SerMichiotis: Η επιδραστική µειοψηφία των µετακινούµενων Κεντρώων µπορεί να µην τσιµπάει στο επιχείρηµα ότι η υποψηφιότητα Τασούλα έχει ίσα εχέγγυα συναίνεσης, επειδή ο υποψήφιος είχε εκλεγεί µε µεγάλη διακοµµατική πλειοψηφία πρόεδρος της Βουλής. Το κοινό αυτό ξέρει να ξεχωρίζει τα µήλα από τα πορτοκάλια. Ξέρει ότι ο βουλευτής Ιωαννίνων είναι ο πρώτος εν ενεργεία βουλευτής –µετά τον Κωνσταντίνο Καραµανλή το 1980– που θα ανέλθει στο ανώτατο αξίωµα της µεταπολιτευτικής δηµοκρατίας. Κοµµατικός Πρόεδρος, όµως, δεν σηµαίνει κακός Πρόεδρος. Το εύρος της πλειοψηφίας δεν προδικάζει τον τρόπο που θα ασκήσει ο Τασούλας τα καταστατικώς συµβολικά καθήκοντά του. Αντιθέτως, στα πέντε και κάτι χρόνια που κρατούσε τα ηνία της Βουλής –στα οποία περιλαµβανόταν και η δύσκολη περίοδος της πανδηµίας– ο Τασούλας κατάφερε να επαναφέρει τον κοινοβουλευτικό βίο στην κανονικότητα. Αν κρίνει κανείς από τον ίσκιο του στο προεδρείο, θα τον αποδεχθούν στο νέο του αξίωµα ακόµη κι εκείνες οι πολιτικές δυνάµεις που δεν θα τον ψηφίσουν – όχι µόνο επειδή έτσι επιβάλλει τυπικά το γράµµα του Συντάγµατος, αλλά επειδή ο ίδιος ως πρόσωπο κατάφερε να εµπνεύσει την αποδοχή εντός του βουλευτηρίου. Την πληγωµένη θεσµική ευαισθησία του εκσυγχρονιστικού Κέντρου θα ήταν «άστοχο» και «κινδυνώδες» να τη λάβει κανείς σαν γνώµονα στο πεδίο της εκλογικής πραγµατικότητας. Ο Μητσοτάκης θα αναζητήσει ξανά τρόπο να δείξει ότι σκέφτεται κι αυτό το ακροατήριο, που ανέκαθεν θεωρούσε σχεδόν δεδοµένο – δέσµιο της έλλειψης ορθολογικής εναλλακτικής στο παραβάν...