ΚΕΑ-ΕτΤ(2)
Από την "ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ του Τύπου"
"ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ του Τύπου", 20/03/17
Δεν ξέρουμε, ας ρωτήσουμε
Από την "ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ του Τύπου"
"ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ του Τύπου", 20/03/17
Δεν ξέρουμε, ας ρωτήσουμε
Από την Κύρα Αδάμ
Εναν μόλις χρόνο μετά την ολοκλήρωση του μνημονίου της Κύπρου, ο οίκος Standard and Poors αναβάθμισε την πιστοληπτική ικανότητα της κυπριακής οικονομίας στο ΒΒ+ από ΒΒ, συμπληρώνοντας δύο συνεχείς αναβαθμίσεις από τον περασμένο Σεπτέμβριο. Τέτοια ανάλογου περιεχομένου είδηση δεν έχει υπάρξει στον ελληνικό Τύπο από το 2010 και δεν πρόκειται να υπάρξει ούτε το 2017 και πιθανότατα ούτε τα επόμενα χρόνια. Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας Πρ. Παυλόπουλος ζητάει το αυτονόητο, δηλαδή τη σύγκληση των πολιτικών αρχηγών, προκειμένου να αντιμετωπιστεί μια εξόχως δύσκολη κατάσταση. Όμως το περιεχόμενο μιάς τέτοιας συνάντησης παραμένει άγνωστο και παντελώς αδιαμόρφωτο, όσο τα πολιτικά κόμματα δεν θέλουν ακόμα να κατανοήσουν ότι τα κομματικά οφέλη από τις, αδιέξοδες πλέον, κόντρες τους για τα καταστροφικά μνημόνια έχουν στερέψει προ πολλού, ενώ οι πελατειακές σχέσεις των κομμάτων δεν έχουν πλέον στέρεο έδαφος για να αναπτυχθούν, εφόσον δεν υπάρχουν «μη ελεγχόμενα» από τους δανειστές κρατικά κονδύλια. Επιπροσθέτως, οι ελληνικές μνημονιακές κυβερνήσεις επιμένουν να κάνουν... αντίσταση στις μεταρρυθμίσεις που οι ίδιες έχουν ήδη υπογράψει και δεν εφαρμόζουν. Τι μπορεί να γίνει; Υπάρχει φως διεξόδου από αυτό το τέλμα; Αν οι Ελληνες πολιτικοί έχουν εξαντλήσει τις αντοχές, τις αντιστάσεις τους και τις προτάσεις τους απέναντι στο σύνολο των δανειστών, ας κοιτάξουν γύρω τους. Και συγκεκριμένα προς τη Λευκωσία. Βεβαίως, οι οικονομικές κρίσεις των δύο χωρών δεν είχαν τα ίδια χαρακτηριστικά και το ίδιο βάθος. Όμως η Κύπρος κατέρριψε κάθε ρεκόρ ταχύτατης επαναφοράς στις διεθνείς αγορές ύστερα από μνημόνιο.
Μέσα σε δύο χρόνια η Κύπρος ολοκλήρωσε επιτυχώς εννέα ξιολογήσεις του ΙΜF . και επτά αξιολογήσεις του S&P, οι Κύπριοι έχασαν μόνο το 5% του εισοδήματος τους προ κρίσης, ενώ η ανάπτυξη κυμαίνεται σταθερώς στο 2,7%. Ένας από τους βασικούς παράγοντες είναι η στάση των κυπριακών πολιτικών κομμάτων στην κρίση: Τα πολιτικά κόμματα στη Λευκωσία αποδέχθηκαν το μνημόνιο στο σύνολο του, δεν δημιούργησαν διχαστικές πολιτικές και κοινωνικές εντάσεις ανάμεσα στους πολίτες-ψηφοφόρους. Αυτό βοήθησε σε μεγάλο βαθμό τους Κύπριους πολίτες να «σφίξουν τα δόντια» να προσαρμοστούν σε δύσκολες οικονομικές καταστάσεις, με την εκ των προτέρων βεβαιότητα ότι η κρίση θα τελειώσει γρήγορα. Οπως και έγινε. Ας τους ρωτήσουμε, τέλος πάντων, πώς το έκαναν αυτοί.
Πολιτικά ψεύδη, καλός και κακός πρωθυπουργός
Εναν μόλις χρόνο μετά την ολοκλήρωση του μνημονίου της Κύπρου, ο οίκος Standard and Poors αναβάθμισε την πιστοληπτική ικανότητα της κυπριακής οικονομίας στο ΒΒ+ από ΒΒ, συμπληρώνοντας δύο συνεχείς αναβαθμίσεις από τον περασμένο Σεπτέμβριο. Τέτοια ανάλογου περιεχομένου είδηση δεν έχει υπάρξει στον ελληνικό Τύπο από το 2010 και δεν πρόκειται να υπάρξει ούτε το 2017 και πιθανότατα ούτε τα επόμενα χρόνια. Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας Πρ. Παυλόπουλος ζητάει το αυτονόητο, δηλαδή τη σύγκληση των πολιτικών αρχηγών, προκειμένου να αντιμετωπιστεί μια εξόχως δύσκολη κατάσταση. Όμως το περιεχόμενο μιάς τέτοιας συνάντησης παραμένει άγνωστο και παντελώς αδιαμόρφωτο, όσο τα πολιτικά κόμματα δεν θέλουν ακόμα να κατανοήσουν ότι τα κομματικά οφέλη από τις, αδιέξοδες πλέον, κόντρες τους για τα καταστροφικά μνημόνια έχουν στερέψει προ πολλού, ενώ οι πελατειακές σχέσεις των κομμάτων δεν έχουν πλέον στέρεο έδαφος για να αναπτυχθούν, εφόσον δεν υπάρχουν «μη ελεγχόμενα» από τους δανειστές κρατικά κονδύλια. Επιπροσθέτως, οι ελληνικές μνημονιακές κυβερνήσεις επιμένουν να κάνουν... αντίσταση στις μεταρρυθμίσεις που οι ίδιες έχουν ήδη υπογράψει και δεν εφαρμόζουν. Τι μπορεί να γίνει; Υπάρχει φως διεξόδου από αυτό το τέλμα; Αν οι Ελληνες πολιτικοί έχουν εξαντλήσει τις αντοχές, τις αντιστάσεις τους και τις προτάσεις τους απέναντι στο σύνολο των δανειστών, ας κοιτάξουν γύρω τους. Και συγκεκριμένα προς τη Λευκωσία. Βεβαίως, οι οικονομικές κρίσεις των δύο χωρών δεν είχαν τα ίδια χαρακτηριστικά και το ίδιο βάθος. Όμως η Κύπρος κατέρριψε κάθε ρεκόρ ταχύτατης επαναφοράς στις διεθνείς αγορές ύστερα από μνημόνιο.
Μέσα σε δύο χρόνια η Κύπρος ολοκλήρωσε επιτυχώς εννέα ξιολογήσεις του ΙΜF . και επτά αξιολογήσεις του S&P, οι Κύπριοι έχασαν μόνο το 5% του εισοδήματος τους προ κρίσης, ενώ η ανάπτυξη κυμαίνεται σταθερώς στο 2,7%. Ένας από τους βασικούς παράγοντες είναι η στάση των κυπριακών πολιτικών κομμάτων στην κρίση: Τα πολιτικά κόμματα στη Λευκωσία αποδέχθηκαν το μνημόνιο στο σύνολο του, δεν δημιούργησαν διχαστικές πολιτικές και κοινωνικές εντάσεις ανάμεσα στους πολίτες-ψηφοφόρους. Αυτό βοήθησε σε μεγάλο βαθμό τους Κύπριους πολίτες να «σφίξουν τα δόντια» να προσαρμοστούν σε δύσκολες οικονομικές καταστάσεις, με την εκ των προτέρων βεβαιότητα ότι η κρίση θα τελειώσει γρήγορα. Οπως και έγινε. Ας τους ρωτήσουμε, τέλος πάντων, πώς το έκαναν αυτοί.
Πολιτικά ψεύδη, καλός και κακός πρωθυπουργός
Από τον Κ.Ι. Αγγελόπουλο
Ο πρωθυπουργός κ. Αλέξης Τσίπρας κατηγορείται πλέον και από φίλους και από αντιπάλους ότι άλλα έλεγε το 2015 παίρνοντας την εξουσία και άλλα έκανε στη συνέχεια και κάνει σήμερα. Και αυτό αποτελεί μια αδιαμφισβήτητη αλήθεια. Τίθεται όμως εδώ ένα ερώτημα: Ο αρχηγός της Ριζοσπαστικής Αριστεράς σε τι πρωτοτυπεί; Στο ότι είπε μεγάλα ψέματα; Αυτό δεν θα αρκούσε να τον καταδικάσει. Ο ίδιος θα μπορούσε να επικαλεσθεί παραδείγματα σπουδαίων Ελλήνων και ξένων πολιτικών που δεν δίστασαν να αλλάξουν άρδην τα όσα υπόσχονταν στους πολίτες, αλλά παρ' όλα αυτά δεν καταδικάστηκαν από την κοινωνία και είχαν μάλιστα μια καλή μεταχείριση από την Ιστορία. Θα μπορούσε λοιπόν να ισχυρισθεί ο κ. Τσίπρας ότι δεν διέπραξε βαρύ αμάρτημα, επειδή ως πολιτικός έκρινε ότι ήταν προς το συμφέρον της χώρας του οι «τούμπες» του. Μήπως δεν διαβεβαίωνε με τον πιο κατηγορηματικό τρόπο τον ελληνικό λαό το 1974 ο Κωνσταντίνος Καραμανλής ότι ήταν «οριστική και αμετάκλητη» η απόφασή του για αποχώρηση της Ελλάδας από το στρατιωτικό σκέλος του ΝΑΤΟ, για να επανέλθει σε αυτό έξι χρόνια αργότερα, το 1980; Μήπως ο Ανδρέας Παπανδρέου δεν πήρε την εξουσία φωνάζοντας «έξω απ' την ΕΟΚ, έξω απ' το ΝΑΤΟ», για να αλλάξει εντελώς θέση από την επομένη; Ομως κρίθηκε και αποδείχθηκε ότι αυτές οι θεαματικές «τούμπες» τους καλώς έγιναν, διότι απέβησαν τελικώς υπέρ των εθνικών συμφερόντων. Αλλά -περνώντας στη διεθνή σκηνή- και ο Γούντροου Ουίλσον δεν επανεξελέγη πρόεδρος ως «Υποψήφιος της Ειρήνης», για να μπει στον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο τέσσερις μήνες μετά, το 1917; Και δεν έλεγε, ειρωνευόμενος τον εαυτό του, ο νικητής του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, Ουίνστον Τσόρτσιλ, ότι όταν έρχεται η ώρα των εκλογών η δουλειά του είναι να εξηγεί στους πολίτες γιατί δεν έκανε τίποτε από αυτά που είχε υποσχεθεί ότι θα κάνει στα τέσσερα χρόνια της πρωθυπουργικής θητείας του; Πολλά τα σχετικά παραδείγματα πολιτικών οι «ασυνέπειες» των οποίων δεν έβλαψαν σε τελευταία ανάλυση τη χώρα τους... Ο κ. Τσίπρας έχει πει λοιπόν πολλά πολιτικά ψέματα. Αλλά δεν είναι αυτό που τον καταδικάζει. Η κατηγορία του «ψεύτη» είναι πολιτικά παιδαριώδης. Αυτό που τον καθιστά υπόλογο ενώπιον και των ίδιων των ψηφοφόρων του ΣΥΡΙΖΑ, αυτό που επιτρέπει στους αντιπάλους του να τον χλευάζουν για τις «τούμπες» του είναι ότι αυτά που κάνει δεν τα κάνει καθόλου καλά και φορτώνεται με ΑΠΟΤΥΧΙΕΣ, που προκαλούν ΖΗΜΙΕΣ στον τόπο. Αν οι «τούμπες» του και η ακύρωση των όσων υποσχόταν το 2014-15 είχαν καταλήξει τα επόμενα δύο χρόνια σε κάποια θετικά αποτελέσματα για την οικονομία, για την κοινωνία της χώρας, κανείς δεν θα τον κατηγορούσε για τα προηγούμενα «ψέματα» του. Αυτά θα είχαν σήμερα ξεχαστεί και πάντως θα είχαν ξεθωριάσει στη μνήμη των πολιτών. Οι κοινωνίες ρεαλισμό διαθέτουν.
Δεν αγνοούν ότι στην πολιτική η διάσταση μεταξύ λόγων και έργων από τους κυβερνώντες είναι ένα φαινόμενο αναπόφευκτο έως έναν βαθμό. Γι' αυτό και γίνεται «ανεκτό» από τους πολλούς, φτάνει όμως να μην οδηγεί σε αποτυχίες με ακριβό τίμημα για τη χώρα και τους πολίτες της. Ο κ. Τσίπρας και το επιτελείο του ελέγχονται αυστηρά γιατί διαχειρίζονται άσχημα τα προβλήματα, με λάθη, καθυστερήσεις και μπερδεμένες αποφάσεις. Αποδοκιμάζονται πλέον όχι για τα «άλλα» που έλεγαν το 2015, αλλά για τα όσα σήμερα ισχυρίζονται, όταν κρύβονται από την πραγματικότητα και μιλούν για μια «ανάπτυξη» την οποία άπαντες αγνοούν στην Ελλάδα. Πιστεύω ότι λίγο ενδιαφέρει το πόσο «ψεύτης» μπορεί να είναι ο πρωθυπουργός. Αυτό που έχει σημασία είναι ότι ο κ. Τσίπρας είναι πριν απ' όλα ένας κακός πολιτικός, ένας κακός πρωθυπουργός.
Ο πρωθυπουργός κ. Αλέξης Τσίπρας κατηγορείται πλέον και από φίλους και από αντιπάλους ότι άλλα έλεγε το 2015 παίρνοντας την εξουσία και άλλα έκανε στη συνέχεια και κάνει σήμερα. Και αυτό αποτελεί μια αδιαμφισβήτητη αλήθεια. Τίθεται όμως εδώ ένα ερώτημα: Ο αρχηγός της Ριζοσπαστικής Αριστεράς σε τι πρωτοτυπεί; Στο ότι είπε μεγάλα ψέματα; Αυτό δεν θα αρκούσε να τον καταδικάσει. Ο ίδιος θα μπορούσε να επικαλεσθεί παραδείγματα σπουδαίων Ελλήνων και ξένων πολιτικών που δεν δίστασαν να αλλάξουν άρδην τα όσα υπόσχονταν στους πολίτες, αλλά παρ' όλα αυτά δεν καταδικάστηκαν από την κοινωνία και είχαν μάλιστα μια καλή μεταχείριση από την Ιστορία. Θα μπορούσε λοιπόν να ισχυρισθεί ο κ. Τσίπρας ότι δεν διέπραξε βαρύ αμάρτημα, επειδή ως πολιτικός έκρινε ότι ήταν προς το συμφέρον της χώρας του οι «τούμπες» του. Μήπως δεν διαβεβαίωνε με τον πιο κατηγορηματικό τρόπο τον ελληνικό λαό το 1974 ο Κωνσταντίνος Καραμανλής ότι ήταν «οριστική και αμετάκλητη» η απόφασή του για αποχώρηση της Ελλάδας από το στρατιωτικό σκέλος του ΝΑΤΟ, για να επανέλθει σε αυτό έξι χρόνια αργότερα, το 1980; Μήπως ο Ανδρέας Παπανδρέου δεν πήρε την εξουσία φωνάζοντας «έξω απ' την ΕΟΚ, έξω απ' το ΝΑΤΟ», για να αλλάξει εντελώς θέση από την επομένη; Ομως κρίθηκε και αποδείχθηκε ότι αυτές οι θεαματικές «τούμπες» τους καλώς έγιναν, διότι απέβησαν τελικώς υπέρ των εθνικών συμφερόντων. Αλλά -περνώντας στη διεθνή σκηνή- και ο Γούντροου Ουίλσον δεν επανεξελέγη πρόεδρος ως «Υποψήφιος της Ειρήνης», για να μπει στον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο τέσσερις μήνες μετά, το 1917; Και δεν έλεγε, ειρωνευόμενος τον εαυτό του, ο νικητής του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, Ουίνστον Τσόρτσιλ, ότι όταν έρχεται η ώρα των εκλογών η δουλειά του είναι να εξηγεί στους πολίτες γιατί δεν έκανε τίποτε από αυτά που είχε υποσχεθεί ότι θα κάνει στα τέσσερα χρόνια της πρωθυπουργικής θητείας του; Πολλά τα σχετικά παραδείγματα πολιτικών οι «ασυνέπειες» των οποίων δεν έβλαψαν σε τελευταία ανάλυση τη χώρα τους... Ο κ. Τσίπρας έχει πει λοιπόν πολλά πολιτικά ψέματα. Αλλά δεν είναι αυτό που τον καταδικάζει. Η κατηγορία του «ψεύτη» είναι πολιτικά παιδαριώδης. Αυτό που τον καθιστά υπόλογο ενώπιον και των ίδιων των ψηφοφόρων του ΣΥΡΙΖΑ, αυτό που επιτρέπει στους αντιπάλους του να τον χλευάζουν για τις «τούμπες» του είναι ότι αυτά που κάνει δεν τα κάνει καθόλου καλά και φορτώνεται με ΑΠΟΤΥΧΙΕΣ, που προκαλούν ΖΗΜΙΕΣ στον τόπο. Αν οι «τούμπες» του και η ακύρωση των όσων υποσχόταν το 2014-15 είχαν καταλήξει τα επόμενα δύο χρόνια σε κάποια θετικά αποτελέσματα για την οικονομία, για την κοινωνία της χώρας, κανείς δεν θα τον κατηγορούσε για τα προηγούμενα «ψέματα» του. Αυτά θα είχαν σήμερα ξεχαστεί και πάντως θα είχαν ξεθωριάσει στη μνήμη των πολιτών. Οι κοινωνίες ρεαλισμό διαθέτουν.
Δεν αγνοούν ότι στην πολιτική η διάσταση μεταξύ λόγων και έργων από τους κυβερνώντες είναι ένα φαινόμενο αναπόφευκτο έως έναν βαθμό. Γι' αυτό και γίνεται «ανεκτό» από τους πολλούς, φτάνει όμως να μην οδηγεί σε αποτυχίες με ακριβό τίμημα για τη χώρα και τους πολίτες της. Ο κ. Τσίπρας και το επιτελείο του ελέγχονται αυστηρά γιατί διαχειρίζονται άσχημα τα προβλήματα, με λάθη, καθυστερήσεις και μπερδεμένες αποφάσεις. Αποδοκιμάζονται πλέον όχι για τα «άλλα» που έλεγαν το 2015, αλλά για τα όσα σήμερα ισχυρίζονται, όταν κρύβονται από την πραγματικότητα και μιλούν για μια «ανάπτυξη» την οποία άπαντες αγνοούν στην Ελλάδα. Πιστεύω ότι λίγο ενδιαφέρει το πόσο «ψεύτης» μπορεί να είναι ο πρωθυπουργός. Αυτό που έχει σημασία είναι ότι ο κ. Τσίπρας είναι πριν απ' όλα ένας κακός πολιτικός, ένας κακός πρωθυπουργός.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου