 |
| "Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ", 19/05/17 |
Τελευταίο ταξίδι μέσα σε μια μεγάλη αγκαλιά
Συγκινητικός αποχαιρετισμός χθες στον Αριστείδη Αλαφούζο – Σήμερα θα ταφεί στην Οία, πλάι στη σύζυγό του Λένα
Της Μαργαρίτας Πουρνάρα
Είναι ωραίο το τελευταίο ταξίδι να γίνεται μέσα σε μια μεγάλη αγκαλιά. Κάτω από έναν μολυβένιο, πένθιμο ουρανό, στον Ιερό Ναό του Αγίου Διονυσίου Αρεοπαγίτου, ο Αριστείδης Αλαφούζος βρέθηκε χθες το μεσημέρι περιτριγυρισμένος με στοργή απ’ όλους τους αγαπημένους, τους πλησίους, τους συνεργάτες, τους συντοπίτες, τους συνοδοιπόρους της θάλασσας και της στεριάς: Η οικογένεια με τα παιδιά του, τον Γιάννη και τον Θέμη, και τα εγγόνια του, από τον νεαρό Αριστείδη Ιω. Αλαφούζο έως το μικρότερο μέλος της οικογενείας, την Εμίλια Θ. Αλαφούζου, σύσσωμη η δημοσιογραφική ομάδα της «Καθημερινής» και του ΣΚΑΪ, οι εργαζόμενοι στη ναυτιλιακή επιχείρηση και στα καράβια του, ήμασταν εκεί για να αποχαιρετίσουμε έναν άνθρωπο που μας φρόντισε με τον δικό του τρόπο. Οι στωικοί φιλόσοφοι πίστευαν ότι κάποιος αξίζει τόσο όσο αυτό για το οποίο φροντίζει. Και εκείνος δεν έπαψε ποτέ, ώς την τελευταία ημέρα της ζωής του, να έχει μέσα του το πρωταρχικό ένστικτο της φροντίδας των άλλων, ως γονιός, εργοδότης, επιχειρηματίας, υποδειγματικός δημόσιος άνδρας και ευεργέτης.
Προερχόμενος από τη χαλύβδινη εκείνη γενιά των Ελλήνων που είδαν τη χώρα να σπαράσσεται και να αναγεννάται, πάσχισε για την οικοδόμηση και την προκοπή, κυριολεκτικά και μεταφορικά. Εφτιαξε δρόμους, δημόσια έργα, έκτισε πλοία. Καθόλου τυχαία δημιούργησε και στέρεα στέγη για την αληθινή δημοσιογραφία των αξιών, δίνοντας πνοή στην ιστορική «Καθημερινή», σε μια εποχή όπου το πολιτικό σύστημα και η ηθική τάξη κλυδωνίζονταν βίαια. Θα τον παρομοίαζε κανείς με έναν ακούραστο μηχανικό που ήθελε να προσφέρει τη σκέπη του, που άπλωνε τη φτερούγα του για να καλύψει όποιον γνώριζε ότι είχε ανάγκη, συναισθανόμενος τη βαθιά ευθύνη του προς το νησί του τη Σαντορίνη, την κοινωνία και την πατρίδα.
Στην κατανυκτική ατμόσφαιρα που επικρατούσε στη νεκρώσιμο ακολουθία, τον τόνο έδωσε ο Αρχιεπίσκοπος κ. Ιερώνυμος, εκπέμποντας όπως πάντα μιαν ανυπόκριτη γλυκύτητα και ιεροσύνη. Ο ναός ήταν γεμάτος από λευκά τριαντάφυλλα και παιώνιες. Ο Γιάννης Α. Αλαφούζος ανέλαβε τον δύσκολο ρόλο να πει λίγα λόγια για τον αγαπημένο του πατέρα, αλλά η συγκίνηση δεν τον άφησε. Πρόλαβε μόνο να μιλήσει για το πώς του δίδαξε τον δύσκολο, μοναχικό και ανεξάρτητο δρόμο, αλλά και για το πώς να μην εκμεταλλεύεται ποτέ το όπλο της εξουσίας.
Τον λόγο πήρε ο διευθυντής της «Καθημερινής», Αλέξης Παπαχελάς. Γνώριζε από πρώτο χέρι πως απ’ όλα του τα επιτεύγματα, σε ξηρά και θάλασσα, ο Αριστείδης Αλαφούζος θεωρούσε την εφημερίδα το πιο σπουδαίο. Και εκείνον τον έχρισε «καπετάνιο στη βάρδια του πιο αγαπημένου του καραβιού». Σε ένα λόγο γεμάτο αγάπη και ευγνωμοσύνη, τον ευχαρίστησε όχι μόνο για την εμπιστοσύνη του αυτή, αλλά και για το προνόμιο να «μαθητεύσει» κοντά σε έναν άνθρωπο που δεν άκουσε ποτέ τις σειρήνες της συναλλαγής με την εξουσία, που υπάκουε πάντα στην ηθική, που είχε απαιτήσεις από τον εαυτό και τους συνεργάτες του, μα κυρίως είχε προσδοκίες και όραμα για την πατρίδα. Ως απόγονος τολμηρών καραβοκυραίων που έφτασαν μέχρι τη Μαύρη Θάλασσα, ο Σαντορινιός λογάριαζε τους Ελληνες πολίτες του κόσμου. Και την «Καθημερινή» την οραματίστηκε σαν μια μεγάλη ευρωπαϊκή εφημερίδα, θεματοφύλακα των δημοκρατικών αστικών αξιών, μετριοπαθή και ψύχραιμη φωνή σε μια κοινωνία που ακολουθεί το θυμικό και όχι τη λογική.
Πολιτικοί και φίλοι
Αυτήν τη σπουδαία παρακαταθήκη την αναγνώρισαν όλοι. Και φάνηκε περίτρανα χθες. Ανταγωνιστές, φίλοι και εταίροι έδωσαν το «παρών» για το τελευταίο αντίο σε μια σπουδαία προσωπικότητα, που επεβλήθη με το μέτρο και την ηθική στον στίβο του επιχειρείν, της πολιτικής και των ΜΜΕ. Η πολιτειακή και πολιτική ηγεσία της χώρας εκπροσωπήθηκε από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας Προκόπη Παυλόπουλο, τον αρχηγό της αξιωματικής αντιπολίτευσης Κυριάκο Μητσοτάκη, τους πρώην πρωθυπουργούς Αντώνη Σαμαρά, Κώστα Καραμανλή και Λουκά Παπαδήμο, τον υπουργό Ναυτιλίας Παναγιώτη Κουρουμπλή, τη Φώφη Γεννηματά, τον Ευάγγελο Βενιζέλο, τον Δημήτρη Καμμένο των ΑΝΕΛ και τον πρόεδρο της Ενωσης Κεντρώων Βασίλη Λεβέντη, τους αντιπροέδρους της Ν.Δ. Αδωνι Γεωργιάδη και Κωστή Χατζηδάκη, τον Ευάγγελο Μεϊμαράκη και την Ντόρα Μπακογιάννη, τον Θόδωρο Ρουσόπουλο, την Αννα Διαμαντοπούλου, τον δήμαρχο Σαντορίνης Νικόλαο Ζώρζο, τον πρώην υπουργό Γιάννη Παλαιοκρασσά, τον Δημήτρη Σιούφα, τον περιφερειάρχη Κωστή Μπακογιάννη, τον Νίκο Κωνσταντόπουλο κ.ά.
Ο Θόδωρος Βασιλάκης, ο Αχιλλέας και η Κωστάντζα Κωνσταντακοπούλου, ο Δημήτρης Κοπελούζος, ο Γιώργος Μπόμπολας, ο Δήμος Μαντζούνης, ο Βασίλης Ράπανος και ο Γιώργος Αρώνης από την Alpha, ο πρόεδρος της Ενωσης Τραπεζών Νίκος Καραμούζης, ο Δημήτρης Μελισσανίδης, εκπρόσωποι της κινεζικής πρεσβείας, μεταξύ άλλων, παρέστησαν χθες για το ύστατο χαίρε στον Αριστείδη Αλαφούζο, ο οποίος πίστευε πάντα στο «fair play» και δεν λογάριαζε τίποτα μπροστά στο αίσθημα του δικαίου και του σωστού. Στην εκκλησία, όμως, βρέθηκαν και όλοι οι αγαπημένοι φίλοι του Αριστείδη Αλαφούζου, όπως η οικογένεια Κοντέλη, η Μαργαρίτα Σαμούρκα, η Ξένια Γκρος, η Βάλια Ρόζη, ο καθηγητής κ. Ντούμας και η Καίτη Τζιτζικώστα, η επικεφαλής της ελληνικής επιτροπής της UNESCO.
Η ταφή του θα γίνει σήμερα στον αγαπημένο του τόπο την Οία, παρουσία οικογενειακού, φιλικού κύκλου και λίγων συνεργατών. Εκεί θα ξαναβρεί την αφοσιωμένη σύζυγό του Λένα. Κοντά στην παραλία των Μπαξέδων, με τη σκούρα άμμο και τα ηφαιστειογενή βράχια, που του ηρεμούσαν την ψυχή.
Μόνο παιδικές φωνές διέκοπταν τη σιωπή
Είναι ωραίο το τελευταίο ταξίδι να γίνεται μέσα σε μια μεγάλη αγκαλιά. Κάτω από έναν μολυβένιο, πένθιμο ουρανό, στον Ιερό Ναό του Αγίου Διονυσίου Αρεοπαγίτου, ο Αριστείδης Αλαφούζος βρέθηκε χθες το μεσημέρι περιτριγυρισμένος με στοργή απ’ όλους τους αγαπημένους, τους πλησίους, τους συνεργάτες, τους συντοπίτες, τους συνοδοιπόρους της θάλασσας και της στεριάς: Η οικογένεια με τα παιδιά του, τον Γιάννη και τον Θέμη, και τα εγγόνια του, από τον νεαρό Αριστείδη Ιω. Αλαφούζο έως το μικρότερο μέλος της οικογενείας, την Εμίλια Θ. Αλαφούζου, σύσσωμη η δημοσιογραφική ομάδα της «Καθημερινής» και του ΣΚΑΪ, οι εργαζόμενοι στη ναυτιλιακή επιχείρηση και στα καράβια του, ήμασταν εκεί για να αποχαιρετίσουμε έναν άνθρωπο που μας φρόντισε με τον δικό του τρόπο. Οι στωικοί φιλόσοφοι πίστευαν ότι κάποιος αξίζει τόσο όσο αυτό για το οποίο φροντίζει. Και εκείνος δεν έπαψε ποτέ, ώς την τελευταία ημέρα της ζωής του, να έχει μέσα του το πρωταρχικό ένστικτο της φροντίδας των άλλων, ως γονιός, εργοδότης, επιχειρηματίας, υποδειγματικός δημόσιος άνδρας και ευεργέτης.
Προερχόμενος από τη χαλύβδινη εκείνη γενιά των Ελλήνων που είδαν τη χώρα να σπαράσσεται και να αναγεννάται, πάσχισε για την οικοδόμηση και την προκοπή, κυριολεκτικά και μεταφορικά. Εφτιαξε δρόμους, δημόσια έργα, έκτισε πλοία. Καθόλου τυχαία δημιούργησε και στέρεα στέγη για την αληθινή δημοσιογραφία των αξιών, δίνοντας πνοή στην ιστορική «Καθημερινή», σε μια εποχή όπου το πολιτικό σύστημα και η ηθική τάξη κλυδωνίζονταν βίαια. Θα τον παρομοίαζε κανείς με έναν ακούραστο μηχανικό που ήθελε να προσφέρει τη σκέπη του, που άπλωνε τη φτερούγα του για να καλύψει όποιον γνώριζε ότι είχε ανάγκη, συναισθανόμενος τη βαθιά ευθύνη του προς το νησί του τη Σαντορίνη, την κοινωνία και την πατρίδα.
Στην κατανυκτική ατμόσφαιρα που επικρατούσε στη νεκρώσιμο ακολουθία, τον τόνο έδωσε ο Αρχιεπίσκοπος κ. Ιερώνυμος, εκπέμποντας όπως πάντα μιαν ανυπόκριτη γλυκύτητα και ιεροσύνη. Ο ναός ήταν γεμάτος από λευκά τριαντάφυλλα και παιώνιες. Ο Γιάννης Α. Αλαφούζος ανέλαβε τον δύσκολο ρόλο να πει λίγα λόγια για τον αγαπημένο του πατέρα, αλλά η συγκίνηση δεν τον άφησε. Πρόλαβε μόνο να μιλήσει για το πώς του δίδαξε τον δύσκολο, μοναχικό και ανεξάρτητο δρόμο, αλλά και για το πώς να μην εκμεταλλεύεται ποτέ το όπλο της εξουσίας.
Τον λόγο πήρε ο διευθυντής της «Καθημερινής», Αλέξης Παπαχελάς. Γνώριζε από πρώτο χέρι πως απ’ όλα του τα επιτεύγματα, σε ξηρά και θάλασσα, ο Αριστείδης Αλαφούζος θεωρούσε την εφημερίδα το πιο σπουδαίο. Και εκείνον τον έχρισε «καπετάνιο στη βάρδια του πιο αγαπημένου του καραβιού». Σε ένα λόγο γεμάτο αγάπη και ευγνωμοσύνη, τον ευχαρίστησε όχι μόνο για την εμπιστοσύνη του αυτή, αλλά και για το προνόμιο να «μαθητεύσει» κοντά σε έναν άνθρωπο που δεν άκουσε ποτέ τις σειρήνες της συναλλαγής με την εξουσία, που υπάκουε πάντα στην ηθική, που είχε απαιτήσεις από τον εαυτό και τους συνεργάτες του, μα κυρίως είχε προσδοκίες και όραμα για την πατρίδα. Ως απόγονος τολμηρών καραβοκυραίων που έφτασαν μέχρι τη Μαύρη Θάλασσα, ο Σαντορινιός λογάριαζε τους Ελληνες πολίτες του κόσμου. Και την «Καθημερινή» την οραματίστηκε σαν μια μεγάλη ευρωπαϊκή εφημερίδα, θεματοφύλακα των δημοκρατικών αστικών αξιών, μετριοπαθή και ψύχραιμη φωνή σε μια κοινωνία που ακολουθεί το θυμικό και όχι τη λογική.
Πολιτικοί και φίλοι
Αυτήν τη σπουδαία παρακαταθήκη την αναγνώρισαν όλοι. Και φάνηκε περίτρανα χθες. Ανταγωνιστές, φίλοι και εταίροι έδωσαν το «παρών» για το τελευταίο αντίο σε μια σπουδαία προσωπικότητα, που επεβλήθη με το μέτρο και την ηθική στον στίβο του επιχειρείν, της πολιτικής και των ΜΜΕ. Η πολιτειακή και πολιτική ηγεσία της χώρας εκπροσωπήθηκε από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας Προκόπη Παυλόπουλο, τον αρχηγό της αξιωματικής αντιπολίτευσης Κυριάκο Μητσοτάκη, τους πρώην πρωθυπουργούς Αντώνη Σαμαρά, Κώστα Καραμανλή και Λουκά Παπαδήμο, τον υπουργό Ναυτιλίας Παναγιώτη Κουρουμπλή, τη Φώφη Γεννηματά, τον Ευάγγελο Βενιζέλο, τον Δημήτρη Καμμένο των ΑΝΕΛ και τον πρόεδρο της Ενωσης Κεντρώων Βασίλη Λεβέντη, τους αντιπροέδρους της Ν.Δ. Αδωνι Γεωργιάδη και Κωστή Χατζηδάκη, τον Ευάγγελο Μεϊμαράκη και την Ντόρα Μπακογιάννη, τον Θόδωρο Ρουσόπουλο, την Αννα Διαμαντοπούλου, τον δήμαρχο Σαντορίνης Νικόλαο Ζώρζο, τον πρώην υπουργό Γιάννη Παλαιοκρασσά, τον Δημήτρη Σιούφα, τον περιφερειάρχη Κωστή Μπακογιάννη, τον Νίκο Κωνσταντόπουλο κ.ά.
Ο Θόδωρος Βασιλάκης, ο Αχιλλέας και η Κωστάντζα Κωνσταντακοπούλου, ο Δημήτρης Κοπελούζος, ο Γιώργος Μπόμπολας, ο Δήμος Μαντζούνης, ο Βασίλης Ράπανος και ο Γιώργος Αρώνης από την Alpha, ο πρόεδρος της Ενωσης Τραπεζών Νίκος Καραμούζης, ο Δημήτρης Μελισσανίδης, εκπρόσωποι της κινεζικής πρεσβείας, μεταξύ άλλων, παρέστησαν χθες για το ύστατο χαίρε στον Αριστείδη Αλαφούζο, ο οποίος πίστευε πάντα στο «fair play» και δεν λογάριαζε τίποτα μπροστά στο αίσθημα του δικαίου και του σωστού. Στην εκκλησία, όμως, βρέθηκαν και όλοι οι αγαπημένοι φίλοι του Αριστείδη Αλαφούζου, όπως η οικογένεια Κοντέλη, η Μαργαρίτα Σαμούρκα, η Ξένια Γκρος, η Βάλια Ρόζη, ο καθηγητής κ. Ντούμας και η Καίτη Τζιτζικώστα, η επικεφαλής της ελληνικής επιτροπής της UNESCO.
Η ταφή του θα γίνει σήμερα στον αγαπημένο του τόπο την Οία, παρουσία οικογενειακού, φιλικού κύκλου και λίγων συνεργατών. Εκεί θα ξαναβρεί την αφοσιωμένη σύζυγό του Λένα. Κοντά στην παραλία των Μπαξέδων, με τη σκούρα άμμο και τα ηφαιστειογενή βράχια, που του ηρεμούσαν την ψυχή.
Μόνο παιδικές φωνές διέκοπταν τη σιωπή
Της Λίνας Γιάνναρου
Στις δώδεκα παρά τέταρτο χθες το μεσημέρι, στην οδό Σκουφά, στο ύψος του Αγίου Διονυσίου, εκεί όπου συνήθως αντηχεί ο θόρυβος της πόλης, δεν ακουγόταν τίποτα. Τίποτα πέρα από παιδικές φωνές πίσω από τους τοίχους του Πειραματικού Σχολείου του Πανεπιστημίου Αθηνών, ακριβώς απέναντι, και τη βροχή που έπεφτε ρυθμικά στις πλάκες του πεζοδρομίου.
Η Τροχαία είχε «σβήσει» τους γνώριμους ήχους έχοντας διακόψει προσωρινά την κυκλοφορία σε αυτό το τμήμα της οδού, για να επιτραπεί η ασφαλής πρόσβαση στον ναό των δεκάδων επισήμων που θέλησαν να παρευρεθούν στη νεκρώσιμη ακολουθία του Αριστείδη Αλαφούζου, ανάμεσα στους οποίους ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας Προκόπης Παυλόπουλος. Τη σιωπή τίμησαν όλοι, φθάνοντας πεζή στον Αγιο Διονύσιο. Ούτε δηλώσεις, ούτε κάμερες, ούτε άσκοπες χαιρετούρες.
Τον τόνο είχε δώσει η οικογένεια, τόσο η στενή όσο και η άλλη, η ευρύτερη, η οικογένεια της «Καθημερινής», του ΣΚΑΪ και των «Κυκλάδων» που έδωσε σύσσωμη το «παρών» στο τελευταίο αντίο στον «κύριο Αριστείδη», όπως ήταν γνωστός σε όλους, από τα διευθυντικά στελέχη του ομίλου μέχρι τους «απλούς» εργαζομένους, κάθε πόστου. Συγκινητική ήταν και η προσέλευση δεκάδων παλιών συναδέλφων, προσώπων που δεν βλέπουμε πια καθημερινά, στους διαδρόμους ή στο εστιατόριο του κτιρίου του Νέου Φαλήρου, αλλά παραμένουν, όπως φάνηκε και χθες, μέλη της ίδιας οικογένειας. Ολοι μαζί είχαμε γεμίσει ασφυκτικά τη «γαλαρία» του ναού, ας μας επιτραπεί η λέξη, ο ένας πλάι στον άλλο, όσο οι άξιοι ψάλτες μελωδικά μετέτρεπαν «την άτακτη ζωηρότητα του αίματος σε αρμονική», κατά τον Ευγένιο Βούλγαρη.
Δεν χρειαζόταν να κλείσουμε ραντεβού, πολλοί συναντηθήκαμε αμέσως μετά στο παρακείμενο καφέ, με τη βροχή ακόμη να επιμένει. «Είχα μόλις έρθει στην εφημερίδα, με φώναξε στο γραφείο του να συζητήσουμε κάτι», θυμόταν ένας από εμάς. «Είναι στην κρίση σας, μου είπε, εάν θέλετε να ασχοληθείτε με το θέμα. Μου είχε κάνει εντύπωση, δεδομένου ότι ήμουν τότε πολύ πιτσιρικάς». «Στον πληθυντικό σού απευθύνθηκε, ε;» «Πάντα σε όλους μιλούσε στον πληθυντικό», πρόσθετε κάποιος άλλος. Τον θυμηθήκαμε να περνάει από τα γραφεία μας, χαιρετώντας μας έναν έναν, με κάτι που θα έπαιρνες όρκο ότι έμοιαζε με θαυμασμό για τη δουλειά μας και εκτίμηση για τους κόπους μας. Θυμηθήκαμε και τη χαρά που έπαιρνε κάθε φορά που τον τιμούσε ο τόπος του, η Σαντορίνη, είτε επρόκειτο για τα παιδιά του σχολείου είτε για τους τοπικούς άρχοντες. Αργησε να διαλυθεί ο κόσμος έξω από την εκκλησία, όπως παρατηρήσαμε. Είναι πολλές ιστορίες, συναρπαστική η διαδρομή του «κυρίου Αριστείδη» και πολυδιάστατη, η μία αφήγηση διαδέχεται την άλλη.
Καθώς σηκωνόμασταν για να γυρίσουμε στο γραφείο, για μια στιγμή σίγησαν οι κουβέντες και ξανακούστηκαν οι παιδικές φωνές από το σχολείο. Τι παράξενο να ακούγονται τόσο καθαρά με μια τέτοια αφορμή. Σε λίγη ώρα θα ξανάνοιγε η κυκλοφορία στη Σκουφά και θα τις κατ
Στις δώδεκα παρά τέταρτο χθες το μεσημέρι, στην οδό Σκουφά, στο ύψος του Αγίου Διονυσίου, εκεί όπου συνήθως αντηχεί ο θόρυβος της πόλης, δεν ακουγόταν τίποτα. Τίποτα πέρα από παιδικές φωνές πίσω από τους τοίχους του Πειραματικού Σχολείου του Πανεπιστημίου Αθηνών, ακριβώς απέναντι, και τη βροχή που έπεφτε ρυθμικά στις πλάκες του πεζοδρομίου.
Η Τροχαία είχε «σβήσει» τους γνώριμους ήχους έχοντας διακόψει προσωρινά την κυκλοφορία σε αυτό το τμήμα της οδού, για να επιτραπεί η ασφαλής πρόσβαση στον ναό των δεκάδων επισήμων που θέλησαν να παρευρεθούν στη νεκρώσιμη ακολουθία του Αριστείδη Αλαφούζου, ανάμεσα στους οποίους ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας Προκόπης Παυλόπουλος. Τη σιωπή τίμησαν όλοι, φθάνοντας πεζή στον Αγιο Διονύσιο. Ούτε δηλώσεις, ούτε κάμερες, ούτε άσκοπες χαιρετούρες.
Τον τόνο είχε δώσει η οικογένεια, τόσο η στενή όσο και η άλλη, η ευρύτερη, η οικογένεια της «Καθημερινής», του ΣΚΑΪ και των «Κυκλάδων» που έδωσε σύσσωμη το «παρών» στο τελευταίο αντίο στον «κύριο Αριστείδη», όπως ήταν γνωστός σε όλους, από τα διευθυντικά στελέχη του ομίλου μέχρι τους «απλούς» εργαζομένους, κάθε πόστου. Συγκινητική ήταν και η προσέλευση δεκάδων παλιών συναδέλφων, προσώπων που δεν βλέπουμε πια καθημερινά, στους διαδρόμους ή στο εστιατόριο του κτιρίου του Νέου Φαλήρου, αλλά παραμένουν, όπως φάνηκε και χθες, μέλη της ίδιας οικογένειας. Ολοι μαζί είχαμε γεμίσει ασφυκτικά τη «γαλαρία» του ναού, ας μας επιτραπεί η λέξη, ο ένας πλάι στον άλλο, όσο οι άξιοι ψάλτες μελωδικά μετέτρεπαν «την άτακτη ζωηρότητα του αίματος σε αρμονική», κατά τον Ευγένιο Βούλγαρη.
Δεν χρειαζόταν να κλείσουμε ραντεβού, πολλοί συναντηθήκαμε αμέσως μετά στο παρακείμενο καφέ, με τη βροχή ακόμη να επιμένει. «Είχα μόλις έρθει στην εφημερίδα, με φώναξε στο γραφείο του να συζητήσουμε κάτι», θυμόταν ένας από εμάς. «Είναι στην κρίση σας, μου είπε, εάν θέλετε να ασχοληθείτε με το θέμα. Μου είχε κάνει εντύπωση, δεδομένου ότι ήμουν τότε πολύ πιτσιρικάς». «Στον πληθυντικό σού απευθύνθηκε, ε;» «Πάντα σε όλους μιλούσε στον πληθυντικό», πρόσθετε κάποιος άλλος. Τον θυμηθήκαμε να περνάει από τα γραφεία μας, χαιρετώντας μας έναν έναν, με κάτι που θα έπαιρνες όρκο ότι έμοιαζε με θαυμασμό για τη δουλειά μας και εκτίμηση για τους κόπους μας. Θυμηθήκαμε και τη χαρά που έπαιρνε κάθε φορά που τον τιμούσε ο τόπος του, η Σαντορίνη, είτε επρόκειτο για τα παιδιά του σχολείου είτε για τους τοπικούς άρχοντες. Αργησε να διαλυθεί ο κόσμος έξω από την εκκλησία, όπως παρατηρήσαμε. Είναι πολλές ιστορίες, συναρπαστική η διαδρομή του «κυρίου Αριστείδη» και πολυδιάστατη, η μία αφήγηση διαδέχεται την άλλη.
Καθώς σηκωνόμασταν για να γυρίσουμε στο γραφείο, για μια στιγμή σίγησαν οι κουβέντες και ξανακούστηκαν οι παιδικές φωνές από το σχολείο. Τι παράξενο να ακούγονται τόσο καθαρά με μια τέτοια αφορμή. Σε λίγη ώρα θα ξανάνοιγε η κυκλοφορία στη Σκουφά και θα τις κατ
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου