ΜΕ ΤΗΝ ΥΠΟΓΡΑΦΗ ΤΟΥ ΜΑΤΘΑΙΟΥ ΤΣΙΜΙΤΑΚΗ, ΕΠΙΜΕΛΩΣ ΑΠΟΚΡΥΠΤΟΝΤΟΣ ΤΗΝ ΠΡΟΤΕΡΑ( ; ) ΑΠΑΣΧΟΛΗΣΗ ΤΟΥ ΠΑΡΑ ΤΩ ΤΣΙΠΡΑ, ΩΣ (ΠΡΩΗΝ) ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΟΥ...

"ΤΑ ΝΕΑ", 06/08/19

ΤΟΥ ΜΙΧΑΛΗ ΜΗΤΣΟΥ

Ένας ενεργός πολίτης του κόσμου που ξεκοκαλίζει πρωί-πρωί τον Τύπο δεν πολυκαταλαβαίνει τι συμβαίνει στην Ελλάδα. Ανοίγει τον Economist και διαβάζει ότι ο νέος Πρωθυπουργός της Ελλάδας τα δίνει όλα: ανακοινώνει φοροελαφρύνσεις για τους καθημερινούς πολίτες, δεσμεύεται να μην περικόψει κοινωνικά επιδόματα και να μην απολύσει δημοσίους υπαλλήλους, δημιουργεί θέσεις εργασίας σε τομείς που επλήγησαν από την κρίση, προχωρεί σε προσλήψεις στα νοσοκομεία και την αστυνομία. Το μόνο του πρόβλημα είναι η αντίδραση της ΕΕ και του ΔΝΤ.

Ο ίδιος πολίτης ανοίγει στη συνέχεια τη ναυαρχίδα του αμερικανικού Τύπου, τους New York Times, και πληροφορείται ότι ο Κυριάκος Μητσοτάκης έχει «αντιδημοκρατικά ένστικτα», η υποκρισία είναι το «ψωμοτύρι του» (η έκφραση στα αγγλικά είναι meat and drink), ο ίδιος και η σύζυγός του έχουν εμπλακεί σε σκάνδαλα, ετοιμάζεται να καταργήσει έναν νόμο που απαγορεύει την αστυνομία στα πανεπιστήμια και σκοπεύει να χτίσει ένα τείχος στη θάλασσα για να σταματήσει τους πρόσφυγες. Με λίγα λόγια, κάτι μεταξύ Τραμπ, Θάτσερ και Σαλβίνι.

Το πρώτο άρθρο δεν έχει υπογραφή, όπως συμβαίνει κατά παράδοση με όλα τα κείμενα του βρετανικού περιοδικού. Το δεύτερο υπογράφεται από τον Ματθαίο Τσιμιτάκη, έναν «έλληνα δημοσιογράφο» όπως αρκείται να ενημερώσει τους αναγνώστες της η καλή εφημερίδα, μην κρίνοντας σκόπιμο να διευκρινίσει ότι πρόκειται για τον (πρώην;) υπεύθυνο επικοινωνίας του Αλέξη Τσίπρα με τα σόσιαλ μίντια. Καλός ο πλουραλισμός, αρίστη όμως η δεοντολογία.

Η αλήθεια είναι πως σε ό,τι αφορά το ύφος της αντιπολίτευσης, οι δημοσιογράφοι αποκαλύπτονται πολύ οξύτεροι των πολιτικών. Την ώρα που στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ εξαίρουν υπουργούς για τη «δημιουργική και θετική τους διάθεση», αντιπολιτευόμενες εφημερίδες μιλούν για «σκληρό δεξιό νεοφιλελευθερισμό» (ένας χαρακτηρισμός παντός καιρού) και «άρωμα Καρατζαφέρη» (ναι, του αρχηγού του ΛΑΟΣ που παραιτήθηκε μετά τις τελευταίες ευρωεκλογές λόγω του χαμηλού ποσοστού που έλαβε το κόμμα του).

Αν τέτοιου είδους εκφράσεις όλο και κάποιον ανυποψίαστο αμερικανό αναγνώστη μπορεί να παρασύρουν (στη χώρα εκείνη παρατηρείται άλλωστε εσχάτως μια έφεση προς τον αριστερό λαϊκισμό), αναρωτιέται κανείς πόσο πειστικά ακούγονται στην Ελλάδα όταν διατυπώνονται από τους διαπρύσιους υπερασπιστές της πολιτικής που εφαρμόστηκε την τελευταία τετραετία από τους ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ. Ο λαός ξεχνάει βέβαια γρήγορα. Αλλά τόσο γρήγορα; Δεν πρέπει να του αναγνωριστεί μια υποτυπώδης περίοδος χάριτος;

Η καλύτερη απάντηση στην τερατολογία, ιδιαίτερα σε περιόδους καύσωνα, είναι πάντα το χιούμορ. Ας το έχει υπόψη του ο διευθυντής του γραφείου Τύπου του Πρωθυπουργού, ο Κωνσταντίνος Ζούλας, που μέσα στον γενικό χαμό είχε να αντιμετωπίσει αυτές τις ημέρες και την αμηχανία που προκαλούν πάντα τα άτιμα τα πεντηκοστά γενέθλια (για να μη μιλήσω για τα εξηκοστά). Ολα τα λύνει το χιούμορ, όλες τις νόσους θεραπεύει.

ΤΟΥ ΗΛΙΑ ΚΑΝΕΛΛΗ

Με την ψήφο των πολιτών, στις εκλογές του Ιουλίου, αποκαταστάθηκαν πολλές παρεξηγήσεις. Μια απ' αυτές, ιδιαίτερα διαδεδομένη σε μεγάλα ΜΜΕ του εξωτερικού, ότι ο Αλέξης Τσίπρας ήταν ηγετική προσωπικότητα τεράστιας εμβέλειας που, αφού άλλαζε την Ελλάδα, σίγουρα θα έμενε χρόνος για να καταπλήξει και τον υπόλοιπο κόσμο.

Η αλήθεια είναι ότι, το 2015, όντως κινδυνέψαμε ο Τσίπρας (με την πολύτιμη εισφορά του Βαρουφάκη) να αλλάξει την Ελλάδα. Γλιτώσαμε λίγο πριν βρεθούμε στα βράχια - κάπως έτσι μας συμπεριλαμβάνουν ακόμα οι χάρτες. Πληρώσαμε για τη σωτηρία μας ακριβό τίμημα. Επίσης η διακυβέρνηση της χώρας από τον ΣΥΡΙΖΑ διακρίθηκε για αυτό που ο Ευάγγελος Βενιζέλος αποκαλεί «στασιμοχρεοκοπία». Ούτε αυτής της περιόδου το κόστος είναι μικρό.

Ενώ όμως συνέβαιναν όλα αυτά, πολλά θεωρούμενα έγκυρα ΜΜΕ του εξωτερικού, προοδευτικά πάντως («Libération», «El Pais», Politico, «The New York Times» κ.λπ.), επιδαψίλευαν στη συριζαϊκή διακυβέρνηση ύμνους που θα τους ζήλευε και η ΕΡΤ. Ανταποκρίτριες στην Ελλάδα έστελναν ενθουσιώδεις ιστορίες που απεδείκνυαν ότι η χώρα κυβερνιόταν θαυμάσια με τον Τσίπρα, τον Τσακαλώτο, τον Φλαμπουράρη και τ' άλλα παιδιά.

Είμαι βέβαιος ότι για την εικόνα αυτή δεν έφταιγαν τα ΜΜΕ που φιλοξενούσαν τέτοιες συνεργασίες. Προφανώς, οι διευθύνσεις τους θεωρούσαν ότι οι απεσταλμένοι τους μετέδιδαν την πραγματικότητα.

Κατόπιν τούτων, θα εξεπλάγησαν με τις αλλεπάλληλες εκλογικές ήττες του ΣΥΡΙΖΑ, αλλά δεν είμαι σίγουρος ότι ζήτησαν εξηγήσεις από τους γραφιάδες τους. Το πιθανότερο είναι να έχουν πειστεί ότι στην Ελλάδα έχουμε ακροδεξιά παλινόρθωση, ότι ο «Κούλης» (όπως αποκλήθηκε από τη «Libération» ο έλληνας πρωθυπουργός) είναι μια εκδοχή Ορμπαν και Μπολσονάρο κι ότι, όπως γράφει χθες ο Ματθαίος Τσιμιτάκης στους «New York Times», στην Ελλάδα της Δεξιάς η υφυπουργός Δόμνα Μιχαηλίδου θεωρεί τη συλλογική μνήμη κατά της δικτατορίας (1967-1973, γράφει ανιστόρητα, πεισμένος από τη βοή των πλατειών ότι η χούντα «τελείωσε το '73»!) «ψυχική ασθένεια της Αριστεράς» ενώ «το κυβερνητικό σχέδιο να καταργήσει ένα νόμο που απαγορεύει την αστυνομία στα πανεπιστήμια είναι σημάδι των άσχημων καιρών που έρχονται».

Καταρχήν, δεν μπορώ να διανοηθώ ότι οι αμερικανοί αναγνώστες, στα πανεπιστήμια των οποίων η αστυνομία προφανώς μπαίνει όταν συμβαίνουν παρανομίες, θα θεωρήσουν την ανάλογη πρακτική στην Ελλάδα σημάδι άσχημων καιρών.

Επίσης, μου είναι αδιανόητο ότι η έγκυρη αμερικανική εφημερίδα δημοσίευσε τέτοιο άρθρο χωρίς κάπου να διατυπώνεται ότι ο αρθρογράφος υπήρξε στενός συνεργάτης των κυβερνήσεων Τσίπρα.

Γενικώς, μου είναι αδιανόητο ότι ΜΜΕ φετίχ, στο όνομα του κλισέ της προοδευτικής ματιάς, επιτρέπουν ακόμα και σήμερα παραπλανητική ειδησεογραφία και αρθρογραφία για την Ελλάδα από οργανωμένα συστήματα προπαγάνδας. Πολύ προχώ δημοσιογραφία.