η παράταση της υπόθεσης «Noor-1» και των συνδιαλέξεων του κ. Καμμένου με τον γνωστό ισοβίτη συνομιλητή του αρχίζει να θυμίζει φθορά διαρκείας τύπου Βατοπεδίου. Εως τώρα όλοι έχουν υποχρεωθεί να υπερασπιστούν την απιθανότητα ενός υπουργού που αποφάσισε να προτρέψει ισοβίτη να πει την αλήθεια. Αλλά η υπεράσπιση δεν μπορεί vc συνεχιστεί επ' αόριστον.
!
Ο Π. ΚΑΜΜΕΝΟΣ είναι πια ενα άχθος. Αλλα ο κ. Τσιπρας τον έχει φορέσει σαν χιτώνα του Νέσσου. Η απαλλαγή και η διατήρηση έχουν το ίδιο μοιραίο κόστος.