"...Με την ήττα του ΣΥΡΙΖΑ, αυτού του είδους η Αριστερά μάλλον τελείωσε. Και μάλλον τελείωσε οριστικά. Ενα ιστορικό κεφάλαιο κλείνει. Μια ορισμένη ιδεολογική κυριαρχία κατέρρευσε. Μια άλλη κανονικότητα αναδύεται. Η οποιαδήποτε Αριστερά θα πρέπει από εδώ και πέρα να νομιμοποιείται στη βάση σύγχρονων ιδεών, θέσεων, απόψεων. Να εμπνέει και να εμπνέεται από το σήμερα και όχι από το χθες για να έχει προοπτική. Η θυματοποίηση δοκίμασε τα όριά της. Τελείωσε. Η (δήθεν) αθωότητα της «δρακογενιάς» ξεπεράστηκε...."

Από "ΤΑ ΝΕΑ"

"ΤΑ ΝΕΑ", 12/06/19

"ΕΥΡΩΠΑΪΚΟ ΟΝΕΙΡΟ",
του Π.Κ. Ιωακειμίδη

Το ιδεολογικό τέλος μιας (νεοκομμουνιστικής) Αριστεράς που εμπνεόταν από τον εμφύλιο πόλεμο, τα πάθη, τις αγωνίες και τις συνέπειές του συντελείται ουσιαστικά και τυπικά με την ήττα του ΣΥΡΙΖΑ, της πρώτη φορά Αριστεράς. Ο ΣΥΡΙΖΑ(ή ισχυρό μέρος αυτού) εμφανίστηκε να πιστεύει ότι με την άνοδό του στην εξουσία το 2015 «θα έπαιρναν τα όνειρα εκδίκηση», τα όνειρα για την πολιτική επιβολή ορισμένων νεο-κομμουνιστικών ιδεών μπολιασμένων με ισχυρή δόση λαϊκισμού. Εδώ χρήσιμο είναι να μην παραγνωρίζονται οι ισχυρές κομμουνιστικές καταβολές του ΣΥΡΙΖΑ. Το έδειξε ο Ν. Αλιβιζάτος σε έρευνα η οποία πιστοποίησε ότι «στα ηγετικά κλιμάκια του ΣΥΡΙΖΑ οι προερχόμενοι από το ΚΚΕ και την ΚΝΕ είναι περισσότεροι». Είκοσι επτά τον αριθμό υπουργοί και υφυπουργοί των κυβερνήσεων ΣΥΡΙΖΑ μέχρι τον Αύγουστο 2018 σε σύνολο ενενήντα (βλέπε Ν.Κ. Αλιβιζάτος, «Πόσο κομμουνιστικές είναι οι καταβολές του ΣΥΡΙΖΑ;», «Books Journal», τ. 90, Σεπτέμβριος 2018). Και όπως αναλύει, «ο ΣΥΡΙΖΑ ξεκινώντας από το ξέσπασμα της κρίσης, το 2009, έως το καλοκαίρι του 2015 χρησιμοποίησε την πιο ακραία γλώσσα και την πιο ανεύθυνη συνθηματολογία εναντίον όχι μόνο του "νεοφιλελευθερισμού" της Μέρκελ και των "ντόπιων εκπροσώπων" του αλλά και της "αστικής δημοκρατίας".

Ειδικά η κομμουνιστική ανανέωση, λησμονώντας την ιστορική συμβολή του χώρου από τον οποίο προέρχεται, έφθασε ώς το σημείο να απαξιώσει τη Μεταπολίτευση ως περίοδο διαφθοράς και αναξιοπιστίας, τη δε Ευρωπαϊκή Ενωση ως "ανάλγητο κλαμπ των νεόπλουτων της παγκοσμιοποίησης"». Και ο φλεγματικός «Economist» είχε γράψει βέβαια στις 18 Αυγούστου 2018 ότι «η Ελλάδα κυβερνάται από ομάδα νεο-κομμουνιστών και κακοπληρωμένων καθηγητών». Ιδιαίτερα η ομάδα αυτή, μολονότι καταδίκασε τον διχαστικό λόγο του μίσους του Εμφυλίου, εμπνεόταν απ' αυτόν (τον Εμφύλιο) και μαζί με το ισχυρό σύνδρομο θυματοποίησης/μαρτυροποίησης αντλούσε νομιμοποίηση. Πίστευε ότι μια μεγάλη δέσμη ιδεών θα έπρεπε να επικρατήσει μέσω της δημοκρατικής διαδικασίας. Πολλές κατασκευές όπως τα περί «ηθικού πλεονεκτήματος της Αριστεράς» κ.λπ. είχαν εν πολλοίς ως αφετηρία την περίοδο του '40 και του Εμφυλίου ως εμπειρία ηρωισμού, αγωνιστικότητας και τελικά νομιμοποίησης μέσω κυρίως της θυματοποίησης και μαρτυροποίησης. Και παρά τη ρητορική για σοσιαλδημοκρατική μεταμόρφωση, οι αναφορές στο «ηρωικό αυτό παρελθόν» δεν έπαψαν να εμπνέουν.

Με την ήττα του ΣΥΡΙΖΑ, αυτού του είδους η Αριστερά μάλλον τελείωσε. Και μάλλον τελείωσε οριστικά. Ενα ιστορικό κεφάλαιο κλείνει. Μια ορισμένη ιδεολογική κυριαρχία κατέρρευσε. Μια άλλη κανονικότητα αναδύεται. Η οποιαδήποτε Αριστερά θα πρέπει από εδώ και πέρα να νομιμοποιείται στη βάση σύγχρονων ιδεών, θέσεων, απόψεων. Να εμπνέει και να εμπνέεται από το σήμερα και όχι από το χθες για να έχει προοπτική. Η θυματοποίηση δοκίμασε τα όριά της. Τελείωσε. Η (δήθεν) αθωότητα της «δρακογενιάς» ξεπεράστηκε.

Είναι και αυτό ένα κάποιο άλλο τέλος του Εμφυλίου...

-Ο Π.Κ. Ιωακειμίδης είναι ομότιμος καθηγητής του Πανεπιστημίου Αθηνών