προ έξι ετών
Με τη σημαία της εκδίκησης: Η "ΓΝΩΜΗ" της Μαρίας Κατσουνάκη, από την "ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ"
Δεν θα μείνει ούτε πόμολο», ακούστηκε να λέει κάποιο μέλος της κυβέρνησης όταν του ζήτησαν να μη στραπατσαριστεί ένας επιτυχημένος θεσμός τον οποίο είχαν θεσπίσει οι δύο προηγούμενες κυβερνήσεις. Τις τελευταίες ημέρες από διάφορα μέτωπα, υπουργεία και οργανισμούς έρχονται μηνύματα εκδίκησης και μικρών ή μεγαλύτερων «εκκαθαρίσεων». Ιδιαίτερα από την πολύπαθη πρώην ΕΡΤ και νυν ΝΕΡΙΤ. Οι νεοπροσληφθέντες συμβασιούχοι (υπέγραψαν το περασμένο φθινόπωρο τις συμβάσεις τους ύστερα από μήνες αναμονής) ακούν ότι δεν θα μακροημερεύσουν διότι κάποιοι άλλοι δικαιούνται τις θέσεις τους. Το κλίμα αυτό δεν είναι καθόλου άγνωστο. Πόσο μάλλον που επί χρόνια το παιχνίδι εξουσίας εναλλασσόταν ανάμεσα στους «μπλε» και τους «πράσινους». Τώρα ένα άλλο κόμμα, με αριστερές καταβολές, ενώ δηλώνει ότι θα φέρει νέα ήθη, επαναλαμβάνει την ίδια τελετουργία. Σε άλλες εποχές, η αλλαγή προσώπων και πολιτικών αποφάσεων, έστω κι αν δεν είχαν να κομίσουν τίποτα καινούργιο, ενδεχομένως και το αντίθετο, να καταστρέψουν ό,τι καλό είχε προηγηθεί, συνόδευε κάθε κυβερνητική μεταβολή.
Τώρα όμως; Πώς θα «έρθει η ελπίδα», του προεκλογικού σποτ; Με ίδιες πρακτικές και παλιά «υλικά»; Με τη σημαία της εκδίκησης, της κατάργησης όποιας προηγούμενης δέσμευσης; Πού θα διαφοροποιηθεί μια αριστερή κυβέρνηση; Στην εμφάνιση (dress code) και στις επαναπροσλήψεις;
Και από την άλλη: υπάρχει μερίδα της κοινωνίας και του απελθόντος πολιτικού προσωπικού που περιμένει λες με χαρά το επόμενο ολίσθημα της νέας κυβέρνησης. Δηλώσεις και εκφράσεις χαιρεκακίας, λες και την ενδεχόμενη αποτυχία δεν θα πληρώσουν (και πάλι) η χώρα και οι πολίτες της.
Πρόσωπα και κυβερνήσεις αλλάζουν, αλλά το υπόστρωμα παραμένει σταθερό: φθόνος και μνησικακία. Ο τίτλος του ομώνυμου βιβλίου (με υπότιτλο «Τα πάθη της ψυχής και η κλειστή κοινωνία», εκδ. Πόλις) που κυκλοφόρησε πριν από εννέα χρόνια από δύο επιστήμονες της Πολιτικής Κοινωνιολογίας και Ψυχολογίας, τον Νίκο Δεμερτζή και τον Θάνο Λίποβατς, είναι διαρκώς επίκαιρος. Οπως επισημαίνουν οι συγγραφείς, ο μνησίκακος άνθρωπος είναι εκείνος που πάλλεται από μια σιωπηλή εχθροπάθεια, μια καταπιεσμένη φιλεκδικία για κάτι που του υπεξαιρέθηκε, ενώ το εδικαιούτο. Η οργή και το μίσος του διαπλάθονται από τον αδιέξοδο και εκ των υστέρων μηρυκασμό καταπιεσμένων αρνητικών θυμικών αντιδράσεων. Δεν επιμένουμε περισσότερο στο βιβλίο γιατί το περιεχόμενο δεν συνάδει πάντα με τη δημοσιογραφική χρήση του.
Η τοξική περίοδος που διανύουμε χρειάζεται αποσυμπίεση, η οποία δεν μπορεί να επιτευχθεί χωρίς ανεξιθρησκεία. Χωρίς συναίνεση. Χωρίς τη δύναμη να υπερβούν όλες οι πλευρές θυμό και άρνηση και να εργαστούν προς την ίδια κατεύθυνση: την ανασυγκρότηση μιας κατεστραμμένης χώρας.
Το μίσος αναπαράγεται, ανακυκλώνεται και δεν έχει τέλος. Επιστρέφει διαρκώς ενδυναμωμένο, για να εκδικηθεί, να απαξιώσει, να αξιώσει. Το έχουμε ξαναγράψει. Δεν έχει όρια, συρρικνώνει, αφυδατώνει, μακελεύει. Οι παραφυάδες του διακρίνονται δύσκολα. Αναπτύσσονται με ευκολία και μεταμφιέζονται συχνά, αποκτώντας ταυτότητες που δεν ανιχνεύονται υποχρεωτικά μέσα σε δεδομένες ιδεολογικές κατευθύνσεις.
Η συνενοχή δεν είναι μόνον εξωστρεφής και δηλωμένη. Συχνά παίρνει τη μορφή μιας αδιόρατης κατανόησης («δίκιο έχουν»), που εκφράζεται με σιωπή ή ανασήκωμα των ώμων. Ομως το μίσος δεν διακρίνεται σε αριστερό και δεξιό. Η Ιστορία το έχει αποδείξει
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου