Από την "ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ" (φύλλο 06/02/21)
1. Ο διάλογος Οδυσσέα – Καλυψώς, η σπηλιά, οι έφηβοι και περί σεξουαλικής διαπαιδαγώγησης
Στην αιχμή της επικαιρότητας, όπου κυριαρχεί η πανδημία, βρίσκονται και δύο άλλα θέματα: α) Η παιδεία με τις μεταρρυθμίσεις και αντιδράσεις και β) η σχέση ανδρών και γυναικών στην ελληνική κοινωνία στο γκρίζο φόντο των αποκαλύψεων και των καταγγελιών Μπεκατώρου. Το θέμα είναι οι μορφές ανδρικής βίας που ασκείται εις βάρος των γυναικών.
Ξεκινώντας, ανάποδα, από το δεύτερο ζήτημα, θυμίζω ότι ανάποδα θέτει το ζήτημα και ο Ομηρος στην περίπτωση του Οδυσσέα και της Καλυψώς. Η υπενθύμιση αυτή δεν αμφισβητεί το δίκιο ούτε της κοινωνικής οργής κατά του φαινομένου που έχει καταγγελθεί ούτε των θυμάτων του. Επιχειρεί μια ιστορική/φιλολογική αναφορά, η οποία δείχνει ότι, εκτός από την ανδρική βία (παραδείγματα της οποίας βρίσκονται στην Ιλιάδα, με πρώτο εκείνο του Αγαμέμνονα και της Χρυσηίδας), υπάρχουν και οι αντίστροφες περιπτώσεις, όπου η βία (λεκτική, ψυχολογική, εξουσιαστική) ασκείται από το «ασθενές φύλο».
Στο ε΄ της Οδύσσειας (όπου είναι διαθέσιμες οι έξοχες μεταφράσεις των Καζαντζάκη και Κακριδή, η νεότερη –φιλολογικός άθλος– του Μαρωνίτη κ.π.ά.) διαπιστώνει κανείς με πόσο πιεστικό τρόπο η Καλυψώ «εκβιάζει» τη συμμετοχή του Οδυσσέα στην από την ίδια παρατιθέμενη μακράς διαρκείας ερωτική ευωχία, ενώ εκείνος χύνει διαρκώς δάκρυα στην κύλικα του νόστου. Πρόκειται περί ποιητικής μυθοπλασίας, φυσικά. Τόσο ωραίας όμως και τόσο αποκαλυπτικής καιρών και ηθών.
Περί αυτών ο επόμενος λόγος, ο αναφερόμενος στο πρώτο ζήτημα. Ιδού πώς και γιατί:
Ενότητες και αποσπάσματα από ε΄ της Οδύσσειας περιλαμβάνονται στο διδακτικό βιβλίο της Α΄ Γυμνασίου «Αρχαία Ελληνικά – Ομηρικά έπη – Οδύσσεια». Μεταξύ τους και το κεφάλαιο με την «απελευθέρωση» του Οδυσσέα κατόπιν επεμβάσεως του Δία. Ο μεν διάλογος Καλυψώς – Οδυσσέα μετά την επέμβαση πιστοποιεί την εξουσιαστική ερωτική «ομηρία» του άρρενος από το θήλυ – και ως προς αυτό αρκούν όσα πιο πάνω αναφέρθηκαν. Η επακολουθήσασα όμως αποχαιρετιστήρια βραδιά του ζεύγους, έτσι όπως περιγράφεται από τον Ομηρο και όπως προσφέρεται σε μετάφραση στα παιδιά (αγόρια και κορίτσια) των 13 ετών, διαθέτει όλα τα προσόντα του αμφιλεγόμενου μαθήματος «Σεξουαλική διαπαιδαγώγηση» στα σχολεία. Μεταφράζει ο Δημήτρης Μαρωνίτης: «[…] Προχώρησαν οι δύο στο κοίλο βάθος της σπηλιάς, κοιμήθηκαν μαζί, και χάρηκαν μαζί φιλί κι αγκάλη». Ασχετα από το γεγονός ότι τα πράγματα κάνουν τα δάκρυα του Οδυσσέα αμφίβολης αξίας, μπαίνει το ζήτημα ότι εισάγονται οι μόλις έφηβοι σε ένα πεδίο συγκεχυμένων γνώσεων κατά τρόπο… πολύ γλυκό, όπως επιβεβαιώνεται και από τη μετάφραση Καζαντζάκη – Κακριδή: «[…] Κι αυτοί στου σπήλιου αποτραβήχτηκαν τα βάθη, να χαρούνε φιλί κι αγκάλη, και τη νύχτα τους μαζί να την περάσουν».
Δεν ξέρω πώς αντιμετωπίζουν οι διδάσκοντες εκπαιδευτικοί και πώς προσπερνούν τους επίμαχους στίχους. Ομως η επιλογή και η έγκριση να περιληφθεί το σχετικό απόσπασμα στα διδασκόμενα κείμενα μοιάζει σαν διαφημιστικός οδοδείκτης για την καθιέρωση της… κατηχητικής σεξουαλικής διαπαιδαγώγησης, την πασσάλωση του οποίου κάνει το ίδιο το υπουργείο Παιδείας.
Λαμπρό τμήμα της εφημερίδας τα «Γράμματα Αναγνωστών», τα οποία πάντοτε απολαμβάνω. Μια πολύ διακεκριμένη επιστολογράφος είναι και η δρ Βιβή Βασιλοπούλου, μεταξύ άλλων εξαιρετική αρχαιολόγος και μετά ταύτα σπουδαία λογοτέχνις. Θα συνιστούσα στους αναγνώστες της εφημερίδας να αναζητήσουν την επιστολή της με τίτλο «Η εφιαλτική μετάλλαξη του Πάνα στο Καπιτώλιο» στο φύλλο του Σαββάτου 16/1/2021. Η «αρχαιολογική» ερμηνεία του κερασφόρου εισβολέως ήταν απολαυστική αλλά και με δύναμη αναλυτική. Ω, ναι. «To θλιβερό imitatio του τραγοπόδαρου θεού» εισήλθε στο Καπιτώλιο για να σπείρει τον τρόμο και το πέτυχε. Αλλά οποία ντροπή. Δεν έσπειρε τον φόβο για να προφυλάξει τον Ναό της Δημοκρατίας αλλά για να τον καταλύσει, «τοις κείνου ρήμασι πειθόμενος». Η πορτοκαλόχρους imitatio του Δία όμως τον αρνήθηκε πριν αλέκτορα –η Βουλή– φωνήσαι, τρις. Και ασφαλώς ο Δίας εκφεύγει του νόμου ελέγχοντας τους δικαστές – συγκλητικούς του. Ο «Παν» όμως αντιμετωπίζει τα επίχειρα της Υβρεώς του και η Νέμεσις καιροφυλακτεί. Δεν τον λυπάμαι καθόλου. Θα έπρεπε να γνωρίζει ότι η τυφλή υπακοή αναθέτει την κρίση του υπηκόου σε κάποιον άλλον αλλά η ευθύνη παραμένει διακριτή. Εκείνο όμως που με λυπεί, είναι ότι δεν θα καταλάβει ότι η τιμωρία του θα είναι «θεία δίκη» αλλά όχι εκ του δικού του θεού.
3. H μάνα, οι χιονιάδες, τα τσουράπια μας
ΙΩΑΝΝΗΣ ΑΘ. ΜΑΚΡΗΣ, Καστέλλια Παρνασσίδος
Κύριε διευθυντά,
Εβδομήντα τόσα χρόνια πριν, εδώ στο χωριό, αυτή την εποχή τι χειμώνες ήταν αυτοί; Χιόνια, κρύο, παγωνιά. Τα κρύσταλλα κρέμονταν από τις στέγες ίδιοι σταλακτίτες. «Κοιτάτε, ρε παιδιά, σαν σπαθιά δεν είναι; Ναι, ναι, σπαθιά ξεγυμνωμένα!». Τα αποσπούσαμε και ριχνόμασταν εναντίον αλλήλων. Τα σπαθιά θρυμματίζονταν επάνω στα στήθια και τα κορμιά έπεφταν ηρωικώς μαχόμενα στο χιόνι, παριστάνοντας τους νεκρούς. Ευκαιρία να ξαποστάσουμε λίγο. «Τι ωραία να ’σαι πεθαμένος!». Ομως, σε λίγο το ψύχος θα μας περονιάσει, καθώς ο ήλιος εβασίλευε, τα μάλλινα, ζεστά τσουράπια, από γνήσιο παρθένο μαλλί, είχανε τώρα μουσκέψει από το χιόνι που έλιωνε επάνω τους, γι’ αυτό έπρεπε… ν’ αναστηθούμε.
Αυτά, λοιπόν, τα τσουράπια, για να γίνουν τσουράπια, έπρεπε να περάσουν από ολόκληρη διαδικασία μέσα από τα χέρια της μάνας με τη βοήθεια της γιαγιάς, νύφη και πεθερά σε αγαστή σύμπνοια – αν μπορούσαν ας έκαναν κι αλλιώς, ανάγκα και θεοί πείθονται. Αλήθεια σας λέω, ακούστε πράματα: Στη μάνα ανήκαν δυο προβατίνες που φιλοξενούνταν στο κοπάδι του αδερφού της. Η μάνα κούρευε τις προβατίνες με το προβατοψάλιδο, η μάνα έπλενε το μαλλί στο ποτάμι, κοπανώντας το με τον κόπανο, η μάνα το ζεμάτιζε στο ζεματοκάκαβο για να φύγει η σαριά, η μάνα το ξέβγαζε στο αυλάκι, το άπλωνε να στεγνώσει, το έβαφε αν ήθελε βάψιμο, το περνούσε μετά στη λανάρα και το λανάριζε, το χώριζε σε τουλούπες – τουλούπες, το περνούσε στη ρόκα, το έγνεθε στο αδράχτι για να γίνει κλωστή και στο τέλος έπλεκε τα τσουράπια με τις πέντε τσουραποβελόνες, με άλλες βελόνες έπλεκε τις κορμοφάνελλες και τα πουλόβερ, τα… πουλόβια! Κι όλα αυτά από τα χέρια της μάνας. Αν αυτή δεν είναι αυτάρκης οικονομία, τότε ποια είναι;
4. Ο Λεωνίδας Παλάσκας και το ονοματολόγιο
ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΚΑΤΑΓΑΣΑντιναύαρχος Π.Ν. ε.α.
Κύριε διευθυντά,
Στην «Κ» της 23ης Ιανουαρίου είδαμε μια αναφορά του φίλου πλοιάρχου Ε.Ν. κ. Φρίξου Δήμου για το ιστορικό των κατά τα πρώτα χρόνια του ελεύθερου κράτους μας ενεργειών για τη δημιουργία ενός «Ναυτικού Ονοματολογίου», στο οποίο θα επανεφέροντο σε χρήση οι όροι των πλοίων (σκάφους, αρμένων, οργάνων, καθηκόντων, ναυτικών κελευσμάτων κ.λπ.) από το πλούσιο αρχαίο ελληνικό ναυτικό λεξιλόγιο, το οποίο είχε βαθιές ρίζες. Οι ναυτικοί όροι κατεγράφοντο με θαυμαστές λεπτομέρειες από τον Ομηρο στα Επη και πλουτίζονταν καθ’ όλη την μετά τον Ομηρο αρχαιότητα, γεμάτη, ως γνωστόν, από (νήες) και ναυ-μαχίες.
Αυτό το θαυμαστό ελληνικό ναυτικό λεξιλόγιο το είχε αλλοιώσει η σκλαβιά και το είχαν τραυματίσει θανάσιμα οι αιώνες με ξένες λέξεις και όρους.
Στην ορθή αναφορά του κ. Δήμου στις ενέργειες για τη δημιουργία και την εφαρμογή του «Ονοματολογίου», θα ήθελα να παρατηρήσω πως την τελειώνει με μερικές δυσκολίες της εφαρμογής του στην καθημερινή ναυτική ζωή, τη συνηθισμένη να κινείται με ένα μείγμα λέξεων/όρων που περιγραφόταν με τη λέξη: «κοινοβαρβαρική». Μπορεί έτσι ο αναγνώστης της επιστολής του κ. Δήμου να συναγάγει πως όλη αυτή η προσπάθεια ήταν μάταιη. Οχι, δεν ήταν μάταιη και αυτό εξηγώ στις ακόλουθες γραμμές.
Εκείνη η προσπάθεια που άρχισε το 1856 (τόσο κοντά στο πέρας του αγώνα της παλιγγενεσίας) επέτυχε σαν θαύμα. Και το Π.Ν. έκτοτε και μέχρι σήμερα, έχει έναν ακόμη λόγο (πέραν της ιστορίας του) να είναι υπερήφανο, διότι μιλάει την ειδικευμένη ναυτική γλώσσα με λέξεις και όρους καθιερωμένους πριν από τουλάχιστον τρεις χιλιάδες χρόνια.
Την αναφερομένη από τον κ. Δήμου εγκύκλιο του υπουργού των Ναυτικών Αθανασίου Μιαούλη της 18ης Νοε. 1858, με την οποία παρηγγέλλετο η χρήση των ελληνικών όρων του ονοματολογίου αντί των «κοινοβαρβαρικών», ο υπουργός την έκλεινε με τη φράση:
Αυτό το θαυμαστό ελληνικό ναυτικό λεξιλόγιο το είχε αλλοιώσει η σκλαβιά και το είχαν τραυματίσει θανάσιμα οι αιώνες με ξένες λέξεις και όρους.
Στην ορθή αναφορά του κ. Δήμου στις ενέργειες για τη δημιουργία και την εφαρμογή του «Ονοματολογίου», θα ήθελα να παρατηρήσω πως την τελειώνει με μερικές δυσκολίες της εφαρμογής του στην καθημερινή ναυτική ζωή, τη συνηθισμένη να κινείται με ένα μείγμα λέξεων/όρων που περιγραφόταν με τη λέξη: «κοινοβαρβαρική». Μπορεί έτσι ο αναγνώστης της επιστολής του κ. Δήμου να συναγάγει πως όλη αυτή η προσπάθεια ήταν μάταιη. Οχι, δεν ήταν μάταιη και αυτό εξηγώ στις ακόλουθες γραμμές.
Εκείνη η προσπάθεια που άρχισε το 1856 (τόσο κοντά στο πέρας του αγώνα της παλιγγενεσίας) επέτυχε σαν θαύμα. Και το Π.Ν. έκτοτε και μέχρι σήμερα, έχει έναν ακόμη λόγο (πέραν της ιστορίας του) να είναι υπερήφανο, διότι μιλάει την ειδικευμένη ναυτική γλώσσα με λέξεις και όρους καθιερωμένους πριν από τουλάχιστον τρεις χιλιάδες χρόνια.
Την αναφερομένη από τον κ. Δήμου εγκύκλιο του υπουργού των Ναυτικών Αθανασίου Μιαούλη της 18ης Νοε. 1858, με την οποία παρηγγέλλετο η χρήση των ελληνικών όρων του ονοματολογίου αντί των «κοινοβαρβαρικών», ο υπουργός την έκλεινε με τη φράση:
«Πεποίθαμεν ότι οι αξιωματικοί του Β.Ν. συναισθανόμενοι το καλόν και ωφέλιμον ομοιομόρφου και γνησίας ελληνικής ονοματοθεσίας, θέλουν συντελέσει προθύμως εις το να καταστήσωσι αυτήν δημώδη και εις αυτάς τας τελευταίας τάξεις των ναυτών».
Εκείνο το «πεποίθαμεν» του υπουργού υποχρέωνε τους αξιωματικούς. Ετσι αγκάλιασαν το ονοματολόγιο. Ψυχή της θέλησής τους ήταν ο Λεωνίδας Παλάσκας, κύριος συντάκτης του, αλλά και πρώτος κυβερνήτης πλοίου (ατμοδρόμωνος «Αμαλία» το 1861), που το εφήρμοζε στην πράξη (με μερικά ευτράπελα συμβάντα αρχικά).
Ισως δεν είναι γνωστό πως ο Λεωνίδας Παλάσκας και ναύτης καλός ήταν, αφού ως αξιωματικός του γαλλικού ναυτικού είχε περιπλεύσει την υδρόγειο, και γνώστης της αρχαίας ελληνικής ήταν (στη Γαλλία που από τότε πρωταγωνιστούσε στις κλασικές σπουδές) και καλά γνώριζε τα προβλήματα του ελληνικού ναυτικού από τον προστάτη του Ιωάννη Κωλέττη.
Για το πόσο του χρεωστούμε για αυτήν την ανάκτηση του αρχαίου ναυτικού λεξιλογίου μίλησαν οι πρώτοι ακαδημαϊκοί του Π.Ν., οι ναύαρχοι Στυλ. Λυκούδης και Δημ. Φωκάς. Μάλιστα ο πρώτος τον ονόμασε εθνικό ευεργέτη του ναυτικού για τη συμβολή του στην κατάρτιση του ονοματολογίου και για την ακατάβλητη θέλησή του για την εφαρμογή του στα επιτελεία και ιδιαίτερα στα πλοία εν όρμω και εν πλω. Το Π.Ν. έδωσε το όνομά του στο κύριο εκπαιδευτικό κέντρο του (Κ.Ε./Παλάσκας), γνωστό σε γενιές στρατευσίμων του.
Ο χώρος δεν επιτρέπει να αναφέρω έστω και λίγους από τους όρους του αρχαίου λεξιλογίου που χρησιμοποιεί και σήμερα το Π.Ν. με υπερηφάνεια, διότι αποδεικνύει ότι αποτελεί την τωρινή συνέχεια της πολυαίωνης ναυτικής μας ιστορίας. Θα τονίσω μόνο την υπερηφάνεια που γεννά ο ομηρικός τίτλος «Κυβερνήτης» πλοίου του Π.Ν. (Ιλιάδα: Τ 43, Οδύσσεια: γ 279, ι 78) και θα θυμίσω πως και σήμερα, αν περάσει κανείς κοντά σε πλοίο του Π.Ν. σε ώρα γεύματος, θα ακούσει τα μεγάφωνα να το φωνάζουν: Αριστον Πληρώματος (Ιλιάδα: Ω 124 ).
5. Οι Φιλικοί, το Μόσκοβο και το Ναυαρίνο
ΒΑΣΙΛΗΣ Ν. ΣΑΛΑΚΑΣΕπίτιμος δικηγόρος στον Α.Π. και στο ΣτΕ
Κύριε διευθυντά,
Στα όσα αναφέρει ο επιστολογράφος της «Καθημερινής» Ιωάννης Αθ. Μακρής στην επιστολή του με τίτλο «Φιλέλληνες, 1821 και περί ξανθού γένους», που δημοσιεύτηκε την 16-1-21 θα ήθελα, για λόγους ιστορικούς, να προσθέσω και τα ακόλουθα:
1. Οταν στις αρχές του 1820 ο Φιλικός Εμμανουήλ Ξάνθος είχε μεταβεί στην Αγία Πετρούπολη προκειμένου να προτείνει στον Ιωάννη Καποδίστρια, υπ. Εξωτερικών της Ρωσίας, να τεθεί επικεφαλής της Φιλικής Εταιρείας, πρόταση που αυτός απέρριψε, ο τσάρος Αλέξανδρος Α΄ γνώριζε την ίδρυση και τον σκοπό της Φ.Ε., αλλά απέφυγε να πάρει θέση.
2. Ο τσάρος, μόλις πληροφορήθηκε ότι ο πρίγκιπας Αλέξανδρος Υψηλάντης, ως επικεφαλής της Φ.Ε., κήρυξε την έναρξη της επανάστασης το 1821 στις παραδουνάβιες χώρες (ηγεμονίες), που ήταν υπό τον έλεγχο του τσάρου και ζήτησε τη βοήθειά του, αμέσως: α) Υποβίβασε τον Υψηλάντη από τον βαθμό του στρατηγού του ρωσικού στρατού στον βαθμό του στρατιώτη. β) Με επιστολή του, που απηύθυνε στην Πύλη, αποκήρυξε την επανάσταση στις ηγεμονίες. γ) Εκανε δεκτό αίτημα της Πύλης, κατά παράβαση της μεταξύ Ρωσίας και Τουρκίας συναφθείσας το 1812 συνθήκης του Βουκουρεστίου, να επιτραπεί σε τουρκικό στρατό η είσοδος για να καταπνίξει την επανάσταση. Ο τουρκικός στρατός συγκρούστηκε και εξόντωσε στη μάχη του Δραγατσανίου, τον Ιούνιο του 1821, τον Ιερό Λόχο που είχε συγκροτήσει ο Α. Υψηλάντης, ο οποίος σώθηκε γιατί κατόρθωσε να περάσει τα αυστριακά σύνορα, αλλά εκεί συνελήφθη και φυλακίστηκε και πέθανε μέσα σε ένα χρόνο, μόλις αποφυλακίστηκε, γιατί η υγεία του είχε κλονισθεί.
3. Σχετικά με τη ναυμαχία του Ναυαρίνου, που άνοιξε τον δρόμο για την ίδρυση του ελληνικού κράτους, επισημαίνεται ότι το μυστικό άρθρο της συνθήκης του Λονδίνου 1827, η οποία, παρά τη φιλοτουρκική πολιτική της Ρωσίας και της Αυστρίας, ήταν έμπνευση και έργο του μεγάλου φιλέλληνα Γεωργίου Κάνινγκ, υπουργού Εξωτερικών της Αγγλίας και μετέπειτα πρωθυπουργού της, έπαιξε κρίσιμο ρόλο για την κήρυξη της υπόψη ναυμαχίας. Ερμηνεύοντας αυτό (το άρθρο), ο Κάνινγκ είχε ειπεί στον Κόδριγκτον, αντιναύαρχο και αρχηγό του συμμαχικού στόλου που είχε πλεύσει στο Ιόνιο, να πείσει τον Ιμπραήμ, ο οποίος λεηλατούσε την Πελοπόννησο, να δεχθεί ανακωχή. «Αν δεν εισακουσθεί ο λόγος σας μεταχειρισθείτε τα πυροβόλα». Και πράγματι ο Κόδριγκτον, έχοντας υπόψη του τα λόγια αυτά του Κάνινγκ, πρώτος κήρυξε την ως άνω ναυμαχία και ακολούθησαν οι δύο συμμαχικοί στόλοι, με τρίτο τον ρωσικό.
6. Αρχαία κληρονομιά και αιολικά πάρκα
ΒΑΣΙΛΗΣ ΒΕΡΝΙΚΟΣ
Κύριε διευθυντά,
Σπεύδω να δηλώσω λάτρης του αρχαίου πολιτισμού μας και μανιώδης επισκέπτης αμέτρητων αρχαιολογικών χώρων, μουσείων, τόπων ιστορίας και ανθρώπινης πολιτιστικής δραστηριότητας, σε «όλα τα μήκη και πλάτη» του πλανήτη, τα τελευταία 55 χρόνια που ταξιδεύω. Δεν είμαι όμως αρχαιολόγος. Ισως γι’ αυτό, θα μου έλεγε ο Σύλλογος Ελλήνων Αρχαιολόγων, δεν μπορώ να καταλάβω την «έντονη ανησυχία» του για την αδειοδότηση αιολικών πάρκων σε μικρές νησίδες της Δωδεκανήσου, που, ήδη, αποφαίνεται ότι «θα οδηγήσει στη δραματική αλλοίωση και βλάβη του φυσικού και του ανθρωπογενούς περιβάλλοντος στις νήσους Λέβιθα, Κίναρο, Μεγάλο Λιάδι, Παχειά, Περγούσα, Κανδελιούσα, Οφιδούσσα, Κουνούπους, Σύρνα, Μεσονήσι και Πλακίδα, με ορατό τον κίνδυνο καταστροφής ή βλάβης των αρχαιοτήτων και των καταλοίπων πολιτιστικής κληρονομιάς». Με τη σειρά μου θα μπορούσα να ρωτήσω τον ΣΕΑ πόσα από τα μέλη του έχουν επισκεφθεί αυτές τις νησίδες; Ποια συγκεκριμένα και ποιας αξίας αρχαιολογικά ευρήματα υπάρχουν εκεί; Τι έχει κάνει ο ΣΕΑ για να αναδείξει την αρχαία πολιτιστική κληρονομιά μας που υπάρχει εκεί και για την οποία κόπτεται τόσο; Αραγε, αν όχι εκεί αιολικά πάρκα, πού προτείνει ο ΣΕΑ να γίνουν; Ή να μη γίνουν πουθενά; Ή μόνο στην Ελλάδα υπάρχουν αρχαιότητες; Ή μόνο στην Ελλάδα ενδιαφέρονται για αρχαιότητες και το φυσικό περιβάλλον (δηλαδή ο ΣΕΑ μόνο, μεταξύ των υπολοίπων ημών, των ιθαγενών, αγραμμάτων ή ιδιοτελών), ενώ οπουδήποτε αλλού που υπάρχουν και επεκτείνονται συνεχώς αιολικά πάρκα στην υφήλιο, δεν ενδιαφέρονται οι αντίστοιχοι αρχαιολόγοι και οι λαοί;
Εισηγείται δε να μην εισαχθεί το θέμα στο ΚΑΣ «πριν ολοκληρωθούν αυτοψίες και πλήρης αρχαιολογική τεκμηρίωση», δηλαδή σε απλά ελληνικά που καταλαβαίνουμε όλοι: Ποτέ.
Παθογενείς νοοτροπίες ανθρώπων που καθηλώνουν, λιθαράκι λιθαράκι, με πολλές άλλες, τη χώρα επί δεκαετίες, αιώνες, καλύτερα.
7. Εξοχο και αυτό το αφιέρωμα της «Κ»
ΓΙΑΝΝΗΣ Π. ΚΟΡΔΗΣ, Κιάτο
Κύριε διευθυντά,
ΓΙΑΝΝΗΣ Π. ΚΟΡΔΗΣ, Κιάτο
Κύριε διευθυντά,
Διάβασα και ξαναδιάβασα πολύ το ένθετο του κυριακάτικου φύλλου σας –στη σειρά Μεγάλοι Ηθοποιοί του Θεάτρου– για τη μεγάλη Κατίνα Παξινού, χάζεψα στην κυριολεξία «τη φοβερή» δουλειά του μοναδικού – απαράμιλλου στο είδος του συνεργάτη σας Μάκη Δελαπόρτα. Σπάνιο φωτογραφικό υλικό και με τι λεζάντες!
Ενα μεγάλο εύγε σε όλους σας και σίγουρα δεν είναι τυχαίο ότι η κυριακάτικη «Καθημερινή» αν δεν κάνω λάθος είναι πρώτη σε κυκλοφορία.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου