"....Η στοχοποίηση ενός πρώην πρωθυπουργού, πολύ περισσότερο εάν έχει διαγράψει μια μεγάλη διαδρομή ως πολιτικός ηγέτης, δεν είναι απλή και εύκολη υπόθεση - ιδίως για θέματα που συνδέονται με την προσωπική του ακεραιότητα και εντιμότητα. Μπορεί να το διαπιστώσει κανείς και από μια αναδρομή στην περίοδο που κάποιοι μετρούσαν τις διαστάσεις στις κούτες των πάμπερ ή επιστράτευαν σωματώδεις ψευδομάρτυρες που γρήγορα αποδείχθηκε ότι έσερναν πίσω τους τον μισό ποινικό κώδικα, προκειμένου να υπηρετήσουν ένα σχέδιο εξόντωσης - πολιτικής και φυσικής - των αντιπάλων τους. Η διαφορά είναι ότι οι στοχοποιήσεις του παρελθόντος συγχρονίζονταν με την ανελέητη μάχη εξουσίας: οι στόχοι ήταν ενεργοί και όσοι μεθόδευαν τα πλήγματα βρίσκονταν ακριβώς απέναντι, την ίδια ώρα και στιγμή. Ο Σημίτης μπαίνει στον κύκλο μιας μεταχρονολογημένης μεθόδευσης, ενώ από χρόνια έχει αποσυρθεί από την κεντρική σκηνή...."

Από "ΤΑ ΝΕΑ/ΣΑΒΒΑΤΟΚΥΡΙΑΚΟ", το site "Protagon"

και την "ΕΣΤΙΑ/ΣΑΒΒΑΤΟΚΥΡΙΑΚΟ"

"ΤΑ ΝΕΑ/ΣΑΒΒΑΤΟΚΥΡΙΑΚΟ", 08-09/07/17

ΘΥΜΑ ΑΝΤΙΠΕΡΙΣΠΑΣΜΟΥ
Του Διονύση Νασόπουλου

Στο γραφείο της Βαλαωρίτου από την περασμένη εβδομάδα οι επισκέψεις έχουν αυξηθεί υπέρμετρα. Αντίστοιχη είναι η εικόνα και στο γραφείο στη Βουλή. Εκατοντάδες είναι, ταυτόχρονα, τα γράμματα, τα τηλεφωνήματα. Δεν πρόκειται για κίνηση συμπαράστασης, αλλά για μια ενεργοποίηση που συνοδεύεται από οργή. Τα πρόσωπα είναι θυμωμένα και οι λέξεις αιχμηρές. Τις περισσότερες φορές είναι ο Κώστας Σημίτης εκείνος που προσπαθεί να κατευνάσει τις διαμαρτυρίες, αντί να ακούει με τη γνωστή στωικότητα που τον διακρίνει. Οι περισσότεροι επισκέπτες του θεωρούν ότι τα πράγματα κινούνται πλέον στη ζώνη του ανεξήγητου.
Η στοχοποίηση ενός πρώην πρωθυπουργού, πολύ περισσότερο εάν έχει διαγράψει μια μεγάλη διαδρομή ως πολιτικός ηγέτης, δεν είναι απλή και εύκολη υπόθεση - ιδίως για θέματα που συνδέονται με την προσωπική του ακεραιότητα και εντιμότητα. Μπορεί να το διαπιστώσει κανείς και από μια αναδρομή στην περίοδο που κάποιοι μετρούσαν τις διαστάσεις στις κούτες των πάμπερ ή επιστράτευαν σωματώδεις ψευδομάρτυρες που γρήγορα αποδείχθηκε ότι έσερναν πίσω τους τον μισό ποινικό κώδικα, προκειμένου να υπηρετήσουν ένα σχέδιο εξόντωσης - πολιτικής και φυσικής - των αντιπάλων τους. Η διαφορά είναι ότι οι στοχοποιήσεις του παρελθόντος συγχρονίζονταν με την ανελέητη μάχη εξουσίας: οι στόχοι ήταν ενεργοί και όσοι μεθόδευαν τα πλήγματα βρίσκονταν ακριβώς απέναντι, την ίδια ώρα και στιγμή. Ο Σημίτης μπαίνει στον κύκλο μιας μεταχρονολογημένης μεθόδευσης, ενώ από χρόνια έχει αποσυρθεί από την κεντρική σκηνή.


Στην πραγματικότητα, τίποτα δεν είναι ανεξήγητο. Τα ερωτήματα που πλήθαιναν φρόντισε να απαντήσει ο Αλέξης Τσίπρας, υιοθετώντας αβασάνιστα συκοφαντίες και επιχειρώντας να δημιουργήσει μια βάση επιχειρημάτων για να επιτεθεί στη Φώφη Γεννηματά. Η εικόνα ήταν τόσο καθαρή που οι περισσότεροι στη Βουλή δεν μπήκαν καν στον κόπο να το ψάξουν περισσότερο: τα χτυπήματα στον Κώστα Σημίτη εξυπηρετούν το Μαξίμου. Τα νέα ερωτήματα έχουν να κάνουν με τις επιδιώξεις του νυν Πρωθυπουργού. Μπορεί ο Σημίτης να στοχοποιείται ως αντιπερισπασμός στην υπόθεση του συγκυβερνήτη Καμμένου και στις σκοτεινές επαφές του με τον ισοβίτη Γιαννουσάκη; Ακόμη και σημιτικοί που δεν παίζουν «ξυλίκι» με τον ΣΥΡΙΖΑ, όπως, ας πούμε, ο Νίκος Χριστοδουλάκης, το πιστεύουν ακράδαντα. Το μήνυμα είναι ότι η μεθόδευση δεν έχει βάθος, στήθηκε άρον άρον για τις ανάγκες της συγκυρίας. Η μεγαλύτερη εικόνα έχει να κάνει με το στρίμωγμα μιας κυβέρνησης που κάνει απεγνωσμένες κινήσεις.

Κάποιοι διαβλέπουν μια άτσαλη προσπάθεια προσεταιρισμού του καραμανλικού συστήματος που ψάχνει ακόμη «δικαίωση» όχι μόνο για μια οικονομική διαχείριση που άνοιξε την πόρτα στη χρεοκοπία, αλλά και για τη διαχρονική προσπάθεια του Κώστα Καραμανλή να ακυρώσει, πολιτικά και ηθικά, την περίοδο Σημίτη. Μια-δυο διαφοροποιήσεις από την αντιπολιτευτική τακτική στην υπόθεση Καμμένου θα ήταν ευπρόσδεκτες από το Μαξίμου. Μια τρίτη προσέγγιση έχει να κάνει με τη μετωπική επίθεση της Γεννηματά και την προσπάθεια συνένωσης της εγχώριας Κεντροαριστεράς. Ο Σημίτης μπορεί να αποτελέσει τη συγκολλητική ουσία ανάμεσα στα κομμάτια της ανανεωτικής και ευρωπαϊκής Αριστεράς με το φιλελεύθερο και δημοκρατικό Κέντρο - τα οποία στο παρελθόν ταυτίστηκαν μαζί του και τον ακολούθησαν. Αν το εγχείρημα πετύχει, σε Μαξίμου και Κουμουνδούρου αντιλαμβάνονται ότι η κατρακύλα ώς τα μονοψήφια ποσοστά δεν μπορεί να αποκλειστεί. Συνεπώς, ο πρωθυπουργός της ΟΝΕ πρέπει να απενεργοποιηθεί πλήρως.
Ο Σημίτης έχει συγκρατηθεί, ίσως επειδή καταλαβαίνει ότι οι επιθέσεις θα κλιμακωθούν όσο ο Τσίπρας θα πνίγεται στον βάλτο με τον ισοβίτη. Αγωγές προετοιμάζονται και περιμένουν την ώρα τους για κάθε συκοφαντικό χτύπημα, αλλά προς το παρόν δεν σκοπεύει να διευκολύνει όσους καίγονται για αλλαγή ατζέντας. Για τον ΣΥΡΙΖΑ και την ελπίδα που κουβαλά, ας μιλήσει ο Ακης Τσοχατζόπουλος...






Το έχω ξαναγράψει. Η ντροπή είναι το πιο περίεργο συναίσθημα. Την εκβράζει η ψυχή όποιου δεν τη δικαιούται ενώ την απωθεί αυτού που πρέπει να τη νοιώθει. Παρακολούθησα για λίγα λεπτά τη συνέντευξη του Ακη Τσοχατζόπουλου στον δημοσιογράφο Αντώνη Σρόιτερ. Δεν άντεξα να δω παραπάνω από δυο τρία λεπτά, όσο δηλαδή για να συνειδητοποιήσω τι βλέπω. Γιατί δεν άντεξα παραπάνω; Γιατί ντράπηκα. Ντράπηκα για μένα, ως τηλεθεατή. Ντράπηκα για όλους εμάς, ως πολίτες. Ντράπηκα για το έγκλημα που συντελείται στα χρόνια μας, με τη βοήθεια των ΜΜΕ. Σάλα-τραπεζαρία ένα. Ολα ίσιωμα.

Η δημοσιογραφία είναι ιερό λειτούργημα. Ο δημοσιογράφος πρέπει να αντέχει να συνομιλεί με όποιον. Ο,τι και να έχει κάνει. Θα ήθελα να είχα τη δυνατότητα να πάρω συνέντευξη και από τον Χίτλερ ακόμα. Τώρα! Οχι τότε. Γιατί τότε, τι θα είχε να μου προσφέρει το ξεψάχνισμά του, αν για κάθε του λέξη και «οπτική», θα είχε η ψυχή μου να αντιτάξει, με αίμα στη σκέψη, το αποτέλεσμα του εγκλήματός του;

Υπάρχει άραγε η έννοια του «χρόνου», για να «κοπείς» να δώσεις λόγο μέσω μιας συνέντευξης σε κάποιον; Αντέχεις να παρακάμψεις την «επιτυχία» και να προτάξεις τη συνείδηση; Άραγε έχουμε ανάγκη παραπάνω «τροφοδοσίας» στοιχείων; Πόσο; Είναι ιερό λειτούργημα η δημοσιογραφία.

Ο Ακης Τσοχατζόπουλος είναι η απεικόνιση της υπεροψίας, της μη αίσθησης των πραγμάτων, της απληστίας. Είναι η αποτυχία μας ως πολιτικό σύστημα αλλά και η αποτυχία μας ως ψηφοφόροι. Η επιπολαιότητά μας, η σιχαμένη μας ελαφράδα, ο δοσιλογισμός μας, η αναξιοπρεπής συμμετοχή μας στο «αλισβερίσι», η ανοχή, ο ωχαδελφισμός. Είναι project το ρουσφέτι που λιώνει αξιοπρέπειες και συνειδήσεις. Είναι η διαδρομή της χώρας μας προς το χάος. Οι σύντροφοί του, όσοι τη σκαπούλαραν (και είναι πολλοί!), που έχουν το θράσος να αναζητούν καράβι, ακόμα και νέου κύκλου διακυβέρνησης για να σώσουν τα σαρκία τους, είναι το απόλυτο ξεφτιλίκι «μας», γιατί ακτινοβολούν την νανομνήμη μας. Είναι το μάθημα που δεν πήραμε.

Πόσα ακόμα έχει να μας πει ο κάθε Τσοχατζόπουλος; Δεν τα ξέρουμε όλα; Δεν γνωρίζουμε, κι ας μη γνωρίζουμε τα πάντα, στην κάθε τους λεπτομέρεια; Δεν είναι θηριωδώς ανεύθυνο να του δίνουμε ακόμα τον λόγο; Δεν είναι πιο επικίνδυνο και από επικίνδυνο; Μελετήστε τον στην πολυθρόνα του, να χάνει ξανά την «εικόνα» του. Αρα και μεις μαζί του.

Δεν είναι πια κρατούμενος, δεν είναι φυλακισμένος στον Κορυδαλλό, δεν είναι όπως καταντάει ο άνθρωπος, δεν είναι το έγκλημα και τιμωρία. Ακόμα χειρότερα, δεν είναι φυλακισμένος εις αεί στην προσωπική του φυλακή…

Τον αποφυλακίζουμε κοινή συναινέσει, ακόμα μια φορά. Τον απελευθερώνουμε. Ενας ακόμα, ανάμεσα σε τηλεοπτικούς «αστέρες». Ενας που δικαιούται να μιλάει και να μας προσφέρει τροφή. Ανακατεύεται το στομάχι μου στην πιθανολογούμενη ερώτηση ενός παιδιού προς τον γονιό του «Ποιος είναι αυτός;», «Ενας απατεώνας, μωρέ!». Αυτό το βαριεστημένο, καταδυναστευτικό «μωρέ!», ενισχύει η συνέντευξη. Κάποτε οι απατεώνες δεν είχαν γη για να κρυφτούν. Τώρα δίνουν συνεντεύξεις. Ενώ το αίμα βράζει στους δρόμους.

"ΕΣΤΙΑ/ΣΑΒΒΑΤΟΚΥΡΙΑΚΟ", 08-09/07/17

ΚΑΙ ΕΝΑ ΣΧΟΛΙΟ-ΕΡΩΤΗΜΑ ΔΙΚΟ ΜΟΥ:

Τί κοινό μπορεί να ενώνει τον Άκη Τσοχατζόπουλο με τον ΑΝΕΛάρχη-ΥΕΘΑ, Πάνο Καμμένο, συγκυβερνήτη του Τσίπρα, πέραν της εκπεφρασμένης πολιτικής προτίμησης του πρώτου υπέρ του κυβερνώντος ΣΥΡΙΖΑ; Μα η τόσο σαφής προτίμηση αμφοτέρων υπέρ των "βαρέων" Αμερικανικών μαχητικών αεροσκαφών "F-35" (πρόδρομος τύπος τα F-15"), ειδικών γιά επιθετικές αεροπορικές επιχειρήσεις είς τα ένδον εκ των ένδον του αντιπάλου, που συνεχίζεται αμείωτη και σήμερα, ως φαίνεται, καθώς το λόμπυ είναι διαχρονικώς παρόν και ισχυρό. Εξ αυτού του λόγου, ο πρώην ΥΕΘΑ αιτιάθηκε στην πολυσυζητημένη συνέντευξή του, από την Τ/Ο του "Αlpha" τον τότε Πρωθυπουργό Κώστα Σημίτη, πρόεδρο του ΚΥΣΕΑ, που ΕΥΤΥΧΩΣ ανέτρεψε την απόφαση του ΚΥΣΕΑ υπέρ των F-16, τύπο που ήδη διέθετε τότε η ΠΑ και στα οποία προσετέθησαν και τα τότε παραγγελθέντα, νεώτερου βεβαίως τύπου και αντιστοίχων προδιαγραφών. Του χάλασε, κοινώς, τα σχέδια! Eαν ήξερε ο Τσοχατζόπουλος πώς φθάσαμε στο σημείο αυτό, τότε θα έπρεπε να αναρωτηθεί πώς και πόσο επόπτευε την πλήρη και αποτελεσματική λειτουργία των υπηρεσιών του Υπουργείων του, γιά την οποία και εκαυχήθη.... Αυτή την έκθεση του πανίσχυρου General Account Office (oιονεί Ελεγκτικού Συνεδρίου) των ΗΠΑ, που απεκάλυψε τότε η "Ε" (δισέλιδο ρεπορτάζ της  Κύρας Αδάμ) και από μόνη της- και μόνον αυτή, πέραν των πολλών άλλων σχετικών υπηρεσιακών εισηγήσεων και εκθέσεων από πλευράς της ΠΑ- μπορούσε να οδηγήσει υπέρ των F-16" , δεν την ήξερε;...Ζημιά έκανε και μάλιστα μεγάλη στο ΠΑΣΟΚ ο Τσοχατζόπουλος, αλλά ο Σημίτης του έκλεισε-όπως και όσο έκρινε...-τον δρόμο. Αυτό μάλλον δεν το έχει αποδεχθεί ακόμη! Αρνείται ότι έκανε πολιτικά λάθη(....), ενώ γιά τους στενούς του συνεργάτες κουβέντα. Πάντως παρακολουθεί Καμμένο, εκ του σύνεγγυς και-διακριτικώς έστω...-του βάζει πλάτη. ΛΥΠΗΡΟΣ!!! Πάντως, ελπίζω, να του δώσουν τις δέουσες απαντήσεις οι βαλλόμενοι από τα βέλη του...Εντάξει να υπερασπισθεί εαυτόν επιθυμεί πλέον, αλλά όλα πρέπει να έχουν κάποιο όριο!

Σεραφείμ Χ. Μηχιώτης