"...Εμείς βαυκαλιζόμαστε ότι το ΝΑΤΟ μπορεί και πρέπει να πάρει θέση στα ελληνοτουρκικά. Κάτι που ούτε καταστατικά γίνεται, ούτε πρόκειται ποτέ να συμβεί. Γιατί όσα κι αν έχουν αλλάξει τα τελευταία 70 χρόνια, υπάρχει κάτι που παραμένει ακλόνητο: ότι το ΝΑΤΟ δεν εμπλέκεται σε διενέξεις μεταξύ των μελών του - που ούτως ή άλλως ουσιαστικά περιορίζονται στα ελληνοτουρκικά. Είναι ένας οργανισμός που λαμβάνει τις αποφάσεις του με ομοφωνία και που τίποτα δεν μπορεί να τον κάνει να αλλάξει τις θεμελιώδεις αυτές παραμέτρους. Για την κρίση στο Αιγαίο το ΝΑΤΟ είναι σαν να μην υπάρχει...."

Από "ΤΑ ΝΕΑ"

"ΤΑ ΝΕΑ", 11/12/19

ΤΟΥ ΓΕΩΡΓΙΟΥ Π. ΜΑΛΟΥΧΟΥ

Το ΝΑΤΟ γεννήθηκε από την ανησυχία της Δύσης για τα χιλιάδες στραμμένα προς την Ευρώπη σοβιετικά τανκς στα τέλη της δεκαετίας του '40. Υπήρχε ένας κοινός συμπαγής βορειοατλαντικός σκοπός: να μη βάλουν μπρος τις μηχανές τους. Στον Ψυχρό Πόλεμο, που κράτησε κοντά τέσσερις δεκαετίες περνώντας σε διάφορες περιόδους ξυστά από τον κίνδυνο να εξελιχθεί σε θερμό, το ΝΑΤΟ έκανε τη δουλειά του. Η πρώτη μεγάλη κρίση που αντιμετώπισε η Συμμαχία στην ιστορία της ήταν όταν οδηγήθηκε στην αλλαγή έδρας από το Παρίσι στις Βρυξέλλες - για τις οποίες αυτή η μετακόμιση αποδείχθηκε σωτήρια. Ηταν τότε που ο Ντε Γκολ, αντιδρώντας άμεσα στην αμερικανική απόφαση να γίνει μέλος του ΝΑΤΟ η Δυτική Γερμανία λίγα χρόνια μετά το τέλος του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου, απέσυρε τη χώρα του από το στρατιωτικό σκέλος της Συμμαχίας.

Το ΝΑΤΟ και η Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας έχουν την ίδια ηλικία: δημιουργήθηκαν αμφότερα το 1949. Οι Αμερικανοί δεν σκόπευαν με κανέναν τρόπο να αφήσουν τα εδάφη της βορά στους Σοβιετικούς. Γι' αυτό επένδυσαν δισεκατομμύρια στη χώρα που είχε προκαλέσει τον μεγαλύτερο πόλεμο της Ιστορίας. Γι' αυτό επέβαλαν την απάλειψη των πολεμικών της αποζημιώσεων. Γι' αυτό έστησαν τη μεγαλύτερη αερογέφυρα που έγινε ποτέ όταν οι Σοβιετικοί απέκλεισαν το Δυτικό Βερολίνο. Γι' αυτό και πίεζαν διαρκώς ήδη από τη δεκαετία του '60 για την επανένωση των δύο Γερμανιών μέχρι που η ΕΣΣΔ άρχισε ξαφνικά να καταρρέει και αυτή έγινε πραγματικότητα. Ομως τώρα, όλα αυτά ανήκουν πλέον σε έναν άλλο κόσμο, είναι Ιστορία. Και, ακριβώς γι' αυτό, το ΝΑΤΟ βιώνει σήμερα την πιο σοβαρή υπαρξιακή κρίση που έζησε ποτέ. Οι ρόλοι και οι ισορροπίες έχουν αλλάξει δραστικά.

Σήμερα, για πρώτη φορά στα χρονικά της Συμμαχίας η αμφισβήτηση έρχεται από πολλές και ισχυρές πλευρές και από διαφορετικές οπτικές γωνίες. Οι Αμερικανοί ενοχλούνται πολύ (και δικαίως) που τα μεγάλα και πλούσια πλέον μέλη του στην Ευρώπη κάνουν ότι δεν κατανοούν πως πρέπει κι αυτά να συμβάλουν επαρκώς οικονομικά. Κυρίως βέβαια η Γερμανία, που ενώ απολαμβάνει τα αγαθά τα οποία εν πολλοίς οφείλει στην ύπαρξη του ΝΑΤΟ, όταν έρθει η ώρα της πληρωμής ξεχνά τη σημερινή οικονομική ισχύ της και λειτουργεί σαν να βρίσκεται ακόμα στο 1950. Με αυτό τον τρόπο το αμφισβητεί πλέον πολύ ουσιαστικά, όσο κι αν η ρητορική της κινείται προς την αντίθετη κατεύθυνση. Εξίσου, αν και με άλλον τρόπο, το αμφισβητεί και η Γαλλία, παρά το γεγονός ότι η πρώτη πράξη που είχε κάνει ως πρόεδρος ο Σαρκοζί ήταν να αποκαταστήσει την πλήρη συμμετοχή της. Η Γαλλία ψάχνει έναν ευρωπαϊκό δρόμο, αλλά είναι πρακτικά η μόνη που τον ψάχνει. Θέλει τον απογαλακτισμό από τις ΗΠΑ, αλλά και την απαλλαγή της ευρωπαϊκής άμυνας από την ενεργό παρουσία της Τουρκίας. Η τελευταία, απλώς δεν υπολογίζει κανέναν και τίποτα.


Και εμείς; Εμείς βαυκαλιζόμαστε ότι το ΝΑΤΟ μπορεί και πρέπει να πάρει θέση στα ελληνοτουρκικά. Κάτι που ούτε καταστατικά γίνεται, ούτε πρόκειται ποτέ να συμβεί. Γιατί όσα κι αν έχουν αλλάξει τα τελευταία 70 χρόνια, υπάρχει κάτι που παραμένει ακλόνητο: ότι το ΝΑΤΟ δεν εμπλέκεται σε διενέξεις μεταξύ των μελών του - που ούτως ή άλλως ουσιαστικά περιορίζονται στα ελληνοτουρκικά. Είναι ένας οργανισμός που λαμβάνει τις αποφάσεις του με ομοφωνία και που τίποτα δεν μπορεί να τον κάνει να αλλάξει τις θεμελιώδεις αυτές παραμέτρους. Για την κρίση στο Αιγαίο το ΝΑΤΟ είναι σαν να μην υπάρχει.