ΔΥΟ "ΓΝΩΜΕΣ" ΑΠΟ ΤΗ "LE MONDE" ΓΙΑ ΤΗ ΝΕΑ ΣΥΓΚΥΒΕΡΝΗΣΗ, ΣΕ ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ ΑΠΟ "ΤΑ ΝΕΑ"...

Από το ημερολόγιό μου στο fb

προ πέντε ετών

"ΤΑ ΝΕΑ", 05//02/16

Λίγες ημέρες μετά τη νίκη του κόμ­ματος της ριζοσπαστικής Αριστεράς στην Ελλάδα, ο νέος Πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας δεν διστάζει μπροστά σε τίποτα. Τα πρώτα μέτρα κατά της λιτότητας που ανακοίνωσε περιλαμβάνουν πάγωμα των ιδιωτικοποιήσεων και αύξηση του κα­τώτατου μισθού και των συντάξεων, ενώ η βούληση του ήταν να διαπραγματευτεί μια μεγάλη ελάφρυνση του χρέους με την τρόικα με την οποία δεν θέλει να έχει ο ίδιος καμία σχέση.

 Απολαμβάνοντας την αναγνώριση της σοσιαλιστικής και μαρξιστικής πολιτικής τάξης της Ευρώπης, ο νεαρός ρήτορας έγινε ο ήρωας ενός ακαδημαϊκού κόσμου που εδώ και μερικά χρόνια δεν κατακρίνει όσο αυστηρά θα ήθελε τις επιπτώσεις μιας λιτότητας, η οποία ωθεί τις οικονομίες μας στο σπιράλ του αποπληθωρισμού, της κρίσης της ζήτησης, της απουσίας της ανάπτυξης και της ανεργίας. Καταγγέλλοντας τη σκευωρία που εξυφαίνουν από κοινού οι νεοφιλελεύ­θεροι και οι θιασώτες της λιτότητας, αυτά τα τρομερά παιδιά του νεοκεϊνσιανισμού αποσιωπούν τουλάχιστον δυο αλήθειες: είναι ο σοσιαλισμός τους και όχι η τρόικα αυτός που οδήγησε την Ελλάδα και άλλες χώρες σε μια ιστορική κρίση. Απέναντι σε αυτή την αποτυχία του κρατικού παρεμβατισμού και τη συνεπακόλουθη κατάρρευση του κράτους πρόνοιας δεν υπάρχει καμία εναλλακτική από τις δομικές μεταρρυθμίσεις.

Η επέμβαση της τρόικας στην Ελλάδα δεν θα είχε λάβει χώρα ποτέ αν αυτή η χώρα δεν είχε χτυπηθεί από μια μείζονα κρίση απώλειας της εθνικής της κυριαρχίας, που εκδηλώθηκε με την υπέρογκη αύξηση του δημόσιου χρέους της (175% του ΑΕΠ σήμε­ρα), η οποία ήταν αποτέλεσμα της πολιτι­κής ενός κράτους που ξόδευε περισσότερα από όσα εισέπραττε. Αυτή η οικονομική ανευθυνότητα, προϊόν μιας πολιτικής την οποία υιοθέτησαν οι κυβερνήσεις τόσο της Αριστεράς όσο και της Δεξιάς, κατέστρεψε τις δημιουργικές δυνάμεις της παραγωγής και της καινοτομίας με αποτέλεσμα να σταμα­τήσει η ανάπτυξη και να αυξηθεί η ανεργία.


Ο προκάτοχος του Αλέξη Τσίπρα είχε προ­σπαθήσει θαρραλέα να πετύχει τον στόχο του πρωτογενούς πλεονάσματος, να αναζω­ογονήσει τις εξαγωγές και να μειώσει την ανεργία. Ο κίνδυνος με το σχέδιο των 12 δισ. ευρώ του Γιάνη Βαρουφάκη, ενός πραγ­ματικού Μικ Τζάγκερ του θριαμβεύοντος κεϊνσιανισμού, έχει ένα όνομα: χρεοκοπία. Η εθνική υπερηφάνεια είναι η βασική ύλη της δημοτικότητας του Αλέξη Τσίπρα. Αλλά στην Αθήνα ή στο Παρίσι πρέπει να χρησιμο­ποιηθεί ως κινητήριος μοχλός της μοναδικής πολιτικής που θα φέρει πραγματική ισότητα ευκαιριών, ανάπτυξη και πρόοδο. Και αυτή η πολιτική δεν είναι άλλη από τις δομικές μεταρρυθμίσεις.

-Ο Mathieu Lain είναι ιδρυτής του Ινστιτούτου Αltermind και καθηγητής στη Σχολή Πολιτικών Επιστημών του Πα­ρισιού

Η νίκη του ΣΥΡΙΖΑ είναι ένα καλό νέο για την ευρωπαϊκή δημοκρατία. Η Χρυσή Αυγή, αντιθέτως, έφερε ένα μέτριο αποτέλεσμα: ο ελληνικός λαός επέλεξε τον δρόμο της δημοκρατικής εναλλαγής αντί για έναν πολιτικό «εκτροχιασμό», σαν εκείνο που ακολούθησε, σε παραπλήσιες συνθήκες, η Ευ­ρώπη τη δεκαετία του 1930.

Η πολιτική συνείδηση του ελληνικού λαού είναι ένα μάθημα και για εμάς τους Γάλλους, που δηλώνουμε έτοιμοι σήμερα, σε ποσοστό 30%, να ψηφίσουμε Εθνικό Μέτωπο. Επειτα, ο νέος υπουργός Οικονομικών Γιάνης Βαρουφάκης ανήκει σε εκείνους τους οικονομολόγους που έχουν καταλάβει πως ο τερματισμός της δημο­σιονομικής λιτότητας είναι ο καλύτερος τρόπος να σταματήσει η αιμορραγία των δημόσιων οικονομικών σε μια περίοδο αποπληθωρισμού.

Η ελληνική οικονομία, δεν είναι μυστικό για κανέναν, είναι ανήμπορη να πληρώσει ένα χρέος που φθάνει και πάλι το 175% του ΑΕΠ,από 100% το 2010, λόγω ακριβώς της αποπληθωριστικής επιτάχυνσης την οποία προκάλεσε η λιτότητα που επιβλήθηκε στην Ελλάδα, και σε πείσμα μιας πρώτης αναδιάρθρωσης που ήδη εφαρμόστηκε το 2012. Οι πιστωτές της Ελλάδας πρέπει να αποδεχθούν το προφανές: δεν θα πάρουν ποτέ πίσω το σύνολο των χρημάτων που έχουν δώσει.

Η αναδιάρθρωση του ελληνικού δημόσιου χρέους είναι, λοιπόν, η μόνη δυνατή έκβαση για μια χώρα η οποία στην πραγματικότητα δεν έχει ακόμη ισχυρή φορολογική διοίκηση και δεν διαθέτει ως «πόρους» παρά μόνο τον τουρισμό και τις θαλάσσιες μεταφορές. Οσο για την «ηθική» δίκη που γίνεται σήμερα στην Ελλάδα πάνω στο θέμα «πρέπει να πληρώσει τα χρέη της», πρόκειται εν μέρει για κακοπιστία: η Ελλάδα ουδέποτε θα είχε καταφέρει να χρεωθεί στα επίπεδα που γνωρίζουμε χωρίς την είσοδο της στην ευρωζώνη, το 2001 (...)

Είτε μας αρέσει είτε όχι, δεν υπήρξαμε συνένο­χοι των ελληνικών ψεμάτων του 2001; Επιπλέον, η είσοδος της Ελλάδας στη νομισματική μας ένωση της επέτρεψε να χρεωθεί με μικρότερο κόστος στις γαλλικές και στις γερμανικές τράπε­ζες. Και τα δάνεια αυτά διευκόλυναν σημαντικά τις μαζικές αγορές εξοπλισμών που πραγματο­ποίησε την περίοδο 2001-2010 η Αθήνα προς όφελος της Γαλλίας.

Αν η Ελλάδα έγινε ο τρίτος μεγαλύτερος πε­λάτης μας σε ό,τι αφορά τα εξοπλιστικά προ­γράμματα αυτό το οφείλουμε στα χρέη που δημιούργησε στις δικές μας τράπεζες. Τέλος, τα χρήματα που δανείστηκε δεν προέρχονται καταρχήν από τις αποταμιεύσεις των ευρωπαίων πολιτών: μια τράπεζα, και αυτό είναι που τη διαχωρίζει από ένα κερδοσκοπικό κεφάλαιο ή ένα ταμείο παρακαταθηκών, δημιουργεί με­γάλο μέρος των χρημάτων που δανείζει στους πελάτες της (...). Εδώ πρέπει να δείξει εξυπνάδα η Ευρώπη: ποιος έχει σήμερα συμφέρον να εμ­φανιστεί αδιάλλακτος, με κίνδυνο να σπρώξει την Αθήνα εκτός ευρωζώνης;

-Ο Γκαέλ Ζιρό είναι οικονομολόγος και διευθυντής ερευνών στο Εθνικό Κέντρο ΕπιστημονικώνΕρευνών ΤΠ3 (CNRS).