"...Προφανώς, λοιπόν, δεν είναι χρυσαυγίτης ο Σαμαράς. Κι ούτε είναι δυναμιτιστής της ενότητας του κυβερνητικού κόμματος. Εχει ξεκάθαρες θέσεις, τις οποίες ανέκαθεν υποστήριζε, και όταν κυβερνούσε. Ηταν μια δύσκολη διακυβέρνηση, που όμως κατάφερε να αλλάξει τη ροή των πραγμάτων. Η τρικομματική κυβέρνηση και, στη συνέχεια, η δικομματική κυβέρνηση ΝΔ - ΠΑΣΟΚ εγγυήθηκε την οικονομική και πολιτική σταθερότητα, κέρδισε αξιοπιστία, τήρησε τη μεταρρυθμιστική ατζέντα και η χώρα είχε αποκτήσει ελπίδα και προοπτική. Ο δείκτης του ΑΕΠ το 2014 εμφάνιζε άνοδο +0,7%, η αγορά είχε αναθαρρήσει. Χρειάστηκε μόνο ένα εξάμηνο διακυβέρνησης από τους ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ, το 2015, για να επιβληθούν capital control, να κινδυνεύσει με κατάρρευση το τραπεζικό σύστημα, να χρειαστεί και τρίτο Μνημόνιο που οδήγησε στην περαιτέρω αφαίμαξη των παραγωγικών τάξεων και έβαλε την οικονομία στον αστερισμό των πρωτογενών πλεονασμάτων...."

Από "ΤΑ ΝΕΑ"

"ΤΑ ΝΕΑ", 03/12/19

Ποιός φοβάται το Σαμαρά

Φοβερό. Μίλησε ο Αντώνης Σαμαράς στο συνέδριο της ΝΔ και τρόμαξαν πολλοί. Και γιατί τρόμαξαν; Επειδή ο Σαμαράς μίλησε σαν Σαμαράς. Επειδή, δηλαδή, καταφέρθηκε εναντίον της Συμφωνίας των Πρεσπών και αμφισβήτησε τον τρόπο με τον οποίο η κυβέρνηση εννοεί τη συνέχεια του κράτους που καθορίζει τις σχέσεις της Ελλάδας με τη Βόρεια Μακεδονία. Τρόμαξαν, δηλαδή, διότι ο Σαμαράς εννοεί να επικαλείται το παρελθόν του και τις πάγιες θέσεις του. Λησμόνησαν ότι, το 1991, όχι μόνο οδήγησε τη χώρα στην παράκρουση του Μακεδονικού αλλά και ότι, εξαιτίας εκείνης της ιδεολογικοπολιτικής εμμονής του, πέρασε ο ίδιος πολλά πέτρινα χρόνια. Και εξεπλάγησαν επειδή δεν έχει αποκηρύξει τον εαυτό του, επειδή δηλαδή παραμένει Σαμαράς.

Τρόμαξαν επίσης επειδή, στην ομιλία του στο συνέδριο, είπε διάφορα φοβιστικά για το Προσφυγικό - Μεταναστευτικό, επειδή υιοθέτησε και αναπαρήγαγε τον ταυτοτικό φόβο που επισείουν πολλοί στην Ελλάδα και στην Ευρώπη, τον φόβο του Αλλου τον οποίο για πολλούς και εδώ εκπροσωπεί το Ισλάμ. Και επειδή αρνήθηκε να υποτάξει τη φρασεολογία του στην κορεκτίλα του δημόσιου διαλόγου και επέμεινε, προκλητικά, να κάνει λόγο για «λαθρομετανάστες», να χρησιμοποιεί δηλαδή λέξεις που στο παρελθόν δεν υπήρχε κανένα πρόβλημα με τη χρήση τους ώσπου, κάποια στιγμή, προέκυψε, με το φιλτράρισμα της σχετικής ορολογίας από την πολιτική ορθότητα.

Μερικοί, μάλιστα, έσπευσαν να τον αποκαλέσουν χρυσαυγίτη, διότι λέει αυτούς τους όρους έτσι τους χρησιμοποιούν κατά κόρον στο ναζιστικό μόρφωμα. Ξέχασαν ότι ο Σαμαράς είναι ο άνθρωπος που κυνήγησε τη Χρυσή Αυγή - πολλοί απ' αυτούς, μάλιστα, που τον είπαν χρυσαυγίτη δεν είχαν πει τίποτα τα περίπου πέντε χρόνια που η δίκη σερνόταν.

Προφανώς, λοιπόν, δεν είναι χρυσαυγίτης ο Σαμαράς. Κι ούτε είναι δυναμιτιστής της ενότητας του κυβερνητικού κόμματος. Εχει ξεκάθαρες θέσεις, τις οποίες ανέκαθεν υποστήριζε, και όταν κυβερνούσε. Ηταν μια δύσκολη διακυβέρνηση, που όμως κατάφερε να αλλάξει τη ροή των πραγμάτων. Η τρικομματική κυβέρνηση και, στη συνέχεια, η δικομματική κυβέρνηση ΝΔ - ΠΑΣΟΚ εγγυήθηκε την οικονομική και πολιτική σταθερότητα, κέρδισε αξιοπιστία, τήρησε τη μεταρρυθμιστική ατζέντα και η χώρα είχε αποκτήσει ελπίδα και προοπτική. Ο δείκτης του ΑΕΠ το 2014 εμφάνιζε άνοδο +0,7%, η αγορά είχε αναθαρρήσει. Χρειάστηκε μόνο ένα εξάμηνο διακυβέρνησης από τους ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ, το 2015, για να επιβληθούν capital control, να κινδυνεύσει με κατάρρευση το τραπεζικό σύστημα, να χρειαστεί και τρίτο Μνημόνιο που οδήγησε στην περαιτέρω αφαίμαξη των παραγωγικών τάξεων και έβαλε την οικονομία στον αστερισμό των πρωτογενών πλεονασμάτων.

Ο Σαμαράς υποστήριξε την πολιτική του με πάθος και με προσωπικό κόστος. Ανέλαβε μια δουλειά και προσπάθησε να τη φέρει εις πέρας. Εκανε υπερβολές; Εκανε - το κλείσιμο της ΕΡΤ, π.χ., ήταν αψυχολόγητο. Αλλά σε γενικές γραμμές δεν λοξοδρόμησε.

Είχαν αλλάξει οι ιδέες του; Κάθε άλλο, οι ιδέες του οδηγούσαν τη δράση του. Αλλά, ταυτόχρονα, και ο πολιτικός ρεαλισμός του, η ανάγκη να διασωθεί και να ανακάμψει η χώρα.

Ο ίδιος άνθρωπος είναι ο σημερινός Σαμαράς. Διατυμπανίζει τα πιστεύω του, συχνά με ωμότητα. Τα πιστεύω του έχουν απήχηση στο πολυσυλλεκτικό κόμμα του. Αλλά η χώρα έχει προχωρήσει - και την ευθύνη της έχει ένα άλλο ιδεολογικοπολιτικό μείγμα. Το μείγμα αυτό συγκεντρώνει υψηλά ποσοστά αποδοχής και εμπιστοσύνης.

Κι είναι καλύτερα οι ιδέες του Σαμαρά να φιλοξενούνται στην κυβερνητική παράταξη, ως συστατικό αυτού του μείγματος, αντί να διεκδικούν κοινό στις παρυφές του αδέσποτου εθνικολαϊκισμού.

Γλωσσαμύντορες του προοδευτισμού

Η λέξη «λαθρομετανάστης», που χρησιμοποίησε ο Σαμαράς, είναι εν χρήσει. Στο Λεξικό της Νέας Ελληνικής Γλώσσας του Γ. Μπαμπινιώτη που χρησιμοποιώ (νομίζω β' έκδοση, είναι φθαρμένες οι πρώτες σελίδες), στη σελ. 985, δίνεται ο εξής ορισμός: «Πρόσωπο που μετακινείται και εγκαθίσταται σε χώρα άλλη από αυτή της καταγωγής του, χωρίς να πληροί τους απαραίτητους όρους ή χωρίς να έχει περάσει από τις νόμιμες διαδικασίες». Και στο Χρηστικό Λεξικό της Νεοελληνικής Γλώσσας της Ακαδημίας Αθηνών, στον 3ο τόμο της έκδοσης που είχε μοιράσει «Το Βήμα», στη σελ. 571 δίνεται ο ορισμός «παράνομος μετανάστης».

Σύμφωνοι, λαθραίοι άνθρωποι δεν υπάρχουν - αλλά είναι αστεία η ενοχοποιητική γλωσσική καθαρότητα στο όνομα όποιων ιδεολογιών. Η γλώσσα δεν έχει ανάγκη από γλωσσαμύντορες του προοδευτισμού να της φορέσουν σώβρακα σωφροσύνης.

Τον όρο «λαθρομετανάστης» χρησιμοποιούσε ο Σαμαράς πριν ενοχοποιηθεί η λέξη. Χρησιμοποίησε όμως και τη λέξη «λαθροεποικισμός», είπε δηλαδή μια τρομακτική και παρεξηγήσιμη ανακρίβεια. Περί τις 80.000 πρόσφυγες και μετανάστες δεν κάνουν λαθροεποικισμό σε μια χώρα 11 εκατομμυρίων ούτε προκαλούν πληθυσμιακή αλλοίωση - ή οτιδήποτε. Τέτοιος φόβος προκαλείται μόνο από έναν ακροδεξιό πανικό.

Το θέμα είναι ότι, αντί να συζητούμε το πολιτικό βάθος, μένουμε στον αφρό. Δεν ψάχνουμε επιχειρήματα, αλλά εχθρούς. Καταργούμε τη συζήτηση για να οχυρωθούμε στο μίσος - που γιγαντώνεται εκεί όπου τελειώνει η λογική.

Σταύρος Ζουμπουλάκης

Από τα πιο εναργή πνεύματα της σύγχρονης πνευματική ζωής είναι ο Σταύρος Ζουμπουλάκης. Φιλόλογος και δημόσιος διανοούμενος, αλλά πρωτίστως μια ηθική περίπτωση (όχι με την ηθικολογική διάσταση του όρου), με δραστηριότητα δεκαετιών. Σήμερα τον τιμά το τμήμα Φιλολογίας του Πανεπιστημίου Κρήτης - τον αναγορεύει επίτιμο διδάκτορα. Είναι σημαντικό το Πανεπιστήμιο να ξεχωρίζει τα πρόσωπα που αξίζουν την τιμή όσο ακόμα δραστηριοποιούνται στα δημόσια πράγματα. Η παρεμβατικότητα είναι ουσιαστικό ζητούμενο.