Από "ΤΑ ΝΕΑ/ΣΑΒΒΑΤΟΚΥΡΙΑΚΟ"
 |
| "ΤΑ ΝΕΑ/ΣΑΒΒΑΤΟΚΥΡΙΑΚΟ", 23-24/05/20 |
ΤΟΥ ΜΑΝΟΥ ΧΑΡΑΛΑΜΠΑΚΗ
Ολο το σχέδιο προετοιμασίας του υπουργείου Αμυνας για να αποτραπεί ένας δεύτερος γύρος «υβριδικής απειλής» από την Τουρκία, δηλαδή ένα καινούργιο κύμα μεταναστών στον Εβρο και στα νησιά, παρουσιάζουν σήμερα «ΤΑ ΝΕΑ». Στην κυβέρνηση είναι πεπεισμένοι πως η Αγκυρα θα επιχειρήσει μετά το τέλος της πανδημίας να εργαλειοποιήσει εκ νέου το Μεταναστευτικό - Προσφυγικό ωθώντας εκ νέου χιλιάδες μετανάστες στη χώρα μας. Η τουρκική πρόθεση έχει διατυπωθεί εξάλλου δημοσίως και επισήμως από την κυβέρνηση Ερντογάν και γι' αυτό έχει κριθεί σκόπιμο να καταρτιστεί ένα καινούργιο σχέδιο αποτροπής.
«Το τι έγινε στον Εβρο αλλά και στα νησιά τελείωσε. Αντιδράσαμε αποτελεσματικά. Αλλά τώρα προετοιμαζόμαστε για την επόμενη μέρα. Για το σοβαρό ενδεχόμενο η Αγκυρα να επιχειρήσει ξανά να στείλει χιλιάδες μετανάστες στα σύνορα και στα νησιά» τονίζεται με νόημα από το υπουργείο Αμυνας.
Το καινούργιο σχέδιο οχύρωσης του Εβρου και των θαλάσσιων συνόρων στο Αιγαίο καταρτίζεται με βάση το χειρότερο σενάριο που θα μπορούσε να συμβεί, όπως δηλαδή προετοιμάζονται σταθερά οι Ενοπλες Δυνάμεις. Και βέβαια στις εντατικές προετοιμασίες έχουν ληφθεί υπ' όψιν των επιτελών του «Πενταγώνου» όλα τα κενά ή οι παραλείψεις που υπήρξαν κατά την απόκρουση του μεταναστευτικού κύματος τον Μάρτιο, ώστε τώρα να διορθωθούν. Το νέο σχέδιο αποτροπής μιας νέας τουρκικής πρόκλησης έχει ξεκινήσει εγκαίρως προκειμένου να «είμαστε πανέτοιμοι όταν χρειαστεί. Πώς αποτρέψαμε τον Φεβρουάριο την είσοδο 9.450 μεταναστών στον Εβρο; Δεν έγινε από τη μία στιγμή στην άλλη. Είχαμε προετοιμαστεί από τον Σεπτέμβριο για να το πετύχουμε» επισημαίνεται.
Ο σχεδιασμός της πολιτικής και στρατιωτικής ηγεσίας των Ενόπλων Δυνάμεων περιλαμβάνει προετοιμασία και κινήσεις σε τέσσερα μέτωπα:
1) παρεμβάσεις σε θεσμικό επίπεδο,
2) οργανωτικές παρεμβάσεις,
3) κινήσεις για την αύξηση του προσωπικού στα σύνορα, και
4) ενίσχυση του εξοπλισμού των δυνάμεων σε Εβρο και νησιά.
ΜΕΤΑΚΙΝΗΣΗ ΟΠΛΙΤΩΝ. Ιδιαίτερο βάρος θα δοθεί στη θωράκιση των συνόρων με επιπλέον προσωπικό. Ακριβώς γι' αυτόν τον λόγο οι μεταθέσεις στελεχών αλλά και οπλιτών πραγματοποιούνται με αυτή τη νέα στόχευση. Βασική επιδίωξη είναι οι φαντάροι που παρουσιάζονται στα Σημεία Υποδοχής Οπλιτών (ΣΥΠΟ) να είναι περισσότεροι κατά 40% στον Εβρο σε σύγκριση με τις αντίστοιχες ΕΣΣΟ. Ανάλογη ενίσχυση προβλέπεται και για τα νησιά. Σημειώνεται ότι σήμερα λειτουργούν 24 ΣΥΠΟ, αλλά κάποια απ' αυτά βρίσκονται σε αστικά κέντρα της ηπειρωτικής Ελλάδας. Θα κατευθυνθούν δηλαδή περισσότεροι οπλίτες στα σύνορα. Αυτό έχει γίνει ήδη από την προηγούμενη ΕΣΣΟ. Μέριμνα όμως υπάρχει, σύμφωνα με πληροφορίες, τα σύνορα να ενισχυθούν και με μόνιμα στελέχη του Στρατού και αυτό έχει συνυπολογιστεί στις μεταθέσεις τους που γίνονται αυτό το διάστημα.
ΕΝΙΣΧΥΣΗ ΕΞΟΠΛΙΣΜΟΥ. Για την έξτρα θωράκιση του Εβρου και των θαλάσσιων συνόρων έχουν ήδη προχωρήσει:
ΜΕΤΑΚΙΝΗΣΗ ΟΠΛΙΤΩΝ. Ιδιαίτερο βάρος θα δοθεί στη θωράκιση των συνόρων με επιπλέον προσωπικό. Ακριβώς γι' αυτόν τον λόγο οι μεταθέσεις στελεχών αλλά και οπλιτών πραγματοποιούνται με αυτή τη νέα στόχευση. Βασική επιδίωξη είναι οι φαντάροι που παρουσιάζονται στα Σημεία Υποδοχής Οπλιτών (ΣΥΠΟ) να είναι περισσότεροι κατά 40% στον Εβρο σε σύγκριση με τις αντίστοιχες ΕΣΣΟ. Ανάλογη ενίσχυση προβλέπεται και για τα νησιά. Σημειώνεται ότι σήμερα λειτουργούν 24 ΣΥΠΟ, αλλά κάποια απ' αυτά βρίσκονται σε αστικά κέντρα της ηπειρωτικής Ελλάδας. Θα κατευθυνθούν δηλαδή περισσότεροι οπλίτες στα σύνορα. Αυτό έχει γίνει ήδη από την προηγούμενη ΕΣΣΟ. Μέριμνα όμως υπάρχει, σύμφωνα με πληροφορίες, τα σύνορα να ενισχυθούν και με μόνιμα στελέχη του Στρατού και αυτό έχει συνυπολογιστεί στις μεταθέσεις τους που γίνονται αυτό το διάστημα.
ΕΝΙΣΧΥΣΗ ΕΞΟΠΛΙΣΜΟΥ. Για την έξτρα θωράκιση του Εβρου και των θαλάσσιων συνόρων έχουν ήδη προχωρήσει:
1. Προμήθειες drones και νέα ηλεκτροοπτικά συστήματα για την καλύτερη επιτήρηση.
2. Απόκτηση τριών νέων σκαφών για τις Ειδικές Δυνάμεις.
3. Αναβάθμιση των ταχύπλοων σκαφών Magna του Στρατού Ξηράς.
4. Τοποθέτηση νέων εμποδίων και φραγμάτων στα σύνορα του Εβρου.
5. Επέκταση του φράχτη στον Εβρο.
Οι συσκέψεις του υπουργού Νίκου Παναγιωτόπουλου, του υφυπουργού Αλκιβιάδη Στεφανή και του αρχηγού ΓΕΕΘΑ, στρατηγού Κωνσταντίνου Φλώρου είναι συνεχείς. Και βέβαια, όπως συνέβη και στον προηγούμενο σχεδιασμό, ο Αλκιβιάδης Στεφανής λόγω και της εμπειρίας του στο τιμόνι του ΓΕΣ έχει αναλάβει να «τρέξει» μεγάλο κομμάτι αυτής της προετοιμασίας, ενώ συχνές είναι και οι επισκέψεις του στα σύνορα για την επιθεώρηση και τον έλεγχο των μέτρων.
Παράλληλα, αυτό το διάστημα γίνεται ο απαραίτητος συντονισμός και η συνεννόηση των Ενόπλων Δυνάμεων με το Λιμενικό και την Αστυνομία ώστε ο σχεδιασμός να είναι ολοκληρωμένος.
Επιπλέον, θα αξιοποιηθεί η εμπειρία που απέκτησαν οι Ενοπλες Δυνάμεις στην αντιμετώπιση τέτοιων «υβριδικών - ασύμμετρων απειλών», όπως αυτή στον Εβρο. Για έναν μήνα ο Ελληνικός Στρατός επιχειρούσε - χωρίς βέβαια να χρειαστεί να ρίξει ούτε σφαίρα - δοκιμάζοντας τρόπους αποτροπής, σύγχρονα όπλα όπως τα UAVs και τεστάροντας πατέντες.
ΝΕΟ ΔΟΓΜΑ ΑΠΟΤΡΟΠΗΣ. Σημαντικό ρόλο πάντως στην επιτυχημένη απόκρουση του μεταναστευτικού κύματος τον περασμένο Μάρτιο έπαιξε το νέο δόγμα που ακολουθεί η παρούσα κυβέρνηση στο Μεταναστευτικό - Προσφυγικό, όπως σημειώνουν πηγές του υπουργείου Αμυνας. Πλέον δεν γίνεται απλώς διαχείριση. Εχουμε περάσει, εξηγούν, στην επιθετική επιτήρηση, στην αποτροπή και στην απαγόρευση παράνομης εισόδου στη χώρα, αλλά πάντα με σεβασμό στα ανθρώπινα δικαιώματα και στο διεθνές δίκαιο.
 | |
|
Ο διάλογος για το Αιγαίο συνεχίζει και παραμένει στις ελληνικές καλένδες λόγω της διστακτικής ελληνικής στάσης. Κατόπιν αυτού οι παραβιάσεις του ελληνικού εναερίου χώρου συνεχίζονται αμείωτες με αντίστοιχες εικονικές αερομαχίες και μεγάλο οικονομικό κόστος, με σχεδόν καθημερινό τον κίνδυνο εναέριας σύγκρουσης, πτώσης αεροσκάφους, θάνατο πιλότων. Γιατί όμως «οι παραβιάσεις»; Επειδή η Ελλάδα είναι η μόνη χώρα στον κόσμο που παρουσιάζει το ανορθόδοξο να διαθέτει εναέριο χώρο ευρύτερο κατά τέσσερα ναυτικά μίλια από τα χωρικά της ύδατα (αιγιαλίτιδα ζώνη), κάτι που καταφανώς αντιβαίνει προς τους κανόνες του διεθνούς δικαίου.
Ωστόσο το ελληνικό κοινό που δεν γνωρίζει - και δεν οφείλει να γνωρίζει διεθνές δίκαιο - έχει την εντύπωση ότι εδώ έχουν να κάνουμε με (α) σαφείς προκλήσεις της Τουρκίας, (β) κατάφωρες παραβιάσεις τους διεθνούς δικαίου και (γ) και πλήγμα στην ελληνική κυριαρχία. Η εντύπωση αυτή ενισχύεται και από το γεγονός διάφοροι «ειδικοί» εμφανίζονται στον Τύπο, την τηλεόραση και στο Διαδίκτυο με επιχειρήματα που ενισχύουν τις θέσεις του κοινού που, από την πλευρά του, δεν είναι σε θέση να διακρίνει αν αυτά που του σερβίρουν είναι έγκυρα νομικά επιχειρήματα ή ευφάνταστες επινοήσεις.
Οι Ελληνες λοιπόν πληροφορούνται ότι ο ελληνικός εθνικός εναέριος χώρος δεν είναι παράνομος και μπορεί να παραμείνει εσαεί ως έχει, στα 10 ναυτικά μίλια αντί των 6 ναυτικών μιλίων που είναι η αιγιαλίτιδα ζώνη, είτε επειδή ο εναέριος χώρος διατηρεί την αυτονομία από την αιγιαλίτιδα ζώνη, είτε επειδή στην ουσία ο εναέριος χώρος των 10 μιλίων, όπως καθιερώθηκε με διάταγμα το 1931, αφορούσε και την αιγιαλίτιδα ζώνη (αλλά τα επιπλέον τέσσερα μίλια παραμένουν ανενεργά) και πάντως εφόσον η Ελλάδα δύναται το μείζον, τα 12 μίλια χωρικών υδάτων, δύναται και το έλασσον, τα 10 μίλια. Οσο για την Τουρκία, εφόσον δεν διαμαρτυρήθηκε το 1931 για την επέκταση στα 10 μίλια του εναερίου χώρου, αλλά το έπραξε μετά από 45 χρόνια, αφού «πιάστηκε στον ύπνο», τώρα ας πληρώσει για την αμέλειά της.
Αυτά τα επιχειρήματα δεν στερούνται ευρηματικότητας, πλην όμως δεν πείθουν τη διεθνή νομική κοινότητα και τη διπλωματία αφού δεν είναι σε θέση να ανασκευάσουν το προφανές: την ελληνική παραβίαση του διεθνούς δικαίου που σε άλλα θέματα η Ελλάδα επικαλείται κατά κόρον έναντι της Τουρκίας. Με βάση τη Σύμβαση των Παρισίων για την εναέρια κυκλοφορία (1919) και τη Σύμβαση του Σικάγου για τη διεθνή πολιτική αεροπορία (1944), ο εθνικός εναέριος χώρος εκάστου κράτους βρίσκεται ακριβώς υπεράνω των εδαφών και της αιγιαλίτιδας ζώνης, και όχι πιο πέρα, πάνω από την ανοικτή θάλασσα. Επίσης και στη Σύμβαση του Δικαίου της Θάλασσας (1982) διευκρινίζεται ότι ο εναέριος χώρος πρέπει να είναι ταυτόσημος με την αιγιαλίτιδα ζώνη και ότι η αιγιαλίτιδα ζώνη καθορίζει το εύρος του εναερίου χώρου και όχι το αντίθετο.
Η πάγια θέση της Τουρκίας είναι ότι δεν είχε λάβει γνώση του διατάγματος του 1931 για να της δοθεί η ευκαιρία να αντιδράσει αρνητικά τότε και ότι προβαίνει στις υπερπτήσεις ακριβώς για να δείξει έμπρακτα, με τον πιο σαφή τρόπο, ότι δεν αναγνωρίζει το παράνομο αυτό ελληνικό καθεστώς στο Αιγαίο. Και πράγματι με βάση το διεθνές δίκαιο δεν έχει άλλη επιλογή από τις υπερπτήσεις στα επιπλέον τέσσερα μίλια (όχι όμως πάνω από τα 6 μίλια) για να εδραιώνεται η άρνησή της νομικά διεθνώς. Πάντως η απαραίτητη αυτή έμπρακτη απόδειξη της μη αποδοχής δύναται να εδραιωθεί και με πολύ λιγότερες υπερπτήσεις.
Το βέβαιο είναι ότι η Ελλάδα πρέπει απαραιτήτως να εναρμονίσει τον εθνικό εναέριο της χώρο με τα χωρικά ύδατα (1ον ) για να σταματήσει η Ελλάδα να παρανομεί, (2ον) για να μην εκτίθεται ανεπανόρθωτα διεθνώς εμμένουσα σε αυτό το καθεστώς, και (3ον) για να σταματήσουν οι επικίνδυνες και πολυδάπανες υπερπτήσεις και εικονικές αερομαχίες. Από την άλλη, πώς μια ελληνική κυβέρνηση θα δικαιολογήσει στην ευέξαπτη ελληνική κοινή γνώμη, που έχει άγνοια του διεθνούς δικαίου, τη μείωση της κυριαρχίας της όσο και αν αυτή είναι επιβεβλημένη μια και αντιβαίνει προς το διεθνές δίκαιο και τη διεθνή νομική πρακτική; Εδώ η μεγάλη ευθύνη βαραίνει διαδοχικές ελληνικές κυβερνήσεις που δεν είχαν ενημερώσει σχετικά το ελληνικό κοινό και δεν βαραίνει μόνο τους ανωτέρω εθνικιστές «ειδικούς» που επίτηδες παραπληροφορούν τον κόσμο.
Οσο για την Τουρκία, το γεγονός ότι φτάνει στο σημείο να παραβιάζει τον ελληνικό εναέριο χώρο (και ας είναι παράνομος) με τόσο πολλές υπερπτήσεις, δίνει τροφή στους πολλούς έλληνες εθνικιστές (που καλύπτουν όλο το πολιτικό φάσμα) να θεωρούν ότι δικαιώνονται όταν λένε ότι η Τουρκία είναι αναθεωρητική των συνόρων στο Αιγαίο. Και επιπλέον ότι νομιμοποιούνται να προτείνουν και δυναμικές λύσεις, ούτε λίγο ούτε πολύ ένοπλη σύγκρουση. Εκεί φτάσαμε!
Ας αρχίσουν λοιπόν επιτέλους ουσιαστικές συνομιλίες για το Αιγαίο με στόχο τη συνολική επίλυση των διαφορών, όπως είχε συμβεί, με αυτοπεποίθηση και περίσσεια υπευθυνότητα, το 2002-03 και το 2009-10. Και από την πλευρά της η Τουρκία, ως κίνηση καλής θέλησης, ας μειώσει αισθητά τις υπερπτήσεις στις απολύτως απαραίτητες και ας υπάρξει και διευρυμένο μορατόριουμ για αρκετούς μήνες.
-Ο Αλέξης Ηρακλείδης είναι ομότιμος καθηγητής Διεθνών Σχέσεων στο Πάντειο Πανεπιστήμιο και συγγραφέας του πρόσφατου βιβλίου «Αιγαίο και Ανατολική Μεσόγειος. 50+1 όψεις των ελληνοτουρκικών διενέξεων» (Αθήνα, Εκδόσεις Θεμέλιο, 2020)
Ωστόσο το ελληνικό κοινό που δεν γνωρίζει - και δεν οφείλει να γνωρίζει διεθνές δίκαιο - έχει την εντύπωση ότι εδώ έχουν να κάνουμε με (α) σαφείς προκλήσεις της Τουρκίας, (β) κατάφωρες παραβιάσεις τους διεθνούς δικαίου και (γ) και πλήγμα στην ελληνική κυριαρχία. Η εντύπωση αυτή ενισχύεται και από το γεγονός διάφοροι «ειδικοί» εμφανίζονται στον Τύπο, την τηλεόραση και στο Διαδίκτυο με επιχειρήματα που ενισχύουν τις θέσεις του κοινού που, από την πλευρά του, δεν είναι σε θέση να διακρίνει αν αυτά που του σερβίρουν είναι έγκυρα νομικά επιχειρήματα ή ευφάνταστες επινοήσεις.
Οι Ελληνες λοιπόν πληροφορούνται ότι ο ελληνικός εθνικός εναέριος χώρος δεν είναι παράνομος και μπορεί να παραμείνει εσαεί ως έχει, στα 10 ναυτικά μίλια αντί των 6 ναυτικών μιλίων που είναι η αιγιαλίτιδα ζώνη, είτε επειδή ο εναέριος χώρος διατηρεί την αυτονομία από την αιγιαλίτιδα ζώνη, είτε επειδή στην ουσία ο εναέριος χώρος των 10 μιλίων, όπως καθιερώθηκε με διάταγμα το 1931, αφορούσε και την αιγιαλίτιδα ζώνη (αλλά τα επιπλέον τέσσερα μίλια παραμένουν ανενεργά) και πάντως εφόσον η Ελλάδα δύναται το μείζον, τα 12 μίλια χωρικών υδάτων, δύναται και το έλασσον, τα 10 μίλια. Οσο για την Τουρκία, εφόσον δεν διαμαρτυρήθηκε το 1931 για την επέκταση στα 10 μίλια του εναερίου χώρου, αλλά το έπραξε μετά από 45 χρόνια, αφού «πιάστηκε στον ύπνο», τώρα ας πληρώσει για την αμέλειά της.
Αυτά τα επιχειρήματα δεν στερούνται ευρηματικότητας, πλην όμως δεν πείθουν τη διεθνή νομική κοινότητα και τη διπλωματία αφού δεν είναι σε θέση να ανασκευάσουν το προφανές: την ελληνική παραβίαση του διεθνούς δικαίου που σε άλλα θέματα η Ελλάδα επικαλείται κατά κόρον έναντι της Τουρκίας. Με βάση τη Σύμβαση των Παρισίων για την εναέρια κυκλοφορία (1919) και τη Σύμβαση του Σικάγου για τη διεθνή πολιτική αεροπορία (1944), ο εθνικός εναέριος χώρος εκάστου κράτους βρίσκεται ακριβώς υπεράνω των εδαφών και της αιγιαλίτιδας ζώνης, και όχι πιο πέρα, πάνω από την ανοικτή θάλασσα. Επίσης και στη Σύμβαση του Δικαίου της Θάλασσας (1982) διευκρινίζεται ότι ο εναέριος χώρος πρέπει να είναι ταυτόσημος με την αιγιαλίτιδα ζώνη και ότι η αιγιαλίτιδα ζώνη καθορίζει το εύρος του εναερίου χώρου και όχι το αντίθετο.
Η πάγια θέση της Τουρκίας είναι ότι δεν είχε λάβει γνώση του διατάγματος του 1931 για να της δοθεί η ευκαιρία να αντιδράσει αρνητικά τότε και ότι προβαίνει στις υπερπτήσεις ακριβώς για να δείξει έμπρακτα, με τον πιο σαφή τρόπο, ότι δεν αναγνωρίζει το παράνομο αυτό ελληνικό καθεστώς στο Αιγαίο. Και πράγματι με βάση το διεθνές δίκαιο δεν έχει άλλη επιλογή από τις υπερπτήσεις στα επιπλέον τέσσερα μίλια (όχι όμως πάνω από τα 6 μίλια) για να εδραιώνεται η άρνησή της νομικά διεθνώς. Πάντως η απαραίτητη αυτή έμπρακτη απόδειξη της μη αποδοχής δύναται να εδραιωθεί και με πολύ λιγότερες υπερπτήσεις.
Το βέβαιο είναι ότι η Ελλάδα πρέπει απαραιτήτως να εναρμονίσει τον εθνικό εναέριο της χώρο με τα χωρικά ύδατα (1ον ) για να σταματήσει η Ελλάδα να παρανομεί, (2ον) για να μην εκτίθεται ανεπανόρθωτα διεθνώς εμμένουσα σε αυτό το καθεστώς, και (3ον) για να σταματήσουν οι επικίνδυνες και πολυδάπανες υπερπτήσεις και εικονικές αερομαχίες. Από την άλλη, πώς μια ελληνική κυβέρνηση θα δικαιολογήσει στην ευέξαπτη ελληνική κοινή γνώμη, που έχει άγνοια του διεθνούς δικαίου, τη μείωση της κυριαρχίας της όσο και αν αυτή είναι επιβεβλημένη μια και αντιβαίνει προς το διεθνές δίκαιο και τη διεθνή νομική πρακτική; Εδώ η μεγάλη ευθύνη βαραίνει διαδοχικές ελληνικές κυβερνήσεις που δεν είχαν ενημερώσει σχετικά το ελληνικό κοινό και δεν βαραίνει μόνο τους ανωτέρω εθνικιστές «ειδικούς» που επίτηδες παραπληροφορούν τον κόσμο.
Οσο για την Τουρκία, το γεγονός ότι φτάνει στο σημείο να παραβιάζει τον ελληνικό εναέριο χώρο (και ας είναι παράνομος) με τόσο πολλές υπερπτήσεις, δίνει τροφή στους πολλούς έλληνες εθνικιστές (που καλύπτουν όλο το πολιτικό φάσμα) να θεωρούν ότι δικαιώνονται όταν λένε ότι η Τουρκία είναι αναθεωρητική των συνόρων στο Αιγαίο. Και επιπλέον ότι νομιμοποιούνται να προτείνουν και δυναμικές λύσεις, ούτε λίγο ούτε πολύ ένοπλη σύγκρουση. Εκεί φτάσαμε!
Ας αρχίσουν λοιπόν επιτέλους ουσιαστικές συνομιλίες για το Αιγαίο με στόχο τη συνολική επίλυση των διαφορών, όπως είχε συμβεί, με αυτοπεποίθηση και περίσσεια υπευθυνότητα, το 2002-03 και το 2009-10. Και από την πλευρά της η Τουρκία, ως κίνηση καλής θέλησης, ας μειώσει αισθητά τις υπερπτήσεις στις απολύτως απαραίτητες και ας υπάρξει και διευρυμένο μορατόριουμ για αρκετούς μήνες.
-Ο Αλέξης Ηρακλείδης είναι ομότιμος καθηγητής Διεθνών Σχέσεων στο Πάντειο Πανεπιστήμιο και συγγραφέας του πρόσφατου βιβλίου «Αιγαίο και Ανατολική Μεσόγειος. 50+1 όψεις των ελληνοτουρκικών διενέξεων» (Αθήνα, Εκδόσεις Θεμέλιο, 2020)
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου