ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΥΠΑΡΧΕΙ ΚΑΝΕΙΣ ΠΟΥ ΝΑ ΑΙΣΘΑΝΕΤΑΙ ΤΗΝ ΠΑΡΑΜΙΚΡΗ ΣΥΓΚΙΝΗΣΗ ΚΑΙ ΛΥΠΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΠΟΧΩΡΗΣΗ ΤΟΥ ΔΙΕΑΧΕΙΡΙΣΤΗ ΤΗΣ ΣΥΡΙΖΑΙΪΚΗΣ ΚΟΜΜΑΤΟΚΡΑΤΙΑΣ ΑΠΟ ΤΟ ΤΙΜΟΝΙ ΤΗΣ ΔΗΜΟΣΙΑ ΕΡΤ; ΠΡΟΓΑΝΩΣ ΚΑΙ ΟΧΙ ΕΞ ΟΥ ΚΑΙ ΤΟ ΑΦΗΓΗΜΑ ΤΣΑΚΝΗ ΘΑ ΜΕΙΝΕΙ ΣΤΑ ΑΖΗΤΗΤΑ...

Από "ΤΑ ΝΕΑ", τον κλώνο της "Ε" και

 την "ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ"

"ΤΑ NEA", 05/10/17

ΑΔΟΞΟΙ ΘΑΝΑΤΟΙ

Του Δημήτρη Ψυχογιού

Τι θέλουν, καλλιτέχνες άνθρωποι, και μπλέκουν με την πολιτική; Ο Διονύσης Τσακνής έμεινε έναν χρόνο στην ΕΡΤ και θα τον θυμόμαστε για το «ΟΙΑ ΗΩ ΑΕΙ Ω ΥΙΕ». Είναι λίγο αργά να καταγγέλλει ότι η ΕΡΤ παραδίδεται στον κ. Καλφαγιάννη, τον επικεφαλής του «πιο άρρωστου τμήματος του κρατικοδίαιτου συνδικαλισμού», αφού πρώτος είχε παραδοθεί ο ίδιος στις μνημειακές απαιτήσεις των αντιμνημονιακών συνδικαλιστών. Τουλάχιστον ο Γιώργος Κιμούλης παραιτήθηκε αμέσως από την προεδρία του Κέντρου Πολιτισμού. Και στις δύο περιπτώσεις δεν γνωρίζουμε τους λόγους, εικάζουμε ότι οι καλλιτέχνες ήθελαν να κάνουν πράγματα με τα οποία διαφωνούσαν οι πολιτικοί και αυτοί τους έβαλαν στη θέση τους, θυμίζοντάς τους ποιο είναι το αφεντικό.

Η Μελίνα Μερκούρη εγκατέλειψε την τέχνη και έγινε πολιτικός. Το καλλιτεχνιλίκι ήταν πρόσχημα και εφόδιο για τους πολιτικούς αγώνες που έδινε - να εκλεγεί βουλευτής, να παραμείνει υπουργός, να γίνει δήμαρχος. Ο Μίκης Θεοδωράκης που τα ήθελε και τα δύο αναρωτιόταν «ποιος είναι αυτός ο Γόντικας;» όταν στις εκλογές του 1974, στο αποκορύφωμα της παγκόσμιας αναγνώρισής του, έχασε τη βουλευτική έδρα από τον τότε γραμματέα της ΚΝΕ που τον ήξερε μόνο ο κομματικός μηχανισμός - αλλά αυτό, έφθανε. Ο Μάνος Χατζιδάκις έμεινε πάντα καλλιτέχνης και ως διευθυντής του Τρίτου Προγράμματος υπηρέτησε αυτό που αγαπούσε, τη μουσική, και προκαλούσε («κάντε έρωτα, όχι ραδιόφωνο»). Οταν τον παραζάλισαν οι κομματικοί της ΝΔ, ότι με τον «δήμαρχο Χαρχούδα» της θρυλικής Λιλιπούπολης γελοιοποιούσε τον Κωνσταντίνο Καραμανλή, τα βρόντηξε και έφυγε μεγαλοπρεπώς - είχε βαρεθεί το παιχνίδι, είχε άλλα σημαντικότερα να κάνει.


Αλλά ο Χατζιδάκις ήταν Χατζιδάκις - για όσους δεν έχουν σημαντικότερα να κάνουν, σωστή στάση είναι αυτή της Λυδίας Κονιόρδου: αφού σου αναθέτουν, για δικούς τους λόγους, ψηλό πόστο οι πολιτικοί, αντί να αποπειραθείς να παίξεις παιχνίδια και να εμπλακείς στους μαιάνδρους και τα κακόφημα στενοσόκακα της πολιτικής, το εκμεταλλεύεσαι όσο καλύτερα μπορείς. Πηγαίνεις ταξίδια στην Κίνα ή στη Γερμανία, απολαμβάνεις τις τιμές που σου προσφέρουν τα ξένα κράτη και αφήνεις το υπουργείο να κουρεύεται - μια φορά στη ζωή σου έχεις τέτοια ευκαιρία. Ας κάνουν ό,τι θέλουν οι συριζαίοι με τις επενδύσεις και τα αρχαία. Δικά της είναι να νοιάζεται;

Η πολιτική είναι σκληρό επάγγελμα. Δεν χωρά ερασιτέχνες, δεν δέχονται οι πολιτικοί να τους πάρεις την μπουκιά από το στόμα, να ασκήσεις εξουσία για δικό σου λογαριασμό όταν δεν έχεις υποστεί εσύ την κομματική εξουσία, δεν έχεις περάσει όπως αυτοί διά πυρός και σιδήρου προκειμένου να γίνουν υπουργοί, γενικοί γραμματείς, διοικητές. Πρέπει να είσαι δικός τους, να σε χρησιμοποιούν. Αν πας να παίξεις δικό σου παιχνίδι, σε τελειώσανε. Γαίαν έχοις ελαφράν, αξιομακάριστε Διονύσιε Τσακνή.

"TA ΝΕΑ", 05/10/17

Η καθημερινή στήλη-σελίδα του Γιώργου Παπαχρήστου

Προφητικοί στίχοι
Μια σημαντική εξέλιξη για την παγκόσμια μουσική σκηνή σημειώθηκε χθες, αλλά εξ όσων διαπίστωσα από ένα γρήγορο σερφάρισμα στο Διαδίκτυο, ουδείς το αντιμετώπισε έτσι. Ολοι έγραφαν για την «παραίτηση Τσακνή με αιχμές, από προέδρου της ΕΡΤ».
Λυπάμαι που δεν θα δώσω βαρύτητα στο συγκεκριμένο γεγονός, το οποίο από μόνο του συνιστά μια θετική εξέλιξη - ένας, ένας και ο τελευταίος να κλείσει την πόρτα. Οχι! Θα την παρακάμψω εντελώς και την παραίτηση και τους λόγους που την επέβαλλαν και θα κάνω focus στο τεράστιο κέρδος για τον πολιτισμό, το ότι επιτέλους ο Διονύσης Τσακνής, αυτό το τεράστιο μουσικό κεφάλαιο, επιστρέφει εκ των πραγμάτων στον φυσικό του χώρο, τη μουσική. Αν και διατηρώ μια σχετική επιφύλαξη μήπως ο έως πρότινος διευθύνων σύμβουλος Λάμπης (Ταγματάρχης) αναμιμνησκόμενος της εξαιρετικής και ανέφελης συνεργασίας του στην ΕΡΤ (λέμε τώρα...) τον καλέσει κοντά του, στο σαββιδοκάναλο.

Εως ότου, και εάν συμβεί αυτό, οφείλουμε όλοι να χαιρετίσουμε το come back του μουσικοσυνθέτη και τραγουδοποιού Τσακνή, ο οποίος έχει να παραδώσει στην παγκόσμια δισκογραφία έργο του εδώ και μία δεκαετία - ήταν το 2007 που έγραψε το τελευταίο του αριστούργημα υπό τον (εντελώς αμφίσημο) τίτλο «Τι γυρεύεις στον ύπνο μου, πατέρα;». Από αυτή τη συλλογή αντλώ στίχους από τραγούδι το οποίο τιτλοφορείται «Σκοτώνουν τα άλογα όταν γεράσουν»:
«Σ' ένα ρεφρέν των τραγουδιών μου θα τα κλείσω
κι ας καλπάζουν πριν κάποιοι τα προλάβουνε
γιατί σκοτώνουν τ' άλογα, μωρό μου, όταν γεράσουν».

Προφητικός...

Τηλεθεάσεις... ψύχους
Να σημειωθεί πάντως ότι ο Τσακνής αφήνει πίσω του σοβαρό έργο στα δυόμισι χρόνια που διοίκησε την ΕΡΤ. Τρομερά σοβαρό, για την ακρίβεια, έργο. Δεν είναι μόνο ότι η ΕΡΤ επί των ημερών του λειτουργεί κανάλια με τηλεθέαση που προσομοιάζει σε θερμοκρασίες του βόρειου ημισφαιρίου τον χειμώνα (πρέπει να γίνει... επιδημιολογική έρευνα για το ποιος βλέπει την ΕΡΤ2 και την ΕΡΤ3, εκτιμώ...). Είναι ότι και τα δελτία ειδήσεων κάτι ανάλογες τηλεθεάσεις έχουν, ενώ υπάρχουν και εκπομπές, της πρωινής ζώνης για παράδειγμα, οι οποίες καταγράφουν... μηδενικές τηλεθεάσεις. Πρόσφατο δείγμα εκπομπή υπό τον τίτλο «Ζωογραφία», η οποία προχθές κατέγραψε... μηδενική τηλεθέαση στα δυναμικά κοινά των ηλικιών 15-44, ενώ στο γενικό σύνολο πέτυχε το ασύλληπτο 1,1%!..

Φυσικά όλα αυτά εμείς τα έχουμε πληρώσει, και θα εξακολουθήσουμε να πληρώνουμε στο διηνεκές...

Προσοχή στο στομάχι
Χαρμόσυνο νέο που δεν κατάφερα να σχολιάσω λόγω χρόνου τη Δευτέρα, αλλά και της απεργίας στα ΜΜΕ την Τρίτη, θεωρώ επίσης την πρόσληψη στο γραφείο Τύπου του Πρωθυπουργού, του αρθρογράφου της «Αυγής» και άσπονδου φίλου μου, Θανάση Καρτερού. Αλλοι θα το θεωρούσαν απλώς ένδειξη ότι ο άνθρωπος είναι διορατικός: την «έκανε» την κατάλληλη στιγμή, λίγο πριν δηλαδή ο ΣΥΡΙΖΑ και ο Πρωθυπουργός αποφασίσουν να αφήσουν τα κομματικά συριζομέσα ενημέρωσης στην τύχη τους. Στο Μαξίμου τουλάχιστον θα πληρώνεται, και θέλω να ελπίζω αδρά...
Για μένα είναι χαρμόσυνο το γεγονός διότι ως παλιά καραβάνα στη δημοσιογραφία, γνωρίζει πρόσωπα και πράγματα, όπως και καταστάσεις στον χώρο του Τύπου, άρα θα μπορέσει να λειτουργήσει κατευναστικά έναντι των διαφόρων «τζιχαντιστών» που περιβάλλουν τον Πρωθυπουργό και θέλουν «αίμα» και «κομμένα κεφάλια» (το δικό μου πρώτο!) στα ΜουΜουΕ.
Στο πλαίσιο αυτό, είναι προφανές ότι του συγχωρώ την απρόκλητη επίθεση που μου εξαπέλυσε προ ημερών, με αφορμή τις αναφορές μου εδώ, ότι συνέλεξε σημειώματα διαφόρων, και τα σχηματοποίησε σε άρθρο Τσίπρα - το γνωστό για τον Ανδρέα.

Τι έγραψε για μένα στην «Αυγή»; Το ακόλουθο μεταξύ πολλών άλλων: «Να προσέχει το στομάχι του με τόσα που γεννάει και με τόσα που χωράει... μήπως πάθει καμιά δυσλειτουργία»...
Φυσικά, τώρα με τον διορισμό, μπορώ να καταλάβω και το ύφος και το είδος της κατ' εμού επίθεσης. 

Αυτό έπρεπε να κάνει για να προστατεύσει το «αφεντικό», αυτό έκανε - διότι «κανείς πρωθυπουργός δεν γράφει, κάποιος άλλος του γράφει αυτά που υπογράφει»!

Κατά τα λοιπά, καλή επιτυχία να του ευχηθούμε, και «να προσέχει το στομάχι του με τόσα που (θα) γεννάει»...

Η ρεβάνς και ο αμέτοχος
Γνώριζα από πολλών ημερών την αλλαγή που θα επήρχετο στο Μέγαρο Μαξίμου, στο νευραλγικό γραφείο Τύπου του Πρωθυπουργού - ότι θα αποχωρούσε ο φίλος μου Θόδωρος Μιχόπουλος και θα έπαιρνε τη θέση του ο Καρτερός. Ως είχα υποχρέωση, τηλεφώνησα στον Μιχόπουλο για τη σχετική «διασταύρωση» παρότι ο άνθρωπός μου από το Μαξίμου, ο οποίος δεν με έχει ρίξει ποτέ στα βράχια, με είχε διαβεβαιώσει ότι επίκειται η αλλαγή - το πολύ ώς το τέλος Σεπτεμβρίου.

Ο Μιχόπουλος με απέτρεψε να γράψω οτιδήποτε παρότι ουσιαστικά μου το επιβεβαίωσε: «Αδερφέ, μη γράψεις, όταν συμβεί, θα σου πω» - θα με αποδέσμευε από το off the record δηλαδή, για να το γράψω.

Δεν με πήρε ποτέ. Τη Δευτέρα του έστειλα μήνυμα: «Μ' αρέσει που θα μου το 'λεγες», του έγραψα. «Σιγά το θέμα», μου απάντησε. Οντως, δίκιο έχει.

Σιγά το θέμα, που επικράτησε ο Νίκος Παππάς σε αυτή την ιδιότυπη σύγκρουση που είχαν ήδη από την έναρξη της διακυβέρνησης και η οποία είχε διάφορες διακυμάνσεις: όταν απομακρύνθηκε ο Παππάς από το Μέγαρο Μαξίμου, ας πούμε, ερμηνεύθηκε ως νίκη του Μιχόπουλου και όσων ήταν στην ίδια λογική με αυτόν. Τώρα, με την τοποθέτηση Καρτερού, πολλοί μιλούν για ρεβάνς Παππά, λόγω και της σχέσης που έχουν μεταξύ τους. Και κάτι τελευταίο: η κόντρα ήταν εν γνώσει του Πρωθυπουργού, αλλά δεν έκανε τίποτε να την μετριάσει ή να την αποτρέψει..

Η «φωνή του Κυρίου» του
Φυσικά και δεν πρόκειται να πάρω το μέρος του ευρωβουλευτή Χρυσόγονου, τον οποίο περνάει γενεές δεκατέσσερις ο στρατηγικός σύμβουλος Νικόλας Καρανίκας, με αφορμή την πρόθεση του τελευταίου να την κοπανήσει από τον ΣΥΡΙΖΑ και (προφανώς) να επανασυνδεθεί με την Κεντροαριστερά. Εχει τα δίκια του ο Καρανίκας. Φταίει αποκλειστικά ο Χρυσόγονος. Οταν το 2013 εγκατέλειπε τον χώρο της Κεντροαριστεράς για να εκπληρώσει τον πόθο του να γίνει ευρωβουλευτής, τι περίμενε δηλαδή από τους συριζαίους; Να τον υιοθετήσουν κι από πάνω; Εισοδιστή τον θεωρούσαν και τον θεωρούν, ευκαιριακή ήταν η συνεργασία προς όφελος και των δύο πλευρών και τα όσα λέει τώρα ο Καρανίκας εις βάρος του δεν είναι τίποτε περισσότερο από τη «φωνή του Κυρίου» Του.

Κύριε Χρυσόγονέ μου, σας ενημερώνω εγκύρως, ότι δεν υπάρχει κανείς Καρανίκας! Ο Καρανίκας σάς σέρνει αυτά που θα ήθελε να σας «σούρει» κατά το κοινώς λεγόμενο ο πρόεδρος Τσίπρας, αλλά δεν του αρμόζει. Γι' αυτές τις δουλειές έχει πότε τον Πολάκη και πότε τον Καρανίκα. Οι οποίοι τα καταφέρνουν περίφημα...

Επιστολή-καταγγελία
Περιήλθε εις χείρας μου επιστολή του κυρίου Κωνσταντίνου Λούλη, συμπατριώτη μου εξ Ηπείρου, αλευροβιομηχάνου, απευθυνόμενη προς τον μητροπολίτη Δημητριάδος Ιγνάτιο, γνωστό μου από πολλών ετών. Η επιστολή του κυρίου Λούλη, ο οποίος για μια τριετία σχεδόν (1989-1991) κατείχε τη θέση του διοικητή του Αγίου Ορους, άρα εκ των πραγμάτων είναι γνώστης των τεκταινομένων στην Εκκλησία, έχει καταγγελτικό χαρακτήρα, είναι συνταγμένη σε απολύτως προσωπικό τόνο, και απευθύνεται στον Ιγνάτιο με τρόπο που φανερώνει γνώση καταστάσεων οι οποίες αν ευσταθούν - και κοινολογηθούν - θα κάνουν το χριστεπώνυμο πλήθος να φρυάξει.

Εννοείται πως δεν θα τη δημοσιεύσω την επιστολή αυτή, διότι με ξεπερνάει το ύφος και η έντασή της. Αλλά επειδή γνωρίζω την φύση του ανδρός, του κυρίου Λούλη δηλαδή, εκτιμώ ότι θα την δημοσιοποιήσει ο ίδιος... Στον Αρχιεπίσκοπο, την έχει αποστείλει άραγε;

"Εφ.Συν", 05/10/17

"Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ", 05/10/17

Η ΔΥΝΑΜΗ ΤΗΣ ΠΟΤΑΠΟΤΗΤΑΣ

Του Τάκη Θεοδωρόπουλου

Τσίνησε το Δαιμόνιον του κ. Τσακνή όταν διεπίστωσε πως δυνάμεις εχθρικές προς το ελεύθερον πνεύμα του βρυχώνται υπογείως για να υπονομεύσουν το έργο του. Διότι δεν πρέπει να ξεχνούμε ότι η θητεία του στην ΕΡΤ υπήρξε η θητεία ενός καθαρόαιμου διανοουμένου της προοδευτικής αριστεράς. Θα τολμούσα να πω ενός μαχόμενου διανοούμενου. Αυτός συμπαραστάθηκε στους αντιστασιακούς που είχαν σκαρφαλώσει στα κάγκελα για να μη χάσουν τις αργομισθίες τους. Αυτός εγκαινίασε το μνημείο στους άγνωστους πεσόντες του απελευθερωτικού αγώνος τους. Αυτός, εν είδει Μολών λαβέ, απηύθυνε εκείνο το βροντώδες «σκάσε» στην κυρία Ραχήλ Μακρή – κάποιος έπρεπε να της το πει, όμως αυτός το τόλμησε. Επί των ημερών του εκπομπές όπως «Η αίθουσα σύνταξης» διαφώτιζαν τον παραπλανημένο λαό για τις δημοκρατικές κατακτήσεις ενός Μαδούρο. Επί των ημερών του ακούσαμε εκείνη την κυρία, άρτι αφιχθείσα εκ Βορείου Κορέας, με επιχειρήματα βγαλμένα από τη ζωή, βιωματικά θα έλεγα να εκθέτει τις ομορφιές της εξωτικής αυτής χώρας. Επί των ημερών του, last but not least, ξανάρχισε να προβάλλεται το «Μικρό σπίτι στο λιβάδι».

Ωσπου ο σεμνός αυτός εργάτης του πνεύματος διεπίστωσε την αλήθεια της πανανθρώπινης αρχής: «Ουδείς αγνωμονέστερος του ευεργετηθέντος». Οχι μόνον ο κ. Παππάς διορίζει νέο Διοικητικό Συμβούλιο χωρίς να τον ενημερώσει, αλλά και ακούει βουβός και ανέκφραστος τις κατηγορίες που απευθύνει στον σοφολογιότατο ο οπλαρχηγός Καλφαγιάννης. Και ξαφνικά η αλήθεια λάμπει ολόγυμνη μπροστά στα μάτια του διανοουμένου: «Αυτός του αρέσει, αυτόν αγαπάει. Γιατί όμως; Δεν έπαιρνα πάντα τη στάση που μου ζητούσε; Τι άλλο να κάνω; Να στείλω αποστολή στην ελεύθερη Καταλωνία; Ο άπιστος θα δει τι έχει να πάθει. Θα φύγω και θα γράψω και επιστολή». Το έργο του κ. Τσακνή στην ΕΡΤ, ακόμη κι αν το κακοποιήσουν, δεν θα πάει χαμένο. Εχει αφήσει εποχή ούτως ή άλλως. Οσο για τον ίδιο δεν τον φοβάμαι. Μιας επιστολής μύριαι έπονται και το ελεύθερον πνεύμα του θα συνεχίσει να καταγγέλλει ώσπου να βρεθεί κάποιος να το στεγάσει.

Δεν πρέπει ποτέ να υποτιμούμε τη δύναμη της ποταπότητος. Οι Τσακνήδες και οι Καλφαγιάννηδες προκάλεσαν κάποτε κυβερνητική κρίση και έδωσαν την ευκαιρία στον μπαρμπα-Φανούρη και την παρέα του να το βάλουν στα πόδια. Το «μαύρο στην ΕΡΤ» μπήκε στη μαρκίζα των εκλογών του 2015. Οσο για την πορεία των τριών τηλεοπτικών καναλιών, είναι η βιτρίνα της πορείας της αριστεράς. Στο πρόσφατο παρελθόν έσπρωχνε κόσμο στα κάγκελα με τις φωνές της για να καταντήσει σήμερα να ενδιαφέρει περίπου όσους ενδιαφέρουν τα δελτία ειδήσεων στην ΕΡΤ. Κάτω απ’ τη βάση, και πολύ πιο κάτω ακόμη. Η αιτία; Αναμείνατε την επόμενη επιστολή Τσακνή.