"...Πεντακόσιες χιλιάδες νέοι έχουν ήδη μεταναστεύσει. Και άλλοι τόσοι περιμένουν την ευκαιρία να μεταναστεύσουν. Είναι μείζον εθνικό ζήτημα. Οπως είναι μείζον εθνικό ζήτημα η συστηματική υπονόμευση της εκπαίδευσης. Μείζον εθνικό ζήτημα, η αποψίλωση της γλώσσας μας, η προσήλωσή μας στον δυτικό κόσμο και η ανάγκη μας να συνδεθούμε με την Ευρώπη. Το έθνος των Βαλκανίων που δικαιούται να αυτοπροσδιορίζεται ως ευρωπαϊκό κινδυνεύει να αποβληθεί από την ίδια του την Ιστορία. Ιδού πεδίον δόξης λαμπρόν για μια μεγάλη συντηρητική παράταξη...."

Από την "ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ" (φύλλο 07/02/18)

για το όνομα της Μακεδονίας, το πλήθος όμως απευθυνόταν στην κυβέρνηση. Πόσοι εξ αυτών πιστεύουν ότι η Ευρώπη ευθύνεται για τα δεινά μας και ότι η Ελλάδα θα ανακουφισθεί αν αποκοπεί από τον κορμό της; Πόσοι εξ αυτών θεωρούν ότι το «ονοματολογικό» –τι όρος κι αυτός– είναι κόμβος διεθνούς συνωμοσίας που στόχο έχει να σπιλώσει την αγνότητα του έθνους; Πόσοι εξ αυτών που θα ψηφίσουν Δεξιά στις επόμενες εκλογές δεν αντιμετωπίζουν τα μεταναστευτικά ρεύματα ως απειλή, και δεν θέλουν να φάνε φιλελεύθερη σούπα;

Υπάρχει ο ακαλλιέργητος πατριωτισμός. Αυτός που βάζει στο ίδιο τσουβάλι την Ελλάδα του Θεμιστοκλή με την Ελλάδα του Κολοκοτρώνη. Δεν γνωρίζει ότι ο Θεμιστοκλής, αν η Αθήνα του είχε μείνει στη νίκη στη Σαλαμίνα, θα αφορούσε μόνον τη στρατιωτική Ιστορία. Η νίκη του στη Σαλαμίνα δικαιώθηκε από το θαύμα του πέμπτου αιώνος, από το έργο που δημιούργησαν οι νικητές και προγραμμάτισαν τον δυτικό πολιτισμό. Ο Κολοκοτρώνης όμως ψάχνει ακόμη τη δικαίωση των αγώνων του και της στρατιωτικής του ιδιοφυΐας. Και στο σημείο αυτό εμφανίζεται η ανάγκη του καλλιεργημένου πατριωτισμού. Ο πατριωτισμός χρειάζεται καλλιέργεια. Αυτήν που δεν του έδωσε η συντηρητική παράταξη σε όλη τη μεταπολίτευση, παγίως αμυνόμενη απέναντι στην επέλαση της λεγομένης «προοδευτικής Αριστεράς», αντιμετωπίζοντας ενοχικά τη δική της ευρωπαϊκή καλλιέργεια, οχυρωμένη πίσω από την ακαμψία των δικών της στερεοτύπων. Ωσπου διεπίστωσε πως αυτά τα στερεότυπα μπορεί να της τα λεηλατήσει η Αριστερά, η οποία έβαλε τον Βελουχιώτη δίπλα στον Κολοκοτρώνη, μέσω Μακρυγιάννη.

Πεντακόσιες χιλιάδες νέοι έχουν ήδη μεταναστεύσει. Και άλλοι τόσοι περιμένουν την ευκαιρία να μεταναστεύσουν. Είναι μείζον εθνικό ζήτημα. Οπως είναι μείζον εθνικό ζήτημα η συστηματική υπονόμευση της εκπαίδευσης. Μείζον εθνικό ζήτημα, η αποψίλωση της γλώσσας μας, η προσήλωσή μας στον δυτικό κόσμο και η ανάγκη μας να συνδεθούμε με την Ευρώπη. Το έθνος των Βαλκανίων που δικαιούται να αυτοπροσδιορίζεται ως ευρωπαϊκό κινδυνεύει να αποβληθεί από την ίδια του την Ιστορία. Ιδού πεδίον δόξης λαμπρόν για μια μεγάλη συντηρητική παράταξη.

Μάλλον δεν τον άκουσε τον ασυγκράτητο, παροξυσμικό καλογερικό αλυτρωτισμό ο κ. Θεοδωράκης. Τον άκουσαν όμως πάμπολλοι άνθρωποι, στο Σύνταγμα ή από τα κανάλια. Ο Μεθόδιος λοιπόν, που με το χριστουγεννιάτικο μήνυμά του μας πληροφόρησε ότι «Κάνανε την Ελλάδα πόρνη της Ευρώπης» και μας προειδοποίησε για «επερχόμενη δικτατορία των Εβραίων που παρόμοια δεν θα έχει ξαναϋπάρξει», είπε και ελάλησε: «Οχι μόνο δεν δίνουμε το όνομα της Μακεδονίας αλλά απαιτούμε και όλες τις χαμένες πατρίδες μας, τις αλύτρωτες πατρίδες μας. Απαιτούμε όλον τον Πόντο, τη Μικρασία, τη Σόφια, το Μοναστήριον, τη Γευγελή. Απαιτούμε όλα αυτά που μας πήρανε. Και τα απαιτούμε γιατί είναι ελληνικά και δεν έχει το δικαίωμα κανένας να τα αφαιρέσει από την Ελλάδα. Και το τελευταίο που απαιτούμε. Πρέπει όλοι μας να ορκιστούμε. Απαιτούμε την Αγία Σοφία μας».

Χαρακτήρισα λίγο πριν ασυγκράτητο τον αλυτρωτισμό του Μεθόδιου, που γινόταν δεκτός με χειροκροτήματα και μπράβο από όσους βρίσκονταν στην πλατεία. Λάθος. Συγκρατημένος ήταν. Ολιγαρκής. Ούτε τη Μεγάλη Ελλάδα απαίτησε ούτε τη Βόρεια Ηπειρο, τις δεκάδες Αλεξάνδρειες, τη γαλλική Νίκαια, τα μέρη των Καλάς. Ούτε βέβαια την Επαρχία Γιουνάν της Κίνας, τι επαρχία δηλαδή, διακόσια εκατομμύρια άνθρωποι, ελληνογενείς. Αλλά εφόσον «απαιτούμε τη Σόφια», γιατί όχι και τα Γαυγάμηλα; την Κυρηναϊκή; λίγη Ινδία;

Κάποιος θα τον ενημέρωσε τον κ. Θεοδωράκη, έστω εκ των υστέρων, για τον Μεθοδικό αλυτρωτισμό, που δεν διακηρύχθηκε από λαθρόβιο κανάλι αλλά στο Σύνταγμα, μπροστά σε χιλιάδες κόσμο, μια ανάσα από τη Βουλή των «προδοτών». Εστω και τώρα, ας βρει δυο λέξεις να διαχωρίσει τη θέση του. Κι ας συζητήσει συγγνώμη (από τον εαυτό του έστω) που, αγέρωχα εγωλάτρης, δεν μερίμνησε να εξακριβώσει ποιοι θα τον ακολουθούσαν στο βήμα «του πατριωτισμού που δεν είναι εθνικισμός».