Ολα αυτά τα έκτροπα αποδεικνύουν, για μία ακόμη φορά, πως η πανεπιστημιακή κοινότητα δεν μπορεί να αυτοπροστατευθεί από τη δράση αυτών των ομάδων κρούσης. Δεν μπορεί να αυτοπροστατευθεί από τον αριστερό ακτιβισμό που προσβάλλει πολλάκις την προσωπικότητα καθηγητών και πρυτάνεων. Με αυτό ως δεδομένο, η τήρηση των νόμων του ελληνικού κράτους, εντός των ΑΕΙ, μπορεί να επιτευχθεί μόνον από το ίδιο το ελληνικό κράτος, μέσω των μηχανισμών του. Οι ώμοι των πρυτάνεων δεν αντέχουν τέτοιο βάρος. Ελπίζω η κυβέρνηση να μη φοβηθεί τη σύγκρουση με τους μπαχαλάκηδες και τα πολιτικά κόμματα που τους καλύπτουν, γιατί πέραν όλων των άλλων, το πολιτικό κόστος που θα καταβάλει θα είναι σημαντικό. Η κοινωνία θέλει να τερματιστεί το καθεστώς του φόβου στα ΑΕΙ...

Από την "ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ", και...

κατάσταση, που διαρκεί περίπου σαράντα χρόνια, να αλλάξει, δέχονται συντονισμένες επιθέσεις από εφημερίδες, κόμματα και καθηγητές, που εκφράζουν τις ιδέες ενός αριστερού ακτιβισμού. Δηλαδή από όλους αυτούς που ευθύνονται –μαζί βεβαίως με όλες τις κυβερνήσεις– για τη σημερινή
κατάντια των ΑΕΙ.

Ο πρύτανης του ΑΠΘ τήρησε τον νόμο που ψήφισε η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ και η φωτογραφία του δημοσιεύθηκε σε εφημερίδα του «χώρου» με τη λεζάντα: «καταδότης». Ποιος δεν θα φοβόταν αν έβλεπε τη φωτογραφία του υπό μορφή επικήρυξης; Πολύ δε περισσότερο, όταν γνωρίζει πως οι ομάδες κρούσης μπορεί να του στήσουν καρτέρι παντού. Στον χώρο δουλειάς του, στον δρόμο, στο αυτοκίνητό του, ακόμη κι έξω από το σπίτι του. Εχουμε καταντήσει, στην τρίτη δεκαετία του 21ου αιώνα, οι πρυτάνεις να κυκλοφορούν φρουρούμενοι. Ας σημειωθεί πως το κτίριο διοίκησης του ΑΠΘ παραμένει κατειλημμένο και, ως εκ τούτου, δεν περαιώνεται καμιά γραφειοκρατική υπόθεση. Μια εικοσάδα καταληψιών περιφρονεί πρώτα και κύρια τους συμφοιτητές τους, που έχουν ανάγκη από ένα δικαιολογητικό. Συγχρόνως, ο εισαγγελέας δεν κινείται αυτεπαγγέλτως, ως ώφειλε, καθώς ο νέος νόμος δεν απαιτεί παρέμβαση του πρύτανη. Για ποιο λόγο να μπλέξει ο άνθρωπος;

Ολα αυτά τα έκτροπα αποδεικνύουν, για μία ακόμη φορά, πως η πανεπιστημιακή κοινότητα δεν μπορεί να αυτοπροστατευθεί από τη δράση αυτών των ομάδων κρούσης. Δεν μπορεί να αυτοπροστατευθεί από τον αριστερό ακτιβισμό που προσβάλλει πολλάκις την προσωπικότητα καθηγητών και πρυτάνεων. Με αυτό ως δεδομένο, η τήρηση των νόμων του ελληνικού κράτους, εντός των ΑΕΙ, μπορεί να επιτευχθεί μόνον από το ίδιο το ελληνικό κράτος, μέσω των μηχανισμών του. Οι ώμοι των πρυτάνεων δεν αντέχουν τέτοιο βάρος. Ελπίζω η κυβέρνηση να μη φοβηθεί τη σύγκρουση με τους μπαχαλάκηδες και τα πολιτικά κόμματα που τους καλύπτουν, γιατί πέραν όλων των άλλων, το πολιτικό κόστος που θα καταβάλει θα είναι σημαντικό. Η κοινωνία θέλει να τερματιστεί το καθεστώς του φόβου στα ΑΕΙ.

"Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ", 06/03/21

...από "ΤΑ ΝΕΑ/ΣΑΒΒΑΤΟΚΥΡΙΑΚΟ"

"ΤΑ ΝΕΑ/ΣΑΒΒΑΤΟΚΥΡΙΑΚΟ", 06-07/03/21

ΤΟΥ ΠΡΥΤΑΝΕΩΣ ΤΟΥ ΑΠΘ
ΝΙΚΟΛΑΟΥ Γ. ΠΑΠΑΪΩΑΝΝΟΥ

Ανατρέχοντας στη νομοθεσία, που από το 1982 και μετά έθεσε το πλαίσιο λειτουργίας των ΑΕΙ, η πολιτεία σταθερά και με παρόμοια διατύπωση στο σχετικό άρθρο του εκάστοτε νόμου, αναγνωρίζει την κατοχύρωση της ακαδημαϊκής ελευθερίας στη διδασκαλία και την έρευνα, καθώς και την ελεύθερη έκφραση και διακίνηση ιδεών. Πολύς λόγος έχει γίνει από εκεί και έπειτα για την πρόβλεψη του νομοθέτη σε ό,τι αφορά την προστασία των ακαδημαϊκών ελευθεριών, έναντι οποιουδήποτε επιχειρεί να τις καταλύσει ή περιορίσει, και εκεί διαπιστώνονται οι διαφορετικές προσεγγίσεις από τις εκάστοτε κυβερνήσεις και υπουργούς Παιδείας. Ομως, η κατοχύρωση των ακαδημαϊκών ελευθεριών δεν αμφισβητείται σε καμία περίπτωση.

Το ίδιο το Σύνταγμα, που θεμελιώνει την έννομη τάξη και συγκροτεί νομικά το κράτος δικαίου, στην πρώτη παράγραφο του άρθρου 16 αναφέρει πως «η τέχνη και η επιστήμη, η έρευνα και η διδασκαλία είναι ελεύθερες η ανάπτυξη και η προαγωγή τους αποτελεί υποχρέωση του κράτους», καθώς και ότι «η ακαδημαϊκή ελευθερία και η ελευθερία της διδασκαλίας δεν απαλλάσσουν από το καθήκον της υπακοής στο Σύνταγμα». Τα πρόσφατα γεγονότα στο Αριστοτέλειο, η σοκαριστική επίθεση στον πρύτανη του ΟΠΑ και εκατοντάδες περιστατικά επιθέσεων σε καθηγητές, εργαζόμενους και φοιτητές, κατά τα τελευταία χρόνια, δείχνουν πως όσο καλές κι αν ήταν οι προθέσεις του εκάστοτε νομοθέτη, αυτό που επικράτησε στα πανεπιστήμια ήταν ένας «άγραφος νόμος», της επιβολής απόψεων περιθωριακών ομάδων διά της βίας. Πολλοί προσπάθησαν να δώσουν ιδεολογικοπολιτικά χαρακτηριστικά σε επιθέσεις, που οδήγησαν ανθρώπους στο νοσοκομείο, που στοχοποίησαν ανθρώπους, που τους στέρησαν το δικαίωμα στη διδασκαλία, στην εργασία. Ομως η βία είναι κατάφωρη παραβίαση κάθε έννοιας ελευθερίας και δη της ακαδημαϊκής, ενώ ακόμη και όταν ασκείται ως μέσο προώθησης οποιασδήποτε ιδεολογίας, ποτέ δεν θα αποτελέσει μέσο επιβολής επί του κράτους δικαίου. Πριν από κάποια χρόνια νομπελίστας Ιατρικής, που βραβεύτηκε για την ανακάλυψη της διπλής έλικας του DNA πήγε να μιλήσει σε συνέδριο που διοργάνωσε το Πανεπιστήμιο Πατρών. Στο αμφιθέατρο του πανεπιστημίου νεαρός κουκουλοφόρος κρατώντας ένα κοντάρι προσπάθησε να επιτεθεί στον καθηγητή, δύο καθηγητές έτρεξαν να τον βοηθήσουν και δέχτηκαν χτυπήματα και ένας χτυπήθηκε στο κεφάλι και μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο. Για ποια ακαδημαϊκή ελευθερία μιλάμε;

Οι αντιδημοκρατικές πρακτικές που έχουν ριζώσει στα πανεπιστήμια για να εξαλειφθούν απαιτούν ευρεία ακαδημαϊκή, πολιτική και κυρίως κοινωνική συναίνεση και αποφασιστικότητα να περιφρουρήσουμε το ακαδημαϊκό περιβάλλον. Ας ξεκινήσουμε τη συζήτηση από τα βασικά: Πώς αντιλαμβανόμαστε τις ακαδημαϊκές ελευθερίες που κατοχυρώνει ο νόμος και τι κάνουμε για να υπηρετήσουμε τη συνταγματική επιταγή;