Επτά κείμενα παρέμβασης,
από "ΤΟ ΒΗΜΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ"
"ΤΟ ΒΗΜΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ", 05/03/17
1. Η χώρα που ελπίζει στο «Survivor»...
Του Σήφη Πολυμίλη
Πόσες φορές πρέπει ακόμα να παρακολουθήσουμε αυτή την περιβόητη διαπραγμάτευση με την τρόικα για να συνειδητοποιήσουμε - πολιτικό σύστημα και κοινωνία - ότι με τέτοιου είδους πολιτικάντικες μεθοδεύσεις βουλιάζουμε πιο βαθιά στην κρίση;
Η κυβέρνηση αποδέχεται επί της ουσίας ένα ακόμα μνημόνιο, μέχρι το 2021 και βλέπουμε, αλλά το μόνο που την απασχολεί είναι πώς θα μοιράσει μερικές χάντρες στους ιθαγενείς μήπως και ξεγελαστούν. Πανηγυρίζουν οι μαξιμιλιανοί ότι έχουμε υπέρβαση στους δημοσιονομικούς στόχους και διαγράφουν τα 110 δισ. χρέη στο Δημόσιο και στα Ταμεία και την εξαέρωση της πάλαι ποτέ μεσαίας τάξης.
Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας περιφερόμενος ανά την επικράτεια δεν χάνει ευκαιρία να κατηγορεί την Ευρώπη για τα δεινά μας. Προχθές ανακάλυψε ότι ο ΕSM δεν ανταποκρίνεται στον ρόλο του και δεν διώχνει το επάρατο ΔΝΤ, ενώ το Eurogroup ως άτυπο όργανο δεν λογοδοτεί... Μόνο που δεν μας είπε ποιοι και πώς αποφάσισαν να μας δώσουν κάμποσες δεκάδες δισ. για να επιβιώσουμε. Προφανώς ήταν άτυπα κι αυτά...
Από κοντά και διάφοροι κήνσορες που ομνύουν στην εθνική συνεννόηση, ως διέξοδο στα αδιέξοδά τους. Από τον βουβό προφήτη της Ραφήνας, που περιμένει, λέει, τη δικαίωσή του, μέχρι διάφορους υποψήφιους εθνοσωτήρες και βολεμένους αρχηγίσκους, που δεν διανοούνται ότι θα αφήσουν τις καρέκλες τους. Με την οικονομία και την κοινωνία σε μια διαρκή διαδικασία αποσύνθεσης, κανείς δεν τολμά να αντικρίσει κατάματα την πραγματικότητα και να πει τι πρέπει να περιλαμβάνει αυτή η σωτήρια εθνική συνεννόηση.
Με εξαιρέσεις μετρημένες στα δάχτυλα, όλοι ψελλίζουν γενικολογίες περί μεταρρυθμίσεων, που αρνούνται όμως να τις κατονομάσουν. Μόνο που θαύματα στην εποχή μας δυστυχώς δεν γίνονται. Οι πιο υγιείς δυνάμεις, όσοι μπορούν κι αντέχουν, εγκαταλείπουν το ημιβυθισμένο σκάφος. Απομένει μια χώρα συνταξιούχων, οργισμένη, παραπλανημένη, που παρακολουθεί το «Survivor» μετά μανίας για να δει μέχρι πότε θα επιβιώνει.
Ζούμε δυστυχώς ακόμα σε μια εικονική πραγματικότητα, αδυνατώντας να αντιληφθούμε ότι η έξοδος από τη χρεοκοπία δεν μπορεί να γίνει ούτε με επιδόματα, ούτε με διορισμούς, ούτε με επιστροφή στις παλιές καλές εποχές. Με ηγεσίες που δεν ανταποκρίνονται στις απαιτήσεις των καιρών. Με διαλυμένη κάθε έννοια συλλογικής ευθύνης, με θεσμούς απαξιωμένους, δεν πάμε πουθενά. Και δεν θα μας φταίει κανείς Σόιμπλε και καμία Λαγκάρντ αν συνεχίσουμε αυτή την αυτοκαταστροφική πορεία...
"ΤΟ ΒΗΜΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ", 05/03/17
2. Ανεργία, η ωμή αλήθεια των μνημονίων
Του Ζώη Τσώλη
Τώρα που βρισκόμαστε στο φόρτε μίας ακόμη διαπραγμάτευσης της κυβέρνησης με τους δανειστές για το μέλλον της χώρας θα ήταν σκόπιμο να είμαστε ξεκάθαροι. Να δούμε την αλήθεια κατάματα, γιατί η διανομή των ρόλων που έχει γίνει στο πολιτικό σύστημα τα τελευταία χρόνια αλλοιώνει την πραγματικότητα την οποία βιώνουν τα νοικοκυριά, που στο τέλος πληρώνουν τον λογαριασμό.
Ναι, η δεύτερη αξιολόγηση του τρίτου Μνημονίου θα έπρεπε να είχε κλείσει από τον περασμένο Δεκέμβριο.
Ναι, η Ελλάδα στα επτά χρόνια των μνημονίων πέτυχε να μηδενίσει το δημοσιονομικό έλλειμμα, το οποίο το 2009 μετρήθηκε στα 34 δισ. ευρώ ή 15% του ΑΕΠ (!) και να ισοσκελίσει το έλλειμμα στο ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών. Δηλαδή κατάφερε να απαλλαγεί από τα δίδυμα ελλείμματα.
Στα χρόνια όμως αυτά η βαθιά ύφεση και οι πολιτικές λιτότητας προκάλεσαν, ή, για να είμαστε ακριβείς, γιγάντωσαν δύο μεγάλα προβλήματα που απειλούν όχι μόνο την οικονομική σταθερότητα αλλά και την κοινωνική συνοχή.
Το πρώτο είναι η εκρηκτική αύξηση της ανεργίας, από τους 350.000 ανέργους το 2009 στο 1.100.000 ανέργους το 2016. Και το δεύτερο είναι η εκτίναξη του αριθμού των συνταξιούχων στα 2,5 εκατομμύρια.
Το ερώτημα που καλούνται σήμερα να απαντήσουν, όχι μόνο η κυβέρνηση και τα πολιτικά κόμματα αλλά και οι θεσμοί, που με τον έναν ή τον άλλον τρόπο επιβάλλουν την οικονομική πολιτική, είναι πώς θα μειωθεί η ανεργία και όχι πώς θα κοπούν κι άλλο οι μισθοί, θα κοπούν κι άλλο οι συντάξεις, που σε κάθε περίπτωση αποτελούν το δίχτυ ασφαλείας, όχι μόνο για τους ίδιους τους συνταξιούχους αλλά για τα παιδιά τους που βρίσκονται στην ανεργία.
Με αυτά τα δεδομένα είναι τουλάχιστον προκλητικό τα κόμματα της αντιπολίτευσης να αδιαφορούν για την απόφαση του τελευταίου Eurogroup να εξαιρεθούν από τις δαπάνες, άρα και από τον στόχο για τα πλεονάσματα, κονδύλια 3 δισ. ευρώ που θα διατεθούν άμεσα μέσα σε έναν χρόνο για τη δημιουργία 100.000 θέσεων εργασίας.
Και είναι τραγικό να περνά απαρατήρητο σχεδόν χωρίς κανένα σχόλιο το δράμα των χιλιάδων ανέργων προς τους οποίους έπρεπε να κατευθύνονται κατά προτεραιότητα οι πλεονάζοντες πόροι από τη βαριά φορολογία που έχει επιβληθεί σε όλους όσοι εργάζονται και σε κάθε οικονομική δραστηριότητα.
Η κυβέρνηση έχει την ευκαιρία με τα «αντίμετρα» κατά της λιτότητας, τα οποία βρίσκονται στο τραπέζι της διαπραγμάτευσης, να δώσει απόλυτη προτεραιότητα στις ενεργητικές πολιτικές απασχόλησης με κίνητρα και ελαφρύνσεις για την πρόσληψη ανέργων στις επιχειρήσεις, νέα προγράμματα στήριξης για την είσοδο νέων στην αγορά εργασίας και να λάβει μέριμνα για τους μακροχρόνια ανέργους με τους γκρίζους κροτάφους.
Τα δείγματα γραφής πρέπει να φανούν άμεσα. Ισως η ευκαιρία είναι η συνεδρίαση του Υπουργικού Συμβουλίου της Δευτέρας που θα καθορίσει το σχέδιο παραγωγικής ανασυγκρότησης της χώρας και το μοντέλο ανάπτυξης της οικονομίας
 |
"ΤΟ ΒΗΜΑ
ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ",
05/03/17 |
3. Αξιοπρόσεκτες
επισημάνσεις
για ορθοφρονούντες
Του Γιάννη Μαρίνου
Την περασμένη Κυριακή η στήλη μου απουσίασε λόγω ασθενείας. Φυσικά δεν είναι η πρώτη φορά που ασθενώ, αλλά είναι η πρώτη φορά που δεν δημοσιεύθηκε άρθρο μου τα σαράντα τόσα χρόνια στα οποία αρθρογραφώ στο αγαπητό «Βήμα». Θέλησα να εξηγήσω τον λόγο της απουσίας ακριβώς επειδή καθημερινά πια κρίνεται η τύχη του ΔΟΛ και επιθυμούσα να μη νομισθεί ότι ανήκω σε εκείνους που αποφάσισαν να μη συνεχίσουν από αυτές τις επάλξεις. Μολονότι εξακολουθώ να είμαι στο νοσοκομείο αξιοποιώ μικρό ανθολόγιο αξιοπρόσεκτων επισημάνσεων από σοβαρούς σχολιαστές της επικαιρότητας που είχα αποθησαυρίσει. Τις παραθέτω:
- «Θα αποτελούσε αφροσύνη εάν σε αυτήν τη φάση παρασυρόταν η Ελλάς από τη ρητορική των Βρυξελλών ή κάποιων ηγετών της Ευρωπαϊκής Ενωσης σε βάρος της Τουρκίας. Ουδείς από τους ηθικολογούντες της σήμερον πρόκειται να συνδράμει τη χώρα μας σε περίοδο κρίσεως με την Τουρκία. Προς εξομάλυνση των ευρωτουρκικών σχέσεων πρέπει να ενεργήσει η Ελλάς με όσες δυνάμεις διαθέτει και όχι για τη δαιμονοποίηση του κ. Ερντογάν». Κ. Ιορδανίδης («Καθημερινή»)
Μπορεί να αναστατώνεται η εθνική μας ευαισθησία, όμως, αν δεν προσέξουμε, μια νέα Κύπρος ή, ακόμα χειρότερα, μια νέα μικρασιατική καταστροφή μάς περιμένει.
-«Το σαράκι του λαϊκισμού έχει μπει για τα καλά στις "φλέβες" και της Νέας Δημοκρατίας, που θα έπρεπε κανονικά να παίζει τον ρόλο του κεντροδεξιού ευρωπαϊκού κόμματος και μόνο. Θα χρειασθεί μεγάλη αυτοπεποίθηση και δύναμη ο πρόεδρός της για να δαμάσει το κομμάτι που λειτουργεί σαν το... παλαιό ΠαΣοΚ. Πρέπει όμως να το επιχειρήσει, γιατί η χώρα δεν θα πάει πολύ μακριά εάν στην εξουσία εναλλάσσονται δύο λαϊκιστικά κόμματα, που δεν έχουν άλλο σχέδιο πλην της είσπραξης των δόσεων και της ικανοποίησης της πελατείας τους». Αλέξης Παπαχελάς («Καθημερινή», 21.8.2016)
Ομελέτα δεν γίνεται αν δεν σπάσεις αβγά, λέει η αλάνθαστη λαϊκή σοφία.
-«Εκείνος ο ιμάμης στη Γαλλία που παρουσίασε φωτογραφίες καλογριών να τσαλαβουτούν στη θάλασσα με τα ράσα τους, για να αποδείξει ότι τάχα η απαγόρευση του μπουρκίνι (ολόσωμο μαγιό των μουσουλμανίδων) είναι μεροληπτική, έδειξε στην πραγματικότητα πειστικότερα από οποιονδήποτε οπαδό της απαγόρευσης γιατί το ρούχο αυτό έχει αποκρουστικούς συμβολισμούς. Παραλληλίζοντας τις γυναίκες της πίστης του με καλόγριες αποκάλυψε την ουσία του ζητήματος. Οι μουσουλμάνες οφείλουν να συμπεριφέρονται καλογερικά (...) Το μήνυμα που στέλνει το μπουρκίνι, το χιτζάμπ, το νικάμπ είναι: Είμαστε ολότελα διαφορετικοί από εσάς, δεν αναγνωρίζουμε τις αξίες της ανοιχτής, φιλελεύθερης κοινωνίας σας, θα τις επικαλούμαστε όμως για να σας αναγκάσουμε να υποκλιθείτε στις δικές μας». Δημοσθένης Κούρτοβικ («Τα Νέα», 27.8.2016)
Βαρυσήμαντη διαπίστωση, την οποία όμως δεν συμμερίζεται ο προοδευτικός κόσμος, καθώς ως υπέρμαχος των κοσμικών αξιών και των ατομικών ελευθεριών υπεραμύνθηκε της ελεύθερης χρήσης του μπουρκίνι, συντασσόμενος ταυτόχρονα με την κατάργηση της προσευχής και των χριστιανικών θρησκευτικών συμβόλων στα σχολεία μας. Επόμενο βήμα η ελεύθερη διδασκαλία στα σχολεία του κορανίου και του κομμουνιστικού μανιφέστου, των δύο σύγχρονων βιβλίων των κυρίαρχων θρησκειών.
Με τις ευχές φίλων και μη συμπαθούντων προσδοκώ ότι την επόμενη Κυριακή θα συνεχίσω και πάλι κανονικά.
4. «Η Ευρώπη
Την περασμένη Κυριακή η στήλη μου απουσίασε λόγω ασθενείας. Φυσικά δεν είναι η πρώτη φορά που ασθενώ, αλλά είναι η πρώτη φορά που δεν δημοσιεύθηκε άρθρο μου τα σαράντα τόσα χρόνια στα οποία αρθρογραφώ στο αγαπητό «Βήμα». Θέλησα να εξηγήσω τον λόγο της απουσίας ακριβώς επειδή καθημερινά πια κρίνεται η τύχη του ΔΟΛ και επιθυμούσα να μη νομισθεί ότι ανήκω σε εκείνους που αποφάσισαν να μη συνεχίσουν από αυτές τις επάλξεις. Μολονότι εξακολουθώ να είμαι στο νοσοκομείο αξιοποιώ μικρό ανθολόγιο αξιοπρόσεκτων επισημάνσεων από σοβαρούς σχολιαστές της επικαιρότητας που είχα αποθησαυρίσει. Τις παραθέτω:
- «Θα αποτελούσε αφροσύνη εάν σε αυτήν τη φάση παρασυρόταν η Ελλάς από τη ρητορική των Βρυξελλών ή κάποιων ηγετών της Ευρωπαϊκής Ενωσης σε βάρος της Τουρκίας. Ουδείς από τους ηθικολογούντες της σήμερον πρόκειται να συνδράμει τη χώρα μας σε περίοδο κρίσεως με την Τουρκία. Προς εξομάλυνση των ευρωτουρκικών σχέσεων πρέπει να ενεργήσει η Ελλάς με όσες δυνάμεις διαθέτει και όχι για τη δαιμονοποίηση του κ. Ερντογάν». Κ. Ιορδανίδης («Καθημερινή»)
Μπορεί να αναστατώνεται η εθνική μας ευαισθησία, όμως, αν δεν προσέξουμε, μια νέα Κύπρος ή, ακόμα χειρότερα, μια νέα μικρασιατική καταστροφή μάς περιμένει.
-«Το σαράκι του λαϊκισμού έχει μπει για τα καλά στις "φλέβες" και της Νέας Δημοκρατίας, που θα έπρεπε κανονικά να παίζει τον ρόλο του κεντροδεξιού ευρωπαϊκού κόμματος και μόνο. Θα χρειασθεί μεγάλη αυτοπεποίθηση και δύναμη ο πρόεδρός της για να δαμάσει το κομμάτι που λειτουργεί σαν το... παλαιό ΠαΣοΚ. Πρέπει όμως να το επιχειρήσει, γιατί η χώρα δεν θα πάει πολύ μακριά εάν στην εξουσία εναλλάσσονται δύο λαϊκιστικά κόμματα, που δεν έχουν άλλο σχέδιο πλην της είσπραξης των δόσεων και της ικανοποίησης της πελατείας τους». Αλέξης Παπαχελάς («Καθημερινή», 21.8.2016)
Ομελέτα δεν γίνεται αν δεν σπάσεις αβγά, λέει η αλάνθαστη λαϊκή σοφία.
-«Εκείνος ο ιμάμης στη Γαλλία που παρουσίασε φωτογραφίες καλογριών να τσαλαβουτούν στη θάλασσα με τα ράσα τους, για να αποδείξει ότι τάχα η απαγόρευση του μπουρκίνι (ολόσωμο μαγιό των μουσουλμανίδων) είναι μεροληπτική, έδειξε στην πραγματικότητα πειστικότερα από οποιονδήποτε οπαδό της απαγόρευσης γιατί το ρούχο αυτό έχει αποκρουστικούς συμβολισμούς. Παραλληλίζοντας τις γυναίκες της πίστης του με καλόγριες αποκάλυψε την ουσία του ζητήματος. Οι μουσουλμάνες οφείλουν να συμπεριφέρονται καλογερικά (...) Το μήνυμα που στέλνει το μπουρκίνι, το χιτζάμπ, το νικάμπ είναι: Είμαστε ολότελα διαφορετικοί από εσάς, δεν αναγνωρίζουμε τις αξίες της ανοιχτής, φιλελεύθερης κοινωνίας σας, θα τις επικαλούμαστε όμως για να σας αναγκάσουμε να υποκλιθείτε στις δικές μας». Δημοσθένης Κούρτοβικ («Τα Νέα», 27.8.2016)
Βαρυσήμαντη διαπίστωση, την οποία όμως δεν συμμερίζεται ο προοδευτικός κόσμος, καθώς ως υπέρμαχος των κοσμικών αξιών και των ατομικών ελευθεριών υπεραμύνθηκε της ελεύθερης χρήσης του μπουρκίνι, συντασσόμενος ταυτόχρονα με την κατάργηση της προσευχής και των χριστιανικών θρησκευτικών συμβόλων στα σχολεία μας. Επόμενο βήμα η ελεύθερη διδασκαλία στα σχολεία του κορανίου και του κομμουνιστικού μανιφέστου, των δύο σύγχρονων βιβλίων των κυρίαρχων θρησκειών.
Με τις ευχές φίλων και μη συμπαθούντων προσδοκώ ότι την επόμενη Κυριακή θα συνεχίσω και πάλι κανονικά.
 |
| "ΤΟ ΒΗΜΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ", 05/03/17 |
4. «Η Ευρώπη
είμαστε εμείς»
Του Γιάννη Καρτάλη
Ηταν 28 Ιουνίου του 1919 όταν στην περίφημη Αίθουσα των Κατόπτρων του ανακτόρου των Βερσαλλιών υπογραφόταν η ιστορική ομώνυμη Συνθήκη, σύμφωνα με την οποία οι νικητές του Α' Παγκοσμίου Πολέμου επέβαλαν στην ηττημένη Γερμανία ταπεινωτικούς όρους συνθηκολόγησης, οι οποίοι οδήγησαν τελικά στην άνοδο των Ναζί και στην κήρυξη του Β' Παγκοσμίου Πολέμου. Σχεδόν έναν αιώνα αργότερα και συγκεκριμένα αύριο 6 Μαρτίου, στην ίδια αυτή αίθουσα θα βρεθούν οι πρώην εχθροί και σύμμαχοι, δηλαδή οι τέσσερις μεγάλες χώρες της Ευρωπαϊκής Ενωσης (Γαλλία, Γερμανία, Ιταλία και Ισπανία) για να καθορίσουν το μέλλον της Ενωμένης Ευρώπης. Αν λοιπόν τον 17ο αιώνα στο μυθικό αυτό παλάτι κατοικούσε ο «βασιλιάς Ηλιος» (ο Λουδοβίκος ΙΔ') που έμεινε στην ιστορία με τη φράση «Το Κράτος είμαι εγώ», οι σημερινοί ηγέτες θα μπορέσουν να αναφωνήσουν αύριο, στο ίδιο παλάτι, «Η Ευρώπη είμαστε εμείς»!
Αυτά ως προς την Ιστορία, διότι μπορεί οι ανταγωνισμοί μεταξύ των ευρωπαϊκών κρατών που οδήγησαν σε δύο Παγκοσμίους Πολέμους κατά τη διάρκεια μιας γενιάς να έχουν σήμερα εκλείψει - και αυτό λόγω κυρίως του ευρωπαϊκού ενοποιητικού εγχειρήματος - αλλά είναι ακριβώς το ενοποιητικό αυτό εγχείρημα που απειλείται τώρα, με αποτέλεσμα να αναβιώνουν οι δυσάρεστες μνήμες από τα γεγονότα του Μεσοπολέμου που κατέληξαν στην επικράτηση των γνωστών φασιστικών καθεστώτων. Για αυτό και είναι επιτακτική ανάγκη να διασωθεί η αντίληψη για «περισσότερη Ευρώπη», διότι μόνο μέσω της συνεργασίας και της αλληλεγγύης η Ενωμένη Ευρώπη μπορεί να παραμείνει ισχυρή. Οταν μάλιστα, πέρα από τα δικά της προβλήματα (προσφυγικό, οικονομική κρίση, Brexit, άνοδος του εθνικολαϊκισμού και των ακρoδεξιών κομμάτων κ.τ.λ.), έχει να αντιμετωπίσει τώρα και την εχθρική στάση της Ουάσιγκτον καθώς και την προβληματική σχέση με τη Ρωσία.
Με τα δεδομένα αυτά αποκαρδιωτική υπήρξε η περιώνυμη «Λευκή Βίβλος» του Ζαν-Κλοντ Γιούνκερ η οποία, αντί να υπερασπισθεί το αίτημα για μια ταχύτερη ενοποίηση, αρκέστηκε στην ουδέτερη παρουσίαση πέντε διαφορετικών σεναρίων, αφήνοντας ουσιαστικά την επιλογή των αποφάσεων στα κράτη-μέλη τα οποία έχουν ήδη εκφράσει διιστάμενες απόψεις, από την Ευρώπη των πολλών ταχυτήτων έως την ομοσπονδιοποίηση. Γίνεται έτσι αντιληπτό ότι οριστικές αποφάσεις στην αυριανή συνάντηση δεν πρόκειται να ληφθούν, αλλά θα επιχειρηθεί η εξεύρεση κάποιας κοινής στάσης εν όψει της Συνόδου της Ρώμης της 25ης Μαρτίου, όπου θα εορτασθούν τα 60 χρόνια της Ενωμένης Ευρώπης. Τα πράγματα όμως γίνονται ακόμη δυσκολότερα καθώς τώρα ανοίγει ο εκλογικός κύκλος σε Ολλανδία, Γαλλία, Γερμανία, πιθανότατα και Ιταλία. Και μόνον όταν κλείσει ο κύκλος αυτός και γνωρίζουμε τη νέα ισορροπία πολιτικών δυνάμεων (και κυρίως ποιες κομματικές επιλογές θα επικρατήσουν στον γαλλογερμανικό άξονα) θα μπορέσει να υπάρξει μια ουσιαστική συζήτηση για το μέλλον του ευρωπαϊκού εγχειρήματος.
 |
"ΤΟ ΒΗΜΑ
ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ",
05/03/17 |
5. Το μέγα λάθος του κ. Τσίπρα
Του Νότη Παπαδόπουλου
Το 'χε πει καθαρά ο Χουλιαράκης μπας κι ακούσει το Μαξίμου: καλύτερα μια κακή συμφωνία τώρα, παρά μια καλή συμφωνία σε έξι μήνες. Δυστυχώς για όλους μας, η ελπίδα η κυβέρνηση Τσίπρα να έκλεινε έγκαιρα - πριν από το τέλος του 2016 - την αξιολόγηση έτσι ώστε να μπει με άνεση η χώρα στην ποσοτική χαλάρωση από τις αρχές του 2017 και να βγει δοκιμαστικά στις αγορές το καλοκαίρι και ξανά με τις δικές της δυνάμεις στα μέσα του 2018, ναυάγησε. Και τώρα τα χρονοδιαγράμματα είναι πλέον πολύ πιεστικά.
Η κυβέρνηση, ανεπίδεκτη μαθήσεως σε κάθε είδους οικονομική διαδικασία, αυτοπαγιδεύτηκε στη μόνη πολιτική που ήξερε - την αριστερή στρατηγική της λυσσαλέας αντίστασης. Το μόνο που κατάφερε ήταν η ανεπίτρεπτη καθυστέρηση στην κατάληξη της συμφωνίας, ανεβάζοντας στα ύψη το τελικό κόστος για το κλείσιμο της αξιολόγησης.
Με το μέγα λάθος του κ. Τσίπρα η κυβέρνηση και μέτρα ύψους 3,6 δισ. ευρώ θα αναγκαστεί να ψηφίσει και στις αγορές δεν θα μπορέσει να βγει έγκαιρα.
Πλέον, το πιο πιθανό σενάριο είναι το τρίτο μνημόνιο (+). Το υπάρχον μνημόνιο να πάρει μία διετή, τριετή παράταση, έως το 2020-21 με βάση τα υπόλοιπα - σχεδόν 50 - από τα 85 δισεκατομμύρια χρηματοδότησης που είχαν εγκριθεί τον Ιούλιο του 2015 από τους δανειστές και δεν έχουν ακόμη δαπανηθεί, και η χώρα να βγει δοκιμαστικά στις αγορές το 2018 σε ένα προστατευμένο περιβάλλον, με την εγγύηση των εταίρων.
Και στη συνέχεια με μια νέα κυβέρνηση που θα προκύψει από τις εκλογές - της ΝΔ σύμφωνα με όλες τις δημοσκοπήσεις - η χώρα να συνεχίσει τη δημοσιονομική προσαρμογή και τις μεταρρυθμίσεις με υψηλά πλεονάσματα 3,5% του ΑΕΠ και ολοένα ισχυρότερη ανάπτυξη ώσπου να μπορέσει σιγά-σιγά να επιστρέψει στην κανονικότητα.
Ολα αυτά, εφόσον δεν έχουμε χωριστεί εν τω μεταξύ στη χώρα στα δύο. Διότι η λανθασμένη στρατηγική ΣΥΡΙΖΑ θα φέρει περαιτέρω κατάρρευση του κόμματος στις δημοσκοπήσεις και στην κοινωνία οδηγώντας τους λαϊκιστές της Αριστεροδεξιάς να βγουν στα κεραμίδια μπας και συσπειρώσουν τον κόσμο τους.
Και αν, εν τω μεταξύ, δεν θα έχει υπάρξει κάποια παγκόσμια καταστροφή με τον απρόβλεπτο Ντόναλντ Τραμπ. Ή μία ευρωπαϊκή καταστροφή, όπως μία εκλογή Λεπέν στη Γαλλία, είτε μια σοβαρή ελληνοτουρκική κρίση από τις ανεύθυνες αμετροέπειες Καμμένου!
Με άλλα λόγια, έχουμε πολύ καιρό και σκληρή δουλειά ακόμη για την έξοδο από την κρίση.
Το 'χε πει καθαρά ο Χουλιαράκης μπας κι ακούσει το Μαξίμου: καλύτερα μια κακή συμφωνία τώρα, παρά μια καλή συμφωνία σε έξι μήνες. Δυστυχώς για όλους μας, η ελπίδα η κυβέρνηση Τσίπρα να έκλεινε έγκαιρα - πριν από το τέλος του 2016 - την αξιολόγηση έτσι ώστε να μπει με άνεση η χώρα στην ποσοτική χαλάρωση από τις αρχές του 2017 και να βγει δοκιμαστικά στις αγορές το καλοκαίρι και ξανά με τις δικές της δυνάμεις στα μέσα του 2018, ναυάγησε. Και τώρα τα χρονοδιαγράμματα είναι πλέον πολύ πιεστικά.
Η κυβέρνηση, ανεπίδεκτη μαθήσεως σε κάθε είδους οικονομική διαδικασία, αυτοπαγιδεύτηκε στη μόνη πολιτική που ήξερε - την αριστερή στρατηγική της λυσσαλέας αντίστασης. Το μόνο που κατάφερε ήταν η ανεπίτρεπτη καθυστέρηση στην κατάληξη της συμφωνίας, ανεβάζοντας στα ύψη το τελικό κόστος για το κλείσιμο της αξιολόγησης.
Με το μέγα λάθος του κ. Τσίπρα η κυβέρνηση και μέτρα ύψους 3,6 δισ. ευρώ θα αναγκαστεί να ψηφίσει και στις αγορές δεν θα μπορέσει να βγει έγκαιρα.
Πλέον, το πιο πιθανό σενάριο είναι το τρίτο μνημόνιο (+). Το υπάρχον μνημόνιο να πάρει μία διετή, τριετή παράταση, έως το 2020-21 με βάση τα υπόλοιπα - σχεδόν 50 - από τα 85 δισεκατομμύρια χρηματοδότησης που είχαν εγκριθεί τον Ιούλιο του 2015 από τους δανειστές και δεν έχουν ακόμη δαπανηθεί, και η χώρα να βγει δοκιμαστικά στις αγορές το 2018 σε ένα προστατευμένο περιβάλλον, με την εγγύηση των εταίρων.
Και στη συνέχεια με μια νέα κυβέρνηση που θα προκύψει από τις εκλογές - της ΝΔ σύμφωνα με όλες τις δημοσκοπήσεις - η χώρα να συνεχίσει τη δημοσιονομική προσαρμογή και τις μεταρρυθμίσεις με υψηλά πλεονάσματα 3,5% του ΑΕΠ και ολοένα ισχυρότερη ανάπτυξη ώσπου να μπορέσει σιγά-σιγά να επιστρέψει στην κανονικότητα.
Ολα αυτά, εφόσον δεν έχουμε χωριστεί εν τω μεταξύ στη χώρα στα δύο. Διότι η λανθασμένη στρατηγική ΣΥΡΙΖΑ θα φέρει περαιτέρω κατάρρευση του κόμματος στις δημοσκοπήσεις και στην κοινωνία οδηγώντας τους λαϊκιστές της Αριστεροδεξιάς να βγουν στα κεραμίδια μπας και συσπειρώσουν τον κόσμο τους.
Και αν, εν τω μεταξύ, δεν θα έχει υπάρξει κάποια παγκόσμια καταστροφή με τον απρόβλεπτο Ντόναλντ Τραμπ. Ή μία ευρωπαϊκή καταστροφή, όπως μία εκλογή Λεπέν στη Γαλλία, είτε μια σοβαρή ελληνοτουρκική κρίση από τις ανεύθυνες αμετροέπειες Καμμένου!
Με άλλα λόγια, έχουμε πολύ καιρό και σκληρή δουλειά ακόμη για την έξοδο από την κρίση.
"ΤΟ ΒΗΜΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ", 05/03/17
6. Η Αριστερά και το «ηθικό πλεονέκτημα»
Του Θεόδωρου Δ. Παπαγγελή*
Οταν συζητούν οι φιλόσοφοι για το τι είναι «ηθικόν» (και το συζητούν εντατικά εδώ και κάμποσους αιώνες) το σημαντικότερο που μπορεί να προκύψει είναι κάποια διδακτορική διατριβή. Αλλά η συζήτηση γίνεται πολύ πιο «ευπώλητη» όταν εμπλακούν οι πολιτικοί. Κατά το σωτήριον έτος 2008 ο «εκλιπών» Γιώργος Βουλγαράκης, υπουργός τότε, ταύτισε το ηθικό με το νόμιμο και η χώρα κουφάθηκε από τις σάλπιγγες της ιερής αγανάκτησης - και δικαίως, γιατί η αντίληψη ενός υπουργού περί ηθικής είναι κάτι παραπάνω από προσωπική του υπόθεση. Η εξίσωση του υπουργού ανακοινώθηκε τον καιρό που εκόχλαζε η αίσθηση της επερχόμενης κρίσης. Στα χρόνια που ακολούθησαν η ηθική των εταίρων τού παλαιάς κοπής δικομματισμού, όσων συλλήβδην ταξινομήθηκαν ως αμαρτωλό παρελθόν και όσων δεν ύψωσαν το αντιμνημονιακό μπαϊράκι, λιθοβολήθηκε μέσα στον μανιχαϊστικό ορυμαγδό από τον οποίον ανέτειλε το «ηθικό πλεονέκτημα» της πρώτη φορά Αριστεράς.
Ο Αριστοτέλης, που ήταν κάθε άλλο παρά «αριστερός», στη συγκεκριμένη περίπτωση θα έβλεπε τη διατύπωση «ηθικό πλεονέκτημα» ως τυπικό παράδειγμα «λήψεως του ζητουμένου», τουτέστιν του λογικού σφάλματος κατά το οποίο εμμέσως προϋποθέτεις ως δεδομένο αυτό που μένει να αποδειχτεί. Από την άλλη μεριά, θα μπορούσε κανείς να θεωρήσει αυτό το πλεονέκτημα παράγωγο της πεποίθησης ότι διαχρονικά το κοινωνικό συμβόλαιο που προτείνει η Αριστερά είναι κατά τεκμήριο πιο δίκαιο. Είναι όμως πολύ πιθανότερο ότι όσοι μιλούσαν για ηθικό πλεονέκτημα στην πρόσφατη πολιτική μας ιστορία δεν είχαν άλλο κατά νου πάρεξ το γεγονός ότι η Αριστερά ήταν αθώα του αίματος και αγνή επειδή μέχρι πρόσφατα δεν της είχε λάχει μερτικό κυβερνητικής εξουσίας. Αν αφαιρέσετε το «κυβερνητικής», εδώ έχουμε άλλη μια τρανή περίπτωση «λήψεως του ζητουμένου», αφού και χωρίς τυπική εξουσία η Αριστερά συνέβαλε αποφασιστικά, μεταξύ άλλων, και στη δημοσιοϋπαλληλική αποχαύνωση της χώρας. Ωστόσο, μαζί με τον Αριστοτέλη, τώρα μπορούμε να θυμηθούμε και τον ρωμαίο Οβίδιο ο οποίος, ανερυθρίαστα σεξιστικός όπως και το σύνολο της κλασικής Αρχαιότητας, αποφάνθηκε νωρίς ότι «αγνή είναι μονάχα εκείνη που δεν τη λαχτάρησε ακόμη κανένας» - και ο νοών νοείτω.
Τώρα που τη λαχτάρησαν αρκετοί για να λάβει εξουσία, η νοήμων Αριστερά πρέπει ήδη να κατάλαβε τουλάχιστον δύο πράγματα: ότι η ηθική είναι το πιο ύπουλο αλλά και συνάμα το πιο εύχρηστο ψευδώνυμο της ηθικολογίας και, κυρίως, ότι «ηθικολογίαν έδωκες, ηθικολογίαν θα λάβεις» - και μάλιστα ότι είναι άξιον και δίκαιον να λάβεις περισσότερη από όσην έδωσες επειδή η ηθική ήταν, όπως φάνηκε από τα πράγματα, η μόνη πραμάτεια που είχες να πουλήσεις. Και τώρα ίσως να το κατάλαβε καλύτερα και ο κόσμος ότι πιο βαθιά μέσα στη σκοτεινή σήραγγα με το «παλιό, το διεφθαρμένο, τους στυγνούς τεχνοκράτες και τους σαμαροβενιζέλους» παραμόνευε το χειρότερο: πλεόνασμα ηθικολογίας και έλλειμμα πολιτικού know how. Το πρώτο κουβαλάει νερό στον μύλο της γενικής απαξίωσης μέσα, το δεύτερο επιτείνει την αναξιοπιστία της πολιτικής τάξης έξω.
Και τα δυο μαζί σπρώχνουν τον κόσμο από την έλλογη ένσταση στον σαρωτικό μηδενισμό σε μια συγκυρία όπου όλο και περισσότεροι περιμένουν για να σαλτάρουν πάνω στην υπερταχεία της αντισυστημικότητας - στην υπερταχεία της αντισυστημικότητας που μπορεί να αποδειχτεί περαστική εκεί όπου λειτουργούν, περισσότερο ή λιγότερο, επί μακρόν καλλιεργημένα αντισταθμίσματα δημοκρατικής ευταξίας. Τι θα μπορούσε εξ αντιδιαστολής να συμβεί εδώ είναι κάτι που δεν θέλω και δεν θέλεις να ξέρεις.
*Ακαδημαϊκός, καθηγητής του Τμήματος Φιλολογίας στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης.
"ΤΟ ΒΗΜΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ", 05/03/17
7. Το καλάθι της νοικοκυράς
Του Γιώργου Παπαϊωάννου
Λέγεται ότι η κρίση μπορεί να λειτουργήσει ως ευκαιρία. Και στην περίπτωση της Ελλάδας η επταετής κρίση που βιώνουμε δεν λειτούργησε προς αυτή την κατεύθυνση όσον αφορά τις τιμές και ειδικότερα τις τιμές των τροφίμων και ειδών πρώτης ανάγκης. Ενώ από τις αρχές της κρίσης το ΑΕΠ έχει υποχωρήσει κατά περίπου 22% (στα επίπεδα της περιόδου 2003-4), οι τιμές των τροφίμων με βάση τον σχετικό δείκτη του πληθωρισμού (ομάδα διατροφής και μη αλκοολούχων ποτών), όχι μόνο δεν έχουν επιστρέψει εκεί, αλλά είναι αυξημένες ακόμη και σε σχέση με τα προ της κρίσεως επίπεδα.
Σύμφωνα με τα στοιχεία της ΕΛΣΤΑΤ, ο δείκτης του πληθωρισμού που αφορά τα τρόφιμα και τα μη αλκοολούχα ποτά, τον περασμένο Ιανουάριο ήταν 106,34 μονάδες έναντι 85-86 μονάδες που ήταν την περίοδο 2003-4, όταν και πάλι το ΑΕΠ της χώρας ήταν περί τα 175-180 δισ. ευρώ που βρίσκεται σήμερα. Δηλαδή με τα ίδια λεφτά που παρήγαγε η χώρα, τα τρόφιμα που περιλαμβάνονται στο περίφημο «καλάθι της νοικοκυράς» κοστίζουν σήμερα 25% ακριβότερα. Δηλαδή, οι τιμές των τροφίμων, όχι μόνο δεν προσαρμόστηκαν στην κατά 22% κάμψη της οικονομικής δραστηριότητας και στην ανάλογη μείωση μισθών, συντάξεων και εισοδημάτων που έχει συντελεστεί από την αρχή της κρίσης, αλλά αντίθετα αυξήθηκαν κατά 25%. Δηλαδή συνολικά ακρίβυναν κατά 47%!
Η διαφορά είναι τόσο μεγάλη που δεν δικαιολογείται από την αύξηση του ΦΠΑ και των Ειδικών Φόρων Κατανάλωσης (ΕΦΚ) στα καύσιμα και αλλού που επηρεάζουν την παραγωγική διαδικασία.
Ολα αυτά έχουν ως αποτέλεσμα οι καταναλωτές σήμερα να αγοράζουν πολύ λιγότερα τρόφιμα από ό,τι στο παρελθόν όταν το ΑΕΠ βρισκόταν σε αντίστοιχα με τα σημερινά επίπεδα. Σύμφωνα με τα στοιχεία της εταιρείας Nielsen που δημοσιεύτηκαν την περασμένη εβδομάδα, ο τζίρος στο λιανεμπόριο τροφίμων επέστρεψε στα επίπεδα του 2005 και αναμένεται να κατρακυλήσει περαιτέρω καθώς με βάση τα σημερινά δεδομένα προβλέπεται νέα μείωση της τάξεως του 2%-3% για το 2017.
Ακόμα μεγαλύτερη ήταν η υποχώρηση στον όγκο πωλήσεων, η οποία μόνο το 2016 ανήλθε σε περίπου 10% σε σχέση με το 2015. Η διαφορά ανάμεσα στην αξία και τον όγκο πωλήσεων αιτιολογείται εν μέρει από την αύξηση του ΦΠΑ και του ΕΦΚ. Το μεγαλύτερο μέρος της αποδίδεται στη μη απορρόφηση από τους λιανεμπόρους των αυξήσεων στα προϊόντα ιδιωτικής ετικέτας και στη μετακύλισή τους στους καταναλωτές, καθώς και στις επιχειρηματικές εξελίξεις στην αγορά (Μαρινόπουλος κ.λπ.).
Ολα αυτά είναι αποτέλεσμα της παθογένειας και των στρεβλώσεων που υπάρχουν στην εγχώρια αγορά (έλλειψη ανταγωνισμού σε όλη την αλυσίδα παραγωγής, κλειστά επαγγέλματα και αγορές, καρτέλ, ελλιπείς έλεγχοι, εμπόδια στην είσοδο νέων παικτών κ.λπ.), οι οποίες επανειλημμένως έχουν επισημανθεί (μνημόνια, εργαλειοθήκη ΟΟΣΑ, κοινοτικές οδηγίες κ.λπ.) και όλες οι ελληνικές κυβερνήσεις στην επταετία της κρίσης δεν έχουν καταφέρει να θεραπεύσουν, επειδή δεν θέλουν να τα βάλουν με μεγαλύτερα και μικρότερα συμφέροντα. Και όσο το πολιτικό κόστος κυριαρχεί στις επιλογές και τη στρατηγική των κομμάτων, τόσο το καλάθι της νοικοκυράς θα ακριβαίνει και θα αδειάζει.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου