Aπό την "ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ"
 |
| "Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ", 06/02/18 |
 |
| "Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ", 06/02/18 |
ΤΟΥ ΣΥΛΛΑΛΗΤΗΡΙΟΥ...
Το μέλλον της Ελλάδος δεν θα κριθεί από το βαπτιστικό της νεαράς γείτονος. Θα επηρεασθεί, αντιθέτως, από την τύχη της. Αναρωτιέμαι, αν οι σχέσεις μας ήσαν διαφορετικές, η μικρή δημοκρατία θα είχε κλείσει με τόση άνεση τα σύνορά της για να εγκλωβίσει τους πληθυσμούς των προσφύγων στη χώρα μας; Θα με ενδιέφερε να ακούσω μια εγκυρότερη γνώμη. Το βαπτιστικό της όμως αγγίζει το συλλογικό μας αίσθημα. Εδώ που τα λέμε, δεν ξέρω και καμιά ελληνική οικογένεια που να μην έχει τσακωθεί γύρω από την κολυμβήθρα. Σοβαρεύομαι πάραυτα. Το βαπτιστικό λειτούργησε ως καταλύτης της ανασφάλειας και της δυσπιστίας που διακατέχουν τη σιωπηρή πλειοψηφία. Το πλήθος στο Σύνταγμα φώναζε τη δυσπιστία απέναντι στους διαχειριστές του παρόντος που προεξοφλούν μέλλον δυσοίωνο. Διάβασα πως ο μέσος όρος ηλικίας ήταν άνω των πενήντα. Αντιπροσωπευτικό δείγμα της δημογραφίας μας. Αυτή είναι η χώρα μας. Και αυτοί συνιστούν ως επί το πλείστον τη σιωπηρή πλειοψηφία. Ασχέτως κολοκυθιάς των αριθμών, αυτή κατέβηκε στο Σύνταγμα την Κυριακή. Η παιδεία του κ. Τσίπρα του επιτρέπει να ακούσει την παραμικρή έκρηξη μολότοφ, αλλά δεν τον βοηθάει να ακούσει τη φωνή μερικών εκατοντάδων χιλιάδων πολιτών. Αυτό δεν λέγεται δημοκρατικός ηγέτης.
Ερώτηση κρίσεως. Πώς αυτό το συλλογικό αίσθημα θα μετατραπεί από παθητικό σε δημιουργικό; Προχθές η σιωπηρή πλειοψηφία κινητοποιήθηκε για να αποτρέψει κάτι, τον τραυματισμό της εθνικής της ταυτότητας. Ομως η κινητοποίηση δημιουργεί τη δική της δυναμική. Στο σημείο αυτό εμφανίζεται η ανάγκη του δημαγωγού, με τη σημασία που είχε στην Κλασική εποχή και η οποία δεν ήταν αρνητική. Αυτός που «άγει» τον Δήμο. Και για να ξεκουνηθεί ο Δήμος από τη φυσική του αδράνεια και να αχθεί χρειάζεται έμπνευση και αίσθημα. Η δημοκρατία, οι κοινωνίες δεν λειτουργούν μόνον με ορθό λόγο. Με τους νεκρούς προγόνους σου δεν σε συνδέει ο ορθολογισμός. Σε συνδέει το αίσθημα.
Η πολιτική οφείλει να μεταπλάσει το αίσθημα σε έργο, σε ορθό λόγο, που όμως δεν το καταστρέφει. Πώς οι ελληνικές σημαίες του Συντάγματος θα μεταφρασθούν σε έργο; Εξαιρώ την ασχήμια και τη γελοιότητα. Αναφέρομαι στη σιωπηρή πλειοψηφία. Αυτή, έστω υποσυνείδητα, ζήτησε μια μεγάλη συντηρητική παράταξη για να την απαλλάξει από τα στερεότυπα της Αριστεράς. Χειροκρότησε τον Μίκη, τον «Επιμήκη» του υπέροχου Μποστ, σαν να συνοδεύει την παλιά Ελλάδα στην τελευταία της κατοικία. Ή μήπως όχι; Ιδού πεδίον δόξης λαμπρόν για τη Νέα Δημοκρατία. Διότι οι πραγματικοί ευρωπαϊστές σήμερα είναι όσοι μπορούν να αφομοιώσουν τη συντηρητική στροφή των κοινωνιών στα όρια της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας.
Στην αρχαιότητα, αυτή η περιοχή ονομαζόταν ως γνωστόν Παιονία και κατοικείτο από συγγενικά ελληνικά φύλα που μιλούσαν, σύμφωνα με τις επιγραφές, μια διάλεκτο που έμοιαζε με των Ακαρνάνων και των Αιτωλών. Στην εποχή του Φιλίππου και του Μ. Αλεξάνδρου, τόσο οι κάτοικοι όσο και ο γεωγραφικός χώρος θα ενωθούν με το κράτος της Μακεδονίας. Οσο για το αλβανικό στοιχείο, που είναι κοντά στο 25%, δεν γνωρίζουμε πότε ακριβώς αποίκισε την περιοχή. Η κάθοδος των Σλάβων, που είναι και η πλειονότητα, γνωρίζουμε ότι έγινε μετά τον 5ο αιώνα μ.Χ. Οσο για τους Ρομά, αυτοί είναι όπου γης και πατρίς. Μετά όλα αυτά οι Μακεδόνες θα είναι η μειονότητα, διατηρώντας ένα ανάμεικτο γλωσσικό ιδίωμα.
Σε αυτό τον γεωγραφικό χώρο και στη μειονότητα με το γλωσσικό ιδίωμα θα επενδύσουν εδώ και εκατόν πενήντα χρόνια κραταιά κράτη του πλανήτη. Πρώτη και καλύτερη η Ρωσία των τσάρων, όταν το 1875 με τη συνθήκη του Αγίου Στεφάνου σχεδίαζε τη μεγάλη Βουλγαρία, της οποίας τα σύνορα θα φτάνουν στο Αιγαίο και στη Μεσόγειο. Τότε εμείς χάσαμε την Ανατολική Ρωμυλία αλλά χάρη στην αγγλική διπλωματία κερδίσαμε τη Θεσσαλία. Στους Βαλκανικούς Πολέμους η κλασική Μακεδονία και αργότερα η Θράκη θα ενωθούν με την υπόλοιπη Ελλάδα. Στο τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου ο Στάλιν διαμέσου του Τίτο θα ανακαινίσει και το κράτος της Μακεδονίας (της γνωστής επαρχίας Βαρδάσκα όπως είχε μετονομαστεί από το σλαβικό στοιχείο) το οποίο μαζί με τα άλλα κρατίδια θα αποτελέσουν το κράτος της Γιουγκοσλαβίας, που σημαίνει Ενωμένα Σλαβικά Κράτη. Τη δεκαετία του ’50, όσοι θυμούνται, στο μάθημα της γεωγραφίας μαθαίναμε και για το κράτος της Μακεδονίας. Στον εμφύλιο πόλεμο, οι μπολσεβίκοι στα σχέδιά τους θα βρουν και δικούς μας αριστερούς συμπαραστάτες που αδίστακτα μιλούν για ελεύθερο κράτος Μακεδονίας με πρωτεύουσα τη Θεσσαλονίκη. Με την πτώση του κομμουνισμού και τη διάλυση της Γιουγκοσλαβίας, θα επανέλθει στην επιφάνεια και το ζήτημα της Μακεδονίας, τώρα με τον Γέλτσιν. Μόνο που τώρα δεν είναι μόνο οι Ρώσοι που ενδιαφέρονται για το προτεκτοράτο, αλλά έχει και άλλους νονούς και χρηματοδότες όπως ο Σόρος. Οταν το ενδιαφέρον για τη Μακεδονία ήταν υπόθεση του Στάλιν, είχαμε συμπαραστάτες και την αστερόεσσα. Τώρα δηλώνουν ουδετερότητα, σαν να άλλαξε η ουσία. Τώρα το όνομα Μακεδονία το έχουν αναγνωρίσει πάνω από εκατόν σαράντα χώρες και το FYROM είναι για δική μας εσωτερική κατανάλωση.
Το μέλλον της Ελλάδος δεν θα κριθεί από το βαπτιστικό της νεαράς γείτονος. Θα επηρεασθεί, αντιθέτως, από την τύχη της. Αναρωτιέμαι, αν οι σχέσεις μας ήσαν διαφορετικές, η μικρή δημοκρατία θα είχε κλείσει με τόση άνεση τα σύνορά της για να εγκλωβίσει τους πληθυσμούς των προσφύγων στη χώρα μας; Θα με ενδιέφερε να ακούσω μια εγκυρότερη γνώμη. Το βαπτιστικό της όμως αγγίζει το συλλογικό μας αίσθημα. Εδώ που τα λέμε, δεν ξέρω και καμιά ελληνική οικογένεια που να μην έχει τσακωθεί γύρω από την κολυμβήθρα. Σοβαρεύομαι πάραυτα. Το βαπτιστικό λειτούργησε ως καταλύτης της ανασφάλειας και της δυσπιστίας που διακατέχουν τη σιωπηρή πλειοψηφία. Το πλήθος στο Σύνταγμα φώναζε τη δυσπιστία απέναντι στους διαχειριστές του παρόντος που προεξοφλούν μέλλον δυσοίωνο. Διάβασα πως ο μέσος όρος ηλικίας ήταν άνω των πενήντα. Αντιπροσωπευτικό δείγμα της δημογραφίας μας. Αυτή είναι η χώρα μας. Και αυτοί συνιστούν ως επί το πλείστον τη σιωπηρή πλειοψηφία. Ασχέτως κολοκυθιάς των αριθμών, αυτή κατέβηκε στο Σύνταγμα την Κυριακή. Η παιδεία του κ. Τσίπρα του επιτρέπει να ακούσει την παραμικρή έκρηξη μολότοφ, αλλά δεν τον βοηθάει να ακούσει τη φωνή μερικών εκατοντάδων χιλιάδων πολιτών. Αυτό δεν λέγεται δημοκρατικός ηγέτης.
Ερώτηση κρίσεως. Πώς αυτό το συλλογικό αίσθημα θα μετατραπεί από παθητικό σε δημιουργικό; Προχθές η σιωπηρή πλειοψηφία κινητοποιήθηκε για να αποτρέψει κάτι, τον τραυματισμό της εθνικής της ταυτότητας. Ομως η κινητοποίηση δημιουργεί τη δική της δυναμική. Στο σημείο αυτό εμφανίζεται η ανάγκη του δημαγωγού, με τη σημασία που είχε στην Κλασική εποχή και η οποία δεν ήταν αρνητική. Αυτός που «άγει» τον Δήμο. Και για να ξεκουνηθεί ο Δήμος από τη φυσική του αδράνεια και να αχθεί χρειάζεται έμπνευση και αίσθημα. Η δημοκρατία, οι κοινωνίες δεν λειτουργούν μόνον με ορθό λόγο. Με τους νεκρούς προγόνους σου δεν σε συνδέει ο ορθολογισμός. Σε συνδέει το αίσθημα.
Η πολιτική οφείλει να μεταπλάσει το αίσθημα σε έργο, σε ορθό λόγο, που όμως δεν το καταστρέφει. Πώς οι ελληνικές σημαίες του Συντάγματος θα μεταφρασθούν σε έργο; Εξαιρώ την ασχήμια και τη γελοιότητα. Αναφέρομαι στη σιωπηρή πλειοψηφία. Αυτή, έστω υποσυνείδητα, ζήτησε μια μεγάλη συντηρητική παράταξη για να την απαλλάξει από τα στερεότυπα της Αριστεράς. Χειροκρότησε τον Μίκη, τον «Επιμήκη» του υπέροχου Μποστ, σαν να συνοδεύει την παλιά Ελλάδα στην τελευταία της κατοικία. Ή μήπως όχι; Ιδού πεδίον δόξης λαμπρόν για τη Νέα Δημοκρατία. Διότι οι πραγματικοί ευρωπαϊστές σήμερα είναι όσοι μπορούν να αφομοιώσουν τη συντηρητική στροφή των κοινωνιών στα όρια της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας.
...Και η πρόταση, από έναν αναγώστη του φύλλου
Στην αρχαιότητα, αυτή η περιοχή ονομαζόταν ως γνωστόν Παιονία και κατοικείτο από συγγενικά ελληνικά φύλα που μιλούσαν, σύμφωνα με τις επιγραφές, μια διάλεκτο που έμοιαζε με των Ακαρνάνων και των Αιτωλών. Στην εποχή του Φιλίππου και του Μ. Αλεξάνδρου, τόσο οι κάτοικοι όσο και ο γεωγραφικός χώρος θα ενωθούν με το κράτος της Μακεδονίας. Οσο για το αλβανικό στοιχείο, που είναι κοντά στο 25%, δεν γνωρίζουμε πότε ακριβώς αποίκισε την περιοχή. Η κάθοδος των Σλάβων, που είναι και η πλειονότητα, γνωρίζουμε ότι έγινε μετά τον 5ο αιώνα μ.Χ. Οσο για τους Ρομά, αυτοί είναι όπου γης και πατρίς. Μετά όλα αυτά οι Μακεδόνες θα είναι η μειονότητα, διατηρώντας ένα ανάμεικτο γλωσσικό ιδίωμα.
Σε αυτό τον γεωγραφικό χώρο και στη μειονότητα με το γλωσσικό ιδίωμα θα επενδύσουν εδώ και εκατόν πενήντα χρόνια κραταιά κράτη του πλανήτη. Πρώτη και καλύτερη η Ρωσία των τσάρων, όταν το 1875 με τη συνθήκη του Αγίου Στεφάνου σχεδίαζε τη μεγάλη Βουλγαρία, της οποίας τα σύνορα θα φτάνουν στο Αιγαίο και στη Μεσόγειο. Τότε εμείς χάσαμε την Ανατολική Ρωμυλία αλλά χάρη στην αγγλική διπλωματία κερδίσαμε τη Θεσσαλία. Στους Βαλκανικούς Πολέμους η κλασική Μακεδονία και αργότερα η Θράκη θα ενωθούν με την υπόλοιπη Ελλάδα. Στο τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου ο Στάλιν διαμέσου του Τίτο θα ανακαινίσει και το κράτος της Μακεδονίας (της γνωστής επαρχίας Βαρδάσκα όπως είχε μετονομαστεί από το σλαβικό στοιχείο) το οποίο μαζί με τα άλλα κρατίδια θα αποτελέσουν το κράτος της Γιουγκοσλαβίας, που σημαίνει Ενωμένα Σλαβικά Κράτη. Τη δεκαετία του ’50, όσοι θυμούνται, στο μάθημα της γεωγραφίας μαθαίναμε και για το κράτος της Μακεδονίας. Στον εμφύλιο πόλεμο, οι μπολσεβίκοι στα σχέδιά τους θα βρουν και δικούς μας αριστερούς συμπαραστάτες που αδίστακτα μιλούν για ελεύθερο κράτος Μακεδονίας με πρωτεύουσα τη Θεσσαλονίκη. Με την πτώση του κομμουνισμού και τη διάλυση της Γιουγκοσλαβίας, θα επανέλθει στην επιφάνεια και το ζήτημα της Μακεδονίας, τώρα με τον Γέλτσιν. Μόνο που τώρα δεν είναι μόνο οι Ρώσοι που ενδιαφέρονται για το προτεκτοράτο, αλλά έχει και άλλους νονούς και χρηματοδότες όπως ο Σόρος. Οταν το ενδιαφέρον για τη Μακεδονία ήταν υπόθεση του Στάλιν, είχαμε συμπαραστάτες και την αστερόεσσα. Τώρα δηλώνουν ουδετερότητα, σαν να άλλαξε η ουσία. Τώρα το όνομα Μακεδονία το έχουν αναγνωρίσει πάνω από εκατόν σαράντα χώρες και το FYROM είναι για δική μας εσωτερική κατανάλωση.
Ατυχώς το μακεδονικό ζήτημα τώρα βρίσκει συμπαραστάτες και τους δικούς μας κουκουλοφόρους αναρχοεξουσιαστές που δεν πιστεύουν σε σύνορα. Το νέο προτεκτοράτο έχει αποδεδειγμένα πλέον στο ισχύον σύνταγμα αλυτρωτικές βλέψεις και στηρίζεται από μεγάλους προστάτες. Σε ένα τέτοιο εθνικό θέμα θα πρέπει να μας βρει ενωμένους προτάσσοντας τη γλώσσα και την ιστορία μας. Δεν έχουμε κανένα δικαίωμα να υποθηκεύσουμε κάτι που δεν μας ανήκει. Η Γαλλία είχε γεωγραφικό πρόβλημα με την Αγγλία, περιοχή της Γαλλίας που ονομάζεται Βρετάνη, και μετά από πολλές διαμάχες δεν επιτρέπεται στην Αγγλία να ονομάζεται Μεγάλη Βρετανία. Επιβεβαιώνοντας για μία ακόμη φορά ότι στην Ιστορία μετράει το δίκιο του ισχυρού. Για την ελληνικότητα της Μακεδονίας έχουν γράψει εδώ και χιλιάδες χρόνια πολλοί ιστορικοί. Από τις έξι χιλιάδες επιγραφές που έχουν βρεθεί είναι όλες στα ελληνικά και μόνο το 1% είναι σε μια τοπική διάλεκτο.
Θέλουμε μια λύση και την επιβίωση του γειτονικού κρατιδίου αρκεί να εξαλειφθούν οι αλυτρωτικές βλέψεις, με δικλίδες ασφαλείας για τυχόν υποτροπή στο μέλλον, όταν θα έχουν ενταχθεί στο ΝΑΤΟ και στην Ε.Ε., και δεν θα μας έχουν ανάγκη. Και αν οι κάτοικοι θέλουν να μιλούν τη γλώσσα που δίδασκε ο Αριστοτέλης στον Μ. Αλέξανδρο, να τους στείλουμε δασκάλους για να μπορούν να διαβάζουν και τις επιγραφές που είναι γραμμένες στα ελληνικά.
Δημήτρης Μαυραειδόπουλος
Δημήτρης Μαυραειδόπουλος
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου