"ΒΑΒΕΛΙΑΔΑ" ΚΑΙ "Η ΑΝΩΝΥΜΗ ΚΟΡΗ": ΤΑ ΔΥΟ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΚΑ ΒΙΒΛΙΑ ΤΟΥ ΟΜΟΤΙΜΟΥ ΚΑΘΗΓΗΤΗ ΓΕΝΕΤΙΚΗΣ ΣΤΑΜΑΤΗ Ν. ΑΛΑΧΙΩΤΗ ΠΟΥ ΚΥΚΛΟΦΟΡΟΥΝ ΑΠΟ ΤΙΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ "ΚΑΣΤΑΛΙΑ"

ΕΓΡΑΨΑΝ ΓΙΑ 
ΤΑ ΔΥΟ ΒΙΒΛΙΑ 
ΤΟΥ ΣΤΑΜΑΤΗ 
ΑΛΑΧΙΩΤΗ

Νέο βιβλίο από τον Σταμάτη Αλαχιώτη: 

Η «Βαβελιάδα» και το μήνυμα απέναντι 

στην κοινωνική αδιαφορία

• Το νέο λογοτεχνικό έργο του ομότιμου καθηγητή Γενετικής και πρώην Πρύτανη του Πανεπιστημίου Πατρών κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Κασταλία

Της Ελευθερίας Μακρυγένη

Με ένα νέο λογοτεχνικό έργο, τη «Βαβελιάδα», επιστρέφει ο Σταμάτης Ν. Αλαχιώτης, ομότιμος καθηγητής Γενετικής και πρώην Πρύτανης του Πανεπιστημίου Πατρών, συνεχίζοντας τη συγγραφική δραστηριότητα που τα τελευταία χρόνια έχει στραφεί έντονα και προς τη λογοτεχνία.

Το βιβλίο κυκλοφορεί το 2026 από τις εκδόσεις Κασταλία καικαταπιάνεται με την κοινωνική αδιαφορία, τον ωχαδερφισμό, την ευθύνη και τη στάση του πολίτη απέναντι σε έναν κόσμο που αλλάζει.

Η ιστορία εκτυλίσσεται στον μυθοπλαστικό τόπο της Βαβελιάδας, όπου διαφορετικές στάσεις ζωής και αντιλήψεις συγκρούονται. Ο Αίαντας, η Ρεγγίνα και οι νεότεροι ήρωες βρίσκονται στο επίκεντρο μιας ιστορίας με αγώνες, αγωνίες, φυλακίσεις, φονικά αλλά και ευτράπελα.

Στον πυρήνα της βρίσκεται ένα ερώτημα που διατρέχει το κείμενο του Αλαχιώτη: ποιο είναι το κόστος της αδιαφορίας, όχι μόνο για τον ίδιο τον άνθρωπο αλλά και για την κοινωνία στην οποία ζει;

Η «Βαβελιάδα» έκανε την πρώτη της επίσημη παρουσίαση στην Κω, τόπο καταγωγής του κ. Αλαχιώτη, στις 5 Αυγούστου 2026, στο Ιστορικό και Λαογραφικό Μουσείο, στο πλαίσιο των Θερινών Ιπποκρατείων. Τη διοργάνωση ανέλαβαν ο Πνευματικός Όμιλος Κώων «Ο Φιλητάς», σε συνεργασία με τον Δήμο Κω και τις εκδόσεις Κασταλία.

Θα ακολουθήσει παρουσίαση του νέου βιβλίου και στην Πάτρα, πόλη με την οποία ο συγγραφέας διατηρεί μακρά και ιδιαίτερα ισχυρή σχέση λόγω της ακαδημαϊκής του διαδρομής στο Πανεπιστήμιο Πατρών.

Από το οπισθόφυλλο του βιβλίου

Στον μεθυσμένο από ξένες χαρές τόπο, που τον λεν Βαβέλιο…, άλλοι θεωρούνε την ανευλάβειά τους ευεργετική, άλλοι δεν μοιρολογούν ένα κόσμο που δεν τους νοιάζεται, ενώ οι υπηρέτες τής καθηκοντολατρίας αγωνιούνε για το μέλλον του, το δικό τους το μέλλον…

Ανευλαβείς κι αδιάφοροι θεωρούνε την απάθειά τους καπατσοσύνη, που βαφτίζει τη σκλαβιά τους, ελευθερία· οι ευθυνολάτρες την ασημαντότητά τους ικανή, να διασώσει τον αλλοτριωμένο τους τόπο…

Αδιαφορώ, αδιαφορείς, αδιαφορούμε ποιοι και πού μάς πορεύουν; Ωχαδερφισμού το ανάγνωσμα; Τρανό το αμάρτημα όσων προφασίζονται ότι δεν αντέχουνε την αδιαφορία τού πολιτισμού, ενώ ο πολιτισμός δεν αντέχει την απείθειά τους! Που, δεν σκοτίζονται για λίγες στιγμές ευθύνης και χρέους τους, ενώ γι’ αυτές και μόνο θα άξιζε να λέγονται χρήσιμοι στον τόπο τους, πατριώτες, άνθρωποι εποικοδομητικοί…

Οι χρεολάτρες θα αφυπνίσουν την κοινωνική νοημοσύνη, να τιθασευτεί η ασυνεννοησία τού τόπου..; Ο αγωνιστής Αίαντας, η πανούργα Ρεγγίνα -αντικομφορμίστρια σουφραζέτα- οι νεολαίοι, θα εξοβελίσουνε τα αρνητικά ρεκόρ τού νεοπολιτισμού τής Βαβελιάδας τους..;

Ανατρεπτική ιστοριούλα με φονικά, φυλακίσεις, αγώνες, αγωνίες, επαναστατικά ή ευτράπελα, την κάνανε ιστορία, ίσως και παραδειγματική για το κόστος τής εν γένει αδιαφορίας τού ανθρώπου όπου γης…

• Ο Σταμάτης Ν. Αλαχιώτης είναι Ομότιμος καθηγητής Γενετικής, π. Πρύτανης του Πανεπιστημίου Πατρών, π. Πρόεδρος του Παιδαγωγικού Ινστιτούτου.

• Πέραν της ακαδημαϊκής του δραστηριότητας, με δεκάδες δημοσιεύσεων σε διεθνή περιοδικά με κριτές, συνεργάστηκε και με τον Jeff Hall, νομπελίστα ιατρικής 2017, δημοσιεύοντας από κοινού. Έχει εκπονήσει και 4 επιστημονικά-φοιτητικά συγγράμματα: «Εισαγωγή στη Γενετική» και «Εισαγωγή στην Εξέλιξη» από τις Εκδόσεις Λιβάνη, «Βιοπαιδαγωγική-Διαθεματικότητα-Αξιολόγηση» από τις Εκδόσεις Πεδίο, «Αναφορά στη Βιοηθική» από τις Εκδόσεις Επίκεντρο.

• Αρθρογραφούσε εβδομαδιαία στο Βήμα της Κυριακής για 25 χρόνια, ενώ έχει εκδώσει και δύο βιβλία για το ευρύ κοινό: «Από τους ωκεανούς στ’ αστέρια – Το οδοιπορικό της ζωής», Εκδόσεις Κωσταράκη, «Η πρόκληση των γονιδίων», Εκδόσεις Καστανιώτη.

• Τα τελευταία χρόνια ασχολείται και με τη λογοτεχνία. Έχει εκδώσει: «Το φυλακισμένο χαμόγελο», και «Με λένε Κωνσταντή-Αγά» από τις Εκδόσεις Λιβάνη, «…και οι θεοί λαθεύουν…!», από τις Εκδόσεις Ελληνικά Γράμματα, «Διαφωνώ», από τις Εκδόσεις Επίκεντρο, και πρόσφατα (2025), «Η ανώνυμη Κόρη» από τις Eκδόσεις Κασταλία.

Σταμάτης Ν. Αλαχιώτης

“ΒΑΒΕΛΙΑΔΑ”

Σελίδες: 474

Σχήμα:17x24

Tιμή:21 ευρώ

ΙSBN: 978 618 5279 27 1

Tης Κατερίνας Κωστίου

Το φαινόμενο ένας δραστήριος και παραγωγικός άνθρωπος να επιδίδεται στη λογοτεχνική συγγραφή όταν συνταξιοδοτηθεί έχει μελετηθεί από την κοινωνιολογία και την ψυχολογία, αλλά και όλοι μας έχουμε εμπειρία του φαινομένου. Ιδίως στον ακαδημαϊκό χώρο συμβαίνει συχνά. Ο λόγος για τον πρώην Πρύτανη Σταμάτη Αλαχιώτη και το βιβλίο του "Η ανώνυμη κόρη".

Αφήνω ασχολίαστη την πορεία του ως ακαδημαϊκού δασκάλου και ως ερευνητή και περνώ στο λογοτεχνικό του σύμπαν και συγκεκριμένα στο τρίτο βιβλίο της τριλογίας του που ολοκληρώνει έναν κύκλο κοινωνικού προβληματισμού γύρω από φλέγοντα ζητήματα της πραγματικότητάς μας.

Το μυθιστόρημα "Η ανώνυμη κόρη", σε μια καλαίσθητη και ογκωδέστατη έκδοση (525 σελίδες) των εκδόσεων Κασταλία με εξώφυλλο του ζωγράφου Άλκη Γκίνη, αφορά ένα θέμα επίκαιρο και πολύ σημαντικό, δοσμένο μέσα από έναν ιδιαίτερο τρόπο που δείχνει πώς η εμπειρία ζωής και η σοφία που θησαυρίζονται σε έναν άνθρωπο με δεκτικούς υποδοχείς και καλό επεξεργαστή, μπορούν να πάρουν κοινωνικό χαρακτήρα, συμβάλλοντας με δραστικό τρόπο σε έναν γόνιμο προβληματισμό.

Η ιστορία ξετυλίγεται στο Παραδείσι, ένα νησί όπου η παράδοση και η φυσική ομορφιά ανταποκρίνονται στο όνομά του: μια επιχειρηματική εταιρεία από το Ντουμπάι σχεδιάζει την τουριστική αξιοποίηση του τόπου. Εκπρόσωπός της ένας ανάλγητος και ανήθικος νεαρός, γιος του μεσάζοντα της επενδυτικής εταιρείας, γνήσιος γόνος μιας εποχής που ορίζεται από το χρήμα και τη βία.

Απέναντί του θα σταθεί η ανώνυμη κόρη, μια εκπληκτικής ομορφιάς και αθωότητας εικοσάχρονη, την οποία παρακολουθούμε να ωριμάζει και να μεταμορφώνεται στη διάρκεια της ιστορίας μέσα από την παιδεία και την αγαθή προαίρεση των ανθρώπων με τους οποίους συναναστρέφεται: έναν φωτισμένο και αιθεροβάμονα δάσκαλο, τον Πρόδρομο, τον φίλο του, τον πρακτικό και παρορμητικό Δημητρό και τον αντισυμβατικό ιερέα, τον παπά Φώτη, που προστατεύει την κόρη από τον επίβουλο ξένο.

Μέσα από την Παιδεία που της παρέχει ο Πρόδρομος, η ανώνυμη κόρη θα αναπτύξει τις εγγενείς αρετές της, θα οξύνει την κρίση της και θα αποκτήσει πνευματική συγκρότηση ικανή για να βιώσει συνειδητά τον οικολογικό της προσανατολισμό και να δημιουργήσει μέσω ενός συλλόγου, της Μορφωτικής Υπαίθρου, τις προϋποθέσεις για μια σωστή εξέλιξη των κατοίκων και του τόπου.

Παράλληλα, αφυπνίζεται και ερωτικά, στην προσπάθειά της να προστατευθεί από τις ασελγείς προθέσεις του ξένου και τον έρωτά της για τον Ευτύχη, έναν μεταδιδακτορικό φοιτητή που αντιτίθεται στα σχέδια των επενδυτών και ερωτεύεται την κόρη. Δευτερεύουσα η παρουσία του ψευτο-μουσουλμάνου, Αλί-Γιωρίκα, του οποίου η ύπαρξη στο μυθιστόρημα εξυπηρετεί την ανάδειξη της συλλογικότητας και της ανεξιθρησκείας.

Και εδώ έγκειται μια αρετή του έργου: ότι κανένας χαρακτήρας δεν περισσεύει. Είτε διαγράφονται με ολοκληρωμένο τρόπο, έχοντας δική τους σκέψη αλλά και παρελθόν μέσα στην ιστορία, είτε εμφανίζονται σαν διάττοντες αστέρες όπως ο Αλί, έχουν όλοι λειτουργικό ρόλο, άλλοτε να ενσαρκώσουν μια ιδεολογία, μια αντίληψη ζωής και άλλοτε να αναδείξουν τα χαρακτηριστικά των βασικών χαρακτήρων.

Στο τέλος του μυθιστορήματος, αντίθετα από ό,τι στη ζωή συνήθως, το καλό νικάει το κακό, το Παραδείσι εξελίσσεται μακριά από τους ισοπεδωτικούς όρους της παγκοσμιοποίησης και των επενδύσεων, βάζοντας τις προϋποθέσεις της υγιούς ανάπτυξης μέσα από την συλλογικότητα, τον σεβασμό της φύσης και την Παιδεία, ο έρωτας ευοδώνεται, ενώ οι κακοί παίρνουν αυτό που τους αξίζει.

Πέρα από το μήνυμα που έχει την αξία του στους δυστοπικούς καιρούς που ζούμε, το μυθιστόρημα έχει ορισμένες αρετές που ορίζονται από την ιδιοπροσωπία του συγγραφέα του: Το πρώτο είναι η γλώσσα, που μας είναι γνωστή και από το λοιπό έργο του. Ο Αλαχιώτης ευφυώς βάζει στο στόμα της κόρης την τοπική διάλεκτο, ενώ καταφέρνει το ιδιόλεκτο των χαρακτήρων να αποτελεί χαρακτηριστικό συμβατό του ρόλου τους: π.χ. η κόρη, εκπρόσωπος μιας παράδοσης που σβήνει, δεμένη με τον τόπο της και αταξίδευτη, μιλάει διαλεκτικά. Ο Πρόδρομος, συνεπής στο ρόλο του δασκάλου, μιλάει με ευπρέπεια, χρησιμοποιεί εκφράσεις με γνωμικό χαρακτήρα, ενώ δεν του λείπει και το γλωσσικό φετίχ, κατάλοιπο αρχαιοπρεπούς και λόγιας παιδείας, η φράση «συνελόντι ειπείν».

Ο Αλαχιώτης δημιουργεί διαλόγους ζωντανούς και πειστικούς ακόμη και όταν θεωρητικολογεί ή αναλύει. Το έργο του έχει πολύ έντονη στοχαστικότατα και οι βασικοί χαρακτήρες, η κόρη, ο Πρόδρομος και ο παπά Φώτης αναλαμβάνουν την πλοήγηση του αναγνώστη στο δίκτυο των αξιών που συμπλέκονται στο μυθιστόρημα που στηρίζεται πάνω στη διαλεκτική των αντιθέσεων, αφού ένας κόσμος με γερά ηθικά θεμέλια και πλούσιο στοχασμό αντιπαρατίθεται σε ένα εκφυλισμένο παρόν αποψιλωμένο από κάθε πνευματικότητα.

Για παράδειγμα, οι παρακάτω σκέψεις του Πρόδρομου: Η αμαρτία είναι σύμφυτη με τον άνθρωπο, παπά-Φώτη, ξεκινούσε πάλι ξέμπαρκα τάχα τα βαθυστόχαστά του, ο Πρόδρομος. «Γι’ αυτό υπάρχει η κόλαση για τους ξεροκέφαλους κόρη μου! Κι ο Παράδεισος επί της γης είναι ο μοναδικός ίσως που υπάρχει! Κι είναι της ορθοκρισίας και της σοβαρότητας, Δημητρό…! Μόνο που η καμπούρα του ανθρώπου δύσκολα αντέχει τέτοιο γήινο παράδεισο!».

Ή ο παρακάτω διάλογος κόρης και Δημητρού: «Μια μεγάλη κεφαλή σημαδεύεις τηνε εύκολα με σφεντόνα!» βρήκε τη λύση η κόρη! «Τα μεγάλα κεφάλια κουμαντάρουν τα μικρά.. Σωστά; Κι η εξυπνάδα των μικρών μαθαίνει ‘πο τη βλακεία των μεγάλων, ε; Ε θα μάθει κι η δική μας», ο Δημητρός πιο σωστός!»

Ή ακόμη, μια αντιπαράθεση Πρόδρομου και Δημητρού, όταν ο πρώτος του ανακοινώνει ότι θέλει να μάθει Γράμματα στην κόρη: «Μωρέ πώς θα την προοδέψεις με μάτια που δεν βλέπουν δυο οργιές παραπέρα; Θα την περδικλώσεις την κακομοίρα να μη βλέπει ίντα της γίνεται. Όπως συ τώρα δα, μπούφε!» «Μα δίχως τη γνώση δεν θα προοδεύσει! Στάσιμη τη θέλεις να σιάζει τα παλούκια…;» «Και να προοδέψει σαν τους χαχόλους που θα χαλάσουν τον τόπο με τον πολιτισμό;» «Μην τους αφήσεις, πού ‘σαι πρακτικός!» πρόσθεσε με πειραχτικό ψυχρό χαμόγελο.

«Κάλλιο πρακτικός, παρά αιθεροβάμονας, όπως συ», τον έψεξε ανυποψίαστος ακόμα.

«Ο αιθεροβάμονας πρώτα οραματίζεται, μετά κρίνει κι αποφασίζει», το κεντούσε.

Από τις αντιθέσεις των χαρακτήρων προκύπτουν συχνά κωμικοί διάλογοι. Το χιούμορ δεν λείπει και από κάποιες σκηνές, όπως π.χ. το δήθεν θαύμα της κλοπής και επανεμφάνισης της εικόνας της Παναγίας στο εκκλησάκι, που φυσικά αποπνευματοποιείται αφήνοντας τον παπά Φώτη αποσβολωμένο.

Αλλά το μεγαλύτερο εύρημα του έργου είναι οι τίτλοι των 31 κεφαλαίων που απαρτίζουν το έργο. Τριάντα μία ρήσεις με γνωμική ισχύ, θυμοσοφία, πείρα ζωής, σοφία θησαυρισμένη με τα χρόνια επιστέφουν τα κεφάλαια, σε άμεση συνάρτηση με το περιεχόμενο του κάθε κεφαλαίου, αλλά και διατηρώντας την αυτονομία τους. Δημιουργείται έτσι ένα πλέγμα αξιών που στερεώνει το νόημα του έργου θέτοντας τους άξονες που συγκροτούν την ιδεολογία των χαρακτήρων του και τις βασικές ιδέες του.

Σας διαβάζω κάποιες τέτοιες ρήσεις ενδεικτικά: «Η τυφλή πίστη θαμπώνει τη σωστή κρίση», «Ζει καλύτερα όποιος δεν πολυσκέφτεται ότι ζει», «Το διαφωνώ θέλει σκέψη, το συμφωνώ επίκυψη», «Η γυναίκα στους πρωτόγονους, ανώτερη του άντρα», «Όποιος βιάζεται στη ζωή δεν προλαβαίνει τη ζήση», «Αν μας σταματούσε μια στροφή αναποδιάς, θα σβήναμε», «Ηρωισμός είναι κι η αξιοπρέπεια στη δυστυχία», «Τρία τα ληξιπρόθεσμα χρέη: Εαυτός, διπλανός, ονείρεμα»…

Η θυμοσοφική υπόσταση του συγγραφέα αποτυπώνεται και στα 20 αποφθέγματα που προτάσσονται του έργου, όπως τα παρακάτω: «Η βλακεία δεν νικιέται από την εξυπνάδα», « Η ζωή είναι γεωμετρία με λίγες ευθείες και πολλές τεθλασμένες», «Αν όλοι είχαν τις ίδιες σκέψεις, θα βίωναν την τέλεια μοναξιά»…

Η θυμοσοφική αυτή τάση του συγγραφέα όπως και το χιούμορ του διανθίζουν και το κείμενο που προτάσσεται του έργου με τίτλο «Πιάνοντας το βιβλίο από την αρχή…» όπου σκιαγραφείται η πρόθεση του συγγραφέα, ο χαρακτήρας της πρωταγωνίστριας, ο στόχος της συγγραφής, καθώς και η λειτουργικότητα των εκλαϊκευμένων επιστημονικών ψηγμάτων που βρίσκονται εγκατασπαρμένα στο μυθιστόρημα, με στόχο την ερμηνεία των ατομικών ή συλλογικών συμπεριφορών.

Δεν έχουν τέλος τα παραδείγματα της θησαυρισμένης πείρας ζωής και σοφίας που διά στόματος των χαρακτήρων, που πολύ πειστικά πλάθει ο συγγραφέας, μας χαρίζονται γενναιόδωρα.

Σε ένα μυθιστόρημα που έχει ως τίτλο Η ανώνυμη κόρη, όπου οι χαρακτήρες έχουν ονόματα με συμβολικό βάρος (Παπα-Φώτης ο ιερέας, Πρόδρομος ο δάσκαλος, Ευτύχης ο νέος επιστήμονας που ιδρύει το Ινστιτούτο Επιστημονικού Ακτιβισμού για την Κλιματική Αλλαγή) οι συμβολισμοί έχουν σημαίνοντα ρόλο. Όπως άλλωστε και το τέλος του μυθιστορήματος όπου ο λόγος περί ονόματος: «Ο άνθρωπος αλλάζει, δεν μπορεί σ’ ολάκερη τη ζωή μ’ ένα όνομα…!» αναφωνεί η κόρη της οποίας τα ονόματα συνοψίζουν τις αξίες που κάνουν τη ζωή άξια να τη ζήσει κανείς: Αγάπη, Ελπίδα, Πίστη, Σοφία.

«Η ΑΝΩΝΥΜΗ ΚΟΡΗ»
του Σταμάτη Ν. Αλαχιώτη
Εικαστικό εξωφύλλου: Άλκης Γκίνης

Σελίδες:528

Σχήμα:14x21

Τιμή: 19 €

ISBN: 978-618-5279-21-9

Εκδόσεις "Κασταλία"

Σταδίου 33-Αθήνα-ΤΚ 105 9

Τηλ: 210/3215280-3247945

Φαξ:21ο/3215281

Ε-Mail: info@kastaliaeditions.gr