Από την "ΑΥΓΗ" και την "ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ"
"Η ΑΥΓΗ", 09/05/17
Ο Εμmανουέλ Μακρόν δίνει ελπίδα στην Ευρώπη
Του Wolfgang Munchau
Αυτή ήταν η πρώτη πραγματικά καλή μέρα για την Ευρωζώνη, μετά το ξέσπασμα της χρηματοπιστωτικής κρίσης στα τέλη του 2009. Η σαρωτική νίκη του Εμανουέλ Μακρόν δίνει ελπίδα στην Ευρώπη. Η Γαλλία ήρθε αντιμέτωπη με την πιο απόλυτη, αλλά και την πιο έντιμη πολιτική επιλογή από οποιαδήποτε άλλη μεγάλη ευρωπαϊκή χώρα εδώ και πολλές δεκαετίες: μεταξύ του να μείνει στην Ευρωζώνη και να κάνει μεταρρυθμίσεις, ή να εγκαταλείψει. Η συνηθισμένη επιλογή του θολώματος δεν ήταν στο τραπέζι. Αυτές οι εκλογές δεν αφορούσαν στο μέλλον της δημοκρατίας. Αφορούσαν το μέλλον της Γαλλίας στην Ευρώπη, αλλά και με το μέλλον της ίδιας της Ευρώπης. Στους Γάλλους τέθηκε ένα ξεκάθαρο ερώτημα. Έδωσαν μια ξεκάθαρη απάντηση.
Δεν μπορώ να σκεφτώ κανέναν άλλο πολιτικό, σε καμία άλλη χώρα της Ε.Ε., που κατάφερε να κερδίσει μια εκλογική μάχη με σαφή ατζέντα για μεταρρυθμίσεις στην Ευρωζώνη. Δεν υπάρχουν εγγυήσεις ότι ο Εμανουέλ Μακρόν θα πετύχει - και είναι πραγματικά πολύ εύκολο να σχεδιάσουμε σενάρια για την αποτυχία του. Αλλά αν επικρατήσει το αισιόδοξο σενάριο για την Ευρωζώνη, ιδού πώς θα έπρεπε να ξεκινήσει: Με έναν ηγέτη από μια μεγάλη χώρα, που κερδίζει την πολιτική εντολή για αλλαγή.
Η χρονική συγκυρία είναι προς όφελός του. Δεν θα είναι σε θέση να πιέσει για μεταρρυθμίσεις στην Ευρωζώνη για ακόμη ένα έτος. Οι Γερμανοί θα κάνουν εκλογές τον Σεπτέμβριο, οι Ιταλοί στις αρχές του 2018. Αυτή η αναγκαστική καθυστέρησή του προσφέρει έναν χρόνο για να δείξει ότι είναι σοβαρός στις προτάσεις του για μεταρρυθμίσεις στο εσωτερικό της χώρας.
Αποτελεί κοινή εντύπωση, αλλά λανθασμένη, ότι η Γαλλία είναι μια προβληματική οικονομία. Η Γαλλία και η Γερμανία έχουν καταγράψει σχεδόν πανομοιότυπα επίπεδα παραγωγικότητας τα τελευταία 50 χρόνια. Και οι δύο χώρες έχουν εμφανίσει παρόμοιες οικονομικές επιδόσεις από την εισαγωγή του ευρώ και μετά - με τη Γερμανία να τα πηγαίνει λίγο χειρότερα από τη Γαλλία πριν από τη χρηματοπιστωτική κρίση και λίγο καλύτερα μετά από αυτή. Η Γαλλία δεν είναι σαν την Ιταλία - η οποία δεν έχει καταφέρει να παρουσιάσει μεγάλη ανάπτυξη της παραγωγικότητας μετά από την είσοδό της στην Ευρωζώνη. Γι’ αυτό τον λόγο η επιχειρηματολογία για έξοδο από την Ευρωζώνη, όπως τέθηκε από τη Μαρίν Λεπέν, δεν ήταν τόσο ισχυρή στη Γαλλία, όσο θα είναι στην Ιταλία.
Η Γαλλία, ωστόσο, παραβιάζει το τελευταίο διάστημα τους δημοσιονομικούς κανόνες της Ε.Ε. Έχει χρέη που αντιστοιχούν στο 100% του Ακαθάριστου Εγχώριου Προϊόντος, τη στιγμή που η Γερμανία οδεύει προς μείωση της αναλογίας τους χρέους ως προς το ΑΕΠ σε 60% μέχρι τα τέλη αυτής της δεκαετίας - στο επίσημο, αλλά ευρέως παραμελημένο ανώτατο όριο που θέτει η Ευρωζώνη για το χρέος. Προκειμένου να έχει ο κ. Μακρόν έστω μια ελπίδα να πείσει το Βερολίνο για τα οφέλη ενός κοινού προϋπολογισμού στην Ευρωζώνη και ενός κοινού υπουργού Οικονομικών, όπως τα περιέγραψε στο μανιφέστο του, θα χρειαστεί να δείξει σοβαρότητα στην εκπλήρωση των κανόνων που προβλέπουν οι συνθήκες. Ευτυχώς για εκείνον, η χρονική συγκυρία είναι καλή. Η οικονομία της Ευρωζώνης βρίσκεται σε ήπια κυκλική ανάκαμψη. Δεν υπάρχει καλύτερη στιγμή για ολοκλήρωση από την παρούσα. Το πρόγραμμά του προτείνει μια μετρίως ισχυρή δημοσιονομική συμπίεση 60 δισ. ευρώ σε διάστημα πέντε ετών. Με ετήσιο μέσο όρο στα 12 δισ. ευρώ αυτό είναι μεταξύ του 0,5% και του 0,6% της οικονομικής παραγωγής του περασμένου χρόνου.
Η Γερμανία είναι ικανοποιημένη που κέρδισε ο Εμανουέλ Μακρόν τις εκλογές, αλλά στην πραγματικότητα ουδείς συζητάει στο Βερολίνο την ιδέα του για έναν κοινό προϋπολογισμό στην Ευρωζώνη και υπουργό Οικονομικών. Οι Σοσιαλδημοκράτες (SPD) είναι πιο ευέλικτοι από τους Χριστιανοδημοκράτες (CDU), αλλά αντίθετα από τον Εμανουέλ Μακρόν, ούτε αυτοί κάνουν εκστρατεία υπέρ κοινών δημοσιονομικών πολιτικών. Το Βερολίνο θα ανακαλύψει σύντομα ότι ο Εμ. Μακρόν απαιτεί αλλαγές που το γερμανικό πολιτικό κατεστημένο έχει απορρίψει κατηγορηματικά.
Τουλάχιστον η μια πλευρά τελικά θα πάρει πίσω αυτά που έχει πει - και θα το κάνουν και οι δύο αν καταλήξουν σε συμβιβασμό.
Η εκλογική νίκη του Εμανουέλ Μακρόν είναι ένα πρώτο βήμα τεράστιας σημασίας για αλλαγή στη Γαλλία και στην Ευρωζώνη. Αλλά, προς το παρόν, δεν είναι τίποτα παραπάνω από αυτό.
Deutsche Welle: Ο Μακρόν ζητάει αδιανόητες αλλαγές
Ο Μακρόν δεν θα είναι ένας εύκολος φίλος για τη Γερμανία. Δεν πρόκειται να γίνει χειροκροτητής της γερμανικής ευρωπαϊκής πολιτικής. Δεν συμμερίζεται τον φετιχισμό του Σόιμπλε με το δόγμα των ισοσκελισμένων προϋπολογισμών. Έχει ήδη επικρίνει τα υπερβολικά εμπορικά πλεονάσματα της Γερμανίας και ζητάει μεταρρυθμίσεις, στις οποίες το Βερολίνο είναι βέβαιο ότι δεν πρόκειται να συναινέσει, όπως μια Οικονομική και Νομισματική Ένωση με έναν Ευρωπαίο υπουργό Οικονομικών, κοινοτική διαχείριση των χρεών και έναν ενιαίο προϋπολογισμό για την Ευρωζώνη.
Όλα αυτά είναι αδιανόητα για τον Σόιμπλε και τη Μέρκελ. Εάν μάλιστα ο Σόιμπλε παραμείνει υπουργός Οικονομικών και την επόμενη τετραετία, δεν υπάρχει περίπτωση να δεχθεί να παραδώσει τα κλειδιά του υπουργείου του στις Βρυξέλλες, όπως εύστοχα παρατηρεί το Spiegel Online.
Διαφορετικό προδιαγράφεται το σκηνικό, εάν στις βουλευτικές εκλογές του Σεπτεμβρίου κερδίσουν οι Γερμανοί Σοσιαλδημοκράτες και σχηματίσουν κυβέρνηση υπό την ηγεσία τους.
Προχθές, το βράδυ, ο υπουργός Εξωτερικών Ζίγκμαρ Γκάμπριελ, ο οποίος διατηρεί στενές σχέσεις με τον Μακρόν από παλιότερες εποχές, αλλά συνεργάστηκαν και ως υπουργοί Οικονομίας, έκανε δηλώσεις που θα πρέπει να προκάλεσαν ικανοποίηση στο Παρίσι και στις χώρες του ευρωπαϊκού Νότου. Υποστήριξε στο δεύτερο δημόσιο κανάλι ZDF πως «θα πρέπει να πάψουμε να κουνάμε το δάχτυλο σαν δάσκαλοι στους Γάλλους για τα ελλείμματα και να τους βοηθήσουμε ως χώρα με ισχυρή οικονομία σε κοινές επενδύσεις». Τόνισε επίσης ότι η Γερμανία όχι μόνο δεν έχασε από την κρίση, αλλά έχει επωφεληθεί από αυτήν, ότι στη δημοσιονομική πολιτική δεν μπορεί να έχει προτεραιότητα μόνο η λιτότητα, πως ο Μακρόν χρειάζεται χρόνο για να περιορίσει τα γαλλικά ελλείμματα και ότι έλλειμμα ύψους 0,5% κοστίζει λιγότερο από μια πρόεδρο Λεπέν.
Από τις δηλώσεις γίνεται σαφές ότι οι Γερμανοί Σοσιαλδημοκράτες προσπαθούν να κεφαλαιοποιήσουν για λογαριασμό τους τη νίκη Μακρόν προαναγγέλλοντας ψήγματα μιας άλλης ευρωπαϊκής πολιτικής, που μένει να αποδειχθεί εάν θα μετουσιωθεί σε «στροφή».
"Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ", 09/05/17
Η μεγάλη ευκαιρία της Γαλλίας και της Ευρώπης
"Η ΑΥΓΗ", 09/05/17
Ο Εμmανουέλ Μακρόν δίνει ελπίδα στην Ευρώπη
Του Wolfgang Munchau
Αυτή ήταν η πρώτη πραγματικά καλή μέρα για την Ευρωζώνη, μετά το ξέσπασμα της χρηματοπιστωτικής κρίσης στα τέλη του 2009. Η σαρωτική νίκη του Εμανουέλ Μακρόν δίνει ελπίδα στην Ευρώπη. Η Γαλλία ήρθε αντιμέτωπη με την πιο απόλυτη, αλλά και την πιο έντιμη πολιτική επιλογή από οποιαδήποτε άλλη μεγάλη ευρωπαϊκή χώρα εδώ και πολλές δεκαετίες: μεταξύ του να μείνει στην Ευρωζώνη και να κάνει μεταρρυθμίσεις, ή να εγκαταλείψει. Η συνηθισμένη επιλογή του θολώματος δεν ήταν στο τραπέζι. Αυτές οι εκλογές δεν αφορούσαν στο μέλλον της δημοκρατίας. Αφορούσαν το μέλλον της Γαλλίας στην Ευρώπη, αλλά και με το μέλλον της ίδιας της Ευρώπης. Στους Γάλλους τέθηκε ένα ξεκάθαρο ερώτημα. Έδωσαν μια ξεκάθαρη απάντηση.
Δεν μπορώ να σκεφτώ κανέναν άλλο πολιτικό, σε καμία άλλη χώρα της Ε.Ε., που κατάφερε να κερδίσει μια εκλογική μάχη με σαφή ατζέντα για μεταρρυθμίσεις στην Ευρωζώνη. Δεν υπάρχουν εγγυήσεις ότι ο Εμανουέλ Μακρόν θα πετύχει - και είναι πραγματικά πολύ εύκολο να σχεδιάσουμε σενάρια για την αποτυχία του. Αλλά αν επικρατήσει το αισιόδοξο σενάριο για την Ευρωζώνη, ιδού πώς θα έπρεπε να ξεκινήσει: Με έναν ηγέτη από μια μεγάλη χώρα, που κερδίζει την πολιτική εντολή για αλλαγή.
Η χρονική συγκυρία είναι προς όφελός του. Δεν θα είναι σε θέση να πιέσει για μεταρρυθμίσεις στην Ευρωζώνη για ακόμη ένα έτος. Οι Γερμανοί θα κάνουν εκλογές τον Σεπτέμβριο, οι Ιταλοί στις αρχές του 2018. Αυτή η αναγκαστική καθυστέρησή του προσφέρει έναν χρόνο για να δείξει ότι είναι σοβαρός στις προτάσεις του για μεταρρυθμίσεις στο εσωτερικό της χώρας.
Αποτελεί κοινή εντύπωση, αλλά λανθασμένη, ότι η Γαλλία είναι μια προβληματική οικονομία. Η Γαλλία και η Γερμανία έχουν καταγράψει σχεδόν πανομοιότυπα επίπεδα παραγωγικότητας τα τελευταία 50 χρόνια. Και οι δύο χώρες έχουν εμφανίσει παρόμοιες οικονομικές επιδόσεις από την εισαγωγή του ευρώ και μετά - με τη Γερμανία να τα πηγαίνει λίγο χειρότερα από τη Γαλλία πριν από τη χρηματοπιστωτική κρίση και λίγο καλύτερα μετά από αυτή. Η Γαλλία δεν είναι σαν την Ιταλία - η οποία δεν έχει καταφέρει να παρουσιάσει μεγάλη ανάπτυξη της παραγωγικότητας μετά από την είσοδό της στην Ευρωζώνη. Γι’ αυτό τον λόγο η επιχειρηματολογία για έξοδο από την Ευρωζώνη, όπως τέθηκε από τη Μαρίν Λεπέν, δεν ήταν τόσο ισχυρή στη Γαλλία, όσο θα είναι στην Ιταλία.
Η Γαλλία, ωστόσο, παραβιάζει το τελευταίο διάστημα τους δημοσιονομικούς κανόνες της Ε.Ε. Έχει χρέη που αντιστοιχούν στο 100% του Ακαθάριστου Εγχώριου Προϊόντος, τη στιγμή που η Γερμανία οδεύει προς μείωση της αναλογίας τους χρέους ως προς το ΑΕΠ σε 60% μέχρι τα τέλη αυτής της δεκαετίας - στο επίσημο, αλλά ευρέως παραμελημένο ανώτατο όριο που θέτει η Ευρωζώνη για το χρέος. Προκειμένου να έχει ο κ. Μακρόν έστω μια ελπίδα να πείσει το Βερολίνο για τα οφέλη ενός κοινού προϋπολογισμού στην Ευρωζώνη και ενός κοινού υπουργού Οικονομικών, όπως τα περιέγραψε στο μανιφέστο του, θα χρειαστεί να δείξει σοβαρότητα στην εκπλήρωση των κανόνων που προβλέπουν οι συνθήκες. Ευτυχώς για εκείνον, η χρονική συγκυρία είναι καλή. Η οικονομία της Ευρωζώνης βρίσκεται σε ήπια κυκλική ανάκαμψη. Δεν υπάρχει καλύτερη στιγμή για ολοκλήρωση από την παρούσα. Το πρόγραμμά του προτείνει μια μετρίως ισχυρή δημοσιονομική συμπίεση 60 δισ. ευρώ σε διάστημα πέντε ετών. Με ετήσιο μέσο όρο στα 12 δισ. ευρώ αυτό είναι μεταξύ του 0,5% και του 0,6% της οικονομικής παραγωγής του περασμένου χρόνου.
Η Γερμανία είναι ικανοποιημένη που κέρδισε ο Εμανουέλ Μακρόν τις εκλογές, αλλά στην πραγματικότητα ουδείς συζητάει στο Βερολίνο την ιδέα του για έναν κοινό προϋπολογισμό στην Ευρωζώνη και υπουργό Οικονομικών. Οι Σοσιαλδημοκράτες (SPD) είναι πιο ευέλικτοι από τους Χριστιανοδημοκράτες (CDU), αλλά αντίθετα από τον Εμανουέλ Μακρόν, ούτε αυτοί κάνουν εκστρατεία υπέρ κοινών δημοσιονομικών πολιτικών. Το Βερολίνο θα ανακαλύψει σύντομα ότι ο Εμ. Μακρόν απαιτεί αλλαγές που το γερμανικό πολιτικό κατεστημένο έχει απορρίψει κατηγορηματικά.
Τουλάχιστον η μια πλευρά τελικά θα πάρει πίσω αυτά που έχει πει - και θα το κάνουν και οι δύο αν καταλήξουν σε συμβιβασμό.
Η εκλογική νίκη του Εμανουέλ Μακρόν είναι ένα πρώτο βήμα τεράστιας σημασίας για αλλαγή στη Γαλλία και στην Ευρωζώνη. Αλλά, προς το παρόν, δεν είναι τίποτα παραπάνω από αυτό.
Deutsche Welle: Ο Μακρόν ζητάει αδιανόητες αλλαγές
Ο Μακρόν δεν θα είναι ένας εύκολος φίλος για τη Γερμανία. Δεν πρόκειται να γίνει χειροκροτητής της γερμανικής ευρωπαϊκής πολιτικής. Δεν συμμερίζεται τον φετιχισμό του Σόιμπλε με το δόγμα των ισοσκελισμένων προϋπολογισμών. Έχει ήδη επικρίνει τα υπερβολικά εμπορικά πλεονάσματα της Γερμανίας και ζητάει μεταρρυθμίσεις, στις οποίες το Βερολίνο είναι βέβαιο ότι δεν πρόκειται να συναινέσει, όπως μια Οικονομική και Νομισματική Ένωση με έναν Ευρωπαίο υπουργό Οικονομικών, κοινοτική διαχείριση των χρεών και έναν ενιαίο προϋπολογισμό για την Ευρωζώνη.
Όλα αυτά είναι αδιανόητα για τον Σόιμπλε και τη Μέρκελ. Εάν μάλιστα ο Σόιμπλε παραμείνει υπουργός Οικονομικών και την επόμενη τετραετία, δεν υπάρχει περίπτωση να δεχθεί να παραδώσει τα κλειδιά του υπουργείου του στις Βρυξέλλες, όπως εύστοχα παρατηρεί το Spiegel Online.
Διαφορετικό προδιαγράφεται το σκηνικό, εάν στις βουλευτικές εκλογές του Σεπτεμβρίου κερδίσουν οι Γερμανοί Σοσιαλδημοκράτες και σχηματίσουν κυβέρνηση υπό την ηγεσία τους.
Προχθές, το βράδυ, ο υπουργός Εξωτερικών Ζίγκμαρ Γκάμπριελ, ο οποίος διατηρεί στενές σχέσεις με τον Μακρόν από παλιότερες εποχές, αλλά συνεργάστηκαν και ως υπουργοί Οικονομίας, έκανε δηλώσεις που θα πρέπει να προκάλεσαν ικανοποίηση στο Παρίσι και στις χώρες του ευρωπαϊκού Νότου. Υποστήριξε στο δεύτερο δημόσιο κανάλι ZDF πως «θα πρέπει να πάψουμε να κουνάμε το δάχτυλο σαν δάσκαλοι στους Γάλλους για τα ελλείμματα και να τους βοηθήσουμε ως χώρα με ισχυρή οικονομία σε κοινές επενδύσεις». Τόνισε επίσης ότι η Γερμανία όχι μόνο δεν έχασε από την κρίση, αλλά έχει επωφεληθεί από αυτήν, ότι στη δημοσιονομική πολιτική δεν μπορεί να έχει προτεραιότητα μόνο η λιτότητα, πως ο Μακρόν χρειάζεται χρόνο για να περιορίσει τα γαλλικά ελλείμματα και ότι έλλειμμα ύψους 0,5% κοστίζει λιγότερο από μια πρόεδρο Λεπέν.
Από τις δηλώσεις γίνεται σαφές ότι οι Γερμανοί Σοσιαλδημοκράτες προσπαθούν να κεφαλαιοποιήσουν για λογαριασμό τους τη νίκη Μακρόν προαναγγέλλοντας ψήγματα μιας άλλης ευρωπαϊκής πολιτικής, που μένει να αποδειχθεί εάν θα μετουσιωθεί σε «στροφή».
"Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ", 09/05/17
Η μεγάλη ευκαιρία της Γαλλίας και της Ευρώπης
Του Holger Schmieding*
Ανακούφιση για τη Γαλλία, ανακούφιση για την ευρωπαϊκή ιδέα: ο Εμανουέλ Μακρόν είναι ο νέος πρόεδρος της Γαλλίας. Με αυτή την εκλογική νίκη δίνεται στον κ. Μακρόν μια εξαιρετική ευκαιρία να προχωρήσει σε μεταρρυθμίσεις στο εσωτερικό της χώρας και να συνάψει μια συμφωνία με τη Γερμανία και άλλες ευρωπαϊκές χώρες προκειμένου να ενισχυθεί η ενότητα της Ε.Ε και της Ευρωζώνης. Αν και εξακολουθούν να ελλοχεύουν κίνδυνοι, είναι πολύ πιθανό να έχει υποχωρήσει το απειλητικό κύμα του λαϊκισμού από την Ευρώπη.
Μαζί με τη Γερμανίδα καγκελάριο, Αγκελα Μέρκελ –της οποίας το κόμμα των Χριστιανοδημοκρατών (CDU) θριάμβευσε στις προχθεσινές τοπικές εκλογές του κρατιδίου Σλέσβιχ-Χόλσταϊν– ο κ. Μακρόν μπορεί να σημειώσει μεγάλη πρόοδο στην Ε.Ε και στην Ευρωζώνη. Μέσα σε ένα 12μηνο όπου συνέβη το Brexit και εξελέγη ο Ντόναλντ Τραμπ στην προεδρία των ΗΠΑ, ο κ. Μακρόν έδειξε πως μπορεί να υποστηρίξει με επιτυχία την ευρωπαϊκή σύγκλιση και να προωθήσει θετικές ιδέες για αλλαγές, κερδίζοντας την εμπιστοσύνη των πολιτών της χώρας. Η ελπίδα υπερίσχυσε του μίσους.
Μετά τον α΄ γύρο των προεδρικών εκλογών στη Γαλλία, η επιτυχία του κ. Μακρόν δεν αιφνιδίασε κανέναν. Προ έξι μηνών, μια τέτοια εξέλιξη δεν θα προβλέπονταν, ιδιαίτερα σε ό,τι αφορά ένα σχετικά νέο πρόσωπο στην πολιτική σκηνή της Γαλλίας που αποφάσισε να θέσει υποψηφιότητα ως ανεξάρτητος. Αποδεικνύει πως υπάρχει πρόσφορο έδαφος για αλλαγή στη Γαλλία και διάθεση για εποικοδομητικές αλλαγές ενάντια στο κατεστημένο.
Ο κ. Μακρόν θα αναλάβει τα καθήκοντά του εντός των επόμενων δέκα ημερών. Αυτό θα συμβεί, κατά πάσα πιθανότητα, μεταξύ 11 και 14 Μαΐου. Πρώτη του αποστολή θα είναι να επιλέξει τον πρωθυπουργό της χώρας. Ενδεχομένως να είναι ένα νέο πρόσωπο και όχι ένα παλαιό μέλος της πολιτικής ελίτ.
Ο κ. Μακρόν σκοπεύει να ενεργήσει γρήγορα σε ό,τι αφορά τις μεταρρυθμίσεις στη Γαλλία. Στις βουλευτικές εκλογές που είναι δρομολογημένες για τις 11 και 18 Ιουνίου, το κεντρώο κίνημα «Εμπρός»του κ. Μακρόν μπορεί να εξασφαλίσει μια πλειοψηφία 577 εδρών στο Κοινοβούλιο. Θα χρειαστεί, όμως, τη στήριξη των Ρεπουμπλικανών, οι οποίοι αναμένεται να κερδίσουν 200 έδρες στο Κοινοβούλιο. Σε κάθε περίπτωση, η εξασθένηση των πολιτικών κινδύνων στη Γαλλία ανοίγει τον δρόμο για μια επιτάχυνση των ρυθμών ανάπτυξης στην Ευρωζώνη. Και η βελτίωση του οικονομικού τοπίου στην υπόλοιπη Ευρώπη θα εξασθενήσει τις τάσεις λαϊκισμού στις υπόλοιπες χώρες.
Βέβαια, τα αποτελέσματα των γαλλικών εκλογών στέλνουν ένα ακόμη μήνυμα. Σχεδόν οι μισοί στον α΄γύρο των εκλογών στις 23 Απριλίου επέλεξαν υποψηφίους με αντιευρωπαϊκή ρητορική. Τα ποσοστά που εξασφάλισε η ακροδεξιά υποψήφια Μαρίν Λεπέν ήταν διπλάσια σε σχέση με το 17,8% που είχε κερδίσει ο πατέρας της στις εκλογές του 2002. Ο κ. Μακρόν –και όλη η Ε.Ε.– θα πρέπει να αξιοποιήσει την εκλογική νίκη του. Αντίθετα με τον προκάτοχό του, Φρανσουά Ολάντ, ο κ. Μακρόν έχει λάβει ξεκάθαρη εντολή να προχωρήσει σε μεταρρυθμίσεις. Και ένα σοβαρό μεταρρυθμιστικό έργο στη Γαλλία θα πείσει το Βερολίνο να είναι πιο συγκαταβατικό απέναντι στο Παρίσι και στους υπόλοιπους Ευρωπαίους εταίρους μετά τις γερμανικές εκλογές, αυτόν τον Σεπτέμβριο.
*Eπικεφαλήs οικονομολόγος της Bentereg Bank
Ανακούφιση για τη Γαλλία, ανακούφιση για την ευρωπαϊκή ιδέα: ο Εμανουέλ Μακρόν είναι ο νέος πρόεδρος της Γαλλίας. Με αυτή την εκλογική νίκη δίνεται στον κ. Μακρόν μια εξαιρετική ευκαιρία να προχωρήσει σε μεταρρυθμίσεις στο εσωτερικό της χώρας και να συνάψει μια συμφωνία με τη Γερμανία και άλλες ευρωπαϊκές χώρες προκειμένου να ενισχυθεί η ενότητα της Ε.Ε και της Ευρωζώνης. Αν και εξακολουθούν να ελλοχεύουν κίνδυνοι, είναι πολύ πιθανό να έχει υποχωρήσει το απειλητικό κύμα του λαϊκισμού από την Ευρώπη.
Μαζί με τη Γερμανίδα καγκελάριο, Αγκελα Μέρκελ –της οποίας το κόμμα των Χριστιανοδημοκρατών (CDU) θριάμβευσε στις προχθεσινές τοπικές εκλογές του κρατιδίου Σλέσβιχ-Χόλσταϊν– ο κ. Μακρόν μπορεί να σημειώσει μεγάλη πρόοδο στην Ε.Ε και στην Ευρωζώνη. Μέσα σε ένα 12μηνο όπου συνέβη το Brexit και εξελέγη ο Ντόναλντ Τραμπ στην προεδρία των ΗΠΑ, ο κ. Μακρόν έδειξε πως μπορεί να υποστηρίξει με επιτυχία την ευρωπαϊκή σύγκλιση και να προωθήσει θετικές ιδέες για αλλαγές, κερδίζοντας την εμπιστοσύνη των πολιτών της χώρας. Η ελπίδα υπερίσχυσε του μίσους.
Μετά τον α΄ γύρο των προεδρικών εκλογών στη Γαλλία, η επιτυχία του κ. Μακρόν δεν αιφνιδίασε κανέναν. Προ έξι μηνών, μια τέτοια εξέλιξη δεν θα προβλέπονταν, ιδιαίτερα σε ό,τι αφορά ένα σχετικά νέο πρόσωπο στην πολιτική σκηνή της Γαλλίας που αποφάσισε να θέσει υποψηφιότητα ως ανεξάρτητος. Αποδεικνύει πως υπάρχει πρόσφορο έδαφος για αλλαγή στη Γαλλία και διάθεση για εποικοδομητικές αλλαγές ενάντια στο κατεστημένο.
Ο κ. Μακρόν θα αναλάβει τα καθήκοντά του εντός των επόμενων δέκα ημερών. Αυτό θα συμβεί, κατά πάσα πιθανότητα, μεταξύ 11 και 14 Μαΐου. Πρώτη του αποστολή θα είναι να επιλέξει τον πρωθυπουργό της χώρας. Ενδεχομένως να είναι ένα νέο πρόσωπο και όχι ένα παλαιό μέλος της πολιτικής ελίτ.
Ο κ. Μακρόν σκοπεύει να ενεργήσει γρήγορα σε ό,τι αφορά τις μεταρρυθμίσεις στη Γαλλία. Στις βουλευτικές εκλογές που είναι δρομολογημένες για τις 11 και 18 Ιουνίου, το κεντρώο κίνημα «Εμπρός»του κ. Μακρόν μπορεί να εξασφαλίσει μια πλειοψηφία 577 εδρών στο Κοινοβούλιο. Θα χρειαστεί, όμως, τη στήριξη των Ρεπουμπλικανών, οι οποίοι αναμένεται να κερδίσουν 200 έδρες στο Κοινοβούλιο. Σε κάθε περίπτωση, η εξασθένηση των πολιτικών κινδύνων στη Γαλλία ανοίγει τον δρόμο για μια επιτάχυνση των ρυθμών ανάπτυξης στην Ευρωζώνη. Και η βελτίωση του οικονομικού τοπίου στην υπόλοιπη Ευρώπη θα εξασθενήσει τις τάσεις λαϊκισμού στις υπόλοιπες χώρες.
Βέβαια, τα αποτελέσματα των γαλλικών εκλογών στέλνουν ένα ακόμη μήνυμα. Σχεδόν οι μισοί στον α΄γύρο των εκλογών στις 23 Απριλίου επέλεξαν υποψηφίους με αντιευρωπαϊκή ρητορική. Τα ποσοστά που εξασφάλισε η ακροδεξιά υποψήφια Μαρίν Λεπέν ήταν διπλάσια σε σχέση με το 17,8% που είχε κερδίσει ο πατέρας της στις εκλογές του 2002. Ο κ. Μακρόν –και όλη η Ε.Ε.– θα πρέπει να αξιοποιήσει την εκλογική νίκη του. Αντίθετα με τον προκάτοχό του, Φρανσουά Ολάντ, ο κ. Μακρόν έχει λάβει ξεκάθαρη εντολή να προχωρήσει σε μεταρρυθμίσεις. Και ένα σοβαρό μεταρρυθμιστικό έργο στη Γαλλία θα πείσει το Βερολίνο να είναι πιο συγκαταβατικό απέναντι στο Παρίσι και στους υπόλοιπους Ευρωπαίους εταίρους μετά τις γερμανικές εκλογές, αυτόν τον Σεπτέμβριο.
*Eπικεφαλήs οικονομολόγος της Bentereg Bank
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου