Μεγαλώνουμε...Κι όσο μεγαλώνουμε, βλέπουμε τον χρόνο του βίου μας να λιγοστεύει, να οδεύει σιγά-σιγά στην εκνοή του, την ίδια ώρα που οι εξ ημών επιγενόμενοι στοχάζονται, αναστοχάζονται και προγραμματίζουν τα επόμενα βήματα του παραγωγικού τους βίου, με τον ενθουσιασμό να τούς διακατέχει και τη βούληση να πορευθούν μπροστά, ακατάβλητοι από τις δυσκολίες και τα προβλήματα....
Σκέψεις είναι αυτές ισχυρές υπό το κράτος του αναγκαστικού εγκλεισμού των ημερών που έκλεισαν πλέον περισσότεες από 365 ημέρες και που-πέραν του περιορισμού των ελευθεριών μας, όσο μάς περιμένει ο Κορωνοϊός να μάς την πέσει και συνεπώς δεν θα τού χάνουμε το χατήρι-μάς οδηγούν στην αναζήτηση πλευρών και πτυχών του είναι μας, της ατομικής μας αυτογνωσίας. Ανατρέχουμε, λοιπόν....Ανατρέχουμε σε ενθυμήματα κάθε μορφής, όπως σχολικά βιβλία και τετράδια, σημειώσεις, φωτογραφίες, ρούχα που φορούσαμε παιδιά, εάν έχουν μείνει, οτιδήποτε....Γινόμαστε παιδιά εμείς οι μεγάλοι, αναγεννώμαστε μέσα στην παιδική αφέλεια και τον ενθουσιασμό που συνήθως δεν είναι παρά πρόσκαιρος, αλλά μαζύ είναι και τόσο συναρπαστικός....
Κι έτσι έπεσα και στη φωτογραφία της δικής μου Εβελίνας, της κόρης μου, της καρδιάς και του λογισμού μου. Χρόνια πολλά από τότε, μπορεί και περισσότερα από 25, σττην αυλή του σπιτιού του πατέρα μου, Χαρίλαου Θρ. Μηχιώτη, στη γενέτειρά του, το Νεοχώρι Τυμφρηστού Φθιώτιδας.
Τότε που όλα ήσαν διαφορετικά και βεβαίως καλύτερα, σε αντίθεση με το σήμερα. Τότε γελούσαμε, τότε ελπίζαμε, τότε είχαμε το καθαρό μυαλό να θέτουμε στόχους ζωής, με τα παιδιά μας να συμπορεύονται μαζύ μας, με τον τρόπο τους. Τώρα όλα είναι διαφορετικά, από χειρότερη θέση. Και εξ αυτού του λόγου, η αλληλεγύη των γενεών, η αμοιβαία κατανόηση και συμπόρευση, από τη θέση όπου ο καθένας δύναται και επιθυμεί να βρεθεί μαζύ με τον άλλον ,προβάλλει ως μονόδρομος.
Η δική μου Εβελίνα πορεύεται στα 32 της χρόνια με
γνώση και αποφασιστικότητα, με το γλυκό της σύντροφο αθόρυβο, όσο και σταθερό,
συμπαραστάτη στο βίο της. Ας είναι καλά κι ας τσακωνόμαστε κάποιες στιγμές, Αυτή
η φωτογραφία μού έδωσε το κίνητρο, το
έναυσμα να ξεδιπλώσω αυτές τις σκέψεις. Είναι η Εβελίνα μου, που με σκέπτεται
με τον τρόπο της, που το ένστικτό της μιά συγκεγκριμένη στιγμή -την 1η
Απριλίου 2014- συνέβαλε στο να κρατηθώ στη ζωή σε μία δύσκολη στιγμή. Εβελίνα
μου, σάς αγαπώ.....
Σεραφείμ Χ. Μηχιώτης
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου