ΚΕΑ-ΕτΤ(50+)
Από την "Κυριακάτικη ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ του Τύπου"
Η καινοτομία Μακρόν και οι μύωπες των Αθηνών
Από την "Κυριακάτικη ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ του Τύπου"
 |
| "Κυριακάτικη ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ του Τύπου", 14/05/17 |
Η καινοτομία Μακρόν και οι μύωπες των Αθηνών
Από τον Κ.Ι. Αγγελόπουλου
Μετά τους δύο γύρους των προεδρικών εκλογών στη Γαλλία που απομάκρυναν την ακροδεξιά απειλή και έφεραν στο Μέγαρο Ελιζέ τον Εμανουέλ Μακρόν, μένει ανοικτό ένα μείζον ζήτημα στη μεγάλη αυτή χώρα: Θα μπορέσουν οι νέοι διαχειριστές της Γαλλίας που τους παραδίδεται από τον αχνό Φρανσουά Ολάντ, να της δώσουν πίσω τον ιστορικό ρόλο της στη διαμόρφωση της «ενοποίησης» της Ευρώπης; Ή θα παραμείνει το Παρίσι «σερβιτόρος» του Βερολίνου σε μια Ευρώπη «πολλαπλών ταχυτήτων», που καταργεί την ευρωπαϊκή «ολοκλήρωση»; Κι αυτό οδηγεί στο άλλο ερώτημα: Ο περίφημος γαλλογερμανικός άξονας, που τώρα λυγίζει από το βάρος των Γερμανών, θα ισορροπήσει ή θα σπάσει; Οι βουλευτικές εκλογές του Ιουνίου θα ορίσουν βεβαίως το πλαίσιο στο οποίο υποχρεωτικά θα κινηθεί ο πρόεδρος Μακρόν. Αλλά είναι ήδη βέβαιο κάτι σημαντικό: Σ' ένα σοβαρό ποσοστό της, η γαλλική κοινωνία, και ιδιαίτερα η νεολαία της, δεν φαίνεται πλέον διατεθειμένη να ανεχθεί τους σκληρούς νόμους της «διαρκούς λιτότητας» που επιβάλλει η ευρωζώνη με επιστάτη τη Γερμανία. Κι αυτό ξεπερνά κατά πολύ τις ακρότητες της κυρίας Λεπέν.
Ετσι είναι δύσκολο να κερδηθεί απέναντι στο Βερολίνο το στοίχημα του φιλελεύθερου Εμανουέλ Μακρόν, ο οποίος αναγνωρίζει τις «ανισότητες» που έχει προκαλέσει η ευρωπαϊκή λιτότητα και μιλάει για τους «χαμένους της παγκοσμιοποίησης» και την ανάγκη «να επανιδρύσουμε την Ευρώπη». Αν ο αστικός πολιτικός κόσμος της Γαλλίας στηρίξει τον νέο πρόεδρο και αποφασίσει όντως να γυρίσει σελίδα στο εσωτερικό προκειμένου να προλάβει σφοδρές κοινωνικές καταιγίδες, αν στ' αλήθεια ο κ. Μακρόν επιδιώξει να εργαστεί για Ευρώπη «λιγότερο γερμανική και περισσότερο γαλλική», τότε θα ξεκινήσει στην Ευρωπαϊκή Ενωση ένα νέο «παιχνίδι» ιστορικών διαστάσεων για τη Γηραιά Ηπειρο. (Λίγα ναυτικά μίλια έξω από την ευρωπαϊκή σκηνή, οι Βρετανοί του Brexit κρυφά χαμογελούν και θυμίζουν στους Γάλλους ότι αν η Μεγάλη Επανάσταση τους ήταν το λίκνο της αστικής κοινοβουλευτικής δημοκρατίας, οι θεσμοί της πέρασαν πρώτα απ' τη Μάγχη, πριν ριζώσουν στην ηπειρωτική Ευρώπη).
Το γαλλικό στοίχημα υπό τη βαριά σκιά της βρετανικής «εξόδου», σε μια εποχή κοινωνικών εντάσεων στη «γερμανική» Ευρώπη, ξεπερνά κατά πολύ, λοιπόν, την εύκολη απλοποίηση των πραγμάτων σε μια εικόνα διαμάχης μεταρρυθμιστών-λαϊκιστών. Γι' αυτό και τα επιτελικά κέντρα της αστικής πολιτικής τάξης της Γαλλίας, εξαιρετικά ανήσυχα, σπεύδουν να ανατάξουν τις δυνάμεις τους με την «καινοτομία Μακρόν». Τους είναι απαραίτητο πλέον ένα πολιτικό «Κέντρο», αφού οι κεντροδεξιοί και οι σοσιαλιστές μαράθηκαν.
Στην Αθήνα, το «παλαιό καθεστώς» και το υπό διαμόρφωση «νέο» κοιτάζονται στα μάτια και ανταλλάσσουν κραυγές και απειλητικά γρυλίσματα, έχοντας διαμορφώσει ένα τοπίο που δεν ευνοεί τη σκέψη και τις δημιουργικές πολιτικές επινοήσεις. Εν μέσω οικονομικών ερειπίων, ο πολιτικός στίβος προσφέρεται μόνο για παθιασμένες διχαστικές ρητορείες και για την «τακτοποίηση παλιών λογαριασμών». Η ελληνική κατάσταση είναι άκρως απογοητευτική. Και απελπίζει τους δημοκρατικούς πολίτες η πολιτική μυωπία των Ελλήνων πολιτικών, που φαίνεται να πιστεύουν ότι θα εξασφαλίζουν τα επόμενα χρόνια την επιβίωση τους με «στηρίγματα» που θα τους παρέχουν «κατά τον ρουν των γεγονότων» σε δύσκολους καιρούς, η Ουάσιγκτον, το Βερολίνο, το Παρίσι, οι Βρυξέλλες και πάει λέγοντας.
Καταντά εντυπωσιακό, πάντως, το ότι στην Ελλάδα ακόμη και σήμερα φαντάζει αδύνατο να συγκροτηθεί μια ανανεωμένη αστική πολιτική δύναμη, ικανή να διαμορφώσει μια διευθυντική εθνική ελίτ με νέο ύφος και ήθος, με νέες μεθόδους πολιτικής δουλειάς. Η χώρα χρειάζεται πλέον μια πολιτική τάξη που θα πέταγε στον κάλαθο των αχρήστων το μουχλιασμένο πολιτικό υλικό και όλες τις αρχαϊκές «παραδόσεις» που δεν αφήνουν τον τόπο να πάρει μιαν ανάσα.
Τουρκικές νηοψίες στο Αρχιπέλαγος
Από την Κύρα Αδάμ
Ανήμερα της επίσκεψης του προέδρου Ερντογάν στην Ουάσιγκτων, η Άγκυρα ξεκινά την πιο σοβαρή και επικίνδυνη προκλητική ενέργεια της, που αφορά σχεδόν σε ολόκληρο το Αιγαίο και όχι μόνον τα Ανατολικό, απειλώντας εθνικά και κυριαρχικά δικαιώματα. Πρόκειται για άσκηση (15-19 Μαΐου) « Ναυτικής Συνεργασίας και κατεύθυνσης εμπορικών πλοίων» που απλώνεται από τον 37ο παράλληλο και βόρεια, στα διεθνή ύδατα του Αιγαίου, από την Αμοργό, την Κάλυμνο, την Σέριφο και τη Σίφνο, τη Νάξο και την Πάρο, μέχρι την Χαλκιδική , τη Θάσο και τη Σαμοθράκη. Εκτός των ορίων της τουρκικής άσκησης παραμένουν τα ελληνικά χωρικά ύδατα των 6 ναυτικών μιλίων. Ενώ στην πράξη καταργείται και η αλιευτική ζώνη. Κατά τη διάρκεια της τουρκικής άσκησης, εμπορικά (ελληνικά και ξένα) αλλά και αλιευτικά σκάφη , ενδεχομένως θα υποχρεώνονται σε τουρκικούς ελέγχους, με απευθείας αναφορά στο αρμόδιο κέντρο ελέγχου της Σμύρνης.
Η εξαγγελθείσα τουρκική άσκηση σαρώνει επομένως ολόκληρο το Αιγαίο, είναι εξόχως πονηρή και αποσκοπεί στην «κατοχύρωση» του πάγιου τουρκικού στόχου, δηλαδή, της διχοτόμησης του Αιγαίου , ανατολικά του 25ου μεσημβρινού.
Αν η Αθήνα διαμαρτυρηθεί, όπως οφείλει, γι’ αυτήν την τεράστια προκλητική και παραβατική συμπεριφορά, η Άγκυρα έχει έτοιμα τα όπλα της:Θα προβάλει και πάλι τον τουρκικό νόμο του 2001, με τον οποίο θεωρεί ότι όλο το Αιγαίο , από τον 25ο μεσημβρινό και ανατολικά, ανήκει στην περιοχή θαλάσσιας έρευνας και διάσωσης της Τουρκίας.( Επομένως στην περιοχή αυτή «ανήκει» και ο 37ος παράλληλος και βόρεια της παρούσας άσκησης ).
Η Άγκυρα έχει κατοχυρώσει αυτόν τον διχοτομικό νόμο στον Διεθνή Οργανισμό Ναυσιπλοΐας ( ΙΜΟ), βασισμένη στην διαχρονική αβλεψία και αδράνεια των ελληνικών κυβερνήσεων και παλεύει με νύχια και με δόντια να τον κατοχυρώσει στην πράξη.
Αυτό, άλλωστε, είναι και ο στόχος των συνεχών και προκλητικών αεροναυτικών τουρκικών ασκήσεων με πυρά και όχι, σε όλη την έκταση του Αιγαίου , ανατολικά του 25ου μεσημβρινού , ακατάπαυστα καθ΄ όλη τη διάρκεια του έτους.
Υπενθυμίζεται ότι ο διχοτομικός τουρκικός νόμος του 2001 εκτείνεται μέχρι και την Κύπρο, με στόχο να ακυρώσει την ΑΟΖ του Καστελόριζου , αλλά και να κουτσουρέψει ανεπανόρθωτα την ΑΟΖ της Κύπρου. Γι’ αυτό άλλωστε και οι στρατιωτικές ασκήσεις της Τουρκίας καλύπτουν πλέον το Ανατολικό Αιγαίο μέχρι την Μεσόγειο.
Εάν η Τουρκία προχωρήσει σε νηοψίες στα διεθνή ύδατα βόρεια του 37ου παραλλήλου στο Αιγαίο, η ενέργεια αυτή αποσκοπεί στην αντίδραση της Αθήνας και μάλιστα στην δυναμική έκφραση της.
Αυτό ακριβώς περιμένει και η Τουρκία. Όπως έχει εκμυστηρευθεί έμπειρος Τούρκος διπλωμάτης στο παρελθόν , η Τουρκία θα εξακολουθήσει τις προκλήσεις και θα περιμένει μια έμπρακτη αντίδραση της Αθήνας για την έναρξη επεισοδίου, η οποία θα φέρει και την ευθύνη για όσα θα ακολουθήσουν.
Η ελληνική κυβέρνηση, αλλά και τα πολιτικά κόμματα γνωρίζουν τις προθέσεις της Άγκυρας και γι’ αυτό υιοθετούν την τακτική της αυτοσυγκράτησης, με ελάχιστες φραστικές οξύτητες ορισμένων .Δι αυτού του τρόπου η Αθήνα διατηρεί μια επίπλαστη και ψευδή «ηρεμία» στο Αιγαίο.
Είναι μάλλον προφανές ότι η Ελλάδα δεν μπορεί να προσβλέπει πλέον σε επανάληψη μιας διαπραγματευτικής διαδικασίας, κενής περιεχομένου, νωθρής και αργόσυρτης , όπως τα προηγούμενα έτη και δεκαετίες. Και τούτο γιατί η Άγκυρα επιχειρεί συνεχώς επιχειρησιακά τετελεσμένα, που κάθε φορά εμποδίζουν ή προσθέτουν προβλήματα στην ήδη πολύπλοκη «παραδοσιακή» διαπραγμάτευση.
Ως εκ τούτου , η Αθήνα χρειάζεται μια εκ βάθρων αλλαγή στην διαπραγματευτική πολιτική της, με «εργαλεία» φρέσκα και πρωτότυπα, που θα την απεγκλωβίσουν από τα υπάρχοντα αδιέξοδα.
Μετά τους δύο γύρους των προεδρικών εκλογών στη Γαλλία που απομάκρυναν την ακροδεξιά απειλή και έφεραν στο Μέγαρο Ελιζέ τον Εμανουέλ Μακρόν, μένει ανοικτό ένα μείζον ζήτημα στη μεγάλη αυτή χώρα: Θα μπορέσουν οι νέοι διαχειριστές της Γαλλίας που τους παραδίδεται από τον αχνό Φρανσουά Ολάντ, να της δώσουν πίσω τον ιστορικό ρόλο της στη διαμόρφωση της «ενοποίησης» της Ευρώπης; Ή θα παραμείνει το Παρίσι «σερβιτόρος» του Βερολίνου σε μια Ευρώπη «πολλαπλών ταχυτήτων», που καταργεί την ευρωπαϊκή «ολοκλήρωση»; Κι αυτό οδηγεί στο άλλο ερώτημα: Ο περίφημος γαλλογερμανικός άξονας, που τώρα λυγίζει από το βάρος των Γερμανών, θα ισορροπήσει ή θα σπάσει; Οι βουλευτικές εκλογές του Ιουνίου θα ορίσουν βεβαίως το πλαίσιο στο οποίο υποχρεωτικά θα κινηθεί ο πρόεδρος Μακρόν. Αλλά είναι ήδη βέβαιο κάτι σημαντικό: Σ' ένα σοβαρό ποσοστό της, η γαλλική κοινωνία, και ιδιαίτερα η νεολαία της, δεν φαίνεται πλέον διατεθειμένη να ανεχθεί τους σκληρούς νόμους της «διαρκούς λιτότητας» που επιβάλλει η ευρωζώνη με επιστάτη τη Γερμανία. Κι αυτό ξεπερνά κατά πολύ τις ακρότητες της κυρίας Λεπέν.
Ετσι είναι δύσκολο να κερδηθεί απέναντι στο Βερολίνο το στοίχημα του φιλελεύθερου Εμανουέλ Μακρόν, ο οποίος αναγνωρίζει τις «ανισότητες» που έχει προκαλέσει η ευρωπαϊκή λιτότητα και μιλάει για τους «χαμένους της παγκοσμιοποίησης» και την ανάγκη «να επανιδρύσουμε την Ευρώπη». Αν ο αστικός πολιτικός κόσμος της Γαλλίας στηρίξει τον νέο πρόεδρο και αποφασίσει όντως να γυρίσει σελίδα στο εσωτερικό προκειμένου να προλάβει σφοδρές κοινωνικές καταιγίδες, αν στ' αλήθεια ο κ. Μακρόν επιδιώξει να εργαστεί για Ευρώπη «λιγότερο γερμανική και περισσότερο γαλλική», τότε θα ξεκινήσει στην Ευρωπαϊκή Ενωση ένα νέο «παιχνίδι» ιστορικών διαστάσεων για τη Γηραιά Ηπειρο. (Λίγα ναυτικά μίλια έξω από την ευρωπαϊκή σκηνή, οι Βρετανοί του Brexit κρυφά χαμογελούν και θυμίζουν στους Γάλλους ότι αν η Μεγάλη Επανάσταση τους ήταν το λίκνο της αστικής κοινοβουλευτικής δημοκρατίας, οι θεσμοί της πέρασαν πρώτα απ' τη Μάγχη, πριν ριζώσουν στην ηπειρωτική Ευρώπη).
Το γαλλικό στοίχημα υπό τη βαριά σκιά της βρετανικής «εξόδου», σε μια εποχή κοινωνικών εντάσεων στη «γερμανική» Ευρώπη, ξεπερνά κατά πολύ, λοιπόν, την εύκολη απλοποίηση των πραγμάτων σε μια εικόνα διαμάχης μεταρρυθμιστών-λαϊκιστών. Γι' αυτό και τα επιτελικά κέντρα της αστικής πολιτικής τάξης της Γαλλίας, εξαιρετικά ανήσυχα, σπεύδουν να ανατάξουν τις δυνάμεις τους με την «καινοτομία Μακρόν». Τους είναι απαραίτητο πλέον ένα πολιτικό «Κέντρο», αφού οι κεντροδεξιοί και οι σοσιαλιστές μαράθηκαν.
Στην Αθήνα, το «παλαιό καθεστώς» και το υπό διαμόρφωση «νέο» κοιτάζονται στα μάτια και ανταλλάσσουν κραυγές και απειλητικά γρυλίσματα, έχοντας διαμορφώσει ένα τοπίο που δεν ευνοεί τη σκέψη και τις δημιουργικές πολιτικές επινοήσεις. Εν μέσω οικονομικών ερειπίων, ο πολιτικός στίβος προσφέρεται μόνο για παθιασμένες διχαστικές ρητορείες και για την «τακτοποίηση παλιών λογαριασμών». Η ελληνική κατάσταση είναι άκρως απογοητευτική. Και απελπίζει τους δημοκρατικούς πολίτες η πολιτική μυωπία των Ελλήνων πολιτικών, που φαίνεται να πιστεύουν ότι θα εξασφαλίζουν τα επόμενα χρόνια την επιβίωση τους με «στηρίγματα» που θα τους παρέχουν «κατά τον ρουν των γεγονότων» σε δύσκολους καιρούς, η Ουάσιγκτον, το Βερολίνο, το Παρίσι, οι Βρυξέλλες και πάει λέγοντας.
Καταντά εντυπωσιακό, πάντως, το ότι στην Ελλάδα ακόμη και σήμερα φαντάζει αδύνατο να συγκροτηθεί μια ανανεωμένη αστική πολιτική δύναμη, ικανή να διαμορφώσει μια διευθυντική εθνική ελίτ με νέο ύφος και ήθος, με νέες μεθόδους πολιτικής δουλειάς. Η χώρα χρειάζεται πλέον μια πολιτική τάξη που θα πέταγε στον κάλαθο των αχρήστων το μουχλιασμένο πολιτικό υλικό και όλες τις αρχαϊκές «παραδόσεις» που δεν αφήνουν τον τόπο να πάρει μιαν ανάσα.
Τουρκικές νηοψίες στο Αρχιπέλαγος
Από την Κύρα Αδάμ
Ανήμερα της επίσκεψης του προέδρου Ερντογάν στην Ουάσιγκτων, η Άγκυρα ξεκινά την πιο σοβαρή και επικίνδυνη προκλητική ενέργεια της, που αφορά σχεδόν σε ολόκληρο το Αιγαίο και όχι μόνον τα Ανατολικό, απειλώντας εθνικά και κυριαρχικά δικαιώματα. Πρόκειται για άσκηση (15-19 Μαΐου) « Ναυτικής Συνεργασίας και κατεύθυνσης εμπορικών πλοίων» που απλώνεται από τον 37ο παράλληλο και βόρεια, στα διεθνή ύδατα του Αιγαίου, από την Αμοργό, την Κάλυμνο, την Σέριφο και τη Σίφνο, τη Νάξο και την Πάρο, μέχρι την Χαλκιδική , τη Θάσο και τη Σαμοθράκη. Εκτός των ορίων της τουρκικής άσκησης παραμένουν τα ελληνικά χωρικά ύδατα των 6 ναυτικών μιλίων. Ενώ στην πράξη καταργείται και η αλιευτική ζώνη. Κατά τη διάρκεια της τουρκικής άσκησης, εμπορικά (ελληνικά και ξένα) αλλά και αλιευτικά σκάφη , ενδεχομένως θα υποχρεώνονται σε τουρκικούς ελέγχους, με απευθείας αναφορά στο αρμόδιο κέντρο ελέγχου της Σμύρνης.
Η εξαγγελθείσα τουρκική άσκηση σαρώνει επομένως ολόκληρο το Αιγαίο, είναι εξόχως πονηρή και αποσκοπεί στην «κατοχύρωση» του πάγιου τουρκικού στόχου, δηλαδή, της διχοτόμησης του Αιγαίου , ανατολικά του 25ου μεσημβρινού.
Αν η Αθήνα διαμαρτυρηθεί, όπως οφείλει, γι’ αυτήν την τεράστια προκλητική και παραβατική συμπεριφορά, η Άγκυρα έχει έτοιμα τα όπλα της:Θα προβάλει και πάλι τον τουρκικό νόμο του 2001, με τον οποίο θεωρεί ότι όλο το Αιγαίο , από τον 25ο μεσημβρινό και ανατολικά, ανήκει στην περιοχή θαλάσσιας έρευνας και διάσωσης της Τουρκίας.( Επομένως στην περιοχή αυτή «ανήκει» και ο 37ος παράλληλος και βόρεια της παρούσας άσκησης ).
Η Άγκυρα έχει κατοχυρώσει αυτόν τον διχοτομικό νόμο στον Διεθνή Οργανισμό Ναυσιπλοΐας ( ΙΜΟ), βασισμένη στην διαχρονική αβλεψία και αδράνεια των ελληνικών κυβερνήσεων και παλεύει με νύχια και με δόντια να τον κατοχυρώσει στην πράξη.
Αυτό, άλλωστε, είναι και ο στόχος των συνεχών και προκλητικών αεροναυτικών τουρκικών ασκήσεων με πυρά και όχι, σε όλη την έκταση του Αιγαίου , ανατολικά του 25ου μεσημβρινού , ακατάπαυστα καθ΄ όλη τη διάρκεια του έτους.
Υπενθυμίζεται ότι ο διχοτομικός τουρκικός νόμος του 2001 εκτείνεται μέχρι και την Κύπρο, με στόχο να ακυρώσει την ΑΟΖ του Καστελόριζου , αλλά και να κουτσουρέψει ανεπανόρθωτα την ΑΟΖ της Κύπρου. Γι’ αυτό άλλωστε και οι στρατιωτικές ασκήσεις της Τουρκίας καλύπτουν πλέον το Ανατολικό Αιγαίο μέχρι την Μεσόγειο.
Εάν η Τουρκία προχωρήσει σε νηοψίες στα διεθνή ύδατα βόρεια του 37ου παραλλήλου στο Αιγαίο, η ενέργεια αυτή αποσκοπεί στην αντίδραση της Αθήνας και μάλιστα στην δυναμική έκφραση της.
Αυτό ακριβώς περιμένει και η Τουρκία. Όπως έχει εκμυστηρευθεί έμπειρος Τούρκος διπλωμάτης στο παρελθόν , η Τουρκία θα εξακολουθήσει τις προκλήσεις και θα περιμένει μια έμπρακτη αντίδραση της Αθήνας για την έναρξη επεισοδίου, η οποία θα φέρει και την ευθύνη για όσα θα ακολουθήσουν.
Η ελληνική κυβέρνηση, αλλά και τα πολιτικά κόμματα γνωρίζουν τις προθέσεις της Άγκυρας και γι’ αυτό υιοθετούν την τακτική της αυτοσυγκράτησης, με ελάχιστες φραστικές οξύτητες ορισμένων .Δι αυτού του τρόπου η Αθήνα διατηρεί μια επίπλαστη και ψευδή «ηρεμία» στο Αιγαίο.
Είναι μάλλον προφανές ότι η Ελλάδα δεν μπορεί να προσβλέπει πλέον σε επανάληψη μιας διαπραγματευτικής διαδικασίας, κενής περιεχομένου, νωθρής και αργόσυρτης , όπως τα προηγούμενα έτη και δεκαετίες. Και τούτο γιατί η Άγκυρα επιχειρεί συνεχώς επιχειρησιακά τετελεσμένα, που κάθε φορά εμποδίζουν ή προσθέτουν προβλήματα στην ήδη πολύπλοκη «παραδοσιακή» διαπραγμάτευση.
Ως εκ τούτου , η Αθήνα χρειάζεται μια εκ βάθρων αλλαγή στην διαπραγματευτική πολιτική της, με «εργαλεία» φρέσκα και πρωτότυπα, που θα την απεγκλωβίσουν από τα υπάρχοντα αδιέξοδα.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου