«
Αδυνατώ να προβλέψω από πριν τη δράση της Ρωσίας. Είναι ένας γρίφος τυλιγμένος σ’ ένα μυστήριο μέσα σε ένα αίνιγμα, αλλά πιθανόν υπάρχει ένα κλειδί που είναι τα εθνικά ρωσικά συμφέροντα», δήλωνε ο Ουίνστον Τσώρτσιλ ένα μήνα μετά την έναρξη του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, με νωπές τις υπογραφές στο σύμφωνο Ρίμπεντροπ-Μολότοφ. Ο πατέρας της νίκης, όταν κατόπιν ναζιστική Γερμανία και ΕΣΣΔ συγκρούονταν ανηλεώς, αντλούσε δύναμη καθώς «βαδίζω σε αυτόν τον κόσμο με μεγαλύτερο κουράγιο και ελπίδα όταν έχω μία σχέση φιλίας και οικειότητας με αυτόν τον μεγάλο άνδρα». Ναι, μιλούσε για τον Ιωσήφ Βησαριόνοβιτς Στάλιν, με δεδομένο ότι ο παιγνιώδης σερ ηγέτης είχε εξομολογηθεί δημοσίως ότι δεν μισεί κανέναν «εκτός από τον Χίτλερ κι αυτόν για επαγγελματικούς λόγους». Σύμφωνα με επίσημο έγγραφο, η σχέση των δύο ανδρών θερμάνθηκε απότομα ένα Μοσχοβίτικο βράδυ του 1942 με αναρίθμητες φιάλες κρασιού, ο πονοκέφαλος από τα νέα στα μέτωπα για λίγο υποχώρησε, απέναντι σε ολετήρα εχθρό εκ βάθρων αντίπαλοι βρίσκουν κοινό τόπο. Στη φωτογραφία αποτυπώνεται διαλεκτική προσέγγιση, συγκαταβατικός ρεαλισμός για τις ανάγκες της ιστορίας, με παρά πόδα το μεταξύ τους χάσμα για το ποιος πόλος τελικά θα κυριαρχήσει σε καιρό ειρήνης.
1. Το χοντρό μολύβι του Στάλιν και πώς δεν κάηκε το χαρτί με την ποσοστιαία «μοιρασιά» των χωρών
ΦΩΤΗΣ ΣΠΑΘΟΠΟΥΛΟΣ, Συντ. δικηγόρος, δρ Οικονομικών, Παν. Paris
Κύριε διευθυντά,
Με μικρή καθυστέρηση, θα ήθελα να προσθέσω τα ακόλουθα στην επιστολή του πρέσβη ε.τ. κ. Δ. Τσικούρη της 30.12.2020, η οποία αναφέρεται στο άρθρο σας της 25.12.2020:
Το «κομμάτι χαρτί» που μνημονεύει ο κύριος πρέσβης έχει δημοσιευθεί, σε φωτοτυπία, στην έγκριτη γαλλική εφημερίδα Le Monde της 21ης Ιανουαρίου 1992. Συνοδεύεται από εκτενές σχόλιο του έμπειρου δημοσιογράφου Michel Tatu, ανταποκριτή της εφημερίδας στη Μόσχα για πολλά χρόνια.
Πηγή του Tatu ήταν το BBC, ερευνητές του οποίου, ενόψει της παρουσίασης μιας τηλεοπτικής εκπομπής, «ξέθαψαν» το χαρτί ανάμεσα στα κατατεθειμένα στο Κέμπριτζ αρχεία του Τσώρτσιλ.
Το επάνω μέρος του χαρτιού περιέχει τις προτάσεις του Τσώρτσιλ, στα αγγλικά, γραμμένες από τον ίδιο και τσεκαρίσματα ή διαγραφές του Στάλιν με μπλε χοντρό μολύβι. Το κάτω μέρος του τη ρωσική μετάφραση. Αναγράφονται σε αυτό τα ποσοστά επιρροής της Μεγ. Βρετανίας (Μ.Β.) και της ΕΣΣΔ (Ρ) για την Ουγγαρία (50/50), τη Ρουμανία (Ρ 90, Μ.Β. 10), τη Γιουγκοσλαβία (50/50), τη Βουλγαρία (Ρ 75, Μ.Β. 25). Για την Ελλάδα παρατηρούμε τα εξής:
– Στο ποσοστό επιρροής 90% της Μ.Β., προστίθεται η φράση «σε συμφωνία με τις ΗΠΑ».
– Στο εναπομένον ποσοστό 10%, ο Τσώρτσιλ αρχικά πρότεινε «the others». Ο Στάλιν το διέγραψε, αντικαθιστώντας το με «Russia».
Υπενθυμίζεται ότι η συνάντηση της Μόσχας έγινε στις 9 Οκτωβρίου 1944, όταν η Ρωσία είχε ήδη καταλάβει τη Ρουμανία, είχε εισέλθει στη Βουλγαρία και ετοιμαζόταν να περάσει τα Καρπάθια προς την Ουγγαρία. Προκαλούσε εντύπωση στον Tatu η εμμονή του Τσώρτσιλ να κρατήσει την Ελλάδα, ενώ ουσιαστικά παραχωρούσε τα Βαλκάνια στη Ρωσία. Οι ιστορικοί το έχουν βέβαια εξηγήσει με όρους γεωπολιτικούς. Το διακύβευμα ήταν ο έλεγχος της Ανατολικής Μεσογείου και της Διώρυγας του Σουέζ, ώστε να παραμείνει ανεμπόδιστος για τη Μ.Β. ο σύντομος θαλάσσιος δρόμος προς την ινδική υποήπειρο (Κύπρος – αποικία, Αίγυπτος – προτεκτοράτο, Αντεν – αποικία, Ομάν – προτεκτοράτο). Ο Τσώρτσιλ, μεγάλος ασφαλώς ηγέτης, αλλά και αμετανόητος αποικιοκράτης, δεν μπορούσε να δεχθεί εύκολα την ιδέα ότι οι λαοί των Ινδιών θα αποκτούσαν ανεξαρτησία.
Στα απομνημονεύματά του του 1953 επιχειρεί να δικαιωθεί, έχοντας βέβαια την ύστερη εμπειρία του Ψυχρού Πολέμου. Αξίζει όμως να παραθέσουμε ένα απόσπασμα, στο οποίο φαίνεται να έχει ένα είδος ενοχής. Ενώ δηλαδή το «κομμάτι χαρτί» ήταν πάνω στο τραπέζι, με τις προτάσεις του Τσώρτσιλ και τις εγγραφοδιαγραφές του Στάλιν και επικρατούσε σιωπή, ο Τσώρτσιλ είπε: «Δεν θα βρει κάποιος κάπως κυνικό (sic!) το ότι φαινόμαστε να έχουμε ρυθμίσει με τρόπο τόσο προπετή τα προβλήματα αυτά, από τα οποία εξαρτάται η τύχη εκατομμυρίων ανθρώπων; Ας κάψουμε αυτό το χαρτί!». «Οχι, κρατήστε το», είπε ο Στάλιν.
Τα ποσοστά που συμφωνήθηκαν παραπέμφθηκαν την επομένη στους υπουργούς Εξωτερικών Ηντεν και Μολότωφ, που επέφεραν κάποιες τροποποιήσεις, προς όφελος κυρίως της ΕΣΣΔ (ποσοστό 80% στη Βουλγαρία). Για την Ελλάδα δεν άλλαξε κάτι.
2. «Δει δε χρημάτων» αλλά όχι μόνον
Α. ΦΟΥΓΙΑ, Βριλήσσια
Κύριε διευθυντά
Ο κ. Στέφανος Μάνος είναι ένας διακεκριμένος πολιτικός εγνωσμένου ήθους που δεν δίστασε, αρκετές φορές, να θυσιάσει την πολιτική του καριέρα μη συμβιβάζοντας τις αρχές του στο όνομα κάποιας εφήμερης ωφελιμότητας.
Η αρθρογραφία του σχεδόν κατ’ αποκλειστικότητα περιστρέφεται περί την οικονομία. Φαντάζομαι, από την αγωνία του, να δει αυτόν τον τόπο να στέκεται επάξια στο όλο και πιο ανταγωνιστικό διεθνές περιβάλλον.
Μάθαμε λοιπόν «ότι δει δε χρημάτων και άνευ τούτων ουδέν έστι γενέσθαι των δεόντων». Ποια είναι τα δέοντα κατά τον κ. Μάνο; Δεν έχουμε ακούσει. Επιτρέψτε μου την έκφραση ότι ίσως βλέπουμε μία «θρησκειοποίηση» της οικονομίας. Εναν αυτοσκοπό χωρίς κάποιο όραμα.
Παρενθετικά δηλώνω ότι δεν καταλαβαίνω γιατί να θέλουμε να φτιάξουμε περισσότερες ντομάτες με την ολλανδική μέθοδο (που δεν τρώγονται) και να μην επικεντρωθούμε στην τυποποίηση της κατά πολύ ανώτερης ποιοτικά ελληνικής ντομάτας, στοχεύοντας η τιμή της να είναι τέτοια ώστε να μην υστερούμε ως προς το εισόδημα. Το αντιπαρέρχομαι ως δευτερεύον
Ποια είναι η γνώμη του, π.χ., για την ανάγκη καίριας γλωσσικής κατάρτισης; Τη θεωρεί κορυφαία προτεραιότητα ή όχι;
Φαντάζομαι ότι αν ανησυχούσε θα διεύρυνε τον σκοπό της ομάδας που θα στέλναμε στο Ισραήλ. Γιατί εκτός από τη στρεμματική απόδοση θα έδινε οδηγίες να καταλάβουμε γιατί αυτός ο αρχαίος σαν και εμάς λαός έχει επίσημη γλώσσα του κράτους του τον αρχαιότερο γλωσσικό της τύπο.
Θα συμφωνούσε ο κ. Μάνος να κάναμε επίσημη γλώσσα του κράτους μας την ομηρική ή θα έβαζε τα γέλια σε μια τέτοια πρόταση; Θα επανέφερε το πολυτονικό ή θα το έβρισκε πολύ δαπανηρό;
Θα συμφωνούσε από την επόμενη ΕΣΣΟ να στρατεύονται και οι κόρες μας ώστε αγόρια και κορίτσια μαζί να εκπαιδεύονται στο ύψιστο χρέος προστασίας της πατρίδος μας;
Θα καταργούσε τους νόμους που στο όνομα του οικονομικού ορθολογισμού και των οικονομιών κλίμακος εξαφάνισαν το κύτταρο που διατηρούσε ιστορικά ζωντανό επί αιώνες τον Ελληνισμό;
Την κοινότητα.
Συνοψίζω σε ένα ερώτημα για να μη σας κουράζω. Θα ήθελε ο κ. Μάνος να διασφαλίσουμε την ευζωία των κατοίκων –των όποιων κατοίκων– αυτού του τόπου ή τη συνέχεια του Ελληνισμού ως ιστορικής πραγματικότητας; Εάν η απάντηση είναι καταφατική στο δεύτερο σκέλος της ερώτησης είμαι υποχρεωμένος να θυμίσω τη ρήση του Αριστοτέλη, διατυπωμένη στη μητρική του γλώσσα, τα Μακεδονικά: «Το ζητείν απανταχού το χρήσιμον ήκιστα αρμόζει τοις μεγαλοψύχοις και ελευθερίοις».
3. Το ψηφιακό θαύμα της Ινδίας
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΓΕΩΡΓΑΝΤΑΣΧειρουργός, Μαρούσι
Κύριε διευθυντά,
Μοιάζει απίθανο, αλλά η πτωχή και αχανής Ινδία μάς δίδει μαθήματα ψηφιακής παγκόσμιας πρωτοπορίας.
Ο γνώστης του θέματος Ανδρέας Δρυμιώτης, στο άρθρο του «Ποιος κυβερνά τον Κόσμο» στις 28 Φεβρουαρίου της κυριακάτικης «Καθημερινής», μας εκπλήσσει ενημερώνοντάς μας για τα ψηφιακά επιτεύγματα της Ινδίας.
Παραθέτει 13 ονόματα CEO παγκόσμιων κολοσσών, που είναι όλοι Ινδοί. Οπως Google, Microsoft, Novartis, IBM, Mastercard, γνωστών σε όλους και άλλων λιγότερο ονομαστών.
Επίσης, το καταπληκτικό ότι δύο υπουργοί της Βρετανίας, Οικονομικών και Εσωτερικών, είναι Ινδοί! Το εκπληκτικότερο όμως είναι το σύστημα ταυτοποίησης πολιτών με την ονομασία India Stack. Ενας μοναδικός αριθμός που συνοδεύει κάθε Ινδό σε όλη του τη ζωή και μία κάρτα με βιομετρικά στοιχεία. Από τη λειτουργία του συστήματος είναι όλοι ωφελημένοι – τραπεζικό σύστημα, δημόσια διοίκηση και φυσικά οι πολίτες.
Ο αρθρογράφος το θεωρεί την πλέον προωθημένη εφαρμογή ψηφιακής διακυβέρνησης παγκοσμίως.
Και σε αντιδιαστολή, η λυπηρή κατάσταση της χώρας μας.
Μία μεταβίβαση διαμερίσματος απαιτεί κάποιους μήνες χαρτιών, τρεχάματος, εξόδων.
Η πρόσφατη κακοκαιρία της Αττικής, δεκαπέντε χιλιόμετρα από τη Βουλή, με πολυήμερη διακοπή ρεύματος, τηλεφώνου και νερού, έδειξε την απίστευτη αλληλοκάλυψη ευθυνών αλλά και το πινγκ πονγκ μετάθεσης αυτών των ευθυνών.
Νόμος από το 1967 εντέλλεται ποιος κόβει τα κλαδιά δένδρων που είναι κοντά σε καλώδια ρεύματος.
Επειτα από 54 χρόνια, δήμοι – περιφέρειες – ΔΕΗ – δασαρχείο και κυβέρνηση μας εμπαίζουν ολοκληρωτικά. Ευτυχώς που δεν υπήρξε απώλεια ζωής, αλλά η ζημιά είναι τεράστια και φυσικά πολύ μεγαλύτερου κόστους από τη δαπάνη υπογειοποίησης των καλωδίων. Που είναι υποχρεωτική, καθότι συμβάλλουν σε πολλαπλές πυρκαγιές το καλοκαίρι.
Ευτυχώς το υπουργείο Ψηφιακής Διακυβέρνησης του κ. Πιερρακάκη δείχνει έργο και σοβαρότητα, όπως η επιτυχημένη διενέργεια των εμβολίων.
Ελπίζουμε ο «γκουρού» του ψηφιακού κράτους, πρώην πρόεδρος της Εσθονίας, Τόμας Χέντρικ Ιλβες, που την ανέδειξε παγκόσμια πρώτη δύναμη ψηφιακής οργάνωσης, να παραμείνει σύμβουλος και μέντορας του κ. Πιερρακάκη. Διαφορετικά, ούτε τα εγγόνια μας θα γλιτώσουν από τραγέλαφους όπως η πρόσφατη χιονόπτωση
4. Η μάχη στο Μπιζάνι και ο υπεραιωνόβιος
ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ Λ. ΜΠΟΥΡΑΝΤΑΣ, Ομότιμος καθηγητής Παθολογίας - Αιματολογίας
Κύριε διευθυντά,
Την 21η Φεβρουαρίου γιορτάσαμε την απελευθέρωση των Ιωαννίνων από τους Τούρκους έπειτα από σφοδρή μάχη που δόθηκε στο Μπιζάνι. Ο πατέρας μου, που ήταν καθηγητής Μαθηματικών και υπηρέτησε στη Ζωσιμαία Σχολή στα Γιάννενα, μου διηγήθηκε ότι στη μάχη του Μπιζανίου πολεμούσε ο μεγάλος αδελφός του και πήγε μικρό παιδί 10-12 ετών με τη μητέρα του από το Κομπότι της Αρτας για να τον δουν.
Κατά τη διάρκεια της επίσκεψης, ήταν μεγάλη χαρά για αυτούς που συνάντησαν στο πεδίο της μάχης τη βασίλισσα Ολγα, γυναίκα του βασιλιά Γεωργίου Α΄.
Εγώ προσωπικά, το 1987, όταν ήμουν διευθυντής της παθολογικής κλινικής του νοσοκομείου «Χατζηκώστα», γυρνώντας από ένα ταξίδι συνεδριακό από το εξωτερικό, βρήκα στην κλινική έναν ασθενή 101 ετών με βαριά ουρολοίμωξη και 41 πυρετό. Ρωτούσα τους γιατρούς που τον νοσήλευαν γιατί του είχαν δώσει μια απλή αντιβίωση, αμπικιλλίνη, και δεν του παρείχαν πιο ισχυρή θεραπευτική αγωγή. Αμέσως του έδωσα πολύ έντονη και ακριβή αντιβίωση και ο ασθενής θεραπεύτηκε και πήγε στο σπίτι του.
Υστερα από τέσσερα χρόνια βρήκα την ανιψιά του και μου είπε ότι ο πρώην ασθενής έζησε μετά την έξοδό του από το νοσοκομείο άλλα τρία χρόνια (έφτασε 104 ετών) και μου είπε ακόμη ότι, ενώ βρισκόταν και δούλευε στην Αμερική, ήρθε επειγόντως στην Ελλάδα για να πολεμήσει στον στρατό μας στο Μπιζάνι για την απελευθέρωσή μας.
5. Η αυτοψία μου στο Αλσος Συγγρού
ΟΛΙΒΙΑ ΡΟΓΚΑ
Κύριε διευθυντά,
Θα ήθελα να σας συγχαρώ για την εξαιρετική ειδική έκδοση της εφημερίδας σας με τίτλο «Περίπατοι» της 31ης Ιανουαρίου. Ζήλεψα αυτές τις όμορφες διαδρομές που μας προτείνετε και θα σας εξηγήσω γιατί.
Κατοικώ με την οικογένειά μου, σχεδόν 40 χρόνια, δίπλα ακριβώς στο Αλσος Ιλισίων (Συγγρού). Μεγάλωσα τα παιδιά μου μέσα σ’ αυτό το πάρκο. Οποία απογοήτευση αισθανθήκαμε με τον άνδρα μου, κάνοντας τον καθημερινό μας περίπατο τις μέρες της πρώτης καραντίνας, βλέποντας την απόλυτη εγκατάλειψη αυτού του πολύτιμου πνεύμονα πρασίνου στο κέντρο της Αθήνας.
Τον Ιούνιο 2020 έγραψα στον Δήμο Αθηναίων (στην ειδική συμμετοχική πλατφόρμα διαχείρισης προβλημάτων novoville), στην αρμοδιότητα του οποίου εμπίπτει ένα τμήμα του άλσους (το υπόλοιπο, υποθέτω, εμπίπτει στην αρμοδιότητα των δήμων Καισαριανής και Ζωγράφου), εκθέτοντας το πρόβλημα με φωτογραφίες. Περιγράφω την κατάσταση αναφέροντας ότι το Αλσος είναι αυτή τη στιγμή ένα νεκροταφείο ξερών πεύκων, με ατελείωτους ξερούς κορμούς κομμένων ή απλώς πεσμένων δέντρων, δίπλα σε σωρούς με κουκουνάρια έτοιμα να λαμπαδιάσουν με το πρώτο αποτσίγαρο, καθώς και μεγάλα ξερά κλαδιά πεύκων έτοιμα να πέσουν στα κεφάλια περιπατητών, αφού κρέμονται κυριολεκτικά από 2-3 ίνες του κορμού. Αλλα μεγάλα ξερά κλαδιά ή ολόκληροι ξεροί κορμοί δέντρων έχουν ξεριζωθεί και γείρει επικίνδυνα πάνω στους φανοστάτες, τους οποίους έχουν καταστρέψει και οι οποίοι με τη σειρά τους είναι έτοιμοι να πέσουν στο έδαφος υπό το βάρος των ξερών δέντρων. Στην επιστολή μου αυτή παρακαλούσα τον Δήμο Αθηναίων να καθαρίσει το άλσος από τους ξερούς κορμούς και τα κουκουνάρια, διότι και λόγω καλοκαιριού υπήρχε σοβαρός κίνδυνος πυρκαγιάς.
Η απάντηση του δήμου ήρθε, μέσω ηλεκτρονικού ταχυδρομείου, την 30ή Οκτωβρίου. Με διαβεβαίωνε, με ένα λακωνικό μήνυμα, ότι «το Αλσος Συγγρού συντηρείται ανά τακτά χρονικά διαστήματα και οι κορμοί κόπηκαν και απομακρύνθηκαν».
Σημειώστε ότι μέσα στο Αλσος Συγγρού υπάρχει ο ναός του Αγ. Χαραλάμπους, η παιδική χαρά 196 του ΟΠΑΝΔΑ και εφαπτόμενο του άλσους βρίσκεται το 9ο Δημ. Σχολείο Αθηνών, του οποίου οι μαθητές και γονείς το διασχίζουν καθημερινά. Η ειρωνεία είναι ότι επίσης μέσα στο άλσος βρίσκεται το Ινστιτούτο Μεσογειακών Δασικών Οικοσυστημάτων – ΥΠΕΝ Γενική Διεύθυνση Δασών και Δασικού Περιβάλλοντος (αλήθεια, ποιο είναι το αντικείμενό του;) το οποίο δεν δείχνει διόλου να συγκινείται με την αξιοθρήνητη κατάντια τού πάλαι ποτέ υπέροχου άλσους μας.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου