ΘΑ ΣΥΝΑΝΤΗΣΕΙ ΕΥΗΚΟΟΝ ΟΥΣ ΤΟ ΑΓΩΝΙΩΔΕΣ ΑΙΤΗΜΑ ΤΗΣ "ΔΩΔΕΚΑΕΤΟΥΣ ΠΑΙΔΙΣΚΗΣ" ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΚΥΡΙΟ ΤΣΙΠΡΑ;

Από το ημερολόγιό μου στο fb προ έξι ετών

Ως παιδίσκη δωδεκατής: 

Η "τρίτη ματιά" της Άννας Δαμιανίδη

 

Το πρώτο μου ταξίδι σε ευρωπαϊ­κές πόλεις το έκανα όταν ήμουν δώδεκα χρόνων. Μια βδομάδα Βιέννη-Μόναχο-Βενετία. Με πούλμαν- τα αεροπλάνα ήταν τότε πανάκριβα. Από τότε πίστεψα και έλπισα ότι στην Ελ­λάδα έχουμε στόχο ζωής και ύπαρξης να γίνουμε σαν τους Ευρωπαίους. Ετσι έδειχναν όλα. Κυρίως, έτσι έλεγαν όλοι. Με είχαν τότε συγκλονίσει οι λε­πτομέρειες στη ζωή των πόλεων. Το πώς κυκλοφορούσαν τα αυτοκίνητα και σταματούσαν στις διαβάσεις πε­ζών, πόσο ευγενικοί ήταν οι άνθρωποι παντού, πώς επινοούσαν διάφορα για να κάνουν τη ζωή απολαυστική, οι τα­κτικές συγκοινωνίες και οι χάρτες στις στάσεις, οι οδηγοί που  απαντούσαν στις ερωτήσεις, οι πινακίδες παντού, οι ευχάριστες γωνιές με πράσινο και πα­γκάκια. Ολόκληρες πόλεις και γειτονιές με ωραία παλιά σπίτια, που δεν απει­λούνταν να γκρεμιστούν ένα ένα, όπως στην Αθήνα όπου μεγάλωνα. Προβολή και περιποίηση της παλιάς ομορφιάς και ανάδειξη της καινούργιας. Υπέρο­χες βιτρίνες με παραδοσιακά πράγμα­τα, από τυριά μέχρι παιχνίδια, και χα­ρούμενη περιέργεια για τα μοντέρνα.

Ταξίδεψα ξανά, ευτύχησα να κάνω και μεταπτυχιακό στο Παρίσι, συνεχίζοντας να πιστεύω ότι οι Ελληνες δεν είχαν παρά να δουν κάποια πράγ­ματα για να δεχτούν να τα εφαρμό­σουν. Τι εμπόδιζε να είμαστε εξίσου ευγενικοί στους δρόμους, στα μαγα­ζιά και στα γραφεία, να διατηρούμε κι εμείς μερικά στοιχεία του παρελθόντος στις πόλεις, να τιμάμε και να προβά­λουμε τα προϊόντα μας, να έχουμε τα­μπέλες, να σταματάμε στις διαβάσεις; Εφταιγε που ήμασταν φτωχότεροι, δεν ξέραμε, έπρεπε να σταθούμε στα πόδια μας, να λαδώσει το άντερο μας πρώτα, είχα σκεφτεί τότε.

Περνούσαν τα χρόνια, λάδωνε το άντερο, αλλά χάρτες στις στάσεις δεν έμπαιναν. Ακόμα κι όταν έγινε το με­τρό, στις στάσεις των λεωφορείων η σιωπή και η περιφρόνηση παρέμεναν. Στις διαβάσεις τα αυτοκίνητα δεν στα­ματούν. Κηρύχτηκαν διατηρητέα τα παλιά κτίρια, όμως μόνο τα νεοκλασι­κά. Κι οι ιδιοκτήτες τους πολλές φορές τα άφηναν να ρημάζουν. Συζητήσαμε πολύ για την ευγένεια, δεν μας αρέσει, τη θεωρούμε υποκρισία. Τα προϊόντα μας τα αναδεικνύουμε τώρα πια, αλλά ακόμα χρειάζεται ηρωισμός για να τα παράγουμε. Η Ευρώπη δεν έπρεπε να είναι στόχος, αλλά εχθρός, μας είχε αλλοιώσει, μας είχε καταπιέσει, θέλα­με πίσω το Βυζάντιο, την Ορθοδοξία, λες και μας ζήτησε κανείς Ευρωπαίος ποτέ να αλλαξοπιστήσουμε. Μπλέξα­με βαθιά στα στερεότυπα, τα δικά μας και των άλλων. Το πώς μας έβλεπαν, το πώς θέλαμε να φαινόμαστε, το πώς τους βλέπαμε. Ψυχόδραμα.

Κάτι άλλο χρειαζόταν, λοιπόν, για να γίνουμε ως Ελληνες Ευρωπαίοι, το οποίο δεν το δεχόμαστε εύκολα: να σεβόμαστε και να αποδεχόμαστε ο ένας τον άλλον, τα δικαιώματα του, την ύπαρξη του, τις ανάγκες του, κι όλοι μαζί το δημόσιο. Κι άλλοι λένε ότι φταίει που δεν περάσαμε Διαφωτισμό, που δεν είχαμε αστική τάξη, η Τουρ­κοκρατία οπωσδήποτε, ο καλβινισμός των άλλων, διάφορα δύσκολα και ακα­τανόητα γενικώς.

Ωστόσο, επειδή εγώ ακόμα πιστεύω, ως παιδίσκη δωδεκαετής, ότι χρεια­ζόμαστε ένα πρότυπο για να τείνουμε και να πιστεύουμε στην καλύτερη ζωή, σας παρακαλώ, κύριε Τσίπρα, τώρα που ταξιδεύετε στα Παρίσια και στις Ρώμες, μην την αλλάξετε πολύ απότομα την Ευρώπη. Σιγά σιγά. Με τρόπο.