Ο φόνος του Θάνου Αξαρλιάν ήταν, ασφαλώς, αδόκητος και ειδεχθής. Οπως αδόκητοι και ειδεχθείς ήταν και οι θάνατοι των 22 ακόμα δολοφονημένων από τη 17 Νοέμβρη (ο Κουφοντίνας έχει καταδικαστεί για τους 11). Οπως ειδεχθείς ήταν οι θάνατοι και όσων δολοφονήθηκαν από άλλες αριστερές τρομοκρατικές οργανώσεις. Οπως ειδεχθείς ήταν οι θάνατοι μεταναστών και, βεβαίως, του Παύλου Φύσσα από Χρυσαυγίτες. Οπως ειδεχθής ήταν ο διαμελισμός του 15χρονου Αφγανού Χαμί Νατζάφι, στις 28 Μαρτίου 2010, από βόμβα που ήταν τοποθετημένη στα σκουπίδια όπου έψαχνε ο άτυχος νεαρός. Οπως ειδεχθείς είναι όλοι οι θάνατοι που προκλήθηκαν εξαιτίας του πολιτικού φανατισμού εκείνων που τους προκάλεσαν....

Από "ΤΑ ΝΕΑ"

"ΤΑ ΝΕΑ", 05/02/21

 
Περιστατικά θανάσιμης βίας


Στον απόηχο των συζητήσεων για την απεργία πείνας του καταδικασμένου για 11 φόνους πολυϊσοβίτη της 17 Νοέμβρη, Δημήτρη Κουφοντίνα, ο οποίος στην ουσία διεκδικεί ένα παράλογο δικαίωμα, να επιλέγει ο ίδιος τη φυλακή της αρεσκείας του, διάβασα πολλά. Και μεταξύ άλλων μια επίκριση εναντίον του κυρίως για το θάνατο του Θάνου Αξαρλιάν, «αθώου θύματος» κατά τον επικριτή του.

Συνεχίζει να με εκπλήσσει αυτή η ευκολία στους χαρακτηρισμούς. Προφανώς ο Αξαρλιάν είναι αθώο θύμα. Εξίσου αθώα θύματα, όμως, ήταν όλοι οι δολοφονημένοι από μέλη της οργάνωσης. Και ο αμερικανός πράκτορας της CIA Ρίτσαρντ Γουέλς, και ο εκδότης Νικόλαος Μομφεράτος, και ο οδηγός του Παναγιώτης Ρουσσέτης, και ο εισαγγελέας Κωνσταντίνος Ανδρουλιδάκης, και ο δημοσιογράφος και βουλευτής της ΝΔ όταν δολοφονήθηκε Παύλος Μπακογιάννης, και ο τούρκος διπλωμάτης Τσετίν Γκιοργκιού, και ο αστυνομικός Γιάννης Βαρής. Η δήθεν δικαιοσύνη της λαϊκών δικαστηρίων, που απένεμαν οι, αυτοαποκαλούμενοι επαναστάτες, δολοφόνοι της αριστερής τρομοκρατίας, ήταν το πρόσχημα. Στην ουσία οι δολοφονίες ήταν μιντιακά γεγονότα με συμβολικό για την Αριστερά βάρος: σκότωναν όποιον θεωρούσαν ότι μπορούσε να συμβολίσει το λαϊκό αίσθημα, όπως κατασκευαζόταν είτε στον στερεότυπο λόγο του θεωρούμενου αριστερού προοδευτισμού (οι αστυνομικοί, π.χ., ήταν κακοί άνθρωποι, μπάτσοι - δολοφόνοι) είτε στον κίτρινο Τύπο της εποχής.

Αυτό συνέβη ακόμα κι όταν τα μέλη της αριστερής τρομοκρατίας δολοφόνησαν τους δυο βασανιστές της χούντας, τον Μάλλιο και τον Μπάμπαλη (ο πρώτος ήταν θύμα της 17 Νοέμβρη, ο Μπάμπαλης δολοφονήθηκε από την οργάνωση Επαναστατικός Αγώνας). Οι συγκεκριμένοι είχαν ήδη δικαστεί - ο Μάλλιος, καταδικασμένος σε 17 χρόνια, περίμενε τον δεύτερο βαθμό της δίκης του στο Εφετείο. Το δικαιικό μας σύστημα είχε ήδη καταργήσει την ποινή του θανάτου, ενώ δρομολογούνταν, με την πίεση και της Αριστεράς, μια φιλελευθεροποίηση του σωφρονισμού και, κυρίως, η δυνατότητα δεύτερης ευκαιρίας, που έχουν σήμερα όλοι οι φυλακισμένοι, ακόμα και οι βαρυποινίτες. Από πού κι ως πού ήταν προοδευτικό να έρχονται κάτι τύποι με κουμπούρια, να κάνουν τις δικές τους δίκες, να καταδικάζουν και να «εκτελούν» στο όνομα του λαού; Τι δικαιολογούσε την πράξη τους αυτή εκτός από έναν πρωτογονισμό, που βάφτιζε λαϊκή δικαιοσύνη το λιντσάρισμα;

Ο φόνος του Θάνου Αξαρλιάν ήταν, ασφαλώς, αδόκητος και ειδεχθής. Οπως αδόκητοι και ειδεχθείς ήταν και οι θάνατοι των 22 ακόμα δολοφονημένων από τη 17 Νοέμβρη (ο Κουφοντίνας έχει καταδικαστεί για τους 11). Οπως ειδεχθείς ήταν οι θάνατοι και όσων δολοφονήθηκαν από άλλες αριστερές τρομοκρατικές οργανώσεις. Οπως ειδεχθείς ήταν οι θάνατοι μεταναστών και, βεβαίως, του Παύλου Φύσσα από Χρυσαυγίτες. Οπως ειδεχθής ήταν ο διαμελισμός του 15χρονου Αφγανού Χαμί Νατζάφι, στις 28 Μαρτίου 2010, από βόμβα που ήταν τοποθετημένη στα σκουπίδια όπου έψαχνε ο άτυχος νεαρός. Οπως ειδεχθείς είναι όλοι οι θάνατοι που προκλήθηκαν εξαιτίας του πολιτικού φανατισμού εκείνων που τους προκάλεσαν.


Εκανα μια πρόχειρη αναδρομή στην ιστορία της μεταπολιτευτικής τρομοκρατίας, αφενός για ζητήματα ορολογίας - οι όροι «εκτέλεση» ή «αθώα θύματα» (υποτίθεται έναντι κάποιων ένοχων θυμάτων) είναι όροι απαράδεκτοι, που οφείλουμε να τους ξεπεράσουμε.

Αφετέρου για να θυμίσω, ιδίως στους ευαίσθητους που συγκινούνται (και καλά κάνουν) από κάθε είδους βίαιη εξουσιαστική παρενόχληση, τις δολοφονικές εκδηλώσεις ακραίας βίας, που πολλοί προσπαθούν να τα ξεχάσουμε. Ε, οφείλουμε να μην τα ξεχάσουμε.

Προσομοίωση πολεμικής πειθαρχίας

Ηταν μία από τα ίδια. Αρκετοί φοιτητές, ενισχυμένοι με διάφορες ομάδες αλλότριων επιδιώξεων, διαδήλωσαν χθες, σε μια περίοδο που η χώρα προσπαθεί να ανακόψει την πανδημία, η οποία, ως γνωστόν, μεταδίδεται όπου υπάρχουν μεγάλες ανθρώπινες συγκεντρώσεις χωρίς κοινωνικές αποστάσεις. Ωραίοι προοδευτικοί. Διαδήλωσαν με βήμα ταγμάτων εφόδου, μια προσομοίωση πολεμικής πειθαρχίας, που προφανώς αφήνει πίσω τις φοιτήτριες, που ακολουθούν σε ρόλο χειροκροτητριών. Και όπως συμβαίνει σε κάθε συγκέντρωση που σέβεται τον εαυτό της, προκλήθηκαν επεισόδια - με αποτέλεσμα κάποιοι να ρίξουν μπογιές σε δημόσια κτίρια και να σπάσουν βιτρίνες επιχειρήσεων (οι ίδιοι που, κατά τα άλλα, επιδεικνύουν πολλαπλό ενδιαφέρον για τις επιχειρήσεις οι οποίες πλήττονται από την πανδημία του κορωνοϊού).

«Να μην τολμήσουν να τα ψηφίσουν», έλεγε ένα σύνθημα της διαδήλωσης σε πανό, που το πρόβαλλαν χθες το απόγευμα τα ΜΜΕ του ΣΥΡΙΖΑ. Ο διεκδικητικός λόγος, πλέον, υιοθετώντας επιθετικό χαρακτήρα, έχει υποβαθμίσει τα όποια επιχειρήματα που τα αντικαθιστά με απειλές. Θα έπρεπε όμως να γνωρίζουν ότι η δημοκρατία δεν απειλείται. Κι ότι η μεταρρύθμιση στην εκπαίδευση είναι δημοκρατική εντολή στην κυβέρνηση από τους εκλογείς - αφού ήταν ανάμεσα στις βασικές εξαγγελίες της κυβέρνησης.

Είναι ώρα να μάθουν όσοι κράτησαν τα πανεπιστήμια στο χάλι που είναι σήμερα ότι ο πόλεμος τελείωσε. Αλλά και ότι η δημοκρατία θα προφυλάξει με κάθε δημοκρατικό μέσο την ειρήνη.