ΤΗΣ ΜΑΡΙΑΣ ΚΑΤΣΟΥΝΑΚΗ Ο διάλογος που παρατίθεται είναι ακριβής μεταφορά από πρωινή, τηλεοπτική, ενημερωτική εκπομπή. Το θέμα του ρεπορτάζ, παρουσία του υπουργού Εσωτερικών, είναι οι μετανάστες και τα διαρκώς, καθημερινά, νέα κύματα που καταπλέουν στη Χίο και στη Μυτιλήνη. «Δεν είναι μετανάστες», διευκρινίζει ο αρμόδιος υπουργός. «Είναι πρόσφυγες αιτούντες άσυλο». «Οπως θέλετε...» απαντά ο δήμαρχος Χίου, προσθέτοντας ότι το πρώτο τρίμηνο του 2015 ο αριθμός των εισερχομένων είναι πάνω από 1.500, ενώ το αντίστοιχο τρίμηνο του 2014 ήταν 350. Ο υπουργός απτόητος και θαυμαστά ψύχραιμος καθησυχάζει ότι το Λιμενικό κάνει τη δουλειά του, είναι σε επαφή με τους αρμόδιους φορείς και, γενικώς, το πρόβλημα δεν είναι μόνον ελληνικό αλλά ευρωπαϊκό. Ως προς το τρίτο σκέλος, δεν υπάρχει κανείς που θα διαφωνούσε. Πόλεμοι και γεωπολιτικές αλλαγές έχουν διαμορφώσει ένα νέο τοπίο, αυξάνοντας δραματικά τον πληθυσμό των ανθρώπων που εγκαταλείπουν τις ρημαγμένες χώρες τους, όπως Σύροι, Ιρακινοί, Αφρικανοί, κ.ά. Το τελευταίο διάστημα όμως η Ελλάδα –για να επικεντρωθούμε στα δικά μας– αντιμετωπίζει πολύ σοβαρό πρόβλημα. Εντείνεται η αγωνία δημάρχων, λιμενικών, εθελοντών, των τοπικών κοινωνιών. Αλλά, μάλλον, όσοι ανησυχούν είναι υπερβολικοί γιατί «δεν πρόκειται για μετανάστες αλλά για πρόσφυγες αιτούντες άσυλο».
Η διαφορά, που πιθανόν να δηλώνεται στα χαρτιά, φαίνεται ότι έχει και (δια)δραστικές ικανότητες. Για να εκστομίζεται από αρμόδια χείλη, δεν μπορεί, θα συμβάλει στη λύση του ζητήματος. Μπορεί, για παράδειγμα, οι χώροι φιλοξενίας να αλλάζουν όψη, να μην είναι όπως τους αποκαλούν «αποθήκες ψυχών», μπορεί όσοι περιμένουν στις ουρές για συσσίτιο να συνωστίζονται για να μην προσβάλλουν τους οικοδεσπότες τους ή, ακόμη, μπορεί όσοι έρχονται να θέλουν να αλλάξουν, απλώς, περιβάλλον και να βρουν λίγη ησυχία από τη μολυσμένη ατμόσφαιρα και τον θόρυβο των εμπόλεμων πόλεών τους.
Γεγονός, πάντως, είναι ότι ο «πρόσφυγας» έχει κάτι περαστικό και πιο εύκολα διαχειρίσιμο από τον «μετανάστη». Δίνει την εντύπωση του «προσωρινού». Γιατί, σύμφωνα και με τον επίσημο διαχωρισμό, «όταν εκλείψουν οι λόγοι φόβου δίωξης, αρκετοί πρόσφυγες επιστρέφουν στην πατρίδα τους». Αναρωτιέται λοιπόν κανείς γιατί ο δήμαρχος της Αθήνας, κ. Καμίνης, εμφανίστηκε πρόσφατα πολύ ανήσυχος, τονίζοντας ότι η πρωτεύουσα επιστρέφει σε εικόνες παρελθόντος, που είχε εγκαταλείψει εδώ και περίπου μία τριετία. «Επαναλαμβάνω εμφατικά ότι δεν επιτρέπεται να επανέλθουμε στην προ δυόμισι ετών κατάσταση. Αυτό είναι ένα κεκτημένο, το κατέκτησε με μεγάλο κόπο η αθηναϊκή κοινωνία και δεν επιτρέπεται οπισθοχώρηση τέτοιου είδους», δήλωσε ο κ. Καμίνης πριν από λίγες ημέρες. Τώρα, όμως, που ο κ. Βούτσης προχώρησε σε αυτόν τον διαχωρισμό των εννοιών, ενδεχομένως να ησυχάσει κάπως και ο δήμαρχος και να απολαύσει την Πασχαλινή ανάπαυλά του. Για να σοβαρευτούμε όμως, γιατί το θέμα είναι εξαιρετικά ευαίσθητο και αφορά ανθρώπινες ζωές. Μητέρες, παιδιά, νεαρούς επιστήμονες που στοιβάζονται σε πλαστικές βάρκες πληρώνοντας αδρά τη φυγή από τη χώρα τους, ελπίζοντας σε μια τουλάχιστον ασφαλή μετάβαση, με τη διάψευση να περιμένει κάθε επόμενο βήμα τους. («Κ» 5/04, το υποδειγματικό ρεπορτάζ του Γιάννη Παπαδόπουλου). Οπως ο νεαρός Σύρος Ουασίμ που ξεκίνησε το ταξίδι εμπιστευόμενος τον διακινητή: «Μας είχε υποσχεθεί μεγάλη βάρκα με Wi-Fi και ασφάλεια. Ηταν μεγάλος ψεύτης».
Χιλιάδες πρόσφυγες, σε μια χώρα στα όριά της, όλοι περιμένουν λύσεις από μια κυβέρνηση που μετατρέπει την αδυναμία να κατανοήσει και κυρίως να αντιμετωπίσει το όποιο πρόβλημα σε ιδεολογία. Υποκαθιστώντας τις πράξεις με λέξεις, δείχνοντας κατανόηση στους κουκουλοφόρους, θεωρώντας τη δράση τους άνθηση της δημοκρατίας...
|
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου