Ο Πρωθυπουργός, όντως, θα μπορούσε να έχει προτείνει τον Ευάγγελο Βενιζέλο ή εκ νέου την Κατερίνα Σακελλαροπούλου. Δεν το έπραξε, επειδή φαίνεται πως έκρινε ότι στη σημερινή συγκυρία προέχει να αποφύγει τις διαρροές από τα δεξιά του, επειδή η σχέση του με το Κέντρο και με τη δημοκρατική Αριστερά είναι παγιωμένη, ενώ κερδίζει έδαφος στην Ευρώπη και διεκδικεί χώρο και στην Ελλάδα η λαϊκιστική ή/και η εξτρεμιστική Ακροδεξιά. Σε τέτοιες περιπτώσεις, καλύτερα τα λουλούδια να ανθίζουν μέσα στο μαντρί, όπως θα ‘λεγε κι ο Αβέρωφ, παρά στον καθαρό αέρα. Κάπως έτσι, ζυγίζοντας κινδύνους και επιλογές, κατάλαβε την προεδρική εκλογή ο Μητσοτάκης και έλαβε τις αποφάσεις που ανακοίνωσε. Βλέπω πολλούς κεντροαριστερούς, που έχουν στηρίξει τον Μητσοτάκη σε πολλές επιλογές του, να ενοχλούνται σήμερα που όρισε υποψήφιο για το προεδρείο της Βουλής τον Νικήτα Κακλαμάνη. Επικαλούνται την πολιτεία του στο υπουργείο Υγείας και στον Δήμο Αθηναίων αλλά, κυρίως, την καταγωγή του από τη βαθιά ΝΔ και εξανίστανται. Οντως, είναι αλήθεια ότι ο Νικήτας Κακλαμάνης, πολιτικά, προέρχεται από το κόμμα των πελατειακών σχέσεων που θεωρούσε το κράτος περιουσία του – δέλεαρ για τους ψηφοφόρους του. Αλλά ταυτόχρονα ο Κακλαμάνης είναι κι ένας κοινοβουλευτικός με εμπειρία. Αν δεν διαθέτεις τη γνώση και την ευελιξία, η θέση αυτή σε συντρίβει – και προσωπικά δεν ξέρω πολλούς που να ξέρουν τη δουλειά. Προφανώς, είναι δεξιός. Μ’ ένα σμπάρο, δηλαδή, δυο τρυγόνια. Ο Μητσοτάκης βρήκε έναν έμπειρο για τη διαχείριση ενός Κοινοβουλίου δέκα κομμάτων αλλά, ταυτόχρονα, κι ένα σύμβολο για να ταυτιστούν μαζί του οι δεξιοί. Σημαίνουν όλα αυτά ότι η κυβέρνηση υιοθετεί γραμμή σκληρής Δεξιάς; Θα γίνει ο Μητσοτάκης Σαμαράς ή Κώστας Καραμανλής; Αν όντως άρχιζε πολιτικές παροχών, αν τίναζε τη δημοσιονομική σταθερότητα στον αέρα για να μαζεύει οπαδούς, αν ξανάρχιζε να παίζει πόλεμο με τους Τούρκους, θα ήταν λογικό να ανεβούμε στα κεραμίδια. Αν όμως η ΝΔ παραμένει μια μεταρρυθμιστική ευρωπαϊστική παράταξη προσηλωμένη στην ανάπτυξη και στη σταθερότητα, είναι ευνόητο ότι οφείλει να προσαρμόζεται για να διατηρήσει την ισχύ της και τη συνοχή της. Αυτό απαιτεί ο πολυσυλλεκτικός χαρακτήρας της. Θα μπορούσε βέβαια ο Μητσοτάκης να μη σκέπτεται το κόμμα του αλλά τους κεντροαριστερούς επικριτές του. Θα μπορούσε, δηλαδή, να φτιάξει ένα αμιγώς καθαρό κόμμα, με ιδεολόγους. Ενα ΚΚΕ εσωτερικού της Δεξιάς. Θα ήταν ωραίο. Θα γνωρίζονταν όλοι στο κόμμα μεταξύ τους, θα βρίσκονταν στο Φίλιον για εσπρέσο και τα Σαββατοκύριακα για τσίπουρα, θα παντρεύονταν μεταξύ τους – και στις εκλογές θα έπαιρναν 1,5%. Ωραία θα περνούσανε. Εμείς, δεν ξέρω.....

 Από "ΤΑ ΝΕΑ"

"ΤΑ ΝΕΑ", 17/01/25

"ΤΑ ΝΕΑ", 17/01/25

Τι σημαίνει «προοδευτικός» υποψήφιος Πρόεδρος;


ΤΟΥ ΚΩΣΤΑ ΚΟΥΡΚΟΥΛΟΥ*


Η λέξη «προοδευτικός» κυριαρχεί εσχάτως στην πολιτική αγορά. Αποδίδεται δε αξιωματικά ως θετικός χαρακτηρισμός σε πρόσωπα, ιδέες ή πράξεις, που τοποθετούνται στα αριστερά του πολιτικού φάσματος.

Ουδείς όμως διανοείται να αναφερθεί στο νόημα, ωσάν αυτό να είναι κάτι απόκρυφο και γι’ αυτό απαγορευμένο να ονομαστεί.

Με αφορμή λοιπόν την προεδρολογία, όπου απέναντι στην πρόταση της κυβέρνησης για τον κ. Κώστα Τασούλα, η αυτοαποκαλούμενη «προοδευτική» αντιπολίτευση διατυπώνει δύο «προοδευτικές» προτάσεις, ήτοι του κ. Τάσου Γιαννίτση και της κυρίας Λούκας Κατσέλη, μένει να φωτιστεί τι σημαίνει «προοδευτικός».

...Αποκαλούμενος όμως «προοδευτικός» στη δανεισμένη από το ΚΚΕ γλώσσα, χάνει κάθε νόημα. Διότι, όπως δήλωσε ο γραμματέας του ΚΚΕ, «είναι γνωστή η θέση του ΚΚΕ για τον θ ε σ μ ό του Προέδρου της Δημοκρατίας», ο οποίος λειτουργεί «…στα πλαίσια της Προεδρευομένης Δημοκρατίας». Διότι το ΚΚΕ, στις προφητείες που διατυπώνει, θεωρεί την «Προεδρευομένη Δημοκρατία» τυπική σε σύγκριση με την «πραγματική», που είναι τα καθεστώτα του σοβιετικού τρόμου ή τις τριτοκοσμικές τυραννίες. Με αποτέλεσμα, χαρακτηρίζοντας τον Τάσο Γιαννίτση «προοδευτικό» στη νεκρή πολιτικά γλώσσα του ΚΚΕ, να χάνει όλες τις φοβερές και πολύτιμες σημασίες που φέρει. Και να μετατρέπεται από «συνείδηση του έθνους», σε ανοηματική αναφορά...

Και εδώ προσκρούει κανείς στο ανοηματικό. Διότι το νόημα των λέξεων σε όλη την Αριστερά το ορίζει το ΚΚΕ. Το οποίο, για λόγους κυρίως ιστορικούς, έχει εγκατασταθεί ως ένα συλλογικό «υπερεγώ» πάνω της και την υπερκαθορίζει. Δεν είναι τυχαίο ότι όλοι από το ΚΚΕ αναμένουν αναγνώριση για την «προοδευτική» τους ταυτότητα και σ’ αυτό απολογούνται για τυχόν παρεκκλίσεις.

Και φαίνεται πως δεν είναι εύκολη η απόδραση από αυτόν τον εγκλεισμό, διότι «…η παράδοση όλων των νεκρών γενεών βαραίνει σαν βραχνάς στο μυαλό των ζωντανών. […] (οι οποίοι) επικαλούνται φοβισμένοι τα πνεύματα του παρελθόντος… δανείζονται τα ονόματά τους, τα μαχητικά συνθήματά τους, τις στολές τους, για να παραστήσουν […] μ’ αυτή τη δανεισμένη γλώσσα, τη νέα σκηνή της παγκόσμιας ιστορίας…», όπως συναρπαστικά «προφήτεψε» ο Μαρξ.

Με αυτόν τον τρόπο όμως καταλήγουμε σ’ αυτό που επισημάνθηκε από τους εμβληματικότερους αναλυτές του ολοκληρωτισμού: Οτι δηλαδή «…Ο σκοπός ορισμένων λέξεων …ήταν όχι τόσο να εκφράσει έννοιες, όσο να τις καταστρέψει». Για «…να κάνουν την ομιλία ανεξάρτητη από τη σκέψη», έτσι ώστε να «…βγαίνει από το λαρύγγι, χωρίς καμιά συμμετοχή του εγκεφάλου», όπως έγραφε στη συνέχεια ο Οργουελ. Είναι αυτό που αργότερα, περιγράφοντας ο Καστοριάδης τη σοβιετική διάλεκτο, ονόμασε «ερείπωμα της γλώσσας» με την «καταστροφή των σημασιών».


Η περίπτωση Τάσου Γιαννίτση είναι χαρακτηριστική και εμβληματική. Διότι ο Τάσος Γιαννίτσης θα μπορούσε να αποτελέσει, σε συμβολικό επίπεδο, τη «συνείδηση του έθνους». Και να αναδειχθεί στον κορυφαίο συλλογικό «ορθολογικό επιλογέα» για όλες τις δημόσιες πράξεις μας.

Αφού, ως υπουργός, μαζί με τον τότε πρωθυπουργό Κώστα Σημίτη – «…ένα ανθρώπινο ον, που ως αντικείμενό του είχε την π ό λ ι ν» – ηττήθηκαν από το ίδιο τους το κόμμα.

Το οποίο, ηγούμενο όλων των κρατικοδίαιτων συντεχνιών, επέβαλε να σπαταλήσουμε ό,τι κληρονομήσαμε από τις προηγούμενες γενιές, θεωρώντας ότι δεν είχαμε υποχρέωση να αφήσουμε τίποτε στις επόμενες.

Αποκαλούμενος όμως «προοδευτικός» στη δανεισμένη από το ΚΚΕ γλώσσα, χάνει κάθε νόημα. Διότι, όπως δήλωσε ο γραμματέας του ΚΚΕ, «είναι γνωστή η θέση του ΚΚΕ για τον θ ε σ μ ό του Προέδρου της Δημοκρατίας», ο οποίος λειτουργεί «…στα πλαίσια της Προεδρευομένης Δημοκρατίας».

Διότι το ΚΚΕ, στις προφητείες που διατυπώνει, θεωρεί την «Προεδρευομένη Δημοκρατία» τυπική σε σύγκριση με την «πραγματική», που είναι τα καθεστώτα του σοβιετικού τρόμου ή τις τριτοκοσμικές τυραννίες.

Με αποτέλεσμα, χαρακτηρίζοντας τον Τάσο Γιαννίτση «προοδευτικό» στη νεκρή πολιτικά γλώσσα του ΚΚΕ, να χάνει όλες τις φοβερές και πολύτιμες σημασίες που φέρει. Και να μετατρέπεται από «συνείδηση του έθνους», σε ανοηματική αναφορά.

*Ο Κώστας Κούρκουλος είναι δικηγόρος